Once in A Life Time
Group Blog
 
All blogs
 
Generally, Anything (about me)Tag

พึ่งอ่านเรื่อง blog tag หรือ //en.wikipedia.org/wiki/Memetag วันนี้ ก็โดน //www.bloggang.com/viewdiary.php?id=the-sillyone&group=3 tag ซะงั้น

จะเขียนอะไรละเนี่ย คิดถึงชีวิตตัวเองแล้ว ก็มีอยู่หลายโรคที่น่ารัก(ษา)
1. เอาเรื่องน้ำตาลก่อนละกัน แต่เด็ก เป็นพวกชอบกินขนมหวานมาก ข้าวน้อยไม่เป็นไร มีป๊อกกี้ยังชีพเป็นพอ ซื้อแล้วเอาเสียบเอวไว้ใต้เสื้อนักเรียน เวลาเข้าบ้าน กลัวแม่เห็นประจำ แก่แล้วก็ยังเป็นๆ หายๆ บางพักก็กำเริบ น้ำตาลก้อนๆไว้ใส่กาแฟในโหลของแม่ก็เกลี้ยงเพราะเราประจำ น้ำตาลกรวดก็ของชอบ มีอยู่วันหนึ่ง (ก็ยังเด็กหกเจ็ดขวบอยู่) ก็ไปขโมยน้ำตาลกรวดน้าที่บ้านคนนึง จำไม่ได้ว่าไปเก็บมาจากไหน ก็เลียแผล่บ OMG จำไม่รู้ลืมเลย รสชาดแปร่งมากๆ คงเป็นผลกรรมลงโทษ เพราะมันต้องเป็นสารส้มที่น้าเค้าไว้ทาจั๊กกะแร้ แน่แท้ จากนั้น เด็กหญิงมูมิน ก็เลยทานน้ำตาลกรวด เหลือแต่น้ำตาลก้อนเท่านั้น

2. โรคนี้เป็นแต่เด็ก เพิ่งมาหายตอนมีแฟน ตอนเข้ามหาวิทยาลัย ไม่หายคงไม่ได้มีกะเค้าหรอก คือโรคกลัว(เกลียด)ผู้ชายแปลกหน้า อยู่ประถม ก็ไม่พูดกะผู้ชายที่นั่งข้างๆทั้ง ปอ สี่ ปอห้า (นอกนั้นได้นั่งกะเพื่อนผู้หญิง ซึ่งเราก็คุยจ้อเลย) จำชื่อได้แม่นเลย เราขออโหสิกรรมให้เราด้วยนะ ทั้ง บรรพต ทั้งสนธยาเลย ยิ่งตอนที่จะปิดเทอม เราเอาหนังสือเธอผิด ติดกลับบ้านมาด้วย เราก็ไม่กล้าพูด ไม่กล้าคืน เอาไปทิ้งไว้หน้าห้องเรียนซะงั้น เราก็ตัดสินใจเข้าโรงเรียนหญิงล้วน ตอน มัธยมต้นซะ ก็ตัดปัญหาไปได้อีกสามปี มัธยมปลาย ก็ไม่ค่อยมีปัญหาอะไร ก็ดีขึ้น ยังพูดน้อยอยู่ แต่จำได้ว่า รุ่นพี่รู้เรื่องได้ไงไม่รู้ว่าเราไม่คุยกะเพื่อนผู้ชายในห้อง ข่าวว่าเป็นเลสบ้าง ตอนรับน้อง ให้เราขานชื่อเพื่อนผู้ชายในห้อง ถ้าเราพูดไม่ได้ ให้เราตบหน้าเพื่อน หนึ่งที ซะงั้น เราก็กลัวเพื่อนเดือดร้อน หลังๆก็ดีขึ้น แต่ก็ไม่ดีมาก เข้าปีหนึ่ง มีเหตุการณ์เสียน้ำตา เพราะมีเพื่อนเข้ามาคุยด้วยบ่อยๆ (โรคจิตมั๊งเนี่ย)

3. โรคชอบผู้หญิงสวย ดาราสวยๆก็ชอบ เก็บไว้เป็นอัลบั้มเลย ขนาดตอนเรียนโท ปริ้นเตอร์นี่นอกจากไว้ใช้พิมพ์งาน แล้วก็นั่งพิมพ์รูปสาวสวยๆ ชอบ Alicia, Drew, Namie, Rie Miyazawa คนหลังนี้ลงทุนมากค่ะ สมุดภาพ (ไม่โป๊)เล่มละหลายพันที่ขายในโตเกียวโด ก็ไปซื้อมาเก็บ มีวีดีโอ มีซีดี (เพลงก็ไม่เพราะหรอก) เทปตอนนั้นซื้อก็ดูจากปก สมัยนั้นมี Mariah , Wilson Phillips ที่หน้าตาเข้าตา รูปพี่หมิวก็ตัดเก็บตามนิตยสารมีเพียบ วีรกรรมล่าสุด เปิดเข้าเวปในพันทิบกระทู้ประมาณว่ามีรูปนางแบบ อยากทราบว่าเป็นใคร เราเข้าไปดูแล้วก็ตะลึง กะภาพนางแบบไม่ใส่เสื้ออยู่นาน ปรากฎ คุณเพนกวินเกิด Access เข้ามาที่คอมพ์ที่เราใช้อยู่ที่บ้าน จากที่ออฟฟิศ เพื่อนๆท่านก็อยู่เป็นกำลังใจ เจอ ภาพสาวสวยหน้าอกสวยบนจอเราเข้าไป เกิดอาการอึ้งดิ เพนกวินได้คะแนนเห็นใจท่วมท้น อย่างนี้นี่เอง เราภาพพจน์ไม่เหลือแล้ว ฮือ

4. ด้อยสมรรถภาพทางกีฬาอย่างแรง อยากจะยึดคติ เรียนเด่น เล่นดี กีฬาเลิศ แต่ข้อหลังนี่ทำยากสุด กีฬานี่ ไม่สามารถ ชอบเล่นนะ เคยไปเรียนเทควันโด้ถึงสายเขียว สมัยนั้นมีแววอยู่ มีคนจะดัน แต่เราไม่ไหวเอง เข่าก็ไม่ค่อยดี แม่ไม่ปลื้มอีกต่างหาก หาว่าเราจะไปเตะก้านคอน้อง สมัยนั้นก็มีใช้น้องจูน มาเป็นคู่ซ้อม คิดแล้วก็น่าสงสาร โดนพี่กลั่นแกล้งแต่เล็กจนโต เล่นเทนนิส ก็ไม่เอาไหน สควอช นี่ต้องแอบไปเล่นคนเดียว อายเค้า ว่ายน้ำก็ตกน้ำ ต้องให้เพื่อนโดดลงมาช่วย กันอุ้ม สามคน จำได้ มีได้เหรียญทองเกียรติยศ วิ่งผลัดระยะสั้น ตอน ม สี่ มาเหรียญนึง เป็นความภาคภูมิใจเดียวอันน้อยนิด
ตอนนี้วิ่งไม่ไหว จะเล่นโยคะ ตัวแข็งมาก กดไม่ลงเลย แต่ก็ยังมีความคิดจะไปแข่งกีฬาผู้สูงอายุนะ แต่ไม่รู้จะเล่นอะไรดี

5 ข้อสุดท้าย ร้ายแรงสุด เป็นโรค Cute Mania (Fashion dolls) บ้าตุ๊กตามากๆ หลายปีแล้ว พักนี้ดีขึ้นเยอะ เหตุเกิดเพราะเคยมีตุ๊กตาเจนนี่ตัวนึง แล้วก็หายไปตอนย้ายบ้าน จากนั้น เห็นตุ๊กตาเป็นไม่ได้ ต้องซื้อมาเก็บ ตัวไหนน่ารักๆ นี่ถ้ามีปัญญาซื้อก็ซื้อมาเก็บ สมัยเรียนอังกฤษ กะตอนทำงานอยู่ญี่ปุ่นนี่ เฉลี่ย อาทิตย์ละตัว ตัวนึงก็เป็นพัน ถึงหลายพันบาท ตัวที่แพงที่สุดนี่หลายหมื่นอยู่ ค่ากับข้าว ใช้จ่ายอย่างอื่น นี่อาทิตย์นึงยังไม่พันเลย หมดไปกะตุ๊กตานี่แหละ ตอนนี้มีหลายร้อยตัวแล้ว ส่วนใหญ่ก็เป็นตุ๊กตา Jenny, Licca มีบาร์บี้ Blythe ซินดี้ Momoko บ้าง ไม่มาก บางทีก็คิดนะ ว่าตุ๊กตาพลาสติกเนี่ย ทำไมมันแพงจัง แต่ก็คิดว่ามันมีคุณค่าทางจิตใจนะ ตอนนี้สำนึกว่าเรามีเยอะแล้ว เพิ่งมารู้สึกเพียงพอ แต่ไม่หายขาดนะ ซื้อเป็นพักๆ ปีนี้ว่าจะไม่ซื้อ ก็มีคนมาเสนอตัว ช่วยซื้อให้ เลยได้ Blythe มาอีก สองตัว สรุปก็เป็นพวกเพื่อนน้อย มีเพื่อนเป็นตุ๊กตา ตุ๊กตาใจดี ยิ้มให้เราตลอดเลย (สมัยก่อน เคยดูเรื่องตุ๊กตาจ๋ามั๊ย เราชอบนะ ชอบน้องแป้ง สมัยเด็กๆก็เคยมีตุ๊กตาแบบนั้น แต่โตมา ดันชอบพวกบาร์บี้มากกว่า) ชอบการที่ได้นั่งทำงานประดิษ ออกแบบ ตัดเสื้อผ้า ทำบ้านตุ๊กตาด้วยแหล่ะ จากคนที่ตัดเย็บไม่เป็น จนสามารถตัดเสื้อผ้าตุ๊กตาขายได้ มีลูกค้าหลายประเทศนะ (ญี่ปุ่น อเมริกา ออสเตรเลีย ส่วนใหญ่)

ตอนนี้ไม่มีเวลาทำงานสร้างสรรค์แล้ว มีแต่ต้องทำงานเลี้ยงชีพ เลี้ยงครอบครัวไปก่อน ไว้ภายหน้า คงได้กลับมาหางานเล็กๆน้อยๆ เกี่ยวกับพวกนี้ทำอีก

เฮ้อ เขียนเสร็จ ก็ต้องหาเหยื่อรายต่อไป
เลขที่ออก
1 //wanandonly.multiply.com

เอาไปคนเดียวก่อนละกัน เดี๋ยวจะมาเพิ่มนะ


Create Date : 13 มกราคม 2550
Last Update : 13 มกราคม 2550 5:19:21 น. 4 comments
Counter : 218 Pageviews.

 
เหนื่อยมั้ยเนี่ย
ไม่น่าหาเรื่องมาให้เขียนเลยอ่า

อ่านๆไป เราก็มีอาการคล้ายเอ๋นะ เรื่องกีฬาเนี่ยไม่เอาเลย
แต่ยังกล้าที่จะอยากผอม ฮ่าๆ คิดไปได้เนาะเรา

ป.ล.แอบสงสารน้องจูน โดนพี่เอ๋ซ้อม


โดย: ][SeaGirl][ วันที่: 13 มกราคม 2550 เวลา:6:00:49 น.  

 
..แฮ่ๆ มาอ่านความลับจ้า .. เอ .. ทานน้ำตาลมากๆไม่ดีน๊า ..

..
และเป็นโรคชอบตุ๊กตาเหมือนกันเลยค่ะ .. ^____^ ..


โดย: แมงป่องไร้พิษ วันที่: 13 มกราคม 2550 เวลา:12:41:31 น.  

 
แอบมาอ่านความลับด้วยคน
แวะมาเยี่ยม blog คะ เห็น blog สีช็อกโกแลตแล้วอยากแอบแทะคะ


โดย: iamdancingalone (i'mdancingaloneonthemoonlight ) วันที่: 13 มกราคม 2550 เวลา:19:20:02 น.  

 




น้ำตาลก้อนตอนเด็กเราก้อชอบน่ะ มีความสุขมาก ๆ น่ะค่ะ


โดย: icebridy วันที่: 13 มกราคม 2550 เวลา:20:29:57 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

moomin
Location :
Tokyo Japan

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




create your own slideshow
Friends' blogs
[Add moomin's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.