ความฝันหรือแรงผลักดันจากสังคม


Photobucket


ไอ้ไส้ติ่งชั่ว! ไอ้ไส้ติ่งไม่รักดี!! ไอ้ไส้ติ่งเลว!!!
ครับ ผมเพิ่งไปเอามันออก ต้องบอกเลยว่า การผ่าไส้ติ่งไม่ได้เป็นอะไรที่น่ากลัวอย่างที่หลายคนคิด ก็แค่หมอเอามีดกรีดท้อง ดึงไส้ออกมา แล้วทำการตัดไอ้ไส้ติ่งไม่รักดีทิ้งไป ช่วงแรกจะอึดอัดนิดนึง เพราะแน่นท้องมากถึงมากที่สุด แต่ถ้าขยันเดินให้ลำไส้ขยับตัวบ่อยๆ อาการแน่นท้องก็จะหายไปในเวลาอันรวดเร็ว
ถึงตรงนี้ รักษาสุขภาพด้วยนะครับ จากดวงใจสีเขียวๆดวงเล็กของนายโอเล่

ผมเพิ่งคุยกับแม่เรื่องอนาคต(อีกแล้ว)
ผมคุยกับแม่เรื่องอนาคตบ่อยพอๆกับที่พ่อแอบซื้อหวยใต้ดินโดยไม่ให้แม่รู้
จากการที่ผมได้ไปฝึกงานที่ภูเก็ต สิ่งหนึ่งที่ผมกล้าพูดดังๆคือ “ผมไม่ได้อยากประกอบอาชีพเป็นวิศวกรเลยว่ะ” ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่!! มันไม่มีความท้าทายในรูปแบบที่ผมต้องการ ผมเข้ามาศึกษาในสาขาวิชาชีพนี้ เพราะคิดตื้นๆแค่ว่า “กูจะต้องสร้างบ้านให้ได้ว่ะ” ใช่ว่ะ!! ตอนนี้ผมออกแบบบ้านได้ คำนวณบ้านที่เป็นแบบสถาปัตย์ได้ แต่นั่นก็ไม่ใช่คำตอบสำหรับผม
เมื่อไม่มั่นใจในทางที่เดิน ผมจึงจำเป็นต้องหาที่ปรึกษา และคงเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช้สปอนเซอร์ใหญ่ที่สนับสนุนผมมาตั้งแต่เกิด ผู้ที่ไม่เคยทอดทิ้งให้ผมอยู่กลางสายฝนในวันที่เห็บหาว หรือดวงดาวมืดมิด (ขอกอดท่านพ่อกับท่านแม่หน่อยครับ) ผมบอกกับแม่ไปตรงๆว่า
“แม่ ‘เล่ไม่อยากทำงานเป็นวิศวกรนะ!” ท่านแม่ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับโดยฉับพลัน ท่านเพียงแค่พูดกลับมาลอยๆว่า
“แล้ว ‘เล่จะไปทำมาหาแดกอะไรล่ะลูก!” ประโยคสั้นๆนี้ ทำให้ผมหน้ามืดวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม ต้องดมยาอย่างด่วนที่สุด
“เอ่อ ไม่รู้เหมือนกันครับ บางที่’เล่อาจจะเรียนต่อ หรือบางทีเล่อาจจะออกมาหางานทำเพื่อที่จะลองใช้ประสบการณ์ชีวิตดูว่า การทำงานเพื่อที่จะรับเงินเดือนมันรู้สึกอย่างไร แต่ถ้าเรียนต่อ ‘เล่ก็ไม่ค่อยอยากอยู่ที่ไทยครับ”
“แล้วจะไปที่ไหน ?????” แม่ผมถามกลับ (จริงๆแล้วผมรู้ได้เลยว่า เมื่อไหร่ที่ผมคุยเรื่อง เกี่ยวกับการเดินทางออกนอกประเทศแม่ผมจะเห็นต่างทุกครั้ง ครับ แม่ผมไม่อยากให้ผมไปเมืองนอก)
“ไม่รู้ครับ แต่ก็ไม่ใช่ในแถบอาเซียนหรอกครับ”
“แม่ไม่มีเงินนะ!!!” นี่เป็นประโยคไม้ตายที่แม่เลือกที่จะใช้ทุกครั้งหลักจากที่กดดันผมไม่สำเร็จ

เรื่องการขอไปเรียนต่อต่างประเทศ เป็นเรื่องที่ผมคุยกับแม่มาแล้วหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง
แม่ก็ยังยืนยันในจุดเดิม ผมก็ยังมีความคิดที่เหมือนเดิม
ต้องคอยติดตามกันต่อไป ระหว่างท่านแม่กับผม ใครจะทำตามอุดมการณ์สำเร็จ
ปล.รักท่านแม่มากที่สุด

สำหรับผมแล้ว ความฝันคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับมนุษย์ หากมนุษย์ปราศจากความฝัน โลกคงไม่เดินมาถึงทุกวันนี้ ผมก็เหมือนทุกๆคนครับที่มีความฝัน ฝันโน่น ฝันนี่ ฝันกลางวัน ฝันเปียก ฝันละเมอ ฝันถึงเธอ ฝันเพ้อเจ้อ บลาๆๆๆ
แค่ได้ฝันก็มีความสุขแล้วครับ แต่หากจะสุขแบบขนลุกชูชัน ผมว่าคนเราต้องทำฝันให้กลายเป็นจริงครับ

ตอนนี้ฝันผมเลือนราง เพราะคำว่าค่านิยมมาทำให้มันพร่ามัว
ค่านิยมที่ว่า “ศรายุธ(โอเล่) คุณมาถามผมอย่างนี้ได้ยังไง ตอนนี้คุณอยู่ปี 4 อีกแปดเดือนคุณก็จบ จบไป คุณไปสมัครงานอย่างอื่นที่ไม่ใช่วิศวกรเค้าจะรับคุณเหรอ? คิดดีๆนะศรายุธ”

ผมว่าก็น่าคิดนะว่า
‘สุดท้ายแล้วความฝันหรือแรงผลักดันจากสังคม อะไรมีอิทธิพลกับตัวเรามากที่สุดครับ?’

โอเล่




Create Date : 23 มิถุนายน 2554
Last Update : 24 สิงหาคม 2554 3:56:06 น. 17 comments
Counter : 483 Pageviews.

 
แวะมาเยี่ยมค่ะ

ไปเยี่ยมบล็อกของน้ำชาได้ค่ะ ThaiLand Travel l สถานที่ท่องเที่ยว


โดย: nonguide วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:15:51:27 น.  

 

ชอบข้อเขียนน้องโอเล่จัง
"เมื่อไม่มั่นใจในทางที่เดิน
ผมจึงจำเป็นต้องหาที่ปรึกษา
และคงเป็นใครไปไม่ได้
ถ้าไม่ใช้สปอนเซอร์ใหญ่ที่สนับสนุนผมมาตั้งแต่เกิด
ผู้ที่ไม่เคยทอดทิ้งให้ผมอยู่กลางสายฝน
ในวันที่เห็บหาว หรือดวงดาวมืดมิด
(ขอกอดท่านพ่อกับท่านแม่หน่อยครับ)"
555 ในวันที่เหน็บหนาวหรือเปล่าน้องโอเล่



โดย: อุ้มสี วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:16:36:23 น.  

 
ตั้งใจเขียนตามนั้นครับพี่อุ้ม


โดย: zerxiustor วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:16:40:32 น.  

 
โอเล่...หาย...ไปไหนมาตั้งนาน
แต่พี่ก็ไม่ได้ไปเยี่ยมโอเล่เลยเหมือนกัน
นี่ไปตัดไส้ติ่งมาเหรอ พี่น่ะตัดไปตั้งนานแล้วตั้งแต่ผ่าตัดคลอด ผ่าครั้งเดียวได้สองเลย ไหนๆ หมอเค้าผ่าท้องแล้ว ก็เอาไอ้ที่มันไม่มีประโยชน์ในท้องออกไปซะด้วยเลย ไม่รู้จะสร้างมาไว้ทำไม หรือว่ากลัวหมอผ่าตัดไม่มีงานทำ ใครไม่ปวดไส้ติ่งก็ไม่ต้องผ่า หุหุ

โอเล่ ใกล้จะเรียนจบแล้วเหรอ มศว.องค์รักษ์ คณะวิศวะฯ ซะด้วย บางครั้งการเรียนก็ไม่ได้เพื่อให้เราเป็นไปตามฝันของเรา ลูกพี่น่ะ ปีนี้เพิ่งปีหนึ่ง พี่ไม่เคี่ยวเข็นลูกให้เรียนโน่นนี่ เค้าอยากเรียนอะไร ก็ให้เค้าเรียน เด็กๆ ก็มีความสุข อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอนโอเล่ บางคนเรียนมาอย่าง ไปทำงานอีกอย่าง เช่นพี่เป็นต้น เรียนภาษา แต่มาทำงานที่ไม่ได้ใช้ภาษาซักกะติ๊ดเลย แต่พี่ก็มีความสุขดีจ้ะ

นานๆ คุยที ยาวเลย
เอาใจช่วยจ้ะ


โดย: kapeak วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:16:48:30 น.  

 
ลองหาเหตุผลอื่นๆ ดู ค่อยๆคิด ทุกปัญหามีทางออกมากกว่า 1 ทางเสมอ


โดย: pippojuve วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:17:07:15 น.  

 
เราว่าอะไรจะมีอิทธิพลมากกว่ากัน

เราต้องประเมินและรู้จักตัวเองให้มากพอค่ะ

จบวิศวะ อาจจะไม่ต้องเป็นวิศวกรก็ได้ ถ้าเรามีความสามารถพอ เจ๋งพอ และเก่งพอ (แต่ต้อง "พอ" จริงๆ นะคะ) ที่จะไปทำอย่างอื่นได้

แต่สำหรับเรา เรารู้มานานแล้วนะคะว่า ความฝันไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด สำหรับเรา การทำให้คนที่ตัวเองรักมีความสุขมากที่สุดคือสิ่งที่สำคัญกว่าค่ะ

ทั้งที่แม่และพ่อไม่เคยบังคับอะไรมากมาย ส่วนใหญ่อยากเรียนอะไรก็ให้เรียน อยากทำอะไรก็ให้ทำ

แต่วันหนึ่งเราก็เรียนรู้ว่า คนที่ปล่อยให้เราได้เดินตามความฝันนี่แหละที่เราควรใส่ใจและให้ความสำคัญมากที่สุดน่ะค่ะ



เรื่องร.ร. อวยพรให้ได้สร้างร.ร.แบบนี้สักที่นะคะ


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:17:32:16 น.  

 
สวัสดีโอเล่...หายมหาโหด
หายไปซะนานสิ...สบายดีมั้ยละครับ


โดย: panwat วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:18:02:48 น.  

 
ผ่าไส้ติ่งแล้วเหมือนกัน....ผ่าไม่เจ็บ ผ่าเสร็จเจ็บโคตร 555+

หายไว ๆ นะ...จะได้ซ่าส์ได้เหมือนเดิม

กินขมิ้นชันได้คำใหญ่ นึกแล้ว ก็ขนลุก....อิอิ ขอเป็นแคปซูลดีกว่า

ยินดีที่ได้รู้จัก....



*~*~*~*..แวะมาทักทายจ๊ะ..ขอให้มีความสุข สดใส..หัวใจเบิกบาน..*~*~*~*

..HappY BrightDaY..


โดย: *~ต้นกล้า...ของหัวใจ~* วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:18:34:11 น.  

 
หวัดดีครับคุณโอเล่...

อืมมม ฟังปัญหาคุณแล้วน่าหนักใจเหมือนกานเนาะ
ผมเคยมีลูกศิษย์จบวิดวะมาสมัครเรียนทาง health science(หมอ) เหมือนกัน
ทำได้ดีมากๆเสียด้วย.......

แต่ของคุณอยากไปเรียนเมืองนอก...แล้วสาขารัยล่ะครับ?

ก็พยายามต่อละกาน เอาใจช่วยครับ สู้ สู้


โดย: Dingtech วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:21:53:16 น.  

 
เขียนดีจัง
...มีฝัน และกล้าเดินตามฝันต่อไปนะครับ


โดย: ibozla วันที่: 25 มิถุนายน 2554 เวลา:23:28:33 น.  

 
คุณโอเล่ ขอบคุณที่แวะไปเคาะฝุ่นค่ะ
ตอนนี้ไม่มีแระนะ แต่อีกไม่นานก้อจะมีกองใหม่มาเกาะอีก
ฮี่ๆๆๆ
ข้อเขียนบทความวันนี้ ละไว้ยังไม่อ่านนะคะ
เพราะปวดหัวมากมายมหาศาล
แต่รูปเท่ดีน๊า อิอิ


โดย: ณ ปลายฉัตร วันที่: 26 มิถุนายน 2554 เวลา:0:59:39 น.  

 
เส้นทางเป็นของเราแล้ว ไปให้ได้ตามที่คิดนะครับ

ชอบหัวblogมากๆเลยครับ


โดย: ouanoy วันที่: 27 มิถุนายน 2554 เวลา:9:40:06 น.  

 
ขอบคุณคะที่มาเยี่ยม

อย่าลืมไปเที่ยวตรังนะคะ

ทะเล สวยมากๆ


โดย: WiLany วันที่: 27 มิถุนายน 2554 เวลา:21:29:50 น.  

 
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมบล็อคค่ะ
ภูัทับเบิก อยู่เพชรบูรณ์ค่ะ แนวๆเขาค้ออ่ะ

ความฝันไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดของชีวิตนะคะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ปล.ชอบหัวบล็อคมากๆ อ่ะ


โดย: bettygirl วันที่: 27 มิถุนายน 2554 เวลา:23:03:57 น.  

 
หายไปนานเลยน๊าาาา
เอาใจช่วยให้ท่านแม่ใจอ่อน
ขอให้โอเล่เดินตามความฝันต่อไปนะ


โดย: rizzonte วันที่: 29 มิถุนายน 2554 เวลา:18:20:55 น.  

 
Photobucket


โดย: kapeak วันที่: 7 กรกฎาคม 2554 เวลา:8:37:43 น.  

 
แวะมาทักทายคะ ...


โดย: WiLany IP: 27.130.88.130 วันที่: 21 สิงหาคม 2554 เวลา:13:31:51 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

เบิกทวารแมน
Location :
นครนายก Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add เบิกทวารแมน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.