Group Blog
 
All Blogs
 
ดูหนังเรื่อง ALWAYS ทำให้นึกไปถึงว่า คนรุ่นๆเดียวกับผมเนี่ย เติบโตมากับความเป็นญี่ปุ่น

คนรุ่นที่เกิดช่วงปี 2510 ถึง 2530 น่าจะเป็นยุคที่วิถีชีวิตแบบญี่ปุ่นเข้ามาซึมซับกับวิถีชีวิตในวัยเด็กพอสมควรนะ

วิถีชีวิตและวัฒนธรรมที่ถูกเสนอผ่านการ์ตูนญี่ปุ่น โดยเฉพาะโดราเอมอนนี่ละครับ ที่ผมมองว่าคนรุ่นๆผมเนี่ย เติบโตมาด้วยกันกับการ์ตูนเรื่องนี้
ได้ไปดูหนังเรื่อง always ทำให้ภาพในอดีตสมัยกำลังเรียนชั้นประถมอยู่ลอยมาเข้ามาในหัวเลยครับ สมัยที่ การ์ตูนโดราเอม่อนที่ขายลดราคาตามต่างจังหวัดเล่มละ 1-5 บาท ซึ่งคนขาย มักจะมาขายช่วงงานวัด หรือ ตามตลาดนัด ผมก็ตามไปซื้อมาเก็บไว้เยอแยะช่วงนั้น

ทำไมผมถึงว่า คนรุ่นผมเติบโตมากับรูปแบบความเป็นญี่ปุ่น
ทศวรรษ 2520 การ์ตูนที่ดังมากที่สุดในตอนนั้น ก็คือโดราเอม่อนนี่เอง ซึ่งตัวละครแต่ละตัว วิถีชีวิตของแต่ละคน เป็นเหมือนโมเดลที่เราๆทั้งหลายใฝ่ฝันว่าอยากจะได้พบเจอ
โมเดลแบบนี้ที่เหมือนกับห่างหายจากชีวิตไปนาน ก็ได้กลับมาให้ได้เห็นอีกครั้งในหนังเรือ่ง always นี่ละครับ

รู้สึกเหมือนเจ้าของร้านซ่อมรถ เหมือนใจแอนท์ นักประพันธ์ใส่แว่น เหมือนโนบิตะ เลยครับ

ตอนเด็กๆ ผมมักจะมีมุมมองตามแบบการ์ตูนโดราเอม่อนเลยครับ ว่าพวกเพื่อนๆกันเนี่ย จะมีคนที่อ่อนแอแต่เป็นคนดี กับคนที่เป็นหัวโจก ต่อยตีกับเพื่อนอยู่เสมอ และจะมีครูหรือหมอผู้โหดร้าย ที่เด็กๆมักจะเกลียดกลัวแบบไร้เหตุผล

แม้ฉากหลังของโดราเอม่อน จะเป็นช่วงหลังจากหนังเรื่อง always ซักสิบปีได้ แต่ก็ไม่ถือว่าต่างกันมากนะ เพราะพ่อของโนบิตะ สมัยเด็ก ก็อยู่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองเช่นเดียวกัน

always เป็นหนังที่ผมมองว่า มีความเป็นญี่ปุ่นสุดๆ เช่นเดียวกับที่เคยอ่านมาตลอดในโดราเอม่อนเลยครับ

ผู้ชายญี่ปุ่น มักจะมีความก้าวร้าว ใจสู้ และมีพลังอันมุ่งมั่นสู่ความสำเร็จอยู่เสมอ สังเกตได้จากตอนที่นักประพันธ์แว่นวิ่งเข้าไปตบเด็ก ตอนที่กลับมาบ้าน หรือ ตอนที่เจ้าของอู่อารมณ์โกรธจัด ที่เด็กสาวบ้านนอกซ่อมรถไม่เป็น

ผู้ชายญี่ปุ่น มักจะกลับบ้านดึกๆดื่นๆ ดื่มเหล้ากันเป็นเรื่องปกติ เหมือนกับที่เคยอ่านในโดราเอม่อน ที่เห็นพ่อโนบิตะกลับดึกดื่นๆ เมาแอ๋มาทุกทีเลยครับ
ภาพที่จำได้คือ พ่อมักจะมีของมาฝากลูก ของฝากเนี่ย ไม่ว่าจะเป็นอะไรมักจะห่อใส่กล่องสี่เหลี่ยมมา แล้วมีกระดาษห่ออย่างดีอีกทอดนึง หรือ มีผ้าห่อด้วยเสมอ เหมือนเช่นฉากในความฝันของคุณหมอที่ห่อไก่ย่างไปฝากลูก
ผู้หญิง ก็มักจะเป็นแม่บ้านที่ดี เป็นช้างเท้าหลังของสามี ก่อนลูกจะไปโรงเรียน ก็จะเดินมาส่งลูกหน้าบ้าน

ตอนเด็กๆผมเคยคิดนะ ว่าทำไมแม่ผมไม่เคยมาส่งผมหน้าบ้านเหมือนแม่โนบิตะเลย ทำไมพ่อไม่ซื้อขนมมาฝาก แล้วห่อใส่กล่องสี่เหลี่ยมสวยๆบ้างเลย ผมเคยคิดว่า ชีวิตแบบในโดราเอม่อน น่าจะเป็นชีวิตที่คล้ายๆกับคนกรุงเทพฯ ซึ่งต่างกันกับคนต่างจังหวัดอย่างผม

อีกอย่างนะ ถ้าอ่านโอราเอม่อนบ่อยๆ คงจำได้ว่า คนขายบุหรี่ จะเป็นหญิงแก่ใส่แว่น หน้าดุ นั่งเฝ้าบูทขายบุหรี่อยู่เสมอ เหมือนกับใน always เดี๊ยะเลยครับ

ผมว่า always เป็นการนำเสนอ historic japanese model ในการพัฒนาประเทศได้ชัดเจนผ่านสัญลักษณ์หลายๆอย่างนะ

ผมว่านะ เพราะญี่ปุ่นเป็นประเทศที่คนมีความเป็นชาตินิยม เป็นประเทศที่มีคนเชื้อสายเดียวกันเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ เป็นประเทศที่ไม่มีชายแดนติดกับประเทศอะไรเลย ทำให้คนญี่ปุ่นมีความสามัคคีกัน และร่วมใจกันพาประเทศไปสู่เป้าหมายด้วยกัน โดยไม่ทะเลาะกันเอง

เสียดาย ที่ประเทศไทย เป็นอย่างเค้าไม่ได้ แม้จะได้อิทธิพลจากการ์ตูนญี่ปุ่นมาพอสมควรในสมัยเด็ก แต่พอโตขึ้น มันก็เลือนหายไปครับ ผมก็ยังหวังว่าประเทศไทยเราก็จะเป็นเหมือนเค้าได้นะ

อย่างน้อยผมว่าสนามบินสุวรรณภูมิ ที่กำลังจะเสร็จเนี่ย ก็เหมือนกับเป็นสัญลักษณ์แห่งการก้าวเดินไปข้างหน้าของไทย เหมือนหอโตเกียวในญี่ปุ่นนั่นละครับ


Create Date : 11 พฤษภาคม 2549
Last Update : 11 พฤษภาคม 2549 23:38:25 น. 2 comments
Counter : 575 Pageviews.

 
โดราเอม่อน อัง อัง อัง .....คิดถึงจัง อยากกลับไปเป็นเด็กอีกนะ


โดย: หลังจอ IP: 210.203.178.170 วันที่: 12 พฤษภาคม 2549 เวลา:1:44:30 น.  

 
นั่นสินะครับ ทั้งๆที่เด็กรุ่นนั้นรับวัฒนธรรมจากญี่ปุ่นทั้งเรื่องความขยัน ควมภูมิใจ การสร้างชาติ แต่ทำไมเหลือแต่การเก็บแค่ส่วนบันทิง ไม่เอาแก่นซะเลย


โดย: นายเบียร์ วันที่: 14 พฤษภาคม 2549 เวลา:7:55:36 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

บิลลี่
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add บิลลี่'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.