~~ผู้หญิงธรรมดาบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน~~
Group Blog
 
All blogs
 

วันที่ฉันป่วย


ไม่สบายประจำปีอ่ะจ้ะ...

ป่วยทุกช่วงเปลี่ยนฤดูเลย ยิ่งถ้าช่วงเปลี่ยนเข้าฤดูหนาวนี่ ไม่ต้องสืบเลย ป่วยแน่ๆ

ปีนี้หนักกว้่าทุกปีแฮะ อาการมันมาครบหมดเลยอ่ะ

ทุกปีอาจจะแค่คัดจมูก ไอบ้าง แต่ปีนี้พี่หวัดเค้าไปรวบรวมสมัครพรรคพวกมาได้หนึ่งคันรถเลยมั้ง

อาการมันถึงได้มาหมดขนาดนี้อ่ะ

ทั้งปวดหัว มีไข้ ไอ มีเสมหะ คัดจมูก น้ำมูกไหล ครั่นเนื้อครั่นตัว...นี่แว่วๆว่าทอนซิลอักเสบก็มากับเค้าด้วย

เง้อ...ยินดีต้อนรับแล้วกันจ้ะ

เป็นไปได้มั้ยว่า อายุที่เพิ่มขึ้น ทำให้ร่างกายมันอ่อนแอลงเนี่ีย

เมื่อคืนก็กินยาแล้วนอนตั้งแต่ 2 ทุ่มแน่ะ อัดยาแก้แพ้ไป 2 เม็ดเลย

ตื่นขึ้นมาอีกที 3 ทุ่ม เบลอๆ โทรหาใครมั่งไม่รู้

พูดจาก็ไม่รู้เรื่องอีกตะหาก...เ็ฮ้อ

รู้แต่ว่า เมื่อคืนนอนดิ้นมากเลย พลิกไปพลิกมาตลอด แต่หลับนะ

ตอนนอนก็หนุนหมอนดีๆ แต่พอรู้ตัดอีกที ลงมานอนข้างล่างได้ไงก็ไม่รู้

เมื่อเช้าเลยไปหาหมอ คุณหมอก็จับฉีดยาซะเลย...

ไม่ได้โดนฉีดยามานานมากแล้ว...เพราะไม่เคยไปหาหมอเลย

คุณหมอมือนิ่มมากมายเลยอ่ะ ฉีดยาไม่เจ็บเลย ^__^

แล้วก็ให้ยามาอีกเข่งนึง...เอาวะ ให้กินไรก็กินหมดแหละตอนนี้

อยากหายป่วยไวๆ....ไม่สนุกเลย





 

Create Date : 12 พฤศจิกายน 2550    
Last Update : 12 พฤศจิกายน 2550 12:08:00 น.
Counter : 280 Pageviews.  

อย่ามาชุ่ย...อยากมีแฟนเพราะแค่เหงา


อย่ามาคิดชุ่ยๆ จะหาแฟนมาแก้เหงา

มันไม่ช่วยหรอก

จะคิดทำอะไร รับผิดชอบความรู้สึกตัวเอง ความรู้สึกคนอื่นด้วย

ถ้าเอ็งเลิกเหงา เอ็งจะเอาเค้าไปไว้ไหน

แล้วยิ่งถ้าจะทำประชดใคร...เลิกคิดไปเลย-*-




 

Create Date : 10 พฤศจิกายน 2550    
Last Update : 10 พฤศจิกายน 2550 12:13:53 น.
Counter : 226 Pageviews.  

สับสนชีวิต...(บ่นๆๆๆๆๆ)


เศร้าค่ะ เศร้า...เศร้ามาได้สองวันละ

ไปเขียนบ่นๆไว้ที่ห้องนอกเรื่องจะบ่นต่อก็เกรงใจเค้า...นี่มันเรื่องส่วนตัว

เลยเอามาบ่นต่อในนี้ดีกว่า...

เรื่องของเีรื่องคือ...พี่คนนั้น (เอ็งเป็นดาราเรอะ -_-") เค้าไปมีแฟนแล้วอ่ะ

เร็วมาก รู้จัีกกันสองอาทิตย์ ตกลงเป็นแฟนกันซะแระ

ไอ้แก้มเศร้าเลยทีนี้...นี่แหละที่เป็นปัญหา

แก้มเศร้าทำไมครับ...เศร้าเพราะอะไร

มีคนบอกเป็นเรื่องธรรมชาติ อีกเดี๋ยวก็ดีขึ้น...ก็จริงของเค้าเนอะ

แต่ตอนนี้มันเศร้านิดนึงไง แต่คือ ให้เค้าเป็นแฟนเอามั้ย...ก็ไม่เอา

แล้วจะหวงเค้าไว้กับตัวทำไมอ่ะเนี่ย...หรือเธอเสียดายเหรอแก้ม?

ให้เราวิเคราะห์นะ...เราคิดว่าเป็นเพราะเหมือนโดนแย่งความสนใจไปอ่ะ

จากตะก่อนที่มีอะไรพี่คนนั้นก็โทรหาน้องคนนี้ตลอด

แต่ตอนนี้เค้ามีคนให้โทรหาแล้วไง เค้าก็ไม่เล่าอะไรให้เราฟังแล้ว

เนี่ย...ขนาดเราไม่สบาย เค้ายังไม่สนใจเลย...น้อยใจ

ถามว่าเราชอบเค้ามั้ย...ก็ชอบนะ ที่สุดแล้วในตอนนี้

แต่...มันไม่อยากเป็นแฟนอ่ะ เพราะมันยังมีอะไรหลายอย่างที่เข้ากันไม่ได้

คือเรารู้สึกเลยว่า ถ้าคบกันมากกว่านี้ วันนึงอันใกล้ เลิกชัวร์...

วิธีคิด วิธีใช้ชีวิต มุมมองต่อสิ่งต่างๆต่างกันค่อนข้างเยอะ...

เคยมีช่วงต่างคนต่างเหงา แล้วเหมือนจะกิ๊กกันเล็กน้อย...

แต่แค่ช่วงสั้นๆ มันก็รู้สึกแล้วว่า ไม่ได้หรอก เราอยู่กับคนคนนี้ทั้งชีวิตไ่ม่ได้แน่นอน

อืม...เค้าก็คงคิดอย่างเราเหมือนกันแหละ

เค้าให้ในสิ่งที่เราอยากได้ไม่ได้...พอๆกับเราให้ในสิ่งที่เค้าต้องการไม่ได้

อย่างแรกที่เห็นชัดๆเลยคือ...เค้าต้องการคนรักที่อยู่ใกล้ชิด...แต่เราให้ไม่ได้

ให้เราทิ้งแม่ไปอยู่กับเค้า...เราไม่ทำ

หรือให้เค้าทิ้งงาน ทิ้งแม่เค้าเพื่อเรา...เ้ค้าก็ทำไม่ได้

แต่ถึงเค้ายอม...เราก็คงไม่ยอมอยู่ดีแหละ เพราะเราจะไม่ชอบคนอย่างนั้น

สิ่งหนึ่งที่เราประทับใจในตัวเค้า เพราะเค้าบอกว่า...เค้าอยากอยู่เพื่อดูแลแม่น่ะแหละ

ถ้าทิ้งแม่เพื่อผู้หญิงซะงั้น...เค้าก็ไม่เหลืออะไรให้ประทับใจอ่ะดิ

เฮ้ย...แต่แฟนเค้าทำได้อ่ะ -_-" ทึ่งมาก

พี่คนนั้นเล่าให้ฟังว่า แฟนเค้าสมัครมาทำงานที่จังหวัดที่พี่เค้าอยู่...ไกลจากกรุงเทพ 700 กว่าโลอ่ะ

เค้าออกปากเองเลยว่า..ไม่เคยมีใครทุ่มให้พี่ขนาดนี้....ก็สมควรที่เค้าจะเครซี่แฟนเค้าอ่ะเนอะ

ตอนแรกที่เค้าจะมีแฟน...เค้าก็ค่อยๆเล่า กล้าๆกลัวๆ...

แต่บังเอิญปฏิกิริยาเราเป็นบวกล่ะมั้ง...หลังๆเค้าถึงได้เล่าเยอะขึ้น

จริงๆแล้ว...อย่างนี้มันก็ดีต่อทุกคนแล้วนะ

เค้าได้มีแฟน..ซะที หลังจากที่รอมานาน

เราก็ยังมีเค้าเป็นพี่ชายอยู่เหมือนเดิม ยังคุยกันได้เหมือนเดิม...แค่ความสำคัญลดลง

แต่เราอดห่วงเค้าไม่ได้...จริงๆก็ไม่น่าห่วงหรอก อาุยุมากกว่าเราตั้งเยอะแล้ว

แต่นะ...อีตานี่เค้าอ่อนไหวง่าย แล้วรักมันมาเร็วมาก แล้วมันหวานมากๆ

เรากลัว...ว่าอะไรๆมันจะไม่ดีอย่างที่เฮียแกหวัง แล้วแกจะเฟลเอาอ่ะดิ

แต่ก็ช่างเถอะ...มันก็งี้แหละ ธรรมดาโลก

กรรมใคร กรรมมัน ตัวใครตัวมันละกัน....

ยังไงก็ขอให้โชคดี รักกันนานๆ มีความสุขเยอะๆนะ


ปล. สรุปว่าไอ้แก้มแค่น้อยใจที่เค้าไปมีแฟนแล้วสนใจเราน้อยลง...แค่นั้นเองใช่ป่ะเนี่ย




 

Create Date : 10 พฤศจิกายน 2550    
Last Update : 10 พฤศจิกายน 2550 10:45:31 น.
Counter : 229 Pageviews.  

ได้เวลาสังเคราะห์แสงแล้วสิ


หน้าหนาวอีกแล้ว ชอบจังเลยแฮะ อากาศเย็นๆ ลมแรงๆ ค่ำเร็ว แต่เช้าช้า

แต่อาการนึงที่เราไม่ชอบเวลาหน้าหนาว คือเรามักจะเป็นโรคซึมเศร้า

เป็นมานานตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว

ไอ้เจ้าอาการนี้ มันมีชื่อด้วยนะ...ว่า SAD..โห ดูชื่อก็ไม่เป็นศิริมงคลแล้วเนอะ

ย่อมาจากคำว่า Seasonal Affective Disorder...

ตอนแรกเราก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นอะไร

รู้แต่ว่า ทำไมเวลาหน้าหนาวแล้วมันเศร้าจังวะ เศร้าทั้งที่ไม่มีอะไรน่าเศร้า

แถวบ้านเรียกเศร้าไม่มีสาเหตุ...ก็นึกว่ามันเป็นเพราะอากาศมันชวนเหงามั้ง

แต่เอ....ทำไมช่วงหน้าร้อนไม่เป็นบ่อยขนาดนี้ล่ะเนี่ย?

จนวันนึง พี่ที่สโมสรนักศึกษาเค้าไปได้โปสเตอร์จากโรงพยาบาลศรีมหาโพธิ์มาอันนึง

(เห็นอย่างนี้ ดิฉันเคยเป็นเลขาสโมสรนักศึกษามาก่อนนะ...ว่าไม่ได้)

ในโปสเตอร์เค้าก็บอกอาการที่สังเกตง่ายๆของโรคทางจิตอยู่สองโรค

ก็คือโรค SAD นี่ กับไฮเปอร์อีกโรคนึง

เราก็มาดูๆ ว่าไอ้ที่เราเป็นๆกันเนี่ย มันตรงกับอันไหน

สรุปว่า...คนในสโมฯอ่ะ ป่วยทางจิตหมดเลย ไม่เป็น SAD ก็เป็นไำฮเปอร์ -_-"

พวกนึงจะสายลมแสงแดดมากอ่ะ อ่อนไหวง่าย...ไอ้พวกนี้จะแพ้หน้าหนาว

ส่วนอีกพวก จะร่าเริงเกินไป แอคทีฟสุดชีวิต อยู่เฉยๆไม่เคยได้ พวกนี้ Hyper ชัวร์

(อ้าว สรุปที่อยู่ด้วยกันมา ผิดปกติกันหมดเลยเหรอ?)

อาการรุนแรงมากน้อยขึ้นอยู่กับอะไรเราก็บอกไม่ได้เหมือนกัน

แต่จากที่เราลองศึกษาคร่าวๆ เท่าที่ความรู้ที่มีอยู่น้อยเท่าหอยมดของเราจะอำนวย

ได้ความว่า...มันเกิดจากอากาศเย็น แสงน้อย ทำให้คนเรารู้สึกหดหู่ หมดเรี่ยวแรง

เราเลยคิดว่า...วิธีแก้น่าจะเป็น ทำตัวให้ร่าเริงเข้าไ้ว้ แล้วพยายามเจอแสงแดดเยอะๆ

เมืองไทยโชคดีที่แดดเยอะ ไม่ว่าจะหนาวจะร้อน เราเลยโชคดี มีแสงให้สังเคราะห์ได้ตลอดทั้งปี

เวลาเศร้าๆ เหงาๆ ก็แค่ออกไปกระโดดโลดเต้นกลางแสงตะวัน

ทำตัวให้ร่าเริงเหมือนต้นไม้ได้แสงเข้าไว้ จะได้ไม่เหงา ไม่เศร้า ไม่หดหู่

แต่จริงๆมันก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างทีี่่คิดหรอกนะ เพราะมันไม่ได้เป็นตลอดเวลา

เพียงแต่จะเป็นช่วงที่อารมณ์อ่อนไหวง่ายกว่าธรรมดา แล้วก็อ่อนแอมากกว่าปกติ

แต่มันทำให้เราเข้าใจได้ว่า ทำไมคนเรามันฆ่าตัวตายได้ง่ายๆ เพียงเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง

เพราะอารมณ์นั้นมันจะเศร้ามาก รู้สึกหดหู่ ไร้ค่า เหมือนไม่มีใครในโลกนี้รักและเข้าใจเราซักคน

เรื่องเล็กๆน้อยๆบางเรื่องก็ทำเราเศร้าได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ทั้งที่ในใจก็ูรู้นะว่ามันงี่เง่า เราคิดมากไปเอง แต่มันก็อดเศร้าไม่ได้

เราเคยนอนร้องไห้คนเดียว แค่เพราะเพื่อนหลับเพลิน แล้วไม่มาชวนไปกินข้าว

เคยเกือบฆ่าตัวตาย...แค่เพราะไม่มีใครโทรหา

แต่นั่นมันก่อนที่เราจะรู้ตัวว่าเราเป็นอะไร...

แต่ตอนนี้เรารู้แล้ว เวลาเราเศร้า เราก็ไปนั่งสังเคราะห์แสง ไม่ก็ร้องเพลงดังๆ เต้นรั่วๆ

เดี๋ยวมันก็หายไป...

อีกอย่าง เราได้ปฏิบัติธรรมด้วยไง มันก็ช่วยได้เยอะเลย ^_^

แล้ววันนี้ บังเอิญว่าอาการกำเริบ...เ็็ฮ้อ เศร้าไปหน่อยนึง

เลยรู้ว่า...ถึงเวลาสังเคราะห์แสงแล้วสิ

ปล. เขียนๆไปรู้สึกว่า...อาการที่เราเป็นมันก็น่ากลัวอยู่เหมือนกันนะเนี่ย o_O




 

Create Date : 07 พฤศจิกายน 2550    
Last Update : 7 พฤศจิกายน 2550 17:59:00 น.
Counter : 179 Pageviews.  

ข้อดีของการเป็นคนขี้ลืม


แก้มเป็นคนขี้ลืม...ถึงจะไม่ขนาดหนัก แต่ก็นับว่ามากเอาการ

แก้มจะจำเรื่องเก่าๆสมัยเรียนม.ต้น ม.ปลายไม่ค่อยได้...อย่าว่ากันไกลไปถึงตอนเด็กเลย

เวลาเจอหน้าเพื่อนเก่า แล้วเพื่อนเล่าเหตุการณ์ประทับใจประเภทโหด มัน ฮาที่เคยร่วมกันทำไว้

เราจะงงว่า...เราเคยทำเรื่องอย่างนั้นกันด้วยเหรอ

แล้วมันจะมีความรู้สึกเหมือน...กำลังฟังเรื่องเล่าของคนอื่น

ซึ่งมันทำให้เรามีอารมณ์ร่วมเหมือนเพิ่งได้ยินเรื่องนั้นเป็นครั้งแรก

(ทั้งที่เอ็งก็หนึ่งในวีรชนที่ร่วมทำวีรกรรมนั้นน่ะนะ -_-")

แล้วถึงเรื่องนั้น เพื่อนจะเล่าทุกครั้งที่เจอ ไอ้แก้มก็ยังขำหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังได้เหมือนเมื่อตอนได้ยินครั้งแรก

เพราะมันจำไม่ได้ไงว่า...ฟังไปแล้ว

อีกอย่างคือ...เราจะจำเรื่องแย่ๆที่เราทำไว้ไม่ค่อยได้

แต่แม่เคยบอกว่า...ตอนเด็กแก้มร้ายมาก ร้ายขนาดทำคนงานของยายลาออกไปคนนึง

แต่ให้ตายสิ...นึกยังไงเราก็นึกไม่ออกว่าเราไปทำอะัไรรุนแรงขนาดนั้น ถึงขั้นเค้าอยู่ด้วยไม่ได้

แล้วเราไม่ใช่คนประเภท ไม่ชอบหน้าตั้งแต่เจอครั้งแรกแล้วจะไปทำร้ายใคร

ปกติเจอใครครั้งแรก เราจะมองแง่ดีไว้ก่อนด้วยซ้ำ...(เป็นคนดีอย่างแรง)

เราเลยมาวิเคราะห์ว่า คงมีเรื่องทะเลาะกันอะไรซักอย่างตามประสาเด็ก

แล้วเราเป็นประเภทถ้าไม่ชอบใจ หรือเกลียดใคร เค้าไม่อยู่ในสายตา

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้นิสัยอย่างนี้มันมาได้ยังไง

แต่เวลาเราไม่ชอบใครขึ้นมา ก็เป็นอย่างนั้นทุกที...

ไม่ว่าบุคคลผู้นั้นจะเป็นใคร ยิ่งใหญ่มาจากไหน เค้าก็จะกลายเป็นอากาศธาตุสำหรับเราไปโดยบัดดล

เราเองก็ใช่จะชอบที่ตัวเองเป็นอย่างนั้นหรอกนะ แต่มันห้ามไม่ได้นี่นา่

คงเพราะอย่างนี้ล่ะมั้ง ถึงทำให้เค้าอึดอัดจนทนไม่ได้

ว้า...ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเราก็เสียใจเหมือนกันนะ

เพราะตอนนี้ เราจำไม่ได้แล้วว่าเราเกลียดเค้าด้วยเรื่องอะไร

แต่ข้อดีของมันก็มีอยู่...เราเพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้เอง

ก็ด้วยอาการขี้ลืมของเราเนี่ย ทำให้เราจำเนื้อหาของหนังหรือหนังสือไม่ค่อยได้

ถ้าใครมาถามเราเกี่ยวกับหนังหรือหนังสือที่เราเคยดู เราจะบอกได้แค่

อ๋อ หนังเรื่องนี้ดีนะ ชอบมากเลย

หรือไม่ก็...เออๆๆ หนังสือเ่ล่มนี้่น่าอ่าน ดีมากๆอ่ะ ลองอ่านดู

แต่อย่าถามลึกกว่านั้น อย่าถามว่าดีัยังไง ชอบเพราะอะไร...เราจำไม่ได้

จำได้แต่ว่า ชอบ

แล้วมันดียังไงเหรอ...มันดีตรงที่ เราสามารถหยิบมันขึ้นมาดูได้อีกบ่อยๆ โดยไม่เสียอรรถรสน่ะสิ

เคยมีรุ่นพี่คนนึงบอกเราว่า เค้าไม่อยากดูหนังเรื่องเดิมซ้ำสองครั้ง

เพราะเค้าอยากเก็บความประทับใจที่ได้ดูตั้งแต่ครั้งแรกไ้ว้อย่างนั้น

แต่สำหรับเรา...ไม่ว่าจะหยิบขึ้นมาดูครั้งที่เท่าไหร่ เราก็ยังประทับใจอยู่อย่างนั้น

เพราะอย่างนี้ เราถึงดูหนังเรื่องเดิมได้ซ้ำหลายๆรอบ อ่านหนังสือเล่มเดิมได้ซ้ำหลายๆเที่ยว

เออ...มันประหยัดดีนะเออ ^^~




 

Create Date : 06 พฤศจิกายน 2550    
Last Update : 6 พฤศจิกายน 2550 19:24:36 น.
Counter : 322 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  

ยินดีปรีดา
Location :
ร้อยเอ็ด Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้หญิงธรรมดาคนนึงจ้ะ

มีสุขสม มีผิดหวัง หัวเราะหรือหวั่นไหว เกิิดขึ้นได้ทุึกวัน..เหมือนทุกคน

แต่ถ้่าอยู่ในอารมณ์ปกติก็เปิ่น โก๊ะ เอ๋อ ฮาแตก

เป็นผู้หญิงอารมณ์ดี ยิ้มง่าย ไำม่ซึมเปื้อน

ร้องไห้ง่าย แต่หัวเราะง่ายกว่า^__^

Friends' blogs
[Add ยินดีปรีดา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.