~~ผู้หญิงธรรมดาบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน~~
Group Blog
 
All blogs
 
ได้เวลาสังเคราะห์แสงแล้วสิ


หน้าหนาวอีกแล้ว ชอบจังเลยแฮะ อากาศเย็นๆ ลมแรงๆ ค่ำเร็ว แต่เช้าช้า

แต่อาการนึงที่เราไม่ชอบเวลาหน้าหนาว คือเรามักจะเป็นโรคซึมเศร้า

เป็นมานานตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว

ไอ้เจ้าอาการนี้ มันมีชื่อด้วยนะ...ว่า SAD..โห ดูชื่อก็ไม่เป็นศิริมงคลแล้วเนอะ

ย่อมาจากคำว่า Seasonal Affective Disorder...

ตอนแรกเราก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองเป็นอะไร

รู้แต่ว่า ทำไมเวลาหน้าหนาวแล้วมันเศร้าจังวะ เศร้าทั้งที่ไม่มีอะไรน่าเศร้า

แถวบ้านเรียกเศร้าไม่มีสาเหตุ...ก็นึกว่ามันเป็นเพราะอากาศมันชวนเหงามั้ง

แต่เอ....ทำไมช่วงหน้าร้อนไม่เป็นบ่อยขนาดนี้ล่ะเนี่ย?

จนวันนึง พี่ที่สโมสรนักศึกษาเค้าไปได้โปสเตอร์จากโรงพยาบาลศรีมหาโพธิ์มาอันนึง

(เห็นอย่างนี้ ดิฉันเคยเป็นเลขาสโมสรนักศึกษามาก่อนนะ...ว่าไม่ได้)

ในโปสเตอร์เค้าก็บอกอาการที่สังเกตง่ายๆของโรคทางจิตอยู่สองโรค

ก็คือโรค SAD นี่ กับไฮเปอร์อีกโรคนึง

เราก็มาดูๆ ว่าไอ้ที่เราเป็นๆกันเนี่ย มันตรงกับอันไหน

สรุปว่า...คนในสโมฯอ่ะ ป่วยทางจิตหมดเลย ไม่เป็น SAD ก็เป็นไำฮเปอร์ -_-"

พวกนึงจะสายลมแสงแดดมากอ่ะ อ่อนไหวง่าย...ไอ้พวกนี้จะแพ้หน้าหนาว

ส่วนอีกพวก จะร่าเริงเกินไป แอคทีฟสุดชีวิต อยู่เฉยๆไม่เคยได้ พวกนี้ Hyper ชัวร์

(อ้าว สรุปที่อยู่ด้วยกันมา ผิดปกติกันหมดเลยเหรอ?)

อาการรุนแรงมากน้อยขึ้นอยู่กับอะไรเราก็บอกไม่ได้เหมือนกัน

แต่จากที่เราลองศึกษาคร่าวๆ เท่าที่ความรู้ที่มีอยู่น้อยเท่าหอยมดของเราจะอำนวย

ได้ความว่า...มันเกิดจากอากาศเย็น แสงน้อย ทำให้คนเรารู้สึกหดหู่ หมดเรี่ยวแรง

เราเลยคิดว่า...วิธีแก้น่าจะเป็น ทำตัวให้ร่าเริงเข้าไ้ว้ แล้วพยายามเจอแสงแดดเยอะๆ

เมืองไทยโชคดีที่แดดเยอะ ไม่ว่าจะหนาวจะร้อน เราเลยโชคดี มีแสงให้สังเคราะห์ได้ตลอดทั้งปี

เวลาเศร้าๆ เหงาๆ ก็แค่ออกไปกระโดดโลดเต้นกลางแสงตะวัน

ทำตัวให้ร่าเริงเหมือนต้นไม้ได้แสงเข้าไว้ จะได้ไม่เหงา ไม่เศร้า ไม่หดหู่

แต่จริงๆมันก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างทีี่่คิดหรอกนะ เพราะมันไม่ได้เป็นตลอดเวลา

เพียงแต่จะเป็นช่วงที่อารมณ์อ่อนไหวง่ายกว่าธรรมดา แล้วก็อ่อนแอมากกว่าปกติ

แต่มันทำให้เราเข้าใจได้ว่า ทำไมคนเรามันฆ่าตัวตายได้ง่ายๆ เพียงเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง

เพราะอารมณ์นั้นมันจะเศร้ามาก รู้สึกหดหู่ ไร้ค่า เหมือนไม่มีใครในโลกนี้รักและเข้าใจเราซักคน

เรื่องเล็กๆน้อยๆบางเรื่องก็ทำเราเศร้าได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ทั้งที่ในใจก็ูรู้นะว่ามันงี่เง่า เราคิดมากไปเอง แต่มันก็อดเศร้าไม่ได้

เราเคยนอนร้องไห้คนเดียว แค่เพราะเพื่อนหลับเพลิน แล้วไม่มาชวนไปกินข้าว

เคยเกือบฆ่าตัวตาย...แค่เพราะไม่มีใครโทรหา

แต่นั่นมันก่อนที่เราจะรู้ตัวว่าเราเป็นอะไร...

แต่ตอนนี้เรารู้แล้ว เวลาเราเศร้า เราก็ไปนั่งสังเคราะห์แสง ไม่ก็ร้องเพลงดังๆ เต้นรั่วๆ

เดี๋ยวมันก็หายไป...

อีกอย่าง เราได้ปฏิบัติธรรมด้วยไง มันก็ช่วยได้เยอะเลย ^_^

แล้ววันนี้ บังเอิญว่าอาการกำเริบ...เ็็ฮ้อ เศร้าไปหน่อยนึง

เลยรู้ว่า...ถึงเวลาสังเคราะห์แสงแล้วสิ

ปล. เขียนๆไปรู้สึกว่า...อาการที่เราเป็นมันก็น่ากลัวอยู่เหมือนกันนะเนี่ย o_O



Create Date : 07 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 7 พฤศจิกายน 2550 17:59:00 น. 1 comments
Counter : 155 Pageviews.

 
แปะไว้ก่อนนะ มะแมวจะมาตามอ่านนะ
มะแมวไปทำการบ้านก่อน

อย่าน้อยใจมะแมวนะ


โดย: PaTMoNE วันที่: 8 พฤศจิกายน 2550 เวลา:3:45:12 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

ยินดีปรีดา
Location :
ร้อยเอ็ด Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้หญิงธรรมดาคนนึงจ้ะ

มีสุขสม มีผิดหวัง หัวเราะหรือหวั่นไหว เกิิดขึ้นได้ทุึกวัน..เหมือนทุกคน

แต่ถ้่าอยู่ในอารมณ์ปกติก็เปิ่น โก๊ะ เอ๋อ ฮาแตก

เป็นผู้หญิงอารมณ์ดี ยิ้มง่าย ไำม่ซึมเปื้อน

ร้องไห้ง่าย แต่หัวเราะง่ายกว่า^__^

Friends' blogs
[Add ยินดีปรีดา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.