ความทรงทำ...ที่ไม่เคยลืม

วันนั้นเป็นวันศุกร์ที่ ๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๔๔
ผมทำงานตามปกติ อย่างมีความสุข
เพราะวันศุกร์ก็จะได้กลับไปอยู่กับลูกที่กรุงเทพฯ
รู้ว่าเย็นนี้จะมีงานเลี้ยงส่งเพื่อนพนักงานที่ตัวจังหวัด
ผมเป็นคนออกความเห็นเองนะ เรื่องสถานที่งานเลี้ยง
เพราะเพื่อนได้ย้ายกลับภูมิลำเนา ข้ามไปหลายจังหวัด
หาร้านที่มันเหมาะสมหน่อย งบประมาณไม่น่ามีปัญหา

วันนี้ ออกไปทำงานในท้องที่เป็นปกติ
เที่ยงลูกค้าที่ผมสนิทมาก ชวนทานอาหารที่บ้าน
ผมปฏิเสธไปเพราะว่าตอนเย็นจะมีงานเลี้ยง
เลยถือโอกาสโทรไปคุยกับลูกชายว่า...
คืนนี้พ่อกลับดึกหน่อยนะ เพราะมีงานเลี้ยง

ปรากฎว่า ลูกชาย บอกว่า...
หนูและน้องจะไปบ้านคุณตาคุณยายกับแม่ที่ราชบุรี
ผมก็เลยบอกไปว่า...
ไม่เป็นไร ง้านเราพบกันวันศุกร์หน้า

งานเลี้ยงคืนนี้ผมก็คงสนุกกับมันได้อย่างเต็มที่
ความคิดแรกเลย "เมา ไม่ ขับ"
ขาไปนั่งรถธนาคารไป
งานเลี้ยงเลิก เพื่อนคนที่ได้ย้ายกลับสุรินทร์
ชวนผมไปสังสรรค์กันต่อ
ด้วยความเกรงใจเพื่อน(((จริงๆ)))
เพราะปกติผมจะไม่ค่อยดื่มกับเพื่อนก๊วนนี้

เพื่อนคนอื่นก็ชวนผมกลับรถธนาคารพร้อมกัน
เวลานั้น ไม่ได้คำนึงถึงเรื่องคนขับรถเลย
ตกลงไปต่อกัน 4 คน ชาย 3 หญิง 1
ไปถึงผับแห่งหนึ่งในตัวเมือง
ผมโทรไปชวนน้องผู้หญิงอีกคนหนึ่งมาร่วมวงด้วย

ออกจากผับก็ไปต่อดิสโก้เธค กันอีก
หลังจากนั้นก็มานั่งทานข้าวต้มกันก่อนแยกย้าย
เวลา ไม่น่าจะต่ำกว่า 02.00 น.
ผมอิ่มเรียบร้อย ก็มานอนรอเพื่อนที่เบาะหลังเลย

ระหว่างเดินทางกลับ ผมโทรศัพท์คุยกับน้องผู้หญิง
คนที่ผมชวนมาร่วมวงด้วยทีหลัง ด้วยความเป็นห่วง
เพราะขับรถยนต์กลับบ้านคนเดียว
จนดูเหมือนส่งเธอกลับบ้านเรียบร้อย
หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

มารู้สึกตัวอีกครั้งอย่างมีสติสัมปชัญญะ
เวลาก็ผ่านไปอีก 10 วัน ผ่านไปแล้ว 4 โรงพยาบาล



Create Date : 26 มีนาคม 2549
Last Update : 26 มีนาคม 2549 11:32:24 น.
Counter : 605 Pageviews.

10 comments
  
น่ากลัวมาก ๆ เลยเหตุการณ์แบบนี้ ถือว่าบุญเยอะที่ได้กลับมาเป็นคนอีกครั้ง ดีใจแทนลูก ๆ คุณด้วยค่ะ ที่ได้พ่อกลับคืนมา แล้วเด็กอีกกี่ชีวิตที่พ่อไม่มีวันหวนกลับมา คิดแล้วเศร้าใจนะ
โดย: เสียงซึง วันที่: 26 มีนาคม 2549 เวลา:11:42:47 น.
  
เป็นประสบการณืที่แย่นะค่ะ
เลวร้ายมากๆๆๆ
ยังไงก้อขอรับรู้ไว้และจำเป็นบทเรียนค่ะ
ขอบคุณมากนะค่ะที่เอามาเขียนให้ทราบกัน
แล้วก้อดีใจกับลูกๆพี่ด้วยนะค่ะ
โดย: Maxziezzz*** (Morsmortre ) วันที่: 26 มีนาคม 2549 เวลา:12:09:29 น.
  
หวัดดี...วันหยุดค่ะ..พอดีอาทิตย์นี้เราอยูบ้าน...เห็นบล็อกคุณ..เลยแวะเยี่ยมค่ะ....

เราว่าคุณยังโชคดีนะ..มีลูกเป็นกำลังใจ...บางชีวิต..อยูอย่างโดดเดี่ยว..แต่คุณมีหลายคนรอบด้านที่เป็นห่วงคุณ..
อย่าทำให้เขาผิดหวังนะค่ะ...ไม่มีอะไรสายเกินไป..ถ้าใจเรายังสู้....

เอาดอกไม้สวยๆๆๆมาเยี่ยมค่ะ...

โดย: catt.&.cattleya.. (catt.&.cattleya.. ) วันที่: 26 มีนาคม 2549 เวลา:12:59:17 น.
  
ความทรงจำบางอย่าง...เก็บไว้ได้เพื่อสอนตนเอง

ความทรงจำบางอย่าง...เมื่อนึกถึงทีไรเจ็บปวดทุกคราวไป

ความทรงจำบางอย่าง...ยิ้มและอยากให้หวลคืนมา

ความทรงจำบางอย่าง...อายแทบมุดดิน

ความทรงจำบางอย่าง...ยังไม่เคยเกิดขึ้นเลยยังไม่ได้เป็น

ความทรงจำบางอย่าง...

โดย: เต้าเม้ง วันที่: 26 มีนาคม 2549 เวลา:16:48:32 น.
  
อัพบล๊อคหน่อยเน่อ
โดย: ฟ้าคงสั่งมา วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:10:34:09 น.
  
ลืม สุขสันต์วันเกิดย้อนหลัง
โดย: พี่แหม๋ว (ฟ้าคงสั่งมา ) วันที่: 24 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:10:35:56 น.
  
แวะมา Good night ค่า...
โดย: orsor วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:22:20:10 น.
  
ค่ำคืนนี้ ครบรอบ สิบ ปี เต็ม

โชคดี...ที่ผมมีโอกาสใช้ชีวิตแบบ"คนพิการ"

ขอขอบคุณ...ทุกๆ สิ่ง ที่ให้ผมผ่านมาได้ สิบ ปี
โดย: ...วัยกลางคน... วันที่: 23 พฤศจิกายน 2554 เวลา:21:09:31 น.
  
เริ่มเป็นมืออาชีพแล้วไอ้น้อง...
โดย: พี่แหม๋ว IP: 58.11.65.126 วันที่: 24 พฤศจิกายน 2554 เวลา:13:08:43 น.
  
เวลานี้ เมื่อ 13 ปี ก่อน
ขอบคุณ กับ ทุกสิ่ง ที่ยังมีลมหายใจ ใน วันนี้
โดย: จขบ. IP: 125.24.23.216 วันที่: 24 พฤศจิกายน 2557 เวลา:3:50:23 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

...วัยกลางคน...
Location :
นนทบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]



Many times in our lives,we are dropped,crumpled,and ground into the dirt by the decisions we make and the circumstances that come our way. We feel as though we are worthless. But no matter what has happened or what will happen, you will never lose your value.