HAPPY EVERY DAYS
Group Blog
 
All blogs
 

กำเนิดหมีน้อย

หายหน้าหายตาไม่ได้อัพบล็อก ไปนาน เพราะว่าเจ้าตัวแสบทำกล้องพัง วันนี้เลยมารำลึกความหลัง ย้อนไปตั้งแต่สามปีที่แล้วล่ะกัน ทนอ่านกันหน่อย เรื่องมันยาว ฮิฮิ หลังจากที่ได้แต่งงานกันมา ปีกว่าๆ คุณพ่อกะหม่ามิ๊ก็ได้คุยกันถึงการมีเจ้าเบบี๋ตัวน้อย ว่าเราพร้อมจะมีแล้วนะ ดังนั้น เจ้าตัวแสบจึงได้ถูกเสกเข้าท้องหม่ามิ๊ พอถึงเวลาประจำเดือนขาด ก็หมดที่เทสฉี่ไปหลายอันเพราะขีดมันจางมาก ๆ เอ๊ใช่หรือเปล่าน้า จนขีดเริ่มชัดเจนขึ้น ก็คิดว่า อีม ชัวร์หรือเปล่าน้า เอ้า ดังนั้นจะทำยังไงล่ะ ก็ไปหาหมอซิค้า ปรากฏว่า เจ้าแสบเข้ามาอยู่ในท้องได้ 1 เดือนแย้ว เย้เย้ เรารู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้วน้า บำรุง บำรุง กันใหญ่ แต่แล้วการแพ้ท้องก็เกิดขึ้น โอแม่เจ้า ในทีวีเค้าแพ้กันยังไง อิฉันก็อาการนั้นเลยคะ ได้กลิ่นอาหารก็เหม็น กลิ่นน้ำหอมก็เหม็น เหม็นแม่กระทั่งหน้า คุณพ่อ เจ้าแสบ (อันหลังนี่ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า 555) เมื่อเกิดการเหม็น ก็เกิดอาเจียน หลังจากนั้นน้ำหนักก็ลดฮวบ ๆ อดทนจนเค้าว่าเดือนที่สาม จะหายแพ้ (โดยส่วนใหญ่ของคนแพ้ท้อง) แต่ก็ยังไม่หายนะ น้ำหนักเหลือ 39 โล เครียด เครียดในเดือนที่ 4 ต้องเข้าโรงพยาบาล ไปให้น้ำเกลือ กันหน่อย แต่ก็ยังไม่หาย จนมาพบเพื่อนโอ๋ แนะนำคุณหมอให้ ก็ได้กินยาแก้แพ้ท้องตัวนึง ทำให้อาการดีขึ้นเย๊อะ แต่ยังไงหม่ามิ๊ก็ยังแพ้จนถึงกำหนดคลอดเลยน้า การที่เกิดอาการแพ้ท้องขึ้น ทำให้ต้องรวบรวมกำลังใจเหมือนกันนะ เพราะรู้สึกเครียด ท้อแท้ เหนื่อย ไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากพบใคร กังวลสารพัดกลัวเจ้าเบบี๋จะเป็นอะไร






ในรูปนี้จะเป็นการอัลตร้าซาวน์แบบ 3 มิติ ตอนท้องได้ 8 เดือน เจ้าตัวแสบหันก้นให้ เห็นไข่เลย คุณหมอบอกว่าสุขภาพแข็งแรงดี









และแล้ว...ก่อนกำหนดคลอด 1 สัปดาห์ เย็นวันที่ 24 เมษายน 2549 คุณหมอก็นัดตรวจครรภ์ตามกำหนด ปรากฏว่าปากมดลูกเปิดเจ้าข้า เสร็จแล้วหมอนัดให้ไปที่โรงพยาบาลตอน 2 ทุ่ม เราก็ยังใจเย้นเย๊น ไปขี่มอไซต์เล่นริมน้ำปิงกันอยู่เลย แวะบอก คุณตาคุณยายก่อน แมะแมะ จะคลอดแล้วนะ ยายงง ไปเลย 2 ทุ่มไปโรงพยาบาล คุณหมอก็ตรวจๆ กลับบ้านไปก่อนนะ พรุ่งนี้เช้ามาใหม่ เพราะปากมดลูกยังไม่เปิดมาก สองโมงเช้าวันใหม่ เราก็มาตามนัด การคลอดซึ่งใช้วิถีธรรมชาติ (คลอดธรรมชาติ) มันธรรมชาติมาก ๆ เลยล่ะเพราะว่าญาติพี่น้องเต็มห้องคลอดเลยอบอุ่นจนร้อน พยาบาลก็เดินมาถามทุกชั่วโมงว่าปวดท้องหรือยังคะ ยังคะ ถามจนถึงตอนเที่ยง คุณหมอเลยให้เจาะถุงน้ำคร่ำกระตุ้นให้มดลูกบีบตัว เจ็บท้องตั้งแต่เที่ยง จนถึง เย็น ก็ยังไม่คลอด จนคุณหมอบอกว่า 6 โมงเย็นถ้ายังไม่คลอดเข้าห้องผ่าเลยนะ เวลา 17.59 น. เจ้าแสบก็ได้ฤกษ์ คลอด ออกมา ดูโลก น้ำหนักแรกคลอด 3,200 กรัม ส่วนสูง 52 ซม. ความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เอ๊ะนี่เราคลอดแล้วเหรอ งง ๆ ตัวเอง จับลูกยังไม่เป็นเลย แต่ก็ เย้เย้เย้ เรามีลูกเป็นของตัวเองแล้ว เจ้าเบบี๋ผมยาวเชียวปรกหูเลยนะ ตัวก็เอี่ยมไม่มีไข แต่ทำไมตัวแดงจังน้ากลัวลูกดำเหมือนพ่อจัง







1 เดือนถัดมา โกนผมไฟแล้ว หัวเหม่ง เลย ทำไมขี้เหร่อย่างนี้ ชอบทำหน้าฮา ๆ ตลอดลุกเรา ดูดิเกีกถ่ายรูป มีเรื่องตลกอยู่ว่า วันนึง ขณะนอนหลับแบบคว่ำอยู่ ก้นกระโด่งเชียว หมีน้อยก็ตดปรู๊ดดดดด อย่างดัง แล้วตัวเองก็ตกใจเสียงตดตัวเองสะดุ้งตัวกระดื๊บไปข้างหน้าเลย แล้วก็ร้องไห้ ขำก็ขำ สงสารก็สงสาร









ตอนนี้ผมเริ่มขึ้นแระแต่ทำไมขึ้นแต่ข้างหน้าก็ไม่รู้ ข้างหลังโกร๋นเชียวเจ้าลูกชาย






3 เดือน เริ่มฟูขึ้น ดังคำผู้เถ้าผู้แก่เลย เด็กแรกคลอดเนี่ยจะตัวเหี่ยว ๆ ขี้เหร่ ๆ ยังไงก็ไม่รู้ พอเริ่มตัวฟู ๆ ขึ้น เริ่ม หล่อขึ้นมาหน่อยแล้วลูกเรา เจ้าภูมิ ตอน 3 เดือน เป็นคนที่อารมณ์ 2 ขั้วเลย อารมณ์ดี ก็หัวเราะสุด ๆ แต่พออยู่กับที่นาน ๆ จะโวยวายมาก ๆ คือห้ามนั่ง เมื่อไหร่คนอุ้มก้นแตะเก้าอี้เมื่อไหร่ พ่อเป็นแหกปากเมื่อนั้น จนเราคิดว่าลูกเราเป็นโคลิกหรือเปล่าน้า ทำไมแหกปากได้คลอดเลย เวลาให้กินนม หลับไปแล้วพอดึงนมออก พ่อก็ร้อง เจ้าแสบ เอ๊ย อาการเหล่านั้นเริ่มหายไปเมื่อตอน 6 เดือน





อายุ 6 เดือนแล้ว เจ้าแสบเป็นเด็กอารมณ์ดีมาก เห็นอะไรก็ขำ และก็ไฮเปอร์สุด ๆ คือ คุณยาย ซึ่งเลี้ยงภาคกลางวัน เหนื่อยไปเลย เพราะหลานไม่ยอมนอน พลังเหลือเฟือเลยเค้า







พอลูกพ้นช่วงสามเดือนก็เป็นช่วงที่ เที่ยว เที่ยว เที่ยว ตะลอนทัวร์ ใคร ๆ เห็น ก็บอกว่า อีม อึดจริง ๆ ร้อน หนาว แสบลุยมาหมด












หม่ำไอติมจนแก้มแดงเชียว หลายวันกว่าจะหาย





เล่นกะโกริว กะ นางงาม คร้าบ ดูท่าดิ อย่างกวนเลย








เปรียบเทียบให้ดู มีแต่คนบอกว่าหน้าเหมือนมิ๊มากเลย คุณๆว่าเหมือนไหมคะ




ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาชมนะคะ ดูรูปกันตาแฉะเลย






 

Create Date : 22 สิงหาคม 2551    
Last Update : 22 สิงหาคม 2551 14:49:06 น.
Counter : 502 Pageviews.  

วันที่หมีน้อยป่วย












วันที่ 17 มิถุนายน กลับบ้านมาเล่นกับไอแสบตอนเที่ยงเหมือนปกติทุกวัน พอมาเล่นด้วยก็เอ๊ะทำไมวันนี้ลูกหงอย ตัวอุ่น ๆ หรือเปล่า เรียกทุกคนมาช่วยกันจับ ปรากฎว่าตัวร้อนจริงๆ เราก็เลยรีบพาไปหาหมอ หมอก็ส่องคอดูปรากฎว่าคอแดงมาก มิ๊ก็เลยลางาน ดูแลเจ้าหมีของเรา มียายโรส แม่ทูนหัว คอยช่วยเฝ้าไข้ เพราะแม่ใหญ่นั้น ออกจะหลอน ๆ นับตั้งแต่โกริว ลูกป้าแตงชัก เค้ายืนยันว่ายังไงก็จะไม่อยู่กับไอแสบแค่สองคนแน่นอนเราเฝ้าเช็ดตัวกันตลอด แต่ก็ไม่มีเหงื่อให้เห็นเลยพอตอนเย็นเราก็กลับมาบ้านกันผลัดกันเช็ดตัวจนตี 3 มือเท้าน้องภูมิซีดมาก นอนตัวสั่น ปากเขียว ๆ แต่ตัวเนี่ยร้อนจี๋เลยนะ ก็เลยวิ่งไปตามคุณย่า (คุณย่าเป็นพยาบาล) มาดู คุณย่าก็บอกพาไปโรงพยาบาลเลย ไปถึงรพ. วัดไข้ได้ 39.8 คือมีโอกาสที่จะชักมาก ตอนนี้ไปถึงก็มีการป้อนยากันหน่อย ใกล้เช้าไข้เริ่มลด แต่ไข้ก็กลับมาใหม่ ตอนสายคุณหมอมาตรวจก็ต้องใส่ปลั๊กที่มือ พูดง่าย ๆ ก็คือเจาะเข็มคาไว้ที่ข้อมือ เพื่อไว้เวลาให้น้ำเกลือหรือฉีดยา พยาบาลช่วยกันเอาผ้าพันตัวเพื่อล๊อกไม่ให้แขนขาขยับได้ พอตอนเจาะเนี่ย ไอแสบเรียกหามิ๊ จ้าละหวั่น หามิ๊ หามิ๊ เห็นแล้วสงสารจับใจ













ผ่านไปอีกหนึ่งวันเจ้าหมียังไม่ยอมกินอะไรเลย หมอให้เก็บฉี่ทุก 6 ชม. เพื่อตรวจดูความเข้มข้น ถ้าสีเหลืองเข้มเนี่ยหมายถึงการขาดอาหาร ซึ่งก็เป็นไปตามนั้น คืนนั้นก็เลยโดนเจาะน้ำเกลือ ที่น่าสงสารก็คือตอนเช้าน้ำนองเต็มที่นอนเลยตอนแรกเราก็คิดว่าฉี่ ปรากฎว่าเข็มหลุด เสียใจมาก ต้องโดนเจาะใหม่ เจาะเข็มแรกไม่เข้า เจาะอีกเข็มใหม่ เห็นลูกดิ้นพราด ๆ แล้วแบบโอ๊ย ขอเจ็บแทนได้ไหม เวลาหลับเนี่ยเจ้าหมีน้อยของเรานอนผวาตลอด ค่อนข้างโยเยเลยซึ่งตรงกันข้ามกับตอนปกติมาก พยายามคิดว่าคงเป็นธรรมดาของเด็กนะเนอะ


วันที่สามเริ่มอยากกินบ้างแต่เค้าก็ยังกินไม่ได้ร้องกินนู่นกินนี่ แต่พอจะกลืนเข้าไปเค้าก็คายออกมา คงเจ็บคอมาก วันนี้เริ่มมีแรงขึ้นมาแล้ววีรกรรมเริ่มปรากฎ ปีนขึ้นเตียงกระโดดป๊าบลงมา ทายซิจะเกิดอะไรขึ้น เข็มน้ำเกลือเจ้ากรรมหลุดอีก อุแม่เจ้าเจาะอีกแล้วหรือ แต่พอพยาบาลมาดูปรากฎหลุดแต่สาย แต่เข็มไม่หลุด รอดไปอีกวันน่ะไอแสบ













วันที่สี่ไข้ลดแล้ววว แต่ยังไม่ยอมกินอะไรเลย แต่เริ่มมีแรงซนแล้วเข้าไปนอนในตู้ รื้อตู้เย็น มุดใต้เตียง สารพัดท่าเค้าคงเบื่อนะเนอะ พร้อมจะออกไปซ่าแล้ว นั่งรอคุณหมอมาตอนบ่ายก็แล้ว เย็นก็แล้ว ขนของไปเก็บที่รถหมดแล้วนะ คุณพยาบาลมาบอกว่า คุณหมอให้ออกพรุ่งนี้ เนื่องจากต้องรอให้ไข้หาย 24 ชม.ก่อน เพราะน้องภูมิรัดแขนแล้วมีจุดเลือดขึ้น ทำให้ต้องระวังการเป็นไข้เลือดออก







หายแล้วคร้าบ



บางครั้งในวันที่เราแย่ ๆ เรามักจะมองเห็นคุณค่าของกำลังใจเสมอ รู้ซึ้งถึงความหมายของคำว่าขอบคุณ ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้ ขอบคุณจากใจจริง ๆ




 

Create Date : 24 มิถุนายน 2551    
Last Update : 24 มิถุนายน 2551 14:52:19 น.
Counter : 1098 Pageviews.  

2 ขวบแล้วคร้าบ

อยากจะบอกว่าไวจังเลย 2 ขวบแล้วหรือนี่ เหมือนเราเพิ่งสบตากันครั้งแรกอยู่แหม๊บ ๆ มิ๊อยากจะบอกว่านับจากวันแรกที่เราได้เจอกันมันเป็นความผูกพันที่อธิบายเป็นคำพูดออกมาไม่หมด จากวันแรกที่มิ๊ได้คลอดหนูมา ความรู้สึก ณ วินาทีนั้นคือ งง ๆ แปลก ๆ พยายามมองหน้าลูกไว้บ่อย ๆ พยายามจดจำไว้ กลัวใครมาลักลูกไปแล้ว เราจะจำลูกไม่ได้ ตอนนี้มาลองทบทวนดูถึงได้รู้ว่าความตื้นตัน อาการมันเป็นอย่างนี้เอง
สัญญาว่าหม่ามิ๊จะพยายามเป็นแม่ที่ดีสำหรับหนูนะจ๊ะ
วันนี้หนูอาจจะยังไม่รู้เรื่องพอที่จะเข้าใจได้ ซักวันที่หนูรู้เรื่องแล้วให้จำไว้นะว่า หม่ามิ๊รักภูมิที่สุดในโลก... คร้าบบบบบบบบ

แถมรูป เจ้าหมีน้อยตัดผมแล้วคร้าบ ทรงโมฮ๊อก แบบไม่ได้เซ็ตผม
ปล.เกิดความผิดพลาดบางประการ หม่ามิ๊ดันไปกดคอมเม้นส์เฉพาะวีไอพีเฟรน ขออภัยด้วยนะคะ แก้ไขแล้ว แซบแล้วเปลี่ยน




 

Create Date : 25 เมษายน 2551    
Last Update : 16 พฤษภาคม 2551 23:32:40 น.
Counter : 239 Pageviews.  

แนะนำตัวครับ

ฮัลโหลเทส ฮัลโหลเทส หมีน้อยมารายงานตัวคร้าบ เป็นบล็อกแรกมือใหม่หัดเขียนของหม่ามิ๊ ยังไงก็ขอแนะนำตัวหน่อยนะครับ หมีน้อยกำลังจะครบ 2 ขวบเดือนเมษายนนี้ครับ กำลังแสนซุกซน มีแผลเจ็บตัวทุกวัน เป็นที่เวียนหัวให้แก่คนที่พบเห็น และคนเลี้ยง เป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่เคยอยู่เฉย ๆ ได้เลย ยกเว้นเวลาดูมิ๊กกี้เม้าส์ครับ




 

Create Date : 03 เมษายน 2551    
Last Update : 8 เมษายน 2551 14:01:32 น.
Counter : 270 Pageviews.  

1  2  

sugarhoney
Location :
ตาก Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




มาฟังเรื่องราวและการผจญภัยของหมีภูมิกันคร้าบ
Free Web Counter
stats counter