Group Blog
 
All Blogs
 

ทำงานแล้วจ้า~

ตรากตรำกับการเรียนมานาน...
6 ปีเชียว
ในที่สุดก็เรียนจบ..
ได้ทำงานซะที!
...
ถึงจะพูดว่าทำงานแล้วก็เถอะ
แต่จริงๆแล้วเราเรียนต่อน่ะ
งานหลักๆ ก็เหมือนตอนเรียนปีสุดท้าย
ต่างกันแค่ว่า ตอนนี้มีใบประกอบวิชาชีพแล้ว (ซึ่งเพิ่งความเสี่ยงกว่าเดิมอีกอ่ะ
)
แต่ช่วงนี้เป็นช่วงเสริมทักษะประสบการณ์
ก็ตระเวนไปเรื่อยๆ
กว่าจะได้เรียนต่อจริงๆจังๆก็ปีหน้าโน่น
...นิติเวช รอเราก่อนนะ!!...


เราเคยคิดว่า โห..คนที่เรียนหมอได้นี่ ต้องเก่งมากๆๆๆๆๆๆๆ
..
พอเข้าไปเรียนเอง... --> ฉลาดน้อยอย่างเราก็ยังเรียนได้นะเออ... T_T
เรียนๆไป --> โหย..เนื้อหามากมาย จำไม่ได้ชัวร์
เรียนไปอีก --> โอ้..อยู่เวร เหนื่อยยิ่งกว่า!!!
เริ่มเห็นทางสว่าง ไม่ได้การละ เราเลือกเรียนต่อ ดีกว่าไปใช้ทุน ตาม รพ.จังหวัด แฮะ (งานสบายกว่า แต่รายได้ก็น้อยกว่ากันมากๆๆๆ)
สรุปแล้วนะ อาชีพหมอเนี่ย
ปริมาณงาน ค่าตอบแทน และ ความเสี่ยง
มันไม่ไปด้วยกันเล้ยยยยย
งานเยอะ(มาก.. ถ้ายังเป็นหมอทั่วไป ที่ไม่ใช่อาจารย์หมอหรือหมอเฉพาะทาง)
ค่าตอบแทน..เหมือนจะเยอะนะ (ถ้าออกไปใช้ทุนข้างนอก) แต่เทียบกับปริมาณงาน ก็ไม่เยอะเลยนะ ทำงาน 24 ชั่วโมง ยังไม่พอ อีกวันนึงก็ทำงานตามปกติ บางทีน็อกรอบ อยู่เวร 2-3 วันติดกัน ที่ดีๆหน่อยก็อยู่เวรแบบได้ลงตอนเที่ยงคืน หรือ เริ่มเที่ยงคืน ถึงเช้าอีกวัน ....
ความเสี่ยง สูงมากๆๆๆๆ โดยเฉพาะหมอในเมือง
หลายๆอย่าง หมอก็พูดไม่เคลียร์ หรือ พลาดเอง แต่บางครั้ง ก็เป็นเหตุสุดวิสัยจริงๆ เฮ่อ...

ปลงตก...
แต่ยังไงก็สู้ต่อไป!!!
(เก็บเงินท่องเที่ยวรอบโลก & ซื้อการ์ตูน เย้ๆๆ)




 

Create Date : 06 สิงหาคม 2552    
Last Update : 6 สิงหาคม 2552 21:51:28 น.
Counter : 179 Pageviews.  

ช่วงนี้ทำอะไรบ้างเอ่ย...ชีวิต นศพ. ของฉัน

เพิ่งสอบเปลี่ยนวอร์ดมา ยากลำบาก แต่ก็ดีใจที่ผ่านไปได้ (หวังว่านะ)
วอร์ดจิตเวช นี่มันช่างเป็นประสบการณ์แปลกใหม่จริงๆ
ทำให้เราได้รู้ว่า คนไข้จิตเวชนี่มันมีหลากหลายกว่าที่เราคิด
ไม่ใช่ว่า คนไข้จิตเวช ก็คือคนบ้า ที่วันๆเอาแต่แต่งตัวแปลกๆ เดินไปมา
แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น บางคนก็เป็นโรคเครียด โรคซึมเศร้า โรคสองขั้ว รวมไปถึงคนไข้ที่ติดยาเสพติดด้วย
และคนไข้จิตเวช ก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เราคิด ดูเหมือนว่า เค้าก็ไม่ได้พร้อมที่จะทำร้ายเราตลอดเวลา ดูเหมือนเค้าจะชอบคุยกับพวก นศพ. อย่างเราๆด้วยซ้ำ แต่!! คนไข้หลายๆคนก็น่ากลัว ยิ่งพวกที่มี sexual impulse สูงนี่ น่ากลัวมาก! ก็ต้องเลี่ยงๆไปล่ะนะ

อยู่แล้วก็ปลงชีวิต เพราะโรคทางจิตพวกนี้ หลายๆโรคเกิดขึ้นได้โดยไม่เลือกอะไรทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับว่าคุณจะเคยไปใช้ชีวิตแบบไหนมาก่อน เป็นคนรวยจน หรืออะไร บทมันจะเกิดมันก็เกิด คนไข้หลายๆคนก็มีการศึกษา มีงานการดีๆทำกันทั้งนั้น บางคนเป็นถึงผู้พิพากษา ก็ยังมีปัญหาพวกนี้ได้

เอาล่ะสิ...ชักเริ่มสงสัยแล้วว่าจริงๆแล้วตัวเราเองมีปัญหาพวกนี้แอบแฝงไหมนะ แต่คงไม่หรอกมั้ง.....

ข้อสอบจิตเวช จะมีส่วนที่เป็นการสอบสัมภาษณ์ผู้ป่วย แล้วก็ให้วินิจฉัยโรคด้วย โดยมีเวลาจำกัด เราตื่นเต้นมากๆๆ อาจารย์ก็เคร่ง ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่
คนไข้เรา ค่อนข้างพูดน้อย จะว่าดีก็ดี จะว่าไม่ดีก็ไม่ดี
คุยๆกับคนไข้ไป ก็ดันลืมเนื้อหาว่าควรจะถามอะไรดีถึงจะวินิจฉัยโรคได้
ตื่นเต้นขนาดหนัก ทั้งๆที่เมื่อเช้าก็ยังท่องได้คล่องเลยว่ามีเกณฑ์อะไรบ้างในการวินิจฉัยโรคนั้นโรคนี้
แต่อย่างน้อยก็วินิจฉัยถูกล่ะนะ ถึงจะทุลักทุเลไปหน่อย
ส่วนข้อสอบอื่นๆ ก็ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ปนๆกันไป

ลากันทีจิตเวช! ผ่านมาได้นี่รู้สึกดีจริงๆนะจ๊ะ




 

Create Date : 20 ตุลาคม 2550    
Last Update : 20 ตุลาคม 2550 22:03:40 น.
Counter : 175 Pageviews.  


Winki
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สวัสดีค่ะ!!!
Friends' blogs
[Add Winki's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.