Ship in Berlin



Morning in the river, Berlin Germany



Create Date : 09 ธันวาคม 2555
Last Update : 9 ธันวาคม 2555 16:55:02 น.
Counter : 510 Pageviews.

0 comment
แม่...ในสายตาของเรอนัว...สวยจัง

เราชอบภาพแม่มาก
อีกไม่นานก็ถึงวันแม่
แม่ของสมคิดต้องผ่าตัด
....
เรากลัว
เราเศร้าใจ
เราเป็นห่วง
แม่สมคิดเหมือน..
แม่ในภาพนี้จังเลย



Create Date : 25 กรกฎาคม 2548
Last Update : 25 กรกฎาคม 2548 18:05:31 น.
Counter : 239 Pageviews.

2 comment
เขารักผู้หญิงอวบ คนอ้วนใครว่าไม่สวย

ใครว่าผู้หญิงอวบๆไม่สวย
ในภาพนี้จะเห็นว่าพุงสามชั้นเลย
แต่ว่าสวยแบบนุ่มนวล
สไตล์ของเรอนัว...สวยจริงๆ
ใครอ้วนอย่าน้อยใจ
อย่างน้อยก็ยังสวยได้



Create Date : 24 กรกฎาคม 2548
Last Update : 25 กรกฎาคม 2548 19:20:23 น.
Counter : 658 Pageviews.

5 comment
คิวปิดน่ารักสำหรับเพื่อนๆทุกคน

คิวปิด น่ารักในรัสเซีย
นั่งรอเราไปเยี่ยมร่วมร้อยปีแล้ว
ปีหน้าจะไปพบคิวปิดน้อยจ้า



Create Date : 23 กรกฎาคม 2548
Last Update : 26 กรกฎาคม 2548 8:47:19 น.
Counter : 546 Pageviews.

0 comment
ภาพของ PISSARO ชื่อ THE STICK

ภาพนี้เป็นสาวน้อยในไร่
เธอกำลังเหงา...
ลองเดาว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่



Create Date : 23 กรกฎาคม 2548
Last Update : 26 กรกฎาคม 2548 8:52:02 น.
Counter : 175 Pageviews.

0 comment
1  2  

วรุณนฤมล
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ชายหนุ่มนี้นามวรุณบุญคงน้อย
อายุด้อยต้อยต่ำไม่เดียงสา
รักศาสตร์ศิลป์จึงซมซานจากบ้านนา
ระเห็จมาเมืองกรุงมุ่งสร้างตัว


จิตพาล่องลอยย้อนไกลใจจึงเห็น
อดีตเช่นรอยกระทำทั้งดีชั่ว
สนุกเศร้าวาบหวิวบ้าโกรธกล้ากลัว
บาปพันพัวบุญนฤมิตอดีตตน

ให้คำนึงถึงสายลมโบกโชยเอื่อย
ธารเลาะเลื้อยริมชายป่าในหน้าฝน
มัจฉาน้อยเวียนแหวกว่ายเริงสายชล
ใบไม้หล่นรกราวป่าหญ้าขจี


บึงบัวบานชวนบินร่อนภมรภู่
ฝนพร่างพรูฟ้าสว่างพราวพร่างสี
ปทุมขาวแซมดอกม่วงชมพูมี
รื่นฤดีแดดรอนลับนกกลับรัง

กึ่งราตรีหอมลอยลมชมกลิ่นแก้ว
ปีบร่วงแล้วกลีบรำเพยพระพายสั่ง
หรีดเรไรพงไพรร้องก้องผาดัง
น้ำค้างหลั่งหมอกลอยโรยโปรยโพยม


แสนอาลัยในชีวิตคนชายป่า
นอนมองฟ้านับดวงดาวสกาวโสม
หนาวแต่นอกอุ่นทรวงในใจประโลม
เหมือนอาจโน้มวิมานฟ้าลงมาครอง

สมเพชใจย้ายเข้ากรุงมาตกอับ
หอพักคับแคบขัดเหมือนยัดกล่อง
อบอ้าวกายคล้ายอั้งโล่เสโทนอง
มองฝาห้องต้องคุมขังวังเวงทรวง


นี่หรือคือเวียงชั้นฟ้ามหาเขต
แดนอมเรศเจริญเฟื่องเรียกเมืองหลวง
คนแออัดแต่ส่วนใหญ่หัวใจกลวง
ความหลอกลวงล้วนหลอนทั่วทั้งตัวเมือง

ตึกสูงใหญ่ยอดชูชันถึงชั้นฟ้า
แลรถราล้มหลามคำรามเครื่อง
เสียงกระหึ่มฝุ่นควันฝ้านัยน์ตาเคือง
ค่ำคืนเรืองหลอดไฟฟ้าบ้าเล่นไฟ


บ้างรีบเร่งทำงานจนหามรุ่ง
บ้างก็มุ่งแสวงอำนาจให้บาทใหญ่
ลูกหลานถูกทิ้งขว้างเหมือนร้างไกล
เงินทองไซร้สิ่งสอพลอหล่อเลี้ยงกาย

ผู้มีอัฐถูกนับถือคือพระเจ้า
สั่งซื้อข้าวของสิ่งใดได้ดังหมาย
ต่างละโมบโลภริญำ*ศีลธรรมวาย
บ้างยอมขายแม้ศักดิ์ศรีชีวีตน


แบ่งผักฝ่ายรวมพลังไล่ให้อนาถ
จ้องพิฆาตทำลายล้างอ้างฉ้อฉล
เงินเป็นใหญ่ไร้คุณธรรมนำกมล
ล้วนวกวนก่อบาปกรรมย่ำยีกัน

คนจนดั่งนายวรุณฤๅอุ่นสุข
แค่ไม่ทุกข์เพียงวันใดใช่คือฝัน
จะกินอิ่มนอนอุ่นได้อย่างไรกัน
เพราะนับวันเงินร่อยหลอไม่พอกิน


อุตส่าห์สอบเอนทรานซ์แล้วติดแถวหน้า
เข้ามหาวิทยาลัยได้เรียนศิลป์
ลูกชาวนาสามัญชนจนติดดิน
ต้องโผผินจากบ้านนามาอยู่กรุง

พ่อก็แก่แม่ก็เฒ่าเจ้าคงเห็น
อยากจะเป็นนายช่างศิลป์ตามจินต์มุ่ง
ต้องไขว่คว้าสองมือหาสองขาพยุง
ถึงไต่รุ้งสอยตะวันไม่ครั่นคราม