ช่วยด้วย ใจจะขาดที่เมืองไฮเดนเบอร์ก เยอรมัน
ชีวิตคนเรามีเพียงเท่านี้จริง ๆ
ชีวิตคนเรามีเพียงชีวิตเดียวเสียด้วย
เวลาของชีวิตมีน้อยลงทุกทีๆ
นาฬิกาชีวิตของผมเดินเร็วกว่าคนอื่น
.....................
ดังนั้นปีที่แล้วผมจึงไปเยอรมัน
ผมได้มีโอกาสไปเยือน
เมือง ไฮเดนเบอร์ก
ผมชอบแม่น้ำที่นั่น
ย่านเมืองเก่าน่าอยู่มาก
ปราสาทบนยอดเขาสะท้อนแดดอุ่นๆงดงาม
แต่สิ่งที่ผมติดใจมากที่สุดกลับไม่ใช่วิว
....................
ผมเดินเข้าไปร้านเล็กๆร้านหนึ่ง
ร้านตั้งอยู่ข้างๆโบสถ์กลางเมือง
ที่หน้าร้านมีป้าย
เป็นภาพนักศึกษาหญิงชายจุ๊บกัน
ภาพนั้นระบายเป็นเงาสีดำ
ร้านนี้ขายสินค้าเป็นห่อแดงๆ
มียี่ห้อข้างต้นปะไว้
พระเจ้าเท่านั้นที่ทราบ
และมีพระประสงค์ให้ผมเข้าไป
มันคือช็อคโกแลตทำมือที่อร่อยที่สุด
ผมซื้อไม่กี่ชิ้นเพียงเพราะมันดูน่ารัก
แต่เมื่อผมได้ลิ้มลองเข้าไป
ผมแทบจะจับรถกลับไป
เพื่อเหมาอีกสักสองสามโหล
ปีนี้นาฬิกาชีวิตของผมเดินเร็วขึ้น
เหมือนจะเตือนให้ผม
รีบกลับไปที่เมือง ไฮเดนเบอร์ก อีกครา

........................
ผมหิวช็อคโกแลตเยอรมัน
ยี่ห้อดังกล่าวนี้ ใจจะขาดแล้ว
.......................




Create Date : 03 กันยายน 2548
Last Update : 3 กันยายน 2548 15:17:59 น.
Counter : 423 Pageviews.

7 comments
  

I love Dark Choccolate too
โดย: Zantha วันที่: 3 กันยายน 2548 เวลา:15:45:21 น.
  
หลังๆๆแบมโดนห้ามไม่ให้กินช๊อกโกแลตค่ะ อ้วนๆๆๆ

คิดถึงนะคะ

แล้วคุณคนที่รัก หายป่วยยังคะ เป็นยังไงบ้างค่ะ

โดย: yadegari วันที่: 3 กันยายน 2548 เวลา:16:27:33 น.
  
เอามาเผื่อกันมั่งจิคะ


โดย: สายลมโชยเอื่อย วันที่: 3 กันยายน 2548 เวลา:19:14:40 น.
  
เข้ามาเยี่ยมค่ะ ^^ แต่ไม่น่ามาตอนดึกเลยอ่ะ หิวโครกเลย
โดย: หนิง IP: 58.8.25.175 วันที่: 5 กันยายน 2548 เวลา:2:35:45 น.
  
แวะมาทำธุระแถวนี้ค่ะ...เลยเข้ามาเยี่ยมมมมมม

ว้าวๆๆๆ ช็อคโกแลตของโปรดดดดดดดดดดดดดด
โดย: meanjaa IP: 58.136.140.34 วันที่: 10 กันยายน 2548 เวลา:14:50:26 น.
  

ที่จริงผมติดตามงานเขียนและความเคลื่อนไหว ทางงานเขียนของคุณมาตั้งแต่แรกที่ปรากฏตัวในถนนแล้วครับ


ส่วนตัวชอบวิธีการเขียนที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยฝีมือ


คงมีโอกาสชนแก้วกันสีกวันนะครับ

^___^...............
โดย: GTW IP: 61.90.78.172 วันที่: 10 กันยายน 2548 เวลา:22:27:15 น.
  
อยากทราบว่า แม่น้าที่ไฮเดลเบอร์ก ชื่อแม่น้ำอะไรคะ ที่ด้านซ้ายของแม่น้ำมีบ้านสวยๆ ลดหลั่นตามเชิงเขา สวยมาก ไปมาแล้วไม่ทราบชื่อแม่น้ำอะไร ใครทราบตอบด้วยคะ
โดย: putthiya50@hotmail.com IP: 202.143.148.36 วันที่: 17 พฤศจิกายน 2551 เวลา:14:14:55 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

วรุณนฤมล
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ชายหนุ่มนี้นามวรุณบุญคงน้อย
อายุด้อยต้อยต่ำไม่เดียงสา
รักศาสตร์ศิลป์จึงซมซานจากบ้านนา
ระเห็จมาเมืองกรุงมุ่งสร้างตัว


จิตพาล่องลอยย้อนไกลใจจึงเห็น
อดีตเช่นรอยกระทำทั้งดีชั่ว
สนุกเศร้าวาบหวิวบ้าโกรธกล้ากลัว
บาปพันพัวบุญนฤมิตอดีตตน

ให้คำนึงถึงสายลมโบกโชยเอื่อย
ธารเลาะเลื้อยริมชายป่าในหน้าฝน
มัจฉาน้อยเวียนแหวกว่ายเริงสายชล
ใบไม้หล่นรกราวป่าหญ้าขจี


บึงบัวบานชวนบินร่อนภมรภู่
ฝนพร่างพรูฟ้าสว่างพราวพร่างสี
ปทุมขาวแซมดอกม่วงชมพูมี
รื่นฤดีแดดรอนลับนกกลับรัง

กึ่งราตรีหอมลอยลมชมกลิ่นแก้ว
ปีบร่วงแล้วกลีบรำเพยพระพายสั่ง
หรีดเรไรพงไพรร้องก้องผาดัง
น้ำค้างหลั่งหมอกลอยโรยโปรยโพยม


แสนอาลัยในชีวิตคนชายป่า
นอนมองฟ้านับดวงดาวสกาวโสม
หนาวแต่นอกอุ่นทรวงในใจประโลม
เหมือนอาจโน้มวิมานฟ้าลงมาครอง

สมเพชใจย้ายเข้ากรุงมาตกอับ
หอพักคับแคบขัดเหมือนยัดกล่อง
อบอ้าวกายคล้ายอั้งโล่เสโทนอง
มองฝาห้องต้องคุมขังวังเวงทรวง


นี่หรือคือเวียงชั้นฟ้ามหาเขต
แดนอมเรศเจริญเฟื่องเรียกเมืองหลวง
คนแออัดแต่ส่วนใหญ่หัวใจกลวง
ความหลอกลวงล้วนหลอนทั่วทั้งตัวเมือง

ตึกสูงใหญ่ยอดชูชันถึงชั้นฟ้า
แลรถราล้มหลามคำรามเครื่อง
เสียงกระหึ่มฝุ่นควันฝ้านัยน์ตาเคือง
ค่ำคืนเรืองหลอดไฟฟ้าบ้าเล่นไฟ


บ้างรีบเร่งทำงานจนหามรุ่ง
บ้างก็มุ่งแสวงอำนาจให้บาทใหญ่
ลูกหลานถูกทิ้งขว้างเหมือนร้างไกล
เงินทองไซร้สิ่งสอพลอหล่อเลี้ยงกาย

ผู้มีอัฐถูกนับถือคือพระเจ้า
สั่งซื้อข้าวของสิ่งใดได้ดังหมาย
ต่างละโมบโลภริญำ*ศีลธรรมวาย
บ้างยอมขายแม้ศักดิ์ศรีชีวีตน


แบ่งผักฝ่ายรวมพลังไล่ให้อนาถ
จ้องพิฆาตทำลายล้างอ้างฉ้อฉล
เงินเป็นใหญ่ไร้คุณธรรมนำกมล
ล้วนวกวนก่อบาปกรรมย่ำยีกัน

คนจนดั่งนายวรุณฤๅอุ่นสุข
แค่ไม่ทุกข์เพียงวันใดใช่คือฝัน
จะกินอิ่มนอนอุ่นได้อย่างไรกัน
เพราะนับวันเงินร่อยหลอไม่พอกิน


อุตส่าห์สอบเอนทรานซ์แล้วติดแถวหน้า
เข้ามหาวิทยาลัยได้เรียนศิลป์
ลูกชาวนาสามัญชนจนติดดิน
ต้องโผผินจากบ้านนามาอยู่กรุง

พ่อก็แก่แม่ก็เฒ่าเจ้าคงเห็น
อยากจะเป็นนายช่างศิลป์ตามจินต์มุ่ง
ต้องไขว่คว้าสองมือหาสองขาพยุง
ถึงไต่รุ้งสอยตะวันไม่ครั่นคราม

All Blog