Group Blog
ดิฉันว่าชาวบ้านเขาชอบไปนะพวกงานใส่ซองทั้งหลายนี่
ขอเอาเพลงนี้แปะก่อน 
ชอบ อิอิ




เสิชจนจะพลิกกูเกิลอยู่แล้วก็ยังไม่เจอว่าชื่อเพลงอะไร
ตอนนี้ยังฟังภาษาพม่าไม่ออกด้วยดิ  เคียดเบย

อิอิ  แต่โพสถามหนุ่มไทยในพม่าไปแล้ว
เอ๊ะ  หรือหนุ่มพม่าในไทย  ไม่แน่ใจ - -"

เขาบอกว่าคนร้องชื่อ R Zarni คือ เราหาชื่อเพลงเขาแร้ว ก็หาไม่เจอะอะ

วันนี้ได้รับข่าวจาก รร.อุ้มผาง 
ว่าน้องที่เราเคยอุปถัมภ์ได้จบการศึกษาไปหมดแล้ว
ก็ไม่รู้จะติดต่อน้องเขาได้วิธีใด
อย่างไรก็ตาม  เราได้ตัดสินใจอุปถัมภ์น้องคนใหม่ไปอีก ๑ คน 
เปิดเทอมใหม่หัวใจใสๆเจอกันค่ะ  
ปลายปี ถ้าพี่ไม่ตายก่อนเราจะได้เจอกันนะคะ 


Smiley


ทีนี้มาถึงประเด็นเรื่อง ว่าด้วย "งานใส่ซอง" ทั้งหลาย
งานที่เราเฉยๆ คือ วางเฉยทุกงาน ( อิอิ) 
จริงนะ  เราไม่ไปเลยอะสักงาน
ที่ไป คือ งานแต่งงานของเพื่อนสนิทจริงๆ 
โตจนป่านนี้เพิ่งเคยไปแค่ ๒ งานกับเค้า 
ไปเพราะไปแสดงความยินดีกับเพื่อนจริงๆ
ส่วนงานบอกการ์ดทั้งหลาย  ไม่ไปเลย


แต่ทีนี้เรามาสังเกตว่า ส่วนใหญ่คนในหมู่บ้านเขาคิดกันเรื่องนี้อย่างไร

ในขณะที่เราคิดอย่างนี้

-ใส่ซอง ๓๐๐-๕๐๐ บ.  ถ้าเป็นเพื่อนกัน โอเค สมทบทุนเืพื่อน
แต่ถ้าคิดว่า ไปงาน แล้วนั่งกินข้าว  คือ..เอ่อ  ราคานี้กินเอ็มเคเลยไหม 
ไปกินเอ็มเคคนเดียวครั้งก่อนเราจ่ายไปสี่ร้อยกว่าบาท 
หรือไม่ก็ไปกินบุฟเฟต์ตามโรงแรมอ่านะ  

คือ กินอย่างแมวดมแบบเรา ไปนั่งกินอะไรแบบนี้ก็แพงเว่อร์ไป

-งานสมัยนี้  นิดๆหน่อยๆก็จัดกันหวังซอง  เรารู้สึกเหมือนเราตกเป็นเหยื่อมากกว่า 

-ที่สำคัญ อันนี้สำคัญสุด "เจ้าภาพ" กับ "เรา"  สนิทกันตั้งแต่เมื่อไร?
คือ ...เอ่อ....ไม่รู้จักกันอ่ะบางที  แล้วทำไมอยู่ๆเราต้องไปเสียกะตังค์ด้วย

สรุปความง่ายๆนะ  "เราเสียดายตังค์"  ฮาๆๆๆ เออ  จริงนะ  เราคิดงี้แหร่ะ



-----------แต่  เราสังเกตปฏิกิริยาของชาวบ้านในเขตหมู่บ้านเรานะ-------------


มันสวนทางกับความคิดเราโดยสิ้นเชิง  น่าอัศจรรย์ใจแท้
นี่คือ การเก็บข้อมูลเืพื่อวิแคะ 


๑.โดยทั่วไป แถวบ้านนอกแบบเราเนี่ย  ไม่มี "แหล่งสังสรรค์" 
ดังนั้น งานสังสรรค์ที่ถูกจัดขึ้นจึงเป็นแหล่งสังสรรค์ใกล้บ้านดีๆนะเอง
นั่นไง  เขาถึงได้ชอบกัน  
ได้พบปะกัน  สนุกสนาน กลับบ้านดึกดื่น 

๒.โดยทั่วไป....ชาวบ้านทำงานหาเช้ากินค่ำ  
ที่สำคัญ "กินเยอะ" ด้วย  น้ำอัดลมขวดลิตร น้ำแข็งยูนิค คือ ของพวกนี้ 
กินกันเป็นปกติ  ทั้งงขนมขบเคี้ยวทั้งหลาย  กินเป็นปกติทุกวันอยู่แล้ว
ค่าใช้จ่ายสำหรับการกินของพวกนี้  อย่างน้อย ๕๐ บ. ขึ้นไปจนเกิน ๑๐๐ บ.
และส่วนใหญ่มีการดื่มเหล้า เมาเบียร์  ซึ่งแน่นอน...
ค่าใช้จ่ายแต่ละครั้งไม่น้อยกว่า ๑๐๐-๒๐๐ บ. 


แล้ว...ไปกิน-ดื่ม ไม่อั้นในงานสังสรรค์
เท่ากับดื่มเหล้า กินข้าวอาหารโต๊ะจีน  ไม่อั้น...
โดยเหมาจ่ายเพียงใส่ซองแค่ ๒๐๐-๓๐๐ บ. 
คุ้มเว่อร์ - -"

อย่าลืมว่า ชาวบ้านเขาใส่ซองกัน ๑๐๐-๒๐๐ บ.ก็ไม่น่าเกลียดแล้ว
ส่วนระดับคหบดีทั้งหลายต้อง ๓๐๐ บ. อัพๆ 
บางงาน ๕๐๐ ยืนพื้นเลย  





๓.บางงาน...มีการพนันด้วย  เล่นกันเอิกเกริก
ใส่ซอง ๒๐๐ บ. เข้าเล่นไฮโล  บางคนได้กลับบ้านมามีกำไรอีก 
มีมาเล่าให้ฟังเหมือนกัน

สรุป  เป็นแหล่งซอ่งสุมได้อีก



เก็บข้อมูลดูก็จะเห็นภาพคร่าวๆแล้ว
ว่า ทำไม...

๑.ทำไมถึงได้ชอบจัดงาน
๒.ทำไมถึงได้ชอบไปงาน

เพราะว่า  จริงๆมันเป็น "ความชอบ" กันนั่นแหร่ะ 



วงจรแบบนี้เราไม่ค่อยได้ไปสนใจอยู่แล้ว
ทำให้เฉยๆ ทั้งไม่คิดจะจัดงานและไม่คิดจะไปงาน

งานแต่งงานเรายังไม่อยากมีเลย



...

แต่ก็คงไม่ได้แต่งอยู่แล้วนี่นานะ....เง้อ  






Create Date : 23 มีนาคม 2556
Last Update : 23 มีนาคม 2556 21:23:18 น.
Counter : 372 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

อยากเห็นเธอตอนแก่จัง
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]