ความคิดสุกๆ ดิบๆ เรื่องเทคโนโลยีเกี่ยวกับการเรียนการสอน
Half baked reflections on technology in teaching and learning
Group Blog
 
All blogs
 
เพราะการ์ตูน ผมถึงมีวันนี้

การ์ตูนก็นับเป็นเพื่อนแท้ที่เติบโตมาด้วยกัน ถึงวันนี้ยังมีการ์ตูนในใจหลายเรื่องที่ผมเชื่อว่าทำให้ผมเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้ ผมขอยกตัวอย่างสามเรื่องประทับใจจากการ์ตูนมาเล่าสู่กันฟังนะครับ

เรื่องแรกเป็นการ์ตูนสั้นสไตล์ผู้หญิง (ผมจำชื่อเรื่องไม่ได้จริงๆ) พระเอกเป็นวัยรุ่นที่กำลังจะไปเทิร์นโปรเป็นพิชเชอร์ให้กับทีมเบสบอลอาชีพ แต่ปรากฏว่าได้รับการคัดเลือกเป็นผู้ซ้อมขว้างลูกแทน ในเรื่องอธิบายว่าถ้าได้รับตำแหน่งนี้ก็เหมือนเป็นเทรนเนอร์ ไม่มีสิทธิจะเป็นพิชเชอร์ตัวจริงได้เลย พระเอกแกก็เศร้าใจมาก แต่สุดท้ายก็ทำใจได้ และบอกกับแฟนของเขาว่า ถึงแม้ผมจะไม่ได้เป็นพิชเชอร์เหมือนที่ฝันไว้ แต่ผมก็จะเป็นคนที่สร้างฝันให้รุ่นน้องต่อไป (ไม่ยึดติดกับความผิดหวัง แต่เขียนเรื่องราวให้ชีวิตตัวเองได้เดินต่อไปได้)

เรื่องที่สองคือกัปตันซึบาสะครับ สมัยนั้น การ์ตูนเล่มละ 25 บาทหนาปึ๊ก อ่านกับเป็นชั่วโมง (เรียกว่ายุค ก่อนเนชั่น เอ็ดดูเทนเมนท์ดีไหมเนี่ย) ตอนนั้นซึบาสะยังไม่ได้ไปบาเซโลนา ไม่ได้แข่งฟุตบอลโลก 2002 เตะบอลกับเพื่อนๆ อยู่ในญี่ปุ่นนั่นล่ะ จะดีหน่อยก็ตรงได้ไปแข่งฟุตบอลเยาวชนโลกที่ฝรั่งเศส ถึงตรงนี้จะมีตัวละครสำคัญคือ มิซากิ ซึ่งเป็นคู่ขา (เล่นฟุตบอล ) กับซึบาสะมาตั้งแต่สมัยประถม คุณพ่อมิซากิเป็นศิลปิน เลยต้องพาลูกร่อนเร่พเนจรไปต่างแดน จนได้ลงหลักปักฐานที่ฝรั่งเศสนั่นเอง เมื่อทีมญี่ปุ่นเดินทางมาถึงฝรั่งเศส ตัวผู้เล่นยังไม่ครบเพราะผู้จัดการทีมเก็บเสื้อเบอร์สิบเอ็ดไว้ให้มิซากิโดยเฉพาะ แต่ปิดเป็นความลับไม่ให้ใครรู้ พอมิซากิทราบข่าวจากผู้จัดการทีมก็เกิดความกังวล เพราะตัวเองไม่ได้เล่นฟุตบอลอย่างจริงจัง และไม่รู้ว่าจะเล่นเข้าขากับคู่ขาเก่าได้ไหม (ฉากที่มิซากิเจอกับซึบาสะอีกครั้งตรงหอไอเฟลประทับใจมากครับ นึกถึงแล้วน้ำตาซึม) สุดท้ายมิซากิก็ตัดสินใจ และบอกพ่อของเขาว่าจะลงเล่นให้กับทีมญี่ปุ่น พร้อมเอ่ยวลีเด็ดที่ผมจำไปตลอดชีวิต “ทำแล้วเสียใจ ดีกว่าเสียใจที่ไม่ได้ทำ”
สุดท้ายญี่ปุ่นก็มีมิซากิเข้าเป็นนักเตะคนสุดท้ายประเดิมสนามเยาวชนโลกครั้งนั้น

สองเรื่องนี้เป็นเพียงเกร็ดเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้จากการอ่านการ์ตูนครับด้วยตัวเองโดยไม่มีผู้ใหญ่มาแนะแนว ผมมีอีกเรื่องที่ได้รับจากการพูดคุยกับคุณพ่อเกี่ยวกับการอ่านการ์ตูนครับ คือท่านเห็นผมอ่านการ์ตูนเยอะเหลือเกิน ก็เลยถามว่าการ์ตูนที่อ่านพวกนี้บรรยายว่าตัวละครแต่ละตัวเก่งอย่างโน้นอย่างนี้ เขามีเล่าไหมว่ากว่าจะเก่งกันได้แบบนั้นต้องฝึกฝนขนาดไหน? ผมย้อนคิดและเริ่มสังเกตเนื้อเรื่องและตัวละครจากคำพูดของคุณพ่อก็พบว่าหลายเรื่องเน้นที่การฝึกฝนด้วยซ้ำ ท่าพิสดารต่างๆ ที่ซุ่มซ้อมแล้วนำมาใช้ในการต่อสู้กับศัตรูจนแพ้ชนะกันเด็ดขาดก็ล้วนมีที่มาแบบนั้น

ผมอาจจะอ่านผ่านเลยไปถ้าคุณพ่อไม่ถามให้คิด พ่อผมไม่ได้อ่านการ์ตูน (แต่เคยดูการ์ตูนทีวีบ้าง) แต่ท่านก็ยังมีมุมมองของผู้มีประสบการณ์ สามารถดึงเอาส่วนดีจากสิ่งที่ดูมาแนะนำให้ลูกได้คิดตาม และคิดต่อ

วันนี้วงการศึกษากำลังหันมาให้ความสนใจ เกมคอมพิวเตอร์เพื่อการเรียนการสอน หรือเพื่อศึกษาผลกระทบด้านจิตวิทยา มานุษยวิทยา หนังสือดีๆ หลายเล่มออกมาเพื่อให้ข้อมูลทั้งด้านบวกและลบของเกม สองเล่มที่ผมติดใจมากคือ Paul Gee. (2003). What Video Games Have to Teach Us About Learning and Literacy. กับ Marc Pensky. (2006) Don’t bother me mom-I’m learning ผู้ปกครองหลายท่านที่ปวดหัวกับเรื่องลูกหลานติดเกม และไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กๆ (หรือผู้ใหญ่) ถึงได้เล่นกันไม่เลิก สองเล่มนี้นำเสนอแง่มุมดีๆ (และเตือนเรื่องร้ายๆ) เล่มแรกออกจะวิชาการสักหน่อย ส่วนเล่มหลังนี่เขาเขียนเพื่อให้พ่อแม่อ่านโดยเฉพาะ

เกมเข้ามามีบทบาทกับเด็กมากขึ้น ถ้าผู้ใหญ่มัวแต่ยืนงง ตั้งแง่หาว่าไร้สาระ ไม่ทำความเข้าใจ ก็มีแต่จะทำให้ช่องว่างห่างขึ้นทุกทีครับ ผมว่าถ้าผู้ใหญ่คอยประคับประคอง ให้ข้อแนะนำ เกมอะไรก็มีประโยชน์ทั้งนั้น ไม่ต่างจากการ์ตูนที่ผมเคยอ่านเมื่อสิบกว่าปีก่อน


Create Date : 03 ตุลาคม 2549
Last Update : 3 ตุลาคม 2549 16:52:11 น. 2 comments
Counter : 251 Pageviews.

 
มีความคิดคล้ายๆ กันเลยค่ะ

แล้วก็โตมาพร้อมกับการ์ตูนด้วย จะว่าไปแล้วการ์ตูนเล่ม

แรกพ่อก็เป็นคนซื้อให้ค่ะ(แหะๆ ก็เลยบ้ามาถึงทุกวันนี้

แถมยังฝึกวาดเป็นบ้าเป็นหลังหวังว่าสักวันจะได้เป็นนัก

เขียนการ์ตูนกะเค้าบ้าง ฮา..) แต่โดยส่วนตัวไม่ค่อย

เล่นเกมค่ะเลยไม่มีประเด็นจะพูดเท่าไหร่ แต่ก็อยากจะลง

คอมเมนต์อยู่ดี^_^

ในความคิดของเราก็คือ ไม่ว่าเกมหรือการ์ตูนถ้าทางผู้ใหญ่

ได้ลงมาศึกษาและทำความเข้าใจเสียก่อนค่อยตัดสินจะ

เป็นเรื่องดีมาก (หรือว่าเค้าไม่ค่อยมีเวลาก็ไม่รู้...)

บางทีเค้าอาจคิดว่านี่เป็นเรื่องของเด็กๆ และอาจจะดูไร้

ประโยชน์(ผู้ใหญ่บางคนนะ เพราะหลายคนก็เข้าใจแต่เรา

ก็ไม่ค่อยได้เจอคนแบบนั้นน่ะT_T)

ที่เราต้องการจะบอกก็คือ "เรื่องของเด็กๆ น่ะสำคัญเสมอ

แหล่ะ" ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม เพราะสิ่งที่เด็กๆ ได้รับ

มาจะเป็นพื้นฐานให้พวกเค้าเมื่อโตขึ้น ดังนั้นเราควรวางราก

ฐานที่ดีเสียแต่เนิ่นๆ แทนที่จะมากีดกันหรือมองว่าสิ่งเหล่า

นี้เป็นเรื่องไร้สาระ งั้นพวกเรามาสนับสนุนการ์ตูนกับเกมที่

ดีๆ กันดีกว่า (จบซะงั้น)

ไม่ค่อยได้พิมพ์ยาวๆเท่าไหร่ค่ะ นี่เป็นสิ่งที่เราคิดน่ะนะ

อาจจะไม่ค่อยมีประเด็นอะไร แต่ก็เป็นความคิดของคนที่

ชอบการ์ตูนคนนึง และยังได้รับอะไรดีๆมากมายจาก

การ์ตูนด้วย

รอคนอื่นๆ มาออกความเห็นค่ะ ตอนนี้จะกลับบ้านแล้ว พรุ่งนี้จะมาดูนะคะ

คนการ์ตูนคนหนึ่ง



โดย: Touch of muses IP: 124.120.11.135 วันที่: 3 ตุลาคม 2549 เวลา:18:20:40 น.  

 
การ์ตูน การ์ตูน เป็นยาวิเศษ ฮ่าไฮ่ ฮ่าไฮ่!!


โดย: gelgloog IP: 203.148.172.19 วันที่: 10 ตุลาคม 2549 เวลา:9:54:00 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

vappeepeevap
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add vappeepeevap's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.