Group Blog
 
All blogs
 

ชีวิตเมื่อตอน มอ ฉี่...555...


ต่อจากจบชั้น ม.3 ก็มาเรียนชั้น ม.4 ที่โรงเรียนราชวินิต มัธยมต่อ ตอนนั้นเลือกเรียนสายสิญจ์ ไม่ช่าย ไม่ใช่ผีนะ ไม่ต้องกัน สายศิลป์ต่างหากเล่าแต่เป็นศิลป์-คำนวณ ในห้องมีผู้ชายอยู่แค่ 7 - 8 คน ที่เหลือผู้หญิงหมดเลย สายนี้จะเน้นทางคหกรรม แต่น่าจะเป็นเวงกรรมเสียมากกว่า ให้เรียนตัดเย็บเสื้อผ้า ให้เรียนจัดดอกไม้สด เรียนทำอาหารอีก ตายห๊า เลยตรู....

ครั้งแรกยังคิดเลยในวิชาตัดเย็บ (ไม่ค่อยกล้าพิมพ์ กลัวใส่ผิด เอา ดอ เด็ก ใส่แทน บอ ใบไม้ อิอิ) ตรู จะเย็บได้ไหมว่านี่ ครั้งแรกให้วัดตัวเลย เพื่อจะทำแบบออกมาเพื่อตัดชุดนอน โฮ๊ะ ๆ ๆ สบายตูแหละจะได้มีชุดราตรี กะเขาบ้าง แต่ก็คิดอีกที แล้วมันจะออกมาเป็นแบบไหนกันละว้านี่....เห็นจักรแล้ว ก็อยากถีบทันที ท่าทางมันน่าจะสนุก เอาก็เอาว่ะ ลองซักตั้ง....แล้วครูเขาก็ให้ไปซื้อผ้ามา เพื่ออาทิตย์ต่อไปจะได้ตัดออกมาตามแบบ เป็นชิ้น ๆ งานนี้จำไม่ได้ว่าฝากใครซื้อผ้า ให้แม่หรือเพื่อนก็ไม่รู้ไปหาซื้อผ้ามา...แต่น่าจะเป็นเพื่อนนะ....คนอื่น ก็ลายสวย ๆ น่ารัก น่ากระทืบกันทั้งนั้น แต่ของเราเปิดถุงมา เป็นลายทางตรง ๆ เป็นลายลง สีน้ำเงิน กับสีขาว....แม่งเฮ็ด...ลายนักโทษชัด ๆ ทีของคนอื่นเป็นรูปดอกไม้ หรือไม่ก็เป็นสีพื้น ๆ ไปเลย บางคนก็เป็นรูปการ์ตูน น่ารักคิกขุ แต่พอของตู ลายทาง เวง เห็นแล้วอารมณ์เสีย....ตอนแรกก็ยังไม่ได้เสียใจมาก เท่าไรแต่ที่เสียใจมาก ๆ คือ ครูมาด่าตูอีก...ว่าเอาลายทางตรงมาตัด แล้วก็จะรู้สึก...รู้สึกอะไรอีกละว่ะ (ตูไม่ได้ซื้อ ซักกะหน่อย) พอตัดออกมาจากแบบก็งั้น ๆ แหละ แต่พอเอามาเนาด้วยมือนี่สิ.....ลายมันไม่ตรงกันครับ เวงกรรม นี่ตูจะทำลายม้าลายหรือไงฟร้า....ยากฉิบเลย มันเลยออกมาเป็นลายที่แบบว่า ลองคิดภาพเอง ยิ่งอีกตรงโปก เอ้ย ปกคอเสื้อ กับแขนเสื้อนี่สิ พระเจ้าจอร์จ ตัดออกมาตรงตัวเสื้อมันก็ลายทางลงอ่ะนะ ต่อตรงปก กับตรงแขนนี่สิ 555 ลายขวางไงงั้น ก็ทำไงได้ตัดมาแล้วนี่หว่า...ก็ได้แต่แก้ตัวไปว่า แหม ๆ ของเราเนี่ยตั้งใจให้เป็นแบบนี้ต่างหากเล่า (ตอแหล จริง ๆ ผิดแต่ขี้เกียจแก้อ่ะ มีไรป่ะ).....เนาไป ถีบไป เนาไป ถีบไปจนได้ออกมาเป็นตัว...ก็ดูดีหรอกนะ จะมายากอีกทีก็อีตรง กระดุม กับรังดุมนี่แหละ 5555 ยากฉิบ.....มันต้องทำให้รังดุม กับกระดุมตรงกันด้วยไง....ตอนทำมันก็เท่ากันหรอกนะ แต่อิตอนเย็บกระดุมเข้าไป นี่สิ มันเป๋ไปยังไงก็ไม่รู้ แก้ ๆ ถอด ๆ ก็ยังรั้งเหมือนเดิม งานนี้แก้ตัวไม่ได้ ก็ต้องโทษตัวเองไปเลย ว่า ก็กรู ฝีมือไม่ดี นี่หว่า......555......พอมากางเกงง่ายนิดหน่อย....เบื่อก็อีตรงทำขอบยางยืดนี่แหละ เบื่อมาก....สุดท้ายก็ได้ชุดนอน ที่มองไปมองมาว่า กี่ทีก็ดูว่านี่มันชุดนักโทษชัด ๆ นี่หว่า.....กว่าจะผ่านงานนี้มาได้ เกือบตายเหมือนกัน แล้วรู้เลยว่าอ้ายงานเย็บปักถักร้อยนี่ไม่เหมาะกับตรูแน่นอน.......

ส่วนอีกวันนึงเรียนวิชาดอกไม้สด..อะอ้า...ชื่อก็บอกแล้วงานฝีมือ ชัด ๆ เราก็อยู่ในรั้ว ในวังมาก่อน ชาติตระกูล ก็ออกจะสูงส่ง 5555 งานนี้ บ่ยั่นครับ.....เริ่มแรกก็เรียนทำการเรียนร้อยพวงมาลัยดอกไม้สด.....เป็นไง วิชาเรียนของผม ดูดีมีชาติตระกูล จริง ๆ เล้ย.....เริ่มด้วยการไปช๊อปปิ้งดอกไม้สด จากคาแนลเม้าท์มาร์เก็ต งง ๆ ละเซ่ อิอิ ก็ปากคลองตลาดไงเล่า....ที่นี่ไม่บอกก็ต้องรู้ว่าสภาพของปากคลองตลาดเป็นเช่นไร....เราต้องไปซื้อกันตอนเช้ามืด พื้นที่เฉอะแฉะ ขี้โคลน โห สุดยอดของความเลอะเทอะเลยจริง ๆ แต่พวกเราก็บ่ยั่น....เริ่มต้นการเรียนวิชานี้ ด้วยการออกไปซื้อดอกพุด...ดอกรัก...ดอกกุหลาบมอญ(มอญหงอย อย่าผวนนะขอร้อง) ....เข็มร้อยพวงมาลัย...เชือกฟาง แล้วก็ด้าย.....ไปกันเป็นกลุ่มใหญ่เลย ประมาณเกือบ 10 คน สรวลเสเฮฮา วี๊ดว๊ายกระตู้วู้ กันแบบเด็ก ๆ มอ ปลาย....สามัคคีกันมาก...แต่มีอยู่ช่วงนึง เพื่อนผู้หญิงของพวกเราคนนึงชื่อนังติ๊ก....เดินคุยกันมาอยู่ดี ๆ ล้มแผละลงไปกองอยู่บนพื้นโคลนที่เฉอะแฉะ เท่านั้นแหละ พวกเพื่อน ๆ รวมทั้งผมด้วย แสดงความเห็นอกเห็นใจ....ด้วยการ วิ่งหนี...ไปคนละทิศละทาง ประหนึ่งว่า พวกกรู ไม่รู้จักมรึงเลย นังติ๊ก .....หายไปประหนึ่งจะว่า ล่องหน ไปคนละทิศละทาง เร็วมาก ทิ้งเพื่อนรักที่แสนดีเอาไว้กับกองพื้นโคลน ไงงั้น...เพื่อนแต่ละคนนี่ก็นะ...รู้เลยว่าเธอต้องอายมาก ๆ อาย ก็อาย เปื้อน ก็เปื้อน ๆ ...วิ่งไปหาเพื่อนคนอื่น เอง เลย สุดท้าย ต้องจำใจยอมรับมันไปเป็นเพื่อน..เหมือนเดิม ด้วยความสงสาร....แต่โชคดีมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อว่าหมวย เป็นลูกเจ้าของร้านขายพวกอุปกรณ์ทำดอกไม้สุด พวกสังฆทาน พวกดอกไม้จัน พวงหรีด อยู่ แถว ๆ ปากคลองตลาดพอดี เลย เอายัยไม่สวยแล้วยังซุ่มซ่ามนี่ไป แก้ผ้าอาบน้ำ ที่บ้านมันพอดี โชคดีไปนะนังติ๊กเอ้ย...ไม่งั้นละมีอายกันมากกว่านี้อีก...

พอถึงคราวที่ต้องทำพวงมาลัยนี่สิ...ไม่ง่ายเหมือนซื้อเขาเลย พวงละ 5 พวงละ 10 พวงละ 20 อ่ะ ไปซื้อเขาเหอะ อย่าได้มานั่งร้อยเอาเองเล้ย....กว่าจะกลายเป็นมาลัยนี่ แม่งต้องมากนั่งตัดดอกพุด นั่งเสียบ นั่งหมุนดอกพุด อัดให้แน่น ๆ ไหนจะต้องนั่งดึงลงมาที่เชือกฟางแทบตาย (ห่า) จัดแล้วจัดเล่าเสร็จเป็นกลม ๆ แล้วต้องเอามาผูกเป็นรูปโดนัทอีก กว่าจะได้นั่งทำเกือบ 2 - 3 ชั่วโมง ....เสร็จแล้วยังจะต้องทำอุบาด เอ้ย อุบะอีก อุบะคืออิตรงชายตุ้มที่ห้อย ๆ ของพวงมาลัยไง แรก ๆ มันก้อง่ายตรงที่ใช้ดอกรักทำเป็นสาย แต่ที่ยากเนี่ยก็อิตรงที่ต้องมาทำดอกข่าก่อนที่จะร้อยดอกรักอ่ะ ...อ้ายดอกข่า เนี่ยะมันทำมาจากกลีบดอกกุหลาบมอญที่ไม่หงอย (อย่าผวนนะ เดี๋ยวรู้อีกว่าไปยืด หรือไปหนีบมา 555 ตรงเชียว) ต้องเอากลีบกุหลาบมาคว่ำหัวแล้วก็ เย็บ ๆ ออกมาคล้าย ๆ เป็นดอกตูมของกุหลาบ แล้วก็เอากลีบเลี้ยงสีเขียว ๆ มาประกบ แล้วจึงจะใช้ดอกรักร้อยให้เป็นสาย....ทำไมต้องทำดอกข่าด้วย ทำไมไม่เอาดาวเรือง กุหลาบ กล้วยไม้ ดอกจำปีมา ห้อยไปเลยก็สิ้นเรื่อง แต่อาจารย์เขาบอกว่า พวกนั้นไม่ต้องใช้ฝีที่มือ ถ้าทำดอกข่าเนี่ย จะเป็นการเน้นฝีที่มือไง เออ..มิน่าละ คนมีฝีมืออย่างเรา ก็ต้องทำได้...แต่อ้ายเรื่องความสวยงามนี่แน่นอน...ต้อง สวยอยู่แล้ว...ก็คนทำหน้าตาดีออกขนาดนี้...ของเราทำเองก็ต้องสวยสิว่ะ เราไม่ชมตัวเอง...แล้วใครเขาจะมาชม...555 ...... พวงมาลัยดอกไม้สด......หรือว่า พวงหมาลายดอกไม้ตด กันแน่ก็ไม่รู้ 5555

แต่ถ้าจะให้ผมแสดงฝีมือการร้อยโดยให้ผมร้อยเอง เนี่ย ผมว่าควรจะไปซื้อเองจะดีกว่านะ...ไม่งั้น พระ หรือ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทั้งหลายที่เอา พวงหมาลายดอกไม้ตด ของผมไปไหว้นี่ คงเคืองฉิบเลยอ่ะครับ 5555.....ไม่ใช่ทำแค่พวงมาลัยนะ ยังมีการทำบายศรี ทำงานใบตอง เช่น เย็บแบบ ทำตัวแมงดา (ไม่ต้องทำก็ได้ เรื่องแมงดานี่ถนัด 5555 ...ไม่ใช่แมงดาที่เป็นคนนะ แต่แมงดาที่เป็น ตัว ๆ แล้วบีบกลิ่นมาใส่น้ำพริก หรอกครับ) ทำอะไรว้า ที่เอาดอกพุดมาร้อย ๆ เป็นตาข่าย มีหลายแบบ ฉิบ ไหนจะทำพานอีก (ถ้าเป็นอันธพาล ก็ว่าไปอย่าง) อ่ะ...เห็นมะคนมีฝีมืออย่างผม...ทำได้ แน่นอน 5555 แต่ไม่ชอบ..บ.บ.บ. ไม่ถนัด...เลย ขอโบก ๆ

ส่วนเรื่องทำอาหาร ชอบมาก ๆ วิชานี้ ...โดยเฉพาะตอนกิน 5555.....มีเรื่องชั่ว ๆ มาเล่าให้ฟังอีกแล้ว.....เรื่องมีอยู่ว่าอาจารย์เขาก็ให้ทำอาหารอะไรก็ไม่รู้จำไม่ได้แล้ว...ก็ทำ ๆ กัน แล้วเอาไปให้อาจารย์เขาชิม...เขาก็ด่ากลับมาเลยนะว่า เอามือหรือเอาตีนทำเนี่ยไม่ได้เรื่องเลย ...เอากลับไปทำมาใหม่....ปรุงรสชาดให้สุนัขมันแดกได้เสียหน่อย (อาจารย์นี่มีด่าตัวเองด้วย ก็คนที่แดกเยอะสุดก็อาจารย์นั่นแหละ ว่าตัวเอง เป็นสุนัข ก็ได้ด้วย 5555 สงสัยจะด่าเมามันจนลืม 5555 ว่าตัวเอง)..อาจารยืคนนี้จะขี้บ่น ด่าเก่ง จนเพื่อนในห้องจะไม่ค่อยชอบ เพราะแกจะค่อนข้างเรื่องมาก...เพื่อนผมคนหนึ่งเลย เป็นผู้ชายชื่อว่าโชคชัย.....คงจะเกลียดแกเอามาก ๆ ...พอเอาอาหารนั้นไปปรุงรสใหม่แล้วให้อาจารย์เขาชิมใหม่...โดยการตักใส่จานมาแล้ว แต่เจ้าโชคชัยมันบอกว่า ขอหน่อย เถอะว้า...ว่าแล้วก็คว้าจาน จากพวกเรา ประมาณ 6 คนในกลุ่ม...เอาไป คากตุ๊ย ๆ ๆ ๆ น้ำลายพุ่งลงไปในจานอาหารนั้นหลายครั้ง จำได้ว่าไม่ต่ำกว่า 4 ครั้ง น้ำลายเห็นแตกตัวกลางอากาศเลยอ่ะครับ อี๊ ๆ ๆ ๆ ....พวกเราในกลุ่มร้องกันเสียงหลง...แต่ก็ห้ามไม่ทันแล้ว...ทำไงได้...เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน ถ้าไม่ส่ง ก็ไม่มีคะแนนอ่ะสิ.....ว่าแล้ว ก็เอาช้อนมาคน ๆ ให้น้ำลายของไอ้โชคชัยผสมเข้ากับอาหาร เป็นการอำพรางน้ำลายของมันไปในตัว อี๊ ๆ ๆ หยะแหยง....ว่าแล้วก็เอาอาหารจานเด็ดนี้ เอาไปให้อาจารย์ชิม.......พวกเราลุ้นกันมาก ๆ ....พออาจารย์กำลังจะตักอาหารจานเด็ดนั้นเข้าปาก...พวกเรามองหน้าตากันเอง เลิ่กลั่ก พรางสะอิดสะเอียนกันอย่างถ้วนหน้า.....แต่ก็ต้องฝืนยิ้ม เพื่อปิดบังคดี...พออาจารย์เคี้ยวตุ้ย ๆ ๆ กลืนเข้าคอไป...จากที่แก ด่า ๆ บ่น ๆ เมื่อครู่ กลายเป็นคำชม นี่แหละ อร่อย มาก ๆ ...อีกคำสิ...เอาจริงเว้ย อาจารย์ผม...สงสัยจะติดใจ...ขอจานนี้ไปแบ่งให้เพื่อนอาจารย์ในมื้อกลางวันเลยละกัน...พวกเราก็ได้แต่ยิ้มแหย ๆ บอกว่าได้ครับ ได้ค่ะกัน.....ซวยเลยบาป กันหลายคนเลยนะมรึง......อ้ายเอี้ยโชคชัย เอ้ย....สงสัย อาจารย์โดนเสน่ห์ปลายปาก เอ้ย ปลายจวัก ของอ้ายโชคชัยมันเสียแล้ว จากด่ากลายเป็นชม ....หลังจากนั้น ก็รุมด่าไอ้โชคชัยกัน ว่า แม่ง ทำไปได้ สักพักเสียงด่า ก็กลายเป็นเสียงหัวเราะ 55555 คิดแล้วก็ เลวได้ใจจริง ๆ เลย เพื่อนผมนี่.....ว่าแต่ว่าจะลองดูสักจานไหมละครับ...อยากรู้จริง ๆ ว่ารสชาดมันดีขึ้นขนาดนั้นเลยเหรอ น้ำลายอ้ายโชคชัยเนี่ย..ไม่รู้ว่าถ้าเดี๋ยวนี้มันแต่งงานไปแล้ว แฟนมันไม่หลง(น้ำลาย) มันแย่เหรอครับเนี่ย 5555

(หันซ้าย หันขวา เหลียวหน้า แลหลัง หวาย ๆ ๆ ไม่มีคนเลย เราอยู่คนเดียวรึนี่ กลับบ้านก่อนดีกว่า ถ้ามีอารมณ์จะมาเล่าต่อนะครับ 17.34 น. แล้ว เดี๋ยวผีหลอก 555)

--------------

ตอนกลับบ้าน ออกจากห้องไปสแกนลายนิ้วมือกลับ เปลี่ยวมาก ๆ ไม่มีคนเลย วังเวงจัง...ยิ่ง ๆ กลัวผีอยู่ เลยรีบปิดคอม ปิด แอร์ปิดไฟ ล๊อกห้อง......เดินไปสแกนลายนิ้วมือกลับบ้าน...เดินไป ตกใจ โหม๊ะเลย...เจอตาแป๊ะ นั่งอยูในห้อง ..อ่ะ ...หวาย ๆ ๆ น่ากลัวกว่าผีอีก นะนี่ รีบ ๆ จ้ำ ๆ กลับบ้านเลยดีกว่า ....ไม่อัปต่อแล้ว ขนหัวลุกหมดเลย เจอใครไม่เจอ เจอตาแป๊ะ เวง..........น่าขนลุกยิ่งกว่า เจอผี ขวัญเขอญ กระเจิดกระเจิงเลยตู ไม่มีปัญญาอัปต่อแล้ว เป็นโรคไข้ฝ่ามือ ฝ่าเท้าโกร๋น...บายจ้า...อะไร ร้ายกว่าผี....ก็ตาแป๊ะของผมไง ....น่ากลัวที่ซู๊ด..ด..ด.ด.ด




 

Create Date : 11 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 12 พฤษภาคม 2550 8:12:43 น.
Counter : 204 Pageviews.  

จน..เครียด..อยากเตะคน....(ว่ะ)


วันนี้ขอไม่ขำนะครับ ขอระบาย อารมณ์ ความรู้สึกส่วนตัวสักกะหน่อยเถิด..... ถ้าใครอยากอ่านเรื่องขำขำ วันนี้ไม่ค่อยจะมีนะขอรับ มีแต่เรื่องเครียด ๆ ใครไม่ต้องการเรื่องเครียด ๆ ผ่านไปนะครับ จะได้ไม่อึดอัด อิอิ



หายหน้า หายตาไปสักหน่อยนะครับช่วงนี้ เพราะว่าทางโรงเรียนที่กระผมทำงานอยู่นี้เปิดเทอมโดยให้พวกครูไปทำงานแล้ว เลยมีการมีงานทำไม่เหมือนช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา..ยิ่งอาทิตย์หน้านี้เปิดเทอมของนักเรียนแล้ว เชื่อป่ะว่าผมสอนสัปดาห์ละ 35 คาบต่อสัปดาห์เลยนะครับนี่ ตารางสอนของผมยังกับตารางสอนของนักเรียนไงงั้น 5555 ถ้าไม่ว่างจริง ๆ คงไม่ได้มาอัปบล็อกได้บ่อย ๆ เหมือนแต่ก่อนแล้วละครับ

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมก็มาทำงานที่โรงเรียนนะครับ เพราะเขาประชุมผู้ปกครองนักศึกษาใหม่ หวยเลยมาออกเอากับพวกครูอย่างผมที่จะต้องมาเสนอหน้า ทั้งต้อนทั้งรับมือกับพวกผู้ปกครองทั้งหลาย...ผู้ปกครองนี่ไม่เท่าไรหรอกครับ แต่รับมือกับอิตาแป๊ะ ผอ. เจ้าเก่าเจ้าเดิมนี่สิคือตัวปัญหาของพวกกระผม...ก็คิดดูไม่เตรียมการห๊าไรเลย...ป้ายติดว่าโต๊ะนี้ลงทะเบียนช่างไร ระดับไหน ไม่มี เอาโต๊ะมาวางเอกสารแค่ 2 ตัว ต่อกัน แล้วก็ให้ผู้ปกครองมาสุม ๆ กันมามุงดูอยู่ แล้วคิดดูผู้ปกครองกี่คน นักเรียนกี่คน แล้วสุนัขตัวไหนจะรู้ว่าตรงนี้ผู้ปกครองของสาขาไร ระดับไหน มั่ว ๆ ไงก็ไม่รู้...อ้ายเรา กับนักเรียนของเราที่มาช่วย ก็พยายามแหกปากเป็นพ่อค้า แม่ค้าตามตลาดนัด ตรงนี้ระดับ ปวช. ช่างอิเล็กทรอนิกส์ นะครับ ตรงนี้ ระดับ ปวส. ช่างอิเล็กทรอนิกส์นะครับ ตรงนี้ ช่างไฟฟ้า ตรงนี้ ช่างยนต์ ตรงนี้ คอมพิวเตอร์ธุรกิจ ตรงนี้ บัญชี คร๊าบ...เราจะทำงานบริการเขาทั้งที ก็ต้องบอกกล่าวเอาให้เขาได้รู้ว่าตรงนี้สำหรับแผนกไหน ห้องไหน ระดับไหนใช่ป่ะ....ทำอยู่แบบนี้นานพอสมควร.....เสียงคงจะดังเข้าหูตาแป๊ะเจ้าเก่าเข้า.....แกคงจะรำคาญละมั้ง...เดินมาพูดกับเด็กผมแบบหักหน้า ว่า.."รอให้เขามาลงทะเบียนเองไม่ได้เหรอ ทำไมต้องเสียงดังด้วยล่ะ งดใช้เสียงกันได้ไหมละนี่ ไม่ไหว ๆ เลย น่ารำคาญจริง ๆ "..แล้วก็เดินสะบัดก้นไป...เด็กนักเรียนผมหน้าชาไปเลย..ผู้ปกครองคนหนึ่งบอกว่า อะไรว่ะ ถ้านักเรียนผมไม่พูดว่าตรงนี้ห้องไหน ช่างอะไร แล้วเขาก็คงจะไม่รู้ว่าตรงไหนกันแน่...ก็แหม คนจัดสถานที่ก็ช่างจัดกันได้ มีโต๊ะต่อกัน 2 ตัว มีคนมานั่งรับลงอยู่ 8 คน ผู้ปกครองกับเด็กก็ต้องมากรอกอะไรก็ไม่รู้ทั้งชื่อผู้ปกครอง ชื่อนักเรียน ที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์ แต่ละคนก็ใช้เวลานาน แล้วแต่ละห้องก็ห้องละตั้ง 40 กว่าคน นึกภาพดูแล้วกันว่ามันจะมากขนาดไหน ยังกับงานเทกระจาด....เด็กผมเลยกลับบ้านเลย ไม่ช่วยงานแล้ว สงสารมันเหมือนกัน...ก็ได้แต่ปลอบใจอ้ายบิ๊กมันว่าอย่าคิดมากไปเลย....สงสัย เมื่อเช้า ผอ. ยังไม่ได้ขี้มามั้ง เลยอารมณ์ไม่ดี...แต่เด็กก็บอกว่ามันไม่อยู่ช่วยแล้วละ มันขอกลับบ้านจะดีกว่า ...เออ เข้าใจมัน เลยให้กลับบ้านไป....เวง ก็เลยคุยกับเพื่อนครูอีกคนว่า คนทำงานมันก็ต้องมีผิดพลาดบ้างอย่างนี้แหละ เน๊อะ......ถ้าคนที่เดินแกว่งไข่ ไป แกว่งไข่ มา แบบพวกอาจารย์พวกนี้ ไม่ผิดหรอกรับรอง เพราะไม่ได้ทำอะไรเลย..งานการก็ไม่ช่วยไร 5555 ...มันก็เลยไม่มีความผิด..ไง

....เมื่อวานก็ปฐมนิเทศเด็กนักเรียนใหม่ เมื่อเช้าก็เพิ่งลงทะเบียนเด็กนักเรียนใหม่ ตกใจมากเลย เมื่อปีที่แล้วค่าหน่วยกิตของ ปวส. ยังหน่วยกิตละ 50 บาทอยู่เลย....มาปีนี้ หน่วยกิตตั้ง 100 บาท ตูจะบ้าตาย เรียนกันตั้ง 28 หน่วยกิต จ่ายกันบานเลย...สงสารอ่ะ ตอนแรกนึกว่าเจ้าหน้าที่การเงินเขียนแบบมาผิดไปแย้งเขาว่า อ้าว หน่วยกิตละ 50 บาทไม่ใช่เหรอ...เขาบอกไม่ช่าย ระเบียบใหม่ออกมาว่าให้เก็บหน่วยกิตละ 100 บาท เวงกำ เพิ่มขึ้นมา 1 เท่าตัวเลยนะนี่...แล้วไหนจะต้องเก็บค่าสารพัดค่า ค่าเนต 500 ค่าห้องสมุด 100 ค่าทำบัตร 100 ค่ากิจกรรม 100 ค่าคู่มือ 100 ค่าห๊าเหวอะไรอีกก็ไม่รู้ รวมเป็นเงิน 3920 บาท ราคานี้ยังไม่รวมค่ากิจกรรม ค่าหนังสือ ค่าเสื้อผ้า ค่าเครื่องมือ อีกนะ รวม ๆ แล้วก็ มหาศาลเหมือนกัน ไม่น่าจะต่ำกว่า 5000 กันละมั้ง....นี่ขนาดโรงเรียนรัฐบาลน่ะ....ยังขึ้นค่าหน่วยกิตเพิ่มขึ้นกันขนาดนี้ แล้วโรงเรียนเอกชนนี่ไม่ปาไป หน่วยกิตละ หลายร้อยเหรอ...สงสารก็แต่พ่อแม่ตาดำ ๆ นี่แหละ......ยิ่งพวกพ่อแม่ของเด็กนักเรียนผมนี่ไม่ใช่คนรวยที่ไหนเล้ย ชาวบ้าน ชาวไร่ ชาวสวน ชาวนา ทั้งนั้น ผู้ปกครองส่วนมากก็เลยต้องเขียนใบผ่อนผันกันซะแทบจะทุกคน...จะดีหน่อยก็อิตรง ปวช. ไม่เก็บค่าหน่วยกิต แต่ก็เก็บ ห๊าเหวอะไรก็ไม่รู้เฉพาะค่าเล่าเรียนก็ปาเข้าไป 900 บาทแล้ว ยังไม่รวมจิปาถะอีกไม่ต่ำกว่า 2000 รวม ๆ ไป ก็น่าจะ 3000 อัปแหละ นี่นะเรียนฟรีของรัฐบาล...สงสารคนจน จริง ๆ เว้ย....

เราเองก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้ ก็ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาสอนเด็กพวกนี้ให้มีคุณภาพ และบ่มเพาะ บ่มสร้างนิสัยให้เป็นคนดีต่อไป.....ผมชื่นชมเด็กแผนกอิเล็กทรอนิกส์ของผมอย่างก็คือ เด็กแผนกผมค่อนข้างจะเรียบร้อย ไม่ค่อยจะมีเรื่องมีราวเท่าไหร่ เพราะส่วนมากเด็กแผนกผมจะมีคนน้อย แต่ คุณภาพ จะดีกว่าเด็กช่างยนต์ ช่างไฟฟ้ามาก ยิ่งช่างยนต์นี่ ไม่ต้องพูดถึง มีตั้ง 3 ห้อง สุดท้าย เด็กออกหมดเหลือประมาณ ห้องเดียวเอง...เหมือนกับว่าช่างไหนเรียนง่ายเด็กก็จะล้นเลย พอ เรียนยาก ๆ แบบอิเล็กฯ เด็กจะน้อย แต่ตั้งใจ เพราะเด็กจะรู้ว่าเรียนช่างนี้มันจะยากกว่า มันก็เหมือนสกรีนคนไปในตัวตั้งแต่สมัครไปแล้ว ว่างั้น.....เลยโชคดี

ดีนะนี่ที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุด จะได้ไปชาร์จแบตตัวเองสักกะหน่อย เพื่อที่จะได้มาต่อสู้กับชีวิตการทำงานต่อไป.....สู้ ๆ สู้ ไม่ตาย....




 

Create Date : 09 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 9 พฤษภาคม 2550 16:34:53 น.
Counter : 227 Pageviews.  

และแล้ว..คนหล่อ..ก็โดน TAG..!!!


เผอิญว่าผมไปโดน TAG มาจากคุณ Frank3119 จาก Bloggang ครับ โดยให้ตอบ 50 คำถามด้านล่างนี้....แล้วก็ส่งต่อไปอีก 5 คนนะคร๊าบ...บ.บ..บ ใครไม่ตอบ TAG ขอให้ จู๊ด...ด...ด ๆ ด้วยนะเออ...

1.ที่มาของชื่อและความหมาย
ก็เต๋า เฉย ๆ มันเจื๊อกใช้ไม่ได้นี่นา ก็เลยต้องมีอะไรมาต่อ ความหมายของชื่อก็คือเป็นชื่อของคนที่หล่อ และน่ารักที่สุดในโลก อย่างเรางัยละจ๊ะ5555 จาอ๊วกอ่ะ ถึงเลี่ยนแต่ก็เป็นเรื่องจริงนะจ๊ะ ขอโบก ๆ

2. อายุ
ก็เคยบอกแล้วไงว่าเกิดปีเดียวกับสะพานสมเด็จพระปิ่นเกล้าง่ะ อยากรู้ไปดูเองดิเฟ้ย ของดีเขาไม่บอกกันง่าย ๆ หลอกน่า ขนาดกินกล้วยที่เขาว่าง่าย ยังต้องปอกเปลือกเลยนะ หรือว่าคุณจะกินทั้งเปลือก ห๊า...

3. สถานที่เกิด
น่าจะเป็นที่เตียงทำคลอดดิฟ่ะ จะให้ไปเกิดบนเขียงหมูเหรอไงเล่า (คิดได้ไง จะไปเกิดบนเขียงหมูเนี่ยนะ ตู...เวง ความคิด)

4. มีพี่น้องกี่คน
ตอบเป็นสายัณย์เลยว่า ...ฉี่.....ดีนะที่ไม่ถามว่ากินไร ไม่งั้นคงได้ตอบว่ากิน..ขี...ขี่....ขี้.... กระผมเป็นลูกผู้ชายคนโต นอกนั้น เป็นน้องสาวหมดเลย.....หล่อสุดในบ้านแน่นอน 5555

5. ฉายาขำๆๆๆที่เพื่อนเรียก
สเตฟาน หรือไม่ก็เคน ธีรเดช อ่ะ แต่ตอนนี้น่าจะเป็น นิชคุณ นะครับ อุอุ ตื่น ๆ ...ชื่อ ฟ้าลั่น ต่างหากเล่า...เกิดขึ้น สมัยมัธยมง่ะ...เหตุเกิดจาก ใส่กางเกงนักเรียน สมัยนั้น เรียน ม.3 แล้ว ตูดขาดแบบไม่รู้ตัว....เดิน ๆ ไป แล้วคนอื่น แล้วก็ห้องอื่นด้วย...แล้ว มันเห็น มันเลยเรียกเราว่า ฟ้าลั่น เราก็ว่ามันเรียก เหี้ย ไรก็ไม่รู้ เพราะเราไม่รู้...ก็ยังงง ๆ ....สุดท้ายถึงจะรู้ว่า กางเกงตูดแตก แล้งกางเกงในที่ใส่ เป็น สีฟ้าไง...แล้วคนที่ไม่รู้จักเรา มันก็จะเรียกว่าผมว่า ฟ้าลั่น มาตลอดเลย 55555 งง ชีวิตไปเลย

6. งานอดิเรก & life style
บอกไม่ถูกอ่ะ ทำเยอะมาก แต่ไม่ได้เรื่องซักกะอย่าง งั้นอย่างรู้เลย ขนาดเจ้าตัวยังตอบไม่ได้เล้ย..ย.ย...สุดท้าย ก็เลย มา อัปบล็อก...นี่แหละ ที่เป็นชิ้นเป็นอันหน่อย...ปลูกต้นสตอบอแหล ได้เยอะมาก ๆ

7. สถานที่ไป shopping
ทุกที่ถ้ามีตังค์ แต่ถ้าไม่มีตังค์ ไม่ไปแน่ เพราะตบะ อาจแตกซ่านได้ วิทยายุทธยังไม่แข็งกล้าพอ แต่ที่ที่ชอบมากที่สุด คืองานกาชาดที่ กทม. ไปทุกปี ตั้งแต่เด็ก จนโต ยกเว้นปีที่แล้ว ไม่ได้ไป ....

8. โรงภาพยนต์
ถ้าดูบ่อยสุดน่าจะเป็น My Bed Cineplex เป็นโรงภาพยนต์ที่สามารถดูได้สบายที่สุด เพราะสามารถนอนดูได้ หลับก็ไปเพลย์ย้อนไปใหม่ก็ได้....

9. 3 คำที่บอกความเป็นตัวคุณ
หล่อ เริ่ด น่ารัก...ก.ก.

10. กิจกรรมที่ชอบทำ
ปลูกต้นสตอบอแหล ในบล็อกนี้ไง

11. web ที่เข้าบ่อย
มาร์ดูดอทเน็ต....สนุกบล็อก...แอนท์ บล็อกแก๊งค์..เวปโป๊บ้างพอเป็น กษัย 5555 แค่วันละครั้ง เอง...ง

12. style การแต่งตัว
เสื้อตัว กางเกง 2 ตัว (รวมกางเกงในด้วยไง ....งง ละเซ่)

13. คุณใช้โทรศัพท์รุ่นไหน/เสียงเรียกเข้า
ไอ้โม้บ่าย รุ่นไหนก็ไม่รู้ ไม่เคยจำ ใช้อย่างเดียว.....เสียงเรียกเข้าต้อง อินด้วยหน้าตาคนตั้งเสียงกะคนร้องจะต้องหน้าตาคล้าย ๆ กันหน่อย ...เพลงโทรมาว่ารัก ของ บี้ เหมือนผมป่าวหล่ะ 55555

14. ของสะสม
ไขมันหน้าท้อง ไม่คิดจะสะสมหรอก หนูป่าวน๊า มันมา เอ๊ง

15. สีที่ชอบ
สีฟ้า......โดยเฉพาะ สีของท้องฟ้า ตัดกับน้ำทะเล วู้ ๆ ๆ ๆ

16. เวลาเหงาๆๆสิ่งแรกที่จะทำ
เล่นเนตไง หายเหงาเลย โดยเฉพาะเวป........ (รู้นะ ว่า คุณเองก็คิด)

17. ชอบดูหนังแนวไหน แล้วหนังที่ประทับใจ
สไตล์เกาหลีโรแมนติก คอมเมดี้ กุ๊กกิ๊ก แอบ ขำขำ น่ารัก น่าเอ็นดู ชอบ แบบซึ้ง ๆ ด้วยก็ได้อ่ะ........หนังที่ประทับใจที่สุดเท่าที่เคยดูมาเหรอ เรื่องนี้เลย เรื่อง ผีเสื้อสมุทร....เพราะเป็นหนังเรื่องแรกที่ดูแล้วหลับตั้งแต่ต้นเรื่องจนท้ายเรื่อง ประทับใจไหมละ เรื่องอื่น เบื่อขนาดไหนยังไม่หลับเลย แต่ไอ้เรื่องนี้ ยานอนหลับ ชัด ๆ เลยประทับใจมากมั่ก 555

18. ชอบฟังเพลงแนวไหน แล้วเพลงที่ชอบมากที่สุด
เพลงในสไตล์อีซี่ลิสซึ่นนิ่ง เพลงที่ชอบที่สุดในตอนนี้คือเพลง...เหตุเกิดจากความเหงา.. ได้ยินแล้ว ชอบมาก

19. เครื่องประดับที่ขาดไม่ได้
แว่นตา ไม่ไส่ไม่ได้เลย เพราะสายตาสั้นมากง่ะ ขืนไม่ใส่ก็เหมือนตาบอดอ่ะ คอนแทกเลนส์ขาดได้ถ้าไม่มีตังค์ แต่แว่น ไม่มีตังค์ก็ขาดไม่ได้ รักเท่าชีวิต

20. ของที่ติดสุดๆๆๆ
เงินเท่านั้น ถ้าขาดแล้วเหมือนจะขาดใจ ไร้ซึ่งความอบอุ่น จริง ๆ น่ะ

21. เพื่อนที่สนิทที่สุด
เพื่อนที่สนิทตอนนี้ไม่มี...มีแต่ไม่สนิทอ่ะ เปลี่ยนเป็นแฟนละ กัน ก็ ...นุ้ย ....ที่รักของผมไง

22. ผู้ชายที่ทำให้ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เวง...กรรม ...รู้ได้ไง ละตัวเอ๊ง...ว่าชั้นชอบผู้ชาย...ย.ย. ละย่ะ......ทุกคนที่หล่อ ๆ ก็แล้วกัน ฮ่า..า.า..า.า....น่าจะเป็น คุณไก่ วรายุทธ -----คุณโหน่ง วสันต์-----ป้าแจ๋ว ยุทธนา-------ก้อง ปิยะ-----ชลิต เฟื่องอารมณ์------อะไรประมาณนี้อ่ะครับ 555

23. ผู้ชายที่ดูดีในสายตาคุณ
ไม่รู้จักชื่ออ่ะ...รู้แต่ว่า ถ้าผมส่องกระจกทีไร ก็จะเจอคนนี้ทุกครั้งเลย 555555 ใครกันน๊า....

24. ความสามารถพิเศษ
ไม่มีเลยจริง ๆ มีแต่ความสามารถ แต่เป็นแบบที่ไม่ได้เพิ่มเงินอีก 5 บาทอ่ะ....นึกไม่ออกอ่ะ สงสัยจะเป็นการตีแบดมินตันมั้ง.....แค่มั้งนะ...อยู่ ๆ มาเล่นในคอร์ต แล้วก็รู้ทันทีว่า ทำไม ตรูเก่งจังว่ะ 555

25. อาหารที่ทำอร่อยที่สุด
อาหารที่ซื้อมาสำเร็จ แล้วเอามาใส่ไมโครเวฟอ่ะ (ทำเองใช่ไหมล่ะ 5555)

26. ของที่เห็นแล้วต้องซื้อ
จะบ้าเหรอ เห็นแล้วซื้อเนี่ยนะ...เอ่อ มีนี่หว่า ของกิน ไง

27. สิ่งที่เห็นแล้วต้องยี้
อาหารที่ทำจากกบ....เห็นขากบที่ทอดแล้วเห็นพังฝืด แล้ว ไม่หวาย..ย.ย.ย...กระเดือกไม่ลง....

28. หนังสือเล่มโปรด
หนังสือโป๊ ไง แต่ก็ไม่ได้ซื้อนานแล้วอ่ะ โปรดไม่โปรด ก็เก็บเอาไว้อ่านคนเดียวเลย ซ่อนเอาไว้อย่างแน่นหนาอีกต่าง หาก...โปรดไหมละ

29. คำพูดที่ดีที่สุดที่คนอื่นพูดกับเรา
ฉันรักคุณ ว้าว...ว.ว.ว... มีคนรักดีกว่ามีคนเกลียด

30. ประเทศที่อยากไปมากที่สุด
ประเทศไทยยังเที่ยวไม่ครบ เลย ขอเมืองไทยนี่แหละ พูดก็ง่าย กินก็ง่าย

31. ปกติเข้านอนกี่โมง ตื่นกี่โมง
เอาปกติก็ 4 ทุ่ม ตื่นก็ 6.30 น.

32. ชุดที่ใส่นอน
แน่นอนต้องเป็นชุดราตรี สิครับ (ชุดนอนไง บางทีร้อน ๆ ก็บ๊อกเซ่อร์ กับเสื้อก้าง ไม่ใช่กล้ามนะ เพราะไม่มี มีแต่ก้างติดมัน แต่มันจะเยอะหน่อยนึงอิอิ)

33. เวลานอนไม่หลับกิจกรรมที่ทำ
ดูทีวี เล่นเนต ฟังวิทยุ

34. unseen เวลานอนต้องกอด
แฟนดิ ชื่นใจ ถ้าไม่อยู่ก็หมอนทอง เอ้ย หมอนข้าง อ่ะ ขืนกอดหมอนทองก็พอดีกัน 5555

35. เรื่องที่เห่อล่าสุด
จตุคามรามเทพ ครับ ชอบมาก ๆ สวยด้วย ขลังด้วย นา .....แต่ไป ๆ มา ๆ ถ้าให้มันเห่อ จริง ๆ ก็คงจะเป็นเชิ้อรา หรือไม่ก็สิวอ่ะเป็นแล้ว จะเห่อ มาก ๆ เลยอ่ะ

36. สิ่งที่ทำบ่อยๆๆๆ จนติดเป็นนิสัย
กิน แล้วก็นอน

37. นิสัยแย่ๆๆที่แก้ไม่เคยได้
ปากหมา ปากไม่ดี ชอบพูดไรตรง ๆ

38. Idol ในดวงใจ
ทุกคนที่ได้ดีกว่าเรา

39. ศิลปินคนโปรด
ใครดีว่ะ เนี่ย.....เอาเป็น วง Emotion town ก็แล้วกัน อ่อ บี้ ด้วยอ่ะ นิก ด้วยอ่ะ เอ็มด้วยอ่ะ

40. ดาราคนโปรด
จะเอาใครดีละนี่......ตุ้ยตุ่ย แล้วก็ โอปอล ที่นามสกุลพิมพ์ปรุ อ่ะ แล้วก็ อ้น ศรีพรรณ ด้วยอ่ะชอบมาก ๆ โดยเฉพาะพวกปาก เก่ง ๆ

41. ส่วนใหญ่จะตื่นเต้นที่สุดเวลาต้องทำอะไร
ตอนที่กำลังโกหก เนี่ย ตื่นเต้นสุด ๆ แล้ว หรือไม่ก็ตอนทำความผิด หน้าจะชา ๆ ตัวร้อน ผ่าว ๆ

42. สเป็กคนรู้ใจ
ไม่มีสเป็ก ขอให้เข้าใจ หน้าตาเป็นไงไม่สนใจ

43. ดอกไม้ที่บอกถึงความเป็นตัวเรา
ดอกตะบองเพชร

44. ถ้าวันแห่งความรักไม่ใช่วันที่ 14 กพ. อยากให้เป็นวันอะไร
วันที่ 30 กุมภาพันธ์ เพราะมันจะได้ไม่ต้องบ้าเห่อกันเปล่า ๆ รักอยู่ที่ใจ ไม่ใช่สิ่งของ

45. เปรียบความรักเป็น
ความรู้สึกที่คน 2 คน แสดงออกมาประหนึ่งว่าเป็นคน ๆ เดียวกัน หวาย พวกขี้ตู่

46. ถ้าเป็นผู้ชายได้ 1 วัน
ก็เป็นอยู่แล้วนี่ ฮ้า...า.า.า.....ชั้นจะเป็น เกย์ เป็น ตู๊ด ดูสักทีละกัน ฮ่า

47. เรื่องที่ทำให้ต้องเสียน้ำตา
ทุกเรื่องที่เศร้าใจ และสะเทือนใจ จนเก็บกดอารมณ์ไว้ไม่อยู่

48. ถ้าโลกแตกจะทำอะไร
ทำใจไง ว่ากูตายแน่ ๆ หรือไม่ก็ช่วยกันประกาศหากาวตราช้าง จากคนทั่วโลก มาเยอะ ๆ ช่วยกันแปะไม่ให้โลกแตก..

49. อยากพูดอะไรมากที่สุดตอนนี้
-----รักนะเด็กโง่-----

50. คนที่เราจะ tag ต่อไป
1. เจ๊ปลา---------- ---เจ๊ปลานี่ ไม่ห้าย ไม่ได้เลย พี่ที่น่ารักของผมเลยนะนี่ ถ้าไม่มีเจ๊ แก ผมจะต่อปาก ต่อคำกะใครล่ะนี่
//blog.sanook.com/PortalPics/_naykainui/images/61c73bf0-f838-42ab-822b-63d09287dc4b.png //blog.sanook.com/PortalPics/_rachapa/images/1e46fd37-9b04-44d1-af49-cac74bd0189d.png 4. ยัยจิ๊บ ขวัญใจ รปภ. มดน้อยในไร่ส้ม จิ๊บ ๆ จากบล็อกแก๊งค์ เพื่อนบ้านของเราเอง----//www.bloggang.com/viewdiary.php?id=jipjoy12&group=8
//blog.sanook.com/PortalPics/_smile_of_leaf/images/5461bfa4-ae4d-42df-910d-edbbf204c3a2.png




 

Create Date : 08 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 8 พฤษภาคม 2550 21:21:41 น.
Counter : 203 Pageviews.  

ผมว่า ผมถูกโกง....!!!...นะเนี่ย...

เมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา ผมก็เดินทางเข้า กทม. เพื่อที่จะไปรับรางวัลที่ร่วมสนุกกับทางคลื่น 103 เวอร์จิ้นท์ซอฟท์ (ก็คนมันเวอร์จิ้นท์ อ่ะ ทำไงได้ ก็ต้องฟังคลื่นนี้แหละน่า) .....ตอนแรกตามหมายกำหนดการณ์เดิมที่ตั้งเอาไว้คือจะฌาปนกิจ เวลา 11.00 น. เพื่อที่จะไปได้ทันกับเวลาที่ทางเวอร์จิ้นซอฟนัดเอาไว้ตอนบ่าย 2 โมงเย็น.....แต่จนแล้วจนรอดกว่าจะเสด็จออกมาจากบ้านได้ก็โน่นเที่ยง ดูสิ เลทจนได้ ....ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกที่ทำให้เลท ก็ตัวผมไง 555 แหมจะไป กทม. ทั้งที มันต้องหล่อกันหน่อยละน้า ก็เลยช้านิด ๆ หน่อย ๆ น่ะ หยวน ๆ....จะโทษน้องสาวเสียหน่อย เพราะขานี้ขาเลทเจ้าเก่าเจ้าเดิม...แต่วันนี้ผมของเป็นเจ้าใหม่ที่เลทกว่า 555 วันนี้ผมชนะเลิศครับ....

พอขับรถออกจากบ้าน สักพัก ก็ต้องวกรถกลับมาบ้านอีกที เพราะน้องสาวเจ้ากรรมดันเจื๊อกลืมเอาคีย์การ์ดที่หอมา วนรถกลับไปบ้านอีก 1 รอบ....พอได้ขับรถออกไปได้สักพัก...อ้าว เงินเราก็ไม่พอที่จะเป็นค่าเติมน้ำมัน วนรถกลับไปแวะกด เอทีเอ็ม อีก อ้าวเอาเข้าไป..แย่งกันแข่งกันลืมไปซะหมดอ้ายพี่น้องเวงคู่นี้นี่

.....ไปถึง กทม. เวลา เกือบบ่าย ไหนจะฝ่าด่านนรก รถในกทม. เพื่อเข้าไปให้ถึงที่คลองเตยอีก.....แหม ๆ สมองเราอันแสนชาญฉลาดนึกภาพออกมาเป็นแผนที่อัจฉริยะใน กทม. ซะงั้น เลยว่า เดี๋ยวน่ะ พอลงจากสะพานพระราม 5+3 = 7 เฮ้ย (บวก ดีดี สิว่ะ) อ่ะ ๆ 8 ......ก็จะไปออกโน่นเลย (ไปทำไมจังหวัดเลย อย่ามามุกผิดเวลา ไม่ตลกหรอกน่า) แถว ๆ วรจักร แล้วก็เปิดไฟเลี้ยวซ้าย เพื่อใช้โปรโมชั่น ตรง ๆ ของ เอไอเอส วิ่งผ่านหน้า รพ.หัวเฉียว ไปสู่(สุคติ) มาบุญครอง แล้วก็จะไปเลี้ยวขวาเจอซาร์สี่ (รู้จักน้ำอัดลมยี่ห้อนี้ไหมล่ะ ถ้าไม่รู้จัก อ่ะเชย เชียวแหละจ๊ะ สู้พวก เจ๊ปลา แจ๊แพท แม่น้องข้าวปั้น ครูนก เจ๊ไนท์แมร์ ยัยแมวดำ แล้วก้อ อิเจ๊ ก็ไม่ได้ ยังรู้จักเลย เชย เชียว ถ้าไม่รู้จัก หวาย ๆ น่าอาย มาก ๆ ) อีกทีที่หน้ามาบุญครอง วิ่งจนไปเจ๊อะ ถนนพระราม 4 เลี้ยวซ้ายอีกทีเพราะไม่อยากดื่มซาร์สี่ (น้ำอัดลมยี่ห้อโบราณ เอ้ย โมเดิ้น ขนาดนี้ ใครไม่รู้จัก ก็ลองไปดูดโค๊กหรือว่า เป๊บซี่ แล้วใส่ยาหม่อง ลงไปมาก ๆ นะ ได้อารมณ์เลยน่ะจ๊ะบอกให้ นี่พูดเรื่องจริงนะ ว่ามันรดชาดอย่างนั้น จริง ๆ สาบาน ไม่เชื่อให้ไปเตะนายไข่นุ้ย กับ ยัยมุก เลยอ่ะ ยิ่งหมั่นไส้ ๆ ต้นเรื่องให้คนอื่น เรียกลุง ๆ อยู่เลยเชียว ฮึ่ม ๆ ) มุ่งหน้าสู่คลองเตย......แต่ไม่เป็นไปดังหวัง...ความคิดดับสูญ พระเจ้าช่วยกล้วยบวดชี (ชอบมากกว่ากล้วยทอดอีกน่ะ) เพราะพอลงจากสะพานตรงแถว ๆโบ๊เบ๊ แมร่งเจื๊อกกันไม่ให้รถวิ่งตรงไปทางมาบุญครอง เพราะเขามาบังคับข่มขืนใจ ให้เรากล้ำกลืนต้องเลี้ยวซ้ายไปทางแยกอุรุพงษ์แทน เวงกรรมต้องไปฝ่าการจราจรบัดซบ ๆ ตรงแถว ๆ ถนนเพชรบุรีอีก...งั้นหนีไปทางสระบุรีเลี้ยวขวา ตรงแยกเพชรพระรามท่าจะดีกว่า แล้วก็มุ่งหน้าไปสู่ ถนนพระรามฉี่ เฮ้ย ยัง ยังไม่ปวดสักกะหน่อย...ต้องพระรามสี่สิจ๊ะ ถึงจะถูก... ออกไปโผล่เอาแถว ๆ หัวลำโพง แล้วคราวนี้ก็มุ่งหน้าสู่คลองเตยเลยสิครับ...ตอนนั้นอีกแค่ไม่กี่นาที ก็จะบ่าย 2 แล้ว ไม่ได้ ๆ จะเอานิสัยคนไทย (เลว ๆ อย่างเราและ คุณ อิอิ ใช่ป่าวเอ่ย) ไปใช้เหรอ ไม่เอา ๆ เราต้องตรงเวลาน่ะ... เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ผิดนัดไม่ได้ นะ เดี๋ยวเขาเปลี่ยนใจไม่ให้ละชีช้ำ ร้องไห้ แย่เลย..เรา

จะว่าไปก็ไม่กล้า เอารถไปจอดไว้ที่ตึกมาลีนนท์อ่ะ กลัวรถจะไปเฉี่ยวกับรถของคุณกาละแมร์เข้า เดี๋ยวหล่อนให้พีเคมาเตะก้านคอ เคน ธีรเดช อย่างเรา 5555 เดี๋ยว หน่อย บุษกร จะเสียใจไปเปล่า ๆ...ไม่หรอกกลัวเสียตังค์แพง ง่ะ (งก อ่ะครับ)...เลยตัดปัญหาเอารถไปจอดไว้ที่คาร์ฟูร์ ดีกว่า...แล้วก็เดินย่ำต๊อก ๆ ไปที่ตึกมาลีนนท์...อ้าว พอเดินไปถึงเวงละกู มันมีตั้ง 3 ตึก แล้วตึกไหนมันคือที่ตั้งของเวอร์จิ้นท์ซอฟท์......เสี่ยงดวงกันหล่ะมึง....มะตอยบอกว่า ตึกนี้ละน่าจะเป็นมาลีนนท์เพราะดูสูงสุดที่สุดแล้วก็มีหอคอยไอเฟล ที่เป็นเสาอากาศด้วย ....เอาละว่ะเดินอาด ๆ เข้าตึกกลางเลย....เข้าไปเจอะกับเครื่องตรวจสอบอาวุธ ตัวเราผ่านพ้นมาได้ด้วยดี เพราะเก็บอาวุธประจำกายของเราไว้อย่างดี ...แต่นังมะตอยน้องสาวสุดเลิฟของเราสิ พอผ่านประตูเท่านั้นแหละเสียงดัง ปี๊ด..ด.ด. ๆ ๆ (ไม่ใช่เสียงเปรตน่ะ) แหม...ก็สาวแรงสูงซะขนาดนี้..จะไม่ดังได้ไง...ไม่ใช่ อะไรหรอกที่ดัง ก็กระเป๋าตังค์หล่อนนะสิ ยี่ห้อห่าน (ไม่มีนอหนู) อะไรว่ะ อ่อ ยี่ห้อมอร์แกนของนะสิ มันดันเจื๊อกมีพวงกุญแจเป็นทองเหลืองห้อยอยู่อันเบ้อเริ่มเทิ่มต่างหากเล่า..ไม่รู้จะเอาไปล่อฟ้าผ่าที่ไหนกัน พกซะอันอย่างกระบือ (ควายไง).....พอผ่านด่านเข้าไปได้แล้วก็มุ่งหน้าสู่ลิฟท์ พอจะไปขึ้นลิฟท์เท่านั้นแหละ ...คุณยามเธอไม่ยอมให้ขึ้นอีกอ่ะสิ...ไม่ใช่อะไรหรอก ยามเขาบอกมาว่าถ้าเป็นลูกของคุณประวิทย์ มาลีนนท์ อย่างเราห้ามขึ้นลิฟท์แบบนี้ ไม่ไฮโซพอจ๊ะ...อย่ามาแหล ๆ )... ให้ไปแลก(มรณ)บัตรที่เคาท์แดร๊กคิวล่า เอ้ย เคาท์เตอร์เพน ยัง ๆ ยัง ไม่ปวด ...อ่ะ ๆ เคาท์ดาวน์ ก็ได้อ่ะ ยังไม่สิ้นปีเล้ย..อย่ามาลีลา เถอะขอร้อง ...อ่ะ ๆ ยอมก็ได้ฟ่ะ.. เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ก็ได้จ๊ะ...เวงกรรม เลยต้องเดินไปข้างในสุดเลย พอไปแลกบัตรมาแล้ว...ก็เอามาติดหน้าอก...สักพักมะตอยมาสะกิด บอกนี่ ๆ ทำบัตรหล่น เวง คนอะไร ทั้งหล่อ ทั้งน่ารัก แล้วยังจะทำตัวซุ่มซ่ามอีก..เกือบเสีย 300 บาท ค่าบัตรไปแล้วไหมละ ดีนะที่น้องสาวเราตาต่ำ มองลงไปเห็นได้ว่าบัตรหล่น (ดีนะที่บัตร ไม่มาซบ เสียก่อน 5555)....มาขึ้นลิฟท์ได้ซะที แล้วออยล่ะไปไหน เอ้ย ไม่ใช่ (นักร้องคู่นี้ เก่าไปเหรอ อ่ะ ๆ แต่ยังจำได้ใช้ ม้า ๆ งั้น หยวน ๆ น่ะ)....ขึ้นไปถึงชั้น 24 ป๊าบ...บ.บ.บ เจอพี่ยามยืนรอหน้าลิฟท์เลย พี่แกรู้หน้าที่มาก (ไม่เรียกพี่ดีกว่า เรียกตาท่าจะดีกว่า หง่อม หงอกซะขนาดนั้น อิอิ ไม่เอาดีกว่า แกน่ารักออกขนาดนั้นเลยให้เกียรติแก หน่อย ขอเรียกพี่ก็ได้อ่ะ) มารับเงินรางวัลเหรอครับ...เท่าไรครับ 3000 หรือว่า 10000 อ่อ 3000 ครับ (จะบอก 10000 ก็เกรงใจ แต่ใจอยากได้ 10000 มากกว่า 555) เอาสำเนาบัตรประชาชนมาด้วยรึป่าวครับ เอามาครับ ผมก็ควักออกมาจากกระเป๋ากางเกง แหะ ๆ มันยับยู่ยี่ยิ่งกว่าหน้าหมาพันธุ์ปั๊ก เสียอีก ก็ขี้เกียจพกกระเป๋าถือมานี่นา.....เดี๋ยวกรอกตรงนี้นะครับ แล้วเซ็นสำเนาถูกต้องด้วย เชิญไปนั่งกรอกข้างในก็ได้นะครับ...โห ป๋าแกรู้งานมาก ๆ ทีพวกประชาสัมพันธ์ยืนเฉย ได้แต่ส่งยิ้ม ชิ สวยซะป่าว ทำงานสู้ป๋าเราก็ไม่ได้ เช๊อะ.....

เลยเข้าไปนั่งกรอกข้อมูลแล้วเอามาให้เขา...แล้วก็รอ ๆ ๆ ๆ ซะจนเกือบจะ บ่าย 3 โมง คิดดูว่านานไหมละ แต่ผมทนได้ เพื่อบัตรเงินสด 5555....ในใจก็คิดทำไมคนฟังเวอร์จินท์ซอฟท์มีแต่ อายุมาก ๆ ว้า....ส่วนมาก 27 อั๊ป ถึง 40 ปีเลยอ่ะ เฉพาะคนที่ได้รางวัลนี้อ่ะ (ว่างมาก เลยเริ่มสังเกต คนที่มาคอยรับรางวัล ขณะนั้นมีอยู่ ประมาณ 30 คนได้).....แต่คนแก่ ๆ อาจจะโชคดีก็ได้ อิอิ ปลอบใจตัวเองซะงั้น..ผมว่าพนักงานที่เวอร์จิ้นท์นี่ดีนะ..แต่งตัวกันเปรี้ยว ๆ ทั้งนั้นเลย แหมแต่ละคนกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเสื้อผ้าที่ใส่ละโชยมาเตะจมูก อย่างจังเลย สงสัยจะตากผ้าไม่แห้ง เอ้ย..ไม่ช่าย..แต่ตัวเปรี้ยวต่างหากเล่า..ใส่เสื้อยืด กางเกงยีนส์ ฟิดเปรี้ยะรัด...ซ่ะ..บางคนก็โห นุ่งกระโปรงสั้นซะ สงสัยทางบ้านไม่มีตังค์ ซื้อผ้าได้คืบเดียว 5555..แต่งตัวกันสบาย ๆ เสื้อยืดกางเกง กระโปรงยีนส์ กันทั้งนั้น เลย...แหม นิสัยครู..มันเริ่มส่อ...ถ้าพวกนี้คิดจะเปลี่ยนงานคงจะลำบาก เพราะความเคยชินในการแต่งตัวอย่างนี้ ไปทำงานที่อื่นอึดอัดแย่ เพราะแต่งตัวสบาย ๆ จนเคยตัว ขืนไปทำงานที่อื่นต้องปรับตัวเรื่องการแต่งกายแย่เลย .....ไปว่าเขาซะงั้น......สักพัก ก็ได้เวลา เขาก็เริ่มเรียกทีละคน.....เราก็รอฟังด้วยการเอียงหู ไปฟัง เพราะไกลมาก...ส่วนอ้ายเด็กบ้าอายุประมาณ 10 ขวบ ที่มากับพี่สาวมัน เล่น เอี้ยไรก็ไม่รู้เสียงดัง รำคาญ น่าเปิ๊ดกะโหลก ชิบ....พี่มันก็ไม่สั่งสอน ตักเตือนน้อง เรานะมองตาจ้องเขม็ง ใส่แววตามารใส่อ้ายเด็กเวรนั่นตั้งหลายที...หงอไปเลย 55555...เลยฟังผิดฟังถูกเลย เพราะสมาธิแตกซ่าน เขาเรียกชื่อไรก็ไม่รู้ ที่คล้าย ๆ ชื่อเรา พอกะลังเดินออกไป ใครก็ไม่รู้เดินออกไปรับก่อนพอดี หน้าแตกเลยตู เลยแกล้งเดินไปทางอื่น ทำเป็นอ่าน ๆ บอร์ดประชาสัมพันธ์แก้เก้อเลย...อืมม์ ๆ เลยฝากประกาศสมัครงานของ คลื่นวิทยุเวอร์จินท์ประเทศไทยให้เสียเลยว่า คนที่จบ บัญชี หรือว่า การขาย ระดับปริญญาตรี สามารถไปสมัครที่เวอร์จินท์ ชั้น 24 ตึกมาลีนนท์ ได้เลยนะครับ รับเพียบ............รออีกตั้งนาน..กว่าจะใช่เรา...อ้าวชื่อเราแล้ว ไปรับได้แล้วอิอิ......ในที่สุด เวอร์จินท์ ก็โกงเรา จริง ๆ ก็เขาบอกว่าเราจะได้รับบัตรเงินสดมูลค่า 3000 บาท ....แต่นี่...ไม่ใช่ โกง กันหน้าด้าน ๆ เลยนี่หว่า.......ไหน บอกจะให้เป็นบัตรเงินสด ...ไหง กลายมาเป็นเงินสดใส่ซองล่ะ นี่....โกงกันชัด ๆ เลยใช่ไหมครับ มันเหมือนกันที่ไหน บัตรเงินสด กับเงินสดเนี่ย .......สรุปผมถูกโกงใช่ไหมครับ ช่วยบอกผมทีเถอะ.......(กวนทีนไหมนี่ตู)

พอได้เงินมาแล้วเริ่ม ร้อน ๆ ไปหาอะไรมากระแทกปากกับน้องสาวที่ คาร์ฟูร์ ดีกว่า...เดินไปเดินมา มะตอยเลือกกินร้าน ยาโยอิ เป็นร้านอาหารที่ขายอาหารที่เป็นชุด ๆ ของญี่ปุ่น เป็นร้านในเครือเอ็มเคสุกี้นั่นเอง....เลยสั่งมา 3 ชุด....เป็นเงิน ประมาณ 300 กว่า ๆ ก็แดร๊กซะ 3 ชุดนี่นา เขินอ่ะ เวลาเขาเอาอะไรมาเสริฟที ต้องโค้งก่อน วาง พอจะไป เขาก็บอกว่า เชิญทานให้อร่อยนะครับ แล้วก็โค้งอีกที เขินแทนชะมัดเลย สรุปมาเสริฟ 4 ครั้ง โค้งไป 8 พูด ไป 4 ที.....คือเอาชาเขียวร้อนมาเสริฟ เอาเท็มปุระกุ้งมาเสริฟ เอาชุดหมู ห่าน(ไม่มีนอ หนู)อะไรก็ไม่รู้ แล้วก็ชุดเนื้อ ห่าน(ไม่มี นอ หนูเช่นกัน)อะไรก็ไม่รู้....สรุปเขินแทนมันจัง.....ช่างกล้า นะ นี่ เพื่อเงิน เรายังทำได้ เขาก็ต้องทำได้ จริง บ่ อ้าย...ย.ย.

....เสร็จแล้วเอาน้องไปส่งที่หอแถว ๆ ซอยลือชา แล้วก็ขึ้นไปหอช่วย ขน ๆ ๆ ของบางส่วนกลับมา เพราะ หล่อนกำลังจะย้าย หอ พอดี .....พอเอามาเก็บที่รถแล้ว ก็ต้อง อ้างว้างลิซึ่ม เพราะต้องกลับบ้านคนเดียว...ตอนนั้นก็ 4 โมงครึ่งแล้ว รถกำลังติดเลย (ถ้าไม่ติดแล้วจะขับไปยังไงล่ะ ) รถแน่นก็ได้อ่ะ....ดีนะ ที่ใครกำลังจะเสด็จไม่รู้ ตำรวจเลย รีบ ๆ ปล่อยรถ เลยได้ไปเร็วกว่าที่คิด..คือติดอยู่แค่ ชั่วโมง กว่า ๆ แค่นั้นเอง ...กระผมต้องใครขอกราบขอบพระคุณท่านเชื้อพระวงศ์ท่านนั้นด้วยที่สามารถทำให้ผมได้กลับบ้านเร็วกว่ากำหนด.....มากจริง ๆ แต่ไม่รู้ว่าใคร ไม่งั้นจะรักตายเลย...ย.ย..ย (ขออนุญาตไม่ใช้ ราชาศัพท์นะครับเพราะไม่ถนัด เดี๋ยวใช้ผิด จะกลายเป็น ไชยา มิตรไชย ไปซะ ป่าว ๆ )

ก็ขับมาเรื่อย ๆ ไม่มีวี่แววว่าฝนจะตก...พอถึงนครปฐมเท่านั้นแหละ ฝนตกลงมาทียังกับน้ำป่าไหล...มองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากน้ำ กับกระจก พร้อมที่ปัดน้ำป่า..กับชีวิตที่จะต้องฟันฝ่าเอาตัวเองและเงินกลับบ้านไปให้ได้ (ไม่วายห่วงเงิน ได้มาเราต้องใช้ ต้องใช้มันให้ได้ ไม่ยอมตายหรอก 5555)......เลยต้องขับรถด้วยความเร็วประมาณ 40 - 50 กม. ต่อชั่วโมงกลับบ้าน ถือว่าช้ามาก ๆ เพราะไม่ไหวจริง ๆ .... ยิ่งพอมาถึง แถว ๆ บ้านโป่งยิ่งแล้วใหญ่ ตกหนักมาก ๆ ประมาณ 50 - 60 กก. ได้ ไป แบกมาแล้ว เอ้ย ไม่ใช่...น้ำหนักตัวคน หนาเฟ้ย.ฝนเขาเรียกเป็น ห่า ไม่ใช่เหรอ (แบบไทย ๆ ไง).... เอ ลืมบอกไปว่าขากลับแวะไปเติม แก๊สโซฮอล์ 91 แถว ๆ นครชัยศรีด้วยนะครับ หมดเงินรางวัลไปอีกเป็นจำนวนเงิน 500 บาท...มิน่าฝนตกวันนี้ ตอนกลับบ้าน ผมรู้แล้วว่าใครผิด ก็แก๊สโซฮอล์ไงที่ผิด จริงไหม (เลียนแบบโฆษณาซะงั้น เคยดูป่าวครับ) ......อิอิ เพราะไหน ๆ ก็ได้ตังค์มาฟรี ๆ แล้ว ผิดก็ไม่เป็นไร เพราะคนมีเงิน ย่อมไม่เคยผิด จ๊ะ 5555

--- หมายเหตุ ---
ขอย้ำว่า......กรุณาอย่ามาขอแบ่งเงินเลย เค้าไม่ให้ใครหรอกน่ะ จะหาว่า งก ก็ยอม... ขอบอก ๆ....เพราะตัวกระผมไม่ใช่พระเวสสันดร กลับชาติมาเกิดนะเออ .....เรื่องขอเงิน ขอทองเนี่ย ไม่ได้เด็ดขาด แต่ถ้าจะขอแฟน ขอลูก ละผมให้หมด ......แต่ถ้าจะขอเงิน ขอทอง ฝันไปเถอะ 55555 ท่าทางจะเป็นฝันร้ายด้วยนะนี่ ไม่ใช่ฝันเปียกแน่นอน เพราะมันอาจจะเสียวเกินไปก็ได้ 55555




 

Create Date : 05 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 5 พฤษภาคม 2550 21:27:12 น.
Counter : 199 Pageviews.  

เอาร่ม..มาซิ..!!!

เกริ่นชื่อเรื่องเอาไว้น่ารัก ไหมเอ่ย ? หลายคนคงจะไม่สงสัยเพราะว่าอาจจะคิดว่าก็แน่นอนแหละที่บ้านแกฝนตกละสิท่า...ท่านคิดผิดแน่นอน เพราะว่าวันนี้ผมจะเปลี่ยนจากพลเรือน กลายเป็นพลร่มแล้วละครับ....เพราะวันนี้ผมจะสวมวิญญาณกบน้อยเคโร๊ะปิ๊ กระโดดงาน เสียหน่อย...555 สรุปว่าวันนี้ผมจะลาป่วย..ครับ..ไม่ไปทำงาน..เหตุผลนะเหรอ ก็อิรางวัลบัตรเงินสด 3,000 บาท ของเวอร์จินท์ซอฟนี่ไง เลื่อนออกมาวันที่ผมทำงานจนได้ ถ้ารับไปตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วก็คงจะไม่มีปัญหาเพราะช่วงนั้นปิดเทอมอยู่ แต่นี่เขาดันเลื่อนมาวันทำงานของเราเสียอีก..แต่เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับผมหรอก แต่มันเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมต่างหากล่ะ..ดังนั้น ยอมลางานไปรับเงินดีกว่า 5555.....

เพราะอะไรถึงต้องลางาน อันนี้ประเด็นหลักอยู่ที่ความปลอดภัยของชีวิตการทำงานของผมนั่นเอง..เพราะที่โรงเรียนต้องสแกนนิ้วเข้าทำงาน กลับก็ต้องสแกนนิ้วออกโดยจะมีอิตาแป๊ะคอยคุมบังเหียนอยู่อีกที.. เผื่อหน้ามืดตามัวเกิดหวยออกมาเรียกเราไปหา..แล้วไม่เจอละ มรึงเอ้ยชีวิตอ้ายเต๋า ถึงคราวสั่นครอน..โดนด่า โดนกระแหน่ะกระแหนตาย คนที่เขาชังอย่างเราต้องรักษาชีวิตรันทดของเรายิ่งชีพ..อิตาแป๊ะ ผอ. เรานี่ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ที่โรงเรียนผมเนี่ย จะมีนังแม่มดที่เป็นญาติ ผอ. มาทำตัวเป็น ผอ. อีกคน คนนี้สุดย๊อด พวกคนที่โรงเรียน ไม่เว้นแม้แต่รองผอ.โดนฤทธิ์เธอมานักต่อนักแล้ว จน รอง ผอ. 2 คน ส่งตัวเองย้ายหนีจาก โรงเรียนนี้กันไปหมดแล้ว..เพราะโรงเรียนนี้มี ผอ. 2 คน ผู้หญิงคน ผู้ชายคน...เรื่องมากจะตาย..ยิ่งยัยแม่มด เกลียดขี้หน้าเราอยู่ ยัยนี่ชอบชงเรื่อง อยู่ด้วย สแกนนิ้วแต่ละทีตาแทบจะจิกเราทุกที คนอื่นก็โดนมาเหมือน ๆ กัน ชอบทำตัวเป็น ผอ.น่ากลัว ๆ เลยคิดเอาว่าลาไปเลยดีกว่าปลอดภัยดี....

เท่านี้ก่อน เดี๋ยวไป กทม. ไปรับรางวัล แล้วละ บ้ายบาย




 

Create Date : 03 พฤษภาคม 2550    
Last Update : 3 พฤษภาคม 2550 19:52:56 น.
Counter : 229 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  

เต๋า...เต๋า...
Location :
ราชบุรี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add เต๋า...เต๋า...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.