Group Blog
 
All blogs
 

ถึงคราวต้องชี้ ชะตากรรม...ตัวเอง..ซะแล้วสิ

จะว่าไป ผมเองก็สอนที่วิทยาลัยนี้มาตั้งแต่ ปี 2543 จนมาถึงวันนี้ ก็ ปี 2550 รวมแล้วก็ 8 ปีเข้าไปแล้ว..แก่ฉิบ..อ๋ายเลย....ในตำแหน่งขี้ข้า(ราชการ) ไม่ใช่ข้าราชการนะเพราะช่วงแรก ๆ เป็นครูอัตราจ้าง..ก่อน จะไม่ใช่ขี้ข้า ได้ไง ใช้งานยังกับก่อนสมัย ร.5 อีก (ยังไม่ได้เลิกทาส).....โดนเอาเปรียบสารพัด...แต่ก็ยอมให้เขาเอาเปรียบ เพราะไม่อยากจะอยู่ไกลบ้าน..อ่ะสิ ขออนุญาต ตีน(เท้าก็ได้อ่ะ) ความเสียหน่อย (ใครเคยอ่าน มาแล้ว ข้ามสีน้ำเงินนี่ไปเลยนะ เดี๋ยวจะหาว่า หล่อ อวบ ไม่เตือน)

เพราะชีวิตผมนี่ ตั้งแต่จบ ป.6 มา ก็อยู่ไม่ติดบ้านเลย เพราะชีพจรลงส้งติงตลอด....ถ้าใครเคยอ่านบล็อก เก่า ๆ จะรู้ชะตากรรมของผม ที่จะต้องระ ห้าบวกหนึ่ง....(หกไง)..ระเหิร..ตั้งแต่เรียน ม.1 - ม.4 ที่ กทม. มาเรียนปวช.1 - ปวส. 2 ที่ราชบุรี (ขนาดอยู่บ้านตัวเอง ยังห่างจากบ้าน ตั้ง 30 กว่ากิโล(กรัม ไม่ได้นะ ตกคณิตเหรอ ต้องเป็น เมตร สิจ๊ะที่รักจ๋า).....มาต่อ ป.ตรี ก็ ปู๊น..น.น..น นะก่า...เจียงใหม่...แหม...เมินขนาดเน๊าะ...ป.โท ก็ไปเรียนโน่น ลาดกระบัง.....มาทำงานแรก ๆ ก็ที่ เทคโนฯสยาม ทำมาได้ไงตั้ง 3 ปี ไปกลับทุ๊กวัน..น่าสงสาร จริง ๆ ฮือ ๆ ๆ ... จนได้มาทำงานที่วิทยาลัยนี้แหละ ที่ใกล้บ้านมาก ๆ หากจากบ้านแค่ 8 กิโลเอง...ไปกลับก็แค่ 16 - 17 กม. เอง

จนปี 2549 ถึงจะได้สอบมาเป็นพนักงานราชการ จนปัจจุบัน...ถามว่ารักที่นี่ไหม รักมาก ๆ แต่ด้วยความต้องการพื้นฐานของชีวิต ตามที่มาสโลว์ (Maslow) นักจิตวิทยาทฤษฎีมานุษยนิยม ได้แบ่งความต้องการของมนุษย์ออกเป็น 5 ขั้นเรียงตามลำดับ ดังนี้

ขั้นที่ 1 ความต้องการทางกาย (Physiological Needs) คือความต้องการปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิต ( ผมมีแล้วทั้งเสื้อผ้า ก็มีใส่ไม่ได้โป๊เปลือยนี่จะได้ไม่มีใส่ ส่วนเรื่องเงินก็พอมีบ้าง ถึงแม้มันจะมีน้อยไปหน่อยก็ยังถือว่ามีนี่นะ อิอิ ส่วนความรัก อิอิ เค้าก็ไม่ใช่คนโฉด เอ้ย โสดสักกะหน่อย มีคุณนุ้ย คอยเป็น กาม เอ้ย กำลังจายให้อยู่แล้ว ชิม่ะ ตัวเอ๊ง..ง.ง. (เสียง เหมือนตัวไรว้า เอ๊ง ๆ เอ๋ง ๆ เนี่ยะ บ้า หมีแพนด้าต่างหาก อิอิ)
ขั้นที่ 2 ความต้องการความ มั่นคงปลอดภัย (Safety and Security Needs) คือความต้องการที่จะมีชีวิต ที่มั่นคง ปลอดภัย ( มีแล้วครับ ที่บ้านมีเซฟตี้คัทอ่ะ ตัดตอนตาย เตือนหลังวายวอด เอ้ยไม่ใช่ ตัดก่อนตาย เตือนก่อนวายวอดต่างหาก ส่วนเรื่องความมั่นคงนี่ง่อนแง่นเล็กน้อย เพราะการงานผมยังไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไร ก็จำเป็นต้องการความมั่นคงในชีวิต ไงละ)
ขั้นที่ 3 ความต้องการความรักและการเป็นที่ยอมรับของกลุ่ม (Love and Belonging Needs) มนุษย์เมื่อเข้าไปอยู่ในกลุ่มใดก็ต้องการให้ตนเป็นที่รักและยอมรับในกลุ่มที่ตนอยู่ (ใช่ ๆ แต่ตอนนี้เพื่อนหักหลัง...แต่ยังดีที่มีเด็ก ๆ ไว้ให้สอน ไว้คอยระบาย ขอให้เด็ก ๆ รักก็พอ)
ขั้นที่ 4 ความต้องการได้ รับการยกย่องจากผู้อื่น (Self -Esteem Needs) เป็นความต้องการในลำดับต่อมา ซึ่งความต้องการในชั้นนี้ถ้าได้รับจะก่อให้เกิดความภาคภูมิใจใจตนเอง (ยกย่องมาก ขนาดเอามีดมาปักหลังเลย แทงหลังทะลุกลางหัวใจเลย แสบมากอดีตเพื่อนผม)
ขึ้นที่ 5 ความต้องการในการเข้าใจและรู้จักตนเอง (Self-Actualization Needs) เป็นความต้องการชั้นสูงของมนุษย์ ซึ่งน้อยคนที่จะประสบได้ถึงขั้นนี้ (นี่แหละความปรารถนา เศรษฐกิจพอเพียง ของในหลวงไง ไม่ใช่ไม่เชื่อในทฤษฎีของในหลวงนะ แต่มาสโลว์บอกว่า.....อ่านข้างล่างดิ

มาสโลว์ได้กล่าวเน้นว่า ความต้องการต่าง ๆ เหล่านี้ต้องเกิดเป็นลำดับขั้น และจะไม่มีการข้ามขั้น ถ้าขั้นที่ 1 ไม่ได้รับการตอบสนอง ความต้องการในลำดับขั้นที่ 2-5 ก็ไม่อาจเกิดขึ้นได้ การตอบสนองที่ได้รับในแต่ละขั้นไม่จำเป็นต้องได้รับทั้ง 100% แต่ต้องได้รับบ้างเพื่อจะได้เป็นบันไดนำไปสู่การพัฒนาความต้องการในระดับที่สูงขึ้นในลำดับขั้นต่อไป ผมยังคาอยู่ที่ขั้นที่ 3 เลย จะให้ผมทำตามขั้นที่ 5 ก่อน ก้อเลยยังทำไม่ได้ อ่ะครับ ในหลวง ผมขอโทษทีนะครับ ดังนั้น ผมจะทำในขั้น ที่ 3 ก่อน แล้วค่อยมา ขั้น 4 ขั้น 5 เศรษฐกิจพอเพียงของในหลวงนะครับ.......เพราะฉะนั้น ผมเลยต้อง ไปสอบบรรจุเอาไงละครับ ซึ่งทางสาขาอิเล็กทรอนิกส์ เขาจะเอา 26 อัตรา สอบวันที่ 6 ต.ค.นี้ ผมก็เลยต้อง จัดสรรเวลา ว่าง ๆ มานั่งอ่านหนังสือสอบไงครับ ตอนนี้ ก้อเริ่ม ๆ อ่านไปบ้างแล้ว แต่ ก็ยังไปไม่ถึงไหน ถ้าตอนนี้ผมอยู่อนุสาวรีย์ชัยฯ ก็คงนั่งจ่อ อยู่แถว ๆ ป้ายรถเมล์นั่นแหละ ยังไม่ได้ขึ้นเลย เพราะเริ่มอ่านไปแค่ บทเดียวเอง 5555.....

ลืมบอกไป ข้อสอบข้อเขียน 100 คะแนน แบ่งเป็น
หมวดวิชาครู 60 คะแนน
หมวดวิชาเฉพาะสาขา (อิเล็กทรอนิกส์) 40 คะแนน
ซึ่งตัวกระผม....จะต้องกัดฟัน กัดกราม กัดลิ้น กัดริมฝีปาก กัดลิ้นไก่ อ่าน ๆ ๆ ๆ ๆ หนังสือเข้า แล้วก็.....ต้องทำให้ได้ 60 % ของทั้ง 2 หมวด เวงกาม...จะทำได้ไหมเนี่ยะ.....

และที่สำคัญที่สุด ถ้าผมเกิดติด อันดับที่ 1 - 20 ก็คงจะดีเป็นแน่แท้ เพราะคงไม่ได้บรรจุที่ 3 จังหวัดภาคใต้ อิอิ แต่ถ้าโชคดีน้อยลงมาหน่อยคือติด อันดับที่ 21 - 26 คงจะต้องรู้ชะตากรรมตัวเอง ว่าได้ไปอยู่ที่ ยะลา ปัตตานี นราธิวาส แน่นอน....แรก ๆ ผมก็ว่าจะไปนะถ้าติด...แต่ เจ๊บิ๊ก นักเรียนทอม ปวส. 2 ของผมเอง เป็นคนพื้นเพ แถวนั้น บอกว่า อาจารย์ คิดดีแล้วเหรอ มันมีอะไรมากกว่าที่อาจารย์คิดนะ ขนาดเจ๊บิ๊กเมื่อก่อนแกก็ทำงานอยู่ที่ ปัตตานี เองยังอยู่ไม่ได้ ยังต้องเตร็ดเตร่มาเรียนต่อ ปวส. ที่วิทยาลัยผมเลย เออ จริงหว่ะ....แล้วเจ๊บิ๊ก ก็บิ๊ว อารมณ์ให้ผม ไม่อยากไป เลือดรักชาติแบบครูจูหลิง ของผม หายไปในบัดดล...แต่ถ้าไม่ติด 1 ใน 26 ผมก็คงต้องกินแห้วกระป๋องต่อไป คือทำงานในตำแหน่งเดิม ๆ ที่วิทยาลัยนี้ต่อไป...(แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้อยู่ใกล้ ๆ บ้าน).......

.......แต่ถ้าติดอันดับ 1 ใกล้สุดของผมก็คงจะต้องเป็น ที่ประจวบฯ หรือไม่ก็ สมุทรปราการ นอกนั้น ก็อุทัยธานี ตรัง สกลนคร ลำพูน แม่ฮ่องสอน ชุมพร ระนอง พังงา เพชรบุรี ลพบุรี พะเยา หนองคาย ชลบุรี ชัยภูมิ นครพนม ปราจีนบุรี สระแก้ว สระบุรี หนองบัวลำพู เพชรบูรณ์ นั่นผมก็ไม่หวั่น แม้วันมามากหรอก เพราะผมใช้ โซฟีแบบกระชับ (ถึงแม้จะไกลบ้านแต่ศรีทนได้ เพื่อความมั่นคงในชีวิต ตามขั้นที่ 3 ของมาสโลว์ ดังนั้นผมต้อง สู้ ๆ ๆ ตาย อ่ะ....อยากติด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆๆ แต่ถึงแม้ว่าติด อันดับที่ 21 - 26 ที่จะต้องลงไป 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ผมก็คงไม่ปฏิเสธหรอก ขอให้ติดด้วยเทิด....จะไม่ลืมพระคุณเล้ย..ย.ย.. เพราะคนที่จบอิเล็กทรอนิกส์มานี่ มันก็ไม่ใช่ ขี้ ๆ อ่ะนะ วิชามันยากพอตัว หวังว่าชะตากรรมนี้ของผมคงจะลงเอย ที่ 1 ใน 26 ก้อแล้วกัน เราจงตั้งหน้าตั้งตา ทำมันให้ดีที่สุด เพราะคนที่กำหนดชะตาชีวิตของเราก็คือตัวเรา พยายามเข้านะ ตัวเอง เราต้องชนะตัวเองให้ได้ก่อน...ผมต้องทำให้ดีที่สุด..ผมสัญญา....เออ...ว่าแต่ว่าที่บนบานที่ไหน ดี ๆ ขลัง ๆ บ้าง วานบอกที จะใช้ ทางไสยศาสตร์เข้าช่วยด้วยอ่ะครับ จะได้มีกำลังใจ เพิ่มขึ้น วานบอก...ผมที....อิอิ...




 

Create Date : 04 กันยายน 2550    
Last Update : 4 กันยายน 2550 15:24:26 น.
Counter : 126 Pageviews.  

วันนี้ก็ต้อง พาเด็ก ๆ ไปดูงาน ( อีกแล้ว )

จะดีใจ หรือเสียใจดีหว่า เมื่อพฤหัสที่แล้วก็เพิ่งจาไปเที่ยวกันมา อิอิ ไม่ช่าย พาเด็กไปดูงานที่ มสธ. มาต่างหากใครว่าไปเที่ยวกันเล่า...เค้าไปนอนบนรถต่างหาก อุอุ ว่าไปน่าน เดี๋ยวอิตาแป๊ะ รู้ผมมิโดนแหกอกควักหัวใจ เซี่ยงจี้ ไปต้มทำเกี๊ยมฉ่ายกันพอดี....จุ๊ ๆ เงียบไว้นะ อย่ากระโตกกระตากไป...เดี๋ยวจามีผลต่อตัวกระผมได้ อิอิ..เดี๋ยวไม่ได้ไปเที่ยวกันพอดี อิอิ

ขอเล่าประกอบภาพก็แล้วกัน อุอุ จะได้มีฟีลลิ่งไง
ออกจากวิทยาลัยด้วยรถบัสประจำตระกูลของ อิตาแป๊ะ เวลา 9.40 น.


เวลา 10.30 น. พอพวกเด็ก ๆ ของผมมาถึงที่โรบินสันราชบุรีดู ๆ ๆ เด็กพวกนี้ พอพามาดูงานกับเรียนวิชาชีพ ทำมานั่งคอตก โถ ๆ ๆ ๆ น่าสงสาร

และแล้วจากเวลา 10.30 นง มาป๊าบ ๆ ๆ ๆ ๆ เร่งสปี๊ด สปีดดีกว่า สปี๊ดไม่ดี มันแรงไป อิอิ ก็มาถึงเวลา 14.50 น. หลังจากพวกนี้ได้ลงมือเรียนกันแล้ว ก็มีผลอย่างที่เห็น มาม่ะ ตามไปดูกัน


เจ้าพีรพล เด็ก ปวช.2 มานั่งเรียนปัดทอง จตุคาม เรียน ๆ ไปเหอะไม่ต้องมาสะแหยะยิ้มให้กล้อง เดี๋ยวป๊าด ตบ อิอิ แต่ในรูปมัน สะแหยะไปแล้วง่ะ


อ้ายเจ้าวสันต์ก็ทำซะยุ่งเลย แถมยังทำทองคำเปลวติดมือ ปลิวหายไปอีก มาเดือนร้อนผมต้อง บากหน้าหล่อ ๆ ไปขอทองคำเปลวมาให้มันใหม่อีก เวง ทำมายต้องมาใช้ ครูอย่างดีดี อย่างตูด้วยหว๋า นี่ สรุปเราเป็นครูหรือว่าคนรับใช้มันกันฟร่ะนี่ ไม่เข้าใจ ท่าทางจาเป็นอย่างหลัง เรามันก็เชื่องซะด้วยสิเนี่ย อิอิ



ต๊าย..ย..ย.ย.ย เด็ก ปวส. 1 ขอเดี๊ยน เอ้ย ผม เป็นแต๋ว กันไปหมดแล้ว ไปนั่งเรียนทำดอกไม้ประดิษฐ์กันมาด้วย นะตัวเอง เอาใบประกาศพร้อมดอกไม้ของพวกนังพวกนี้ มาโชว์อีก นะยะหล่อน..น.น..น 5555



ต๊าย ๆ ๆ ๆ นังต้น กะนังก้อ อย่าแย่งซีน กันสิย่ะ หล่อน...ไปว่าเด็กมันทำไม มันไปเรียนก็บุญกันแล้ว สาธุ




ส่วนนังทอมรุ่นเล็กทั้ง 3 คนนี่นังพู่ นังนิด และนังทิพย์ คนสุดท้ายนี่ถ้าไม่เห็นตัวก็ขออภัยมานะโอกาสนี้ด้วยนะครับ สามารถปรับแสงได้แค่นี้จริง ๆ หนูไม่ได้ตั้งใจดำ หนูไม่ได้ตั้งใจด้ำ ดำตามแม่ แม่พาดำ 55555 ก็ มานั่งต่อคิวรอเรียนการชำต้นกล้วยไม้ ว่าแต่ว่า อ้ายกล้วยไม้ที่ว่าจะให้ครู นะ ครูไม่ลืมแน่ ๆ ๆ 555 ไม่เรียนแต่ได้ของ เฟ้ย คิก ๆ ๆ ว่าแต่มันจะห้ายเราเร้อ พวกนี้เชื่อไม่ได้หรอกน่า 5555 (ขี้งก จริง ๆ เด็กผม)



ดู ๆ ๆ เจ้าบอลอุตส่ามานั่งเรียนทำนามบัตร โถ ๆ ๆ สงสารคนที่เขารอด้านหลังหน่อยเถิ๊ด พ่อคุณ พิมพ์คอมยังกับเต่าคลาน สงสารคนข้างหลัง พิมพ์เสร็จเมื่อไร ก็แซยิด พอดี 5555 โถ หัดใช้โซฮอล์ล หน่อยนะ อย่าไปใช้เล้ยน้ำมันตาเต่านี่อ่ะ 5555


เม้าเด็กแค่นี้ก่อนนะ ที่จริง มีมากกว่านี้อีก อาทิ การท่องห้าง ท่องตะเวนกิน ขากลับโรงเรียนก็แอบไปเที่ยวมาอีกต่างหาก ถ้าอยากเห็นขอเสียงหน่อย...ย.ย.ย..ย เงียบซาหนิด




 

Create Date : 23 สิงหาคม 2550    
Last Update : 23 สิงหาคม 2550 21:36:17 น.
Counter : 303 Pageviews.  

วันนี้พาเด็กมาดูงานสิ่งประดิษฐ์ที่ ม.ส.ธ. แต่...?

วันนี้พาเด็กมาดูงานสิ่งประดิษฐ์ที่ ม.ส.ธ. แถว ๆ เมืองทองธานี ที่วิทยาลัยเขานัดฯ 7.00 น. ว่ารถจะออก แต่รอจนขี้ตาแห้ง กว่ารถออกมาจากวิทยาลัยได้ก็โน่น 8.00 น. ตื่นมาทำไมแต่เช้าว้า ตู .......มาถึง มสธ. ก็ราว ๆ 10 โมงกว่า ๆ เป็นงานย้อนรอยสิ่งประดิษฐ์ของทางอาชีวศึกษา....

มาแล้วไม่คิดว่างานจะ นกกระจอกงอกง่อยอะไรขนาดนี้ เวง เซ็งห่านไปเลย ใครละจะคิดว่า งานมัน ช่างเล็กแคบ สั้น เบียด เสียด แทนที่จะได้ ให้เด็กมีความรู้ในการนึกคิด กลับทำให้ขวัญเด็กแตกกระเจิง ไม่อยากจะทำสิ่งประดิษฐ์ประกวดซะงั้น เพราะเหมือน เอาเด็กมาอยู่ในกรงขัง เบียด ๆ เสียด ๆ แออัด มาก ๆ

ดูงานได้สักพัก ชักเก้บอารมณ์เครียดไม่ไหว หนีออกมานั่งรถกระบะรับจ้าง เข้า เมืองทองดีกว่า หนีมากับเจ้าบิ๊ก 2 คน กะจะมาอิมแพคเพื่อมาดูกีฬาหมา เอ้ย มหาวิทยาลัยโรค เอ้ย โลกเสียหน่อย .....เอ แต่ว่ามาถึงนี่ก็เที่ยง เวลานี้ไม่มีแข่ง แข่งอีกทีก็โน่น 13.00 เวง อดเลย ว่าจะมาเสีย 50 บาทดู วอลเล่ย์เสียหน่อย ...แต่ไม่วายอด ดู...เลยเดินไปดูงานกีฬาและนันทนาการ ที่จัด เวง ไม่มีอะไร เล้ย ขอบอก ของที่ว่าลด ก็ แพงหู ฉีก.....ไม่ไหว ๆ

เดินมาเห็นเนตฟรีที่ทางเมืองทองจัดไว้ให้เลย ไม่รอช้า อิอิ เข้ามาพิมพ์เพื่อน บ่น ๆ ๆ ๆๆ เสียหน่อย จะได้ครายเครียด...นี่ก็กะว่า สักพัก ก็คงนั่งรถกลับไปที่ มสธ. แล้สละ เกือบได้เวลานอน เอ้ย เวลา ที่เขานัดพบ เวลา 14.00 น. นี่เราหูฉีก จากราชบุรี มา ทำไรกันหว๋านี่ เอ แต่ก็ได้ ไป เจอประสบการณ์แปลก ๆ แลวก็ได้ นอนบนรถอีก ด้วย อิอิ หาได้ที่ไหนเวลาสอน นอนไม่ได้ ขอโบก ขอโบก...อิอิ อย่าอิจฉา ขอร้อง ๆ ....กว่าจะกลับถึงวิทยาลับยก็เลิกงานพอดี 5555 สบายไป 1 วัน ขอบคุณครับ อิตาแป๊ะ ที่ให้พวกผมกับ นักเรียน น่ารัก ๆ พวกนี้มาเที่ยว กทม. เอ ไม่ใช่สิ ต้องมาเที่ยวนนทบุรี มากกว่า อิอิ บายจ้าที่รัก....




 

Create Date : 16 สิงหาคม 2550    
Last Update : 16 สิงหาคม 2550 12:20:44 น.
Counter : 165 Pageviews.  

วันนี้...เป็นวันที่เราเจอเคราะห์(ร้าย)..เข้าเต็มรักเลยง่ะ

หวัดหน่ะ ไม่ดี ......แต่ สวัสดิ์ อ่ะ ต้องมี...ดี ....ต่อท้ายด้วยนะ...

.......แต่ผมนะโชคไม่ดี มีผีซ้ำ กรรมซัด เข้าตัวผมมาอย่างเต็ม ๆ รักเลย.......โดยมันเริ่มต้นวัน มาจากเป็นวันแห่งความโชคดีที่ก่อน...เพราะว่าเจ๊บิ๊ก..เอาจตุคามมาให้....แต่เหมือนที่ได้มา ไม่ได้มาปล่าว ๆ .....เหมือนกับได้เคราะห์(ร้าย)จากเจ๊บิ๊กมาเต็ม ๆ ......โบ๊ย ไปนั่นเลย เหรอตู.....(โทษเจ๊บิ๊กเอาไว้ก่อนเลย ไม่รู้มัน ฝากคำสาปแช่ง ที่ทำให้มันโดนต่อต่อยรึป่าวก็ไม่รู้.......จริง ๆ ว่าไปแล้วมันน่าจะเป็นกรรมของเราเองเสียมากกว่า .....แต่เพื่อทำให้เราไม่ฟุ้งซ่าน ก็คิดเสียว่า มันมาจากเจ๊บิ๊ก นักเรียนสาวทอมร่างช้างของผมนี่เองสบายใจไปนิดละกัน ฮือ ๆ ๆ ๆ ).......

....หลังจากโชคดี..ฝนล้างบาป ก็เริ่มเข้าเค้า..จากตอนเช้า.....ที่...จะต้องโทรไปสอบถาม...ถึงคนรักของผมเอง.....ถึงเรื่องที่ต้องไปตรวจ...ดูผลเกี่ยวกับการเจ็บป่วยเข้า....ผลปรากฏว่า...เธอเป็น..โรคนั้นจริง ๆ ...โถ ๆ ๆ ........แฟนเป็นก็เหมือนเราเป็น นั่นแหละ เพราะใจเราก็อยู่ที่เค้า ใจเค้าก็ต้องอยู่ที่ใจเรา..นั่นแหละ...เธอเจ็บ เราก็ต้องเจ็บ เหมือนกัน เธอ ทรมานใจ เราก็ต้องทรมานใจเหมือนกัน ..เหมือนที่เธอนอกใจเรา เราก็นอกใจเธอเหมือนกัน เอ้ย...ไม่ช่าย ไม่เกี่ยวกันเลย เค้าไม่เคยนอกใจเธอเลยนะ ตัวเอง (เดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปซะฉิบ ล้อเล่นนะจ๊ะ ที่รัก)

...แต่ไม่เป็นไร เขาว่าโรคนี้ สามารถรักษาให้หายขาดได้นะ...เลยทำให้เรากังวลใจเพียงแค่นิดหน่อย ....แต่เราคิดว่า ไงไง แฟนเราอาจจะคิดมากก็เป็นได้นะ...แต่ไม่เป็นไร ถึงเธอเป็นอย่างไร...เราก็ยังรักเธอเหมือนเดิมนะจ๊ะ....เราจะคอยเป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ ที่รักจ๋า ไม่ต้องคิดมาก......นะ....เธอตายเมื่อไร เราก็มีใหม่เมื่อนั้นแหละน่า อิอิ ล้อเล่น จ้าบ้าเหรอ.....(พูดความจริงออกไปได้ไง เนี่ย เรา).....เค้าล้อ ให้ขำน่ะ ไม่ใช่เรื่องจริงนะจ๊ะ....

...คราวซวย...ไม่หยุดอยู่แค่นั้น ...มันยังมาเป็นระลอก ๆ โดยอีกระลอก มันก็เริ่มเข้ามาโบกมือทักทาย...กันต่อเลย ...ตั้งแต่..คาบเช้า..ก็ต้องสอนมาสอนวิชาเขียนแบบอิเล็กทรอนิกส์ เด็ก ปวช.1 ...แต่วันนี้นัดสอบเก็บคะแนนครั้งที่ 1 ....ก็เลยให้เด็กมาทำข้อสอบ....ผมก็คุมสอบอยู่ดีดี ปรากฏว่า จู่ ๆ ก็มีเด็กนักเรียนมาตามว่า.......ช่างแอร์ที่อาจารย์นัดให้มาซ่อม เนี่ย...เขาให้อาจารย์ลงไปถอยรถให้เขาที...ตัวผมตอนนั้น..สอนอยู่ที่ชั้น 3 .....เด็กที่สอบอยู่ เฮ ละ โล ทันที..(แม่งดีใจทำป่ะ อะไรว้า ).....ในใจผมตอนนั้น.....กลัวว่า..อ้ายเด็ก ที่สอบอยู่มันอาจจะลอกข้อสอบกัน ก็เลย ไม่ลงไปถอยเอง ...เดินไปหาเจ๊บิ๊ก หวังว่าจะใช้บริการ แต่ห้องเจ๊บิก๊ไม่ได้เรียนที่แผนกเสียนี่.....เหลือบไปเห็นอ้ายโจ้ ....เด็ก ปวส.1 ...ก็เลยเรียกมันมา...แล้ว..ให้มันไปถอยรถแทนที.....ปรากฏว่าสักพัก ตอนอ้ายโจ้...มันเอากุญแจรถมาคืน...... มันทำตาปริบ ๆ บอกว่า ผมทำรถอาจารย์ถอยไปโดนมุมตึก เป็นรอย...เวง ......แค่ได้ยินก็ใจแป้ว...แล้ว...แต่จะด่าไปก็เท่านั้น ....แล้วเที่สำคัญ เราก็ดันเจื๊อก...สั่งให้มันไปถอยรถเองด้วย ...ก็เลยไม่ด่ามัน..ไป .....ใครจะไปด่ามันลงเล่า ...แล้วด่าไปได้อะไร....แล้วจะ....ด่ามันทำไม .....เราเสือกให้มันไปถอยเองนี่หว่า....แต่ใจก็คิดว่ามันคงจะ มีร่องรอยอะไร ไม่มากเท่าไร......หรอกมั้ง.....คุม

แต่ครั้น...พอเลิกสอบ....ก็เลยลงไปดู ปรากฏว่า...มันไม่...นิดหน่อย....อย่างที่ผมคิดเลยง่ะ .....ฮือ ๆ ๆ ๆ ไฟเลี้ยวขวา แตก....กันชนยุบ .....แล้วก็สีรถ...ก็ครูดลงไปถึงเนื้อในของกันชน.....เป็นรอยลึก...ขนาดร่องรอยที่ทิ้งไว้ที่รถนี่เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยาวประมาณ 1 ฟุตครึ่ง .....กว้างประมาณ 1 ฟุต....ด้านใกล้ ๆ ล้อ กระโปรงหน้ายุบ ไปประมาณ 4 - 5 นิ้ว และเป็นรอยถลอกลึกไม่ต่ำกว่า 10 ซม. .....อยากจะร้องไห้......รถตู....ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ ใครจะไปกล้าด่ามันเล่า ตอนนี้อยากฆ่ามันมากกว่า โฮ ๆ ๆ ๆ ๆ......เราแหลมไปใช้มันถอยเอง ดีสมน้ำหน้าตัวเองนัก ...รูงี้ ปล่อยให้เด็กมันลอกข้อสอบกันไป ก็สิ้นเรื่อง สิ้นราว ไปแล้ว ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ เฮ้อ...กลุ้มจุกอก เลยผม....

...สักพัก...ข่าวร้านยที่สอง ก็ย่องตอดเข้ามา ทางประตูหลัง.....เพราะที่แผนกก็ซ่อมแอร์เสร็จแล้ว ค่าซ่อมแอร์ ประมาณ 3,800 บาท อีก...เงินที่อยู่ในกระเป๋าตังค์ ก้อไม่พอ....เลยต้องออกไปกดตังค์ ที่ตลาด.....เสียทรัพย์อีกแล้วผม.. เสียทั้งทรัพย์ เสียทั้งค่าน้ำมันอีก เฮ้อ....

.....ว่าไป ก็ใคร่ขอเกริ่นถึงเรื่องแอร์นี่ก่อน ว่ามันเสียมานานแล้ว น่าจะไม่ต่ำกว่า 5 ปี ...แล้วก็ไม่คิดที่จะซ่อมเองหรอก..... แต่อยู่ไปอยู่มา เกิดอิจฉาห้องพักครูอื่น ๆ แผนกอื่น ๆ นี่เขาก็เปิดกับ ปึ่ง ๆ ๆ ทุกเช้า ทุก ๆ วันเข้า (เขามีแอร์กันหมด).....ก็เลยตาร้อน ผ่าว ๆ .....ทางแผนก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ.....แจ้งทางโรงเรียนไป ตั้งหลายครั้ง หลายครา ทั้ง แจ้งคนที่รับผิดชอบซ่อมไป ก็หว่า 5 ปีมาแล้ว แจ้งไปบ่อย มาก ๆ ส่งใบแจ้งไปแล้วนี่ หากส่งใบแจ้งนี่ ไปส่งชิงโชคก็คงจะได้ทองไปนานแล้ว แต่มันก็ยังไม่มีการตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียกตลอด เวง...แม่งนิ่งเป้นแอร์ที่เสีบเลยไงงั้น...จนทนไม่ไหว ...ตะโกนบอกโลกไปเลย ว่า....กูจะไปจ้างช่างซ่อม มาจากข้างนอก มาซ่อมเอง จ่ายเองเลยก็ได้ ว้า........ไม่ง้อมึงแล้ว อ้าย.......สาด.....

.....เรื่องแอร์เสียเนี่ย ก็ไม่ได้เสียโดยทางแผนกผมเป็นคนทำเสียหรอก (เพิ่งรู้ความจริง) ก็ทางคนที่รับผิดชอบ ก็คือทางแผนกช่างไฟฟ้ากำลัง นั่นแหละทำเอง....เพราะเหมือนเขาต่อขั้วอะไรผิดก็ไม่รู้ที่คอมเพรซเซอร์ มันก็เลยระเบิด......แต่ตอนนั้นทางแผนกไฟฟ้าแจ้งมาว่า คอมเพรซเซอร์มันเสียเอง....เมื่อ 5 ปีที่แล้ว

....5 ปีผ่านไป ไวเหมือน ตอแหล.....พอช่างซ่อมคนที่เราจ้างมา เขามาดู เขาบอกว่า นี่ ๆ ไง ชี้ให้ดู ร่องรอย....ว่าเขาต่อขั้วของคอมเพรซเซอร์ผิด....มันเลยระเบิด...แต่อาจารย์คนที่รับผิดชอบกลับโบ๊ยว่า แผนกเราทำให้มันระเบิดเอง ....ความลับเลยถูกเปิดเผย เวง....เพิ่งจะมาตา 6 โมงเช้า .....อิอิ ก็ก็คือ ตาสว่างไง แหม ๆ 6 โมงเช้านี่ก็สว่างแล้วไง......ก็เลยรู้ความจริง เวง....โทษแผนก โยนความผิดมาที่กู มาตั้ง 5 ปี......แล้ว

...เขาบอกงั้นลองเปลี่ยนคอมเพรซเซอร์ใหม่ เป็นคอมมือ 2 ดีกว่า ...ช่างบอกว่า..ประมาณ 2 พันปลาย ๆ ร่วมค่าติดตั้ง เติมน้ำยา ด้วยก็ 3800 ละกัน...เราก็เลยตกลง......วันนี้มาซ่อม ก็เลยต้องไปเสียตังค์ อีก 1 ดอก เวง.....ซวยซ้ำ ซวยซ้อนจริง ๆ เล้ย ตู........

...ไม่เป็นไร เราเสียตังค์ แต่ครูลูกแผนกของเราคนอื่น ๆ ก็จะได้อานิสงฆ์ความเย็นจากแอร์ตัวนี้ไปด้วย (เห็นกระดี๊ กระด๊ากันใหญ่เลย)....เราก็คงจะได้บุญไปด้วยในตัวมั้งนิ......แล้วก็หวังว่าบุญนี้ คงจะส่งผลให้เรา คงจะ.....มีแต่เรื่องดีดี เข้ามาหาเราบ้างแหละน้า...จะว่าไป นี่ก็ดีนะ...เย็นจัง ตังค์ อยู่ครบ...(ประชดไปแล้ว จะได้บุญ ไหมนี่เรา 5555555)......

...นี่ว่าจะต้องไปรับ แฟนที่ กทม. ต่ออีกด้วย เพราะว่าแฟนมีโอที...ต้องไปรับเขาหน่อย เขาจะได้รัก เรามากขึ้นด้วยไง 5555555




 

Create Date : 20 กรกฎาคม 2550    
Last Update : 20 กรกฎาคม 2550 17:46:07 น.
Counter : 101 Pageviews.  

ฝนตกบ่อย เน๊อะช่วงนี้ เคราะห์มันก็เลยมากับฝนเลย

หวัดดีเพื่อน ๆ ทุกคน ไม่ต้องแปลกใจที่วันนี้มีเวลามานั่ง อัปบล็อก เพราะว่าวันนี้เป็นวันดี เพราะจะต้องมาสอนคอมพิวเตอร์ที่ห้องคอม โชคเลยเข้าข้าง เพราะจะมีเวลามานั่งสตออยู่ตรงนี้ได้ เพราะสอนคอมแล้วจะมีเวลาอู้เยอะมาก ๆ นี่ก็ปล่อยให้เด็กโข่ง ตัวดำ ๆ หำ เอ้ย ตัวใหญ่ ๆ นั่งทำงานที่สั่ง (ขี้มูก) ออกไป เลยมีเวลามานั่งตะบอยพิมพ์ บล็อกได้ ก็ได้แต่แอบภาวนาในใจว่า สาธุ ขอให้พวกเอ็งทำงานเสร็จ ช้า ๆ นะ ครู จะได้มีเวลามาสตอในที่นี้ได้ แบบสวัสดีนาน ๆ

....ก่อนอื่นเลยต้องตีนความ อะ ๆ เท้าความ ก็ได้ ฟร่ะ ..ก็เมื่อวานซืนจำกันได้ไหมว่า รถยนต์ผมเสียต้องไปจอดสงบนิ่งอยู่ที่โรงเรียนแม่ ชื่อดรงเรียนแปลก ๆ ไงก็ไม่รู้ โรงเรียนแม่ ง่ะ ไม่ใช่ จริง ๆ มันมีชื่อ แต่ติดปากว่าโรงเรียนแม่ หวังว่าคงจะเข้าใจนะครับ ถ้าไม่เข้าใจ ก็ขอแนะนะเลยครับว่าควรทานปลาทะเล สักหน่อยนะครับ แต่ว่าอย่าพลาดไปทานปลาปักเป้าเข้าละ เดี๋ยวจะต้องย้ายตัวเองไปอยู่ที่ที่นอนที่เล็กที่สุดในโลก...ขยับก็ไม่ได้ อึดอัด เพราะมันจะพอดีตัวไปหน่อย อ่ะ ๆ ไม่ช่าย ๆ ไม่ใช่โลงศพหรอก แต่เป็นเตียงที่โรงพยาบาลต่างหากเล่า กรุณาโปรดอย่าเข้าใจผิด...

...กรรมสนองเลย วันนั้น จิ๊กตังค์แม่มานิด ๆ หน่อย ๆ เอง แค่ 1500 บาทแค่นั้น...วันต่อมาแลกรถยนต์กันขับ เท่านั้นแหละ สายพานคันเร่งขาดเสียนี่...เวง..ทันตาเห็นเลย..รถเลยขะเยื้อน..ไม่ได้ ช่างก็ไปซ่อมไม่ได้เพราะฝนตกชนิดไม่ลืมหูลืมตา...เลยต้องมาซ่อมเมื่อวาน...สรุปว่ายังไม่ขาดทุนครับ เสียค่าซ่อมไป 200 บาท อิอิ จิ๊ก มา 1500 จ่ายค่าซ่อมไป 200 เหลืออีกตั้ง 1400 แหน่ะ...อย่ามาทัก อย่ามาทัก ว่าคิดเลขผิดระดับนี้ เค้าคิดไม่ผิดหรอก...น่าใครจะโง่คิดผิดกันละครับ....แค่แกล้งคิดผิดนิดหน่อยเอง อิอิ....สรุปว่างานนี้ยังมีกำไร แต่เรื่องกรรมนะยังคงค้างคาอยู่....เวง ..ทำใจ..เอาไว้แล้วมีกรรม แต่มีตังค์ อิอิ....

.....เมื่อวานสืบเนื่องมาจากการไปเอารถยนต์ที่โรงเรียนแม่....เลยต้องแอบมาใช้เด็กให้ขับรถมอไซต์ พาตัวกระผมไปที่โรงเรียนแม่ ไปเอารถยนต์ ซึ่งไม่ห่างกันมาก แค่ประมาณ 12 - 15 กิโลเอง....พอดีเป็นช่วงพักกลางวันพอดี...และก็เผอิญนังบิ๊ก ทอมร่างใหญ่ สูง 160 หนัก 88 กิโล เด็ก ปวส.2 จะออกไปทำธุระให้น้ามันที่ข้างนอกพอดี เลย ขอไปด้วย...

.....มันขับมอไซด์ไปได้สักหน่อยเกือบจะเข้าตลาดแล้ว แถว ๆ เชิงสะพานวัดบ้านโป่ง ก็มีแมลงชะตาขาด ไม่ทราบสปีชี่ย์ บินเข้าแขนเสื้อช๊อฟของเจ๊บิ๊ก เข้าอย่างจัง...พอเข้ามาแมลงน้อย ๆ หรือจะสู้ เต่าตัวเขื่อง ในรักแร้ของเจ๊บิ๊กได้ คงจะช๊อคกลับกลิ่นน้องเต่า เลยตกใจ สาวมัดเข้าแย๊บ ซ้ายหรือขวาก็ไม่รู้ เข้าที่ด้านหลังของท่านผู้เฒ่าเต่าเข้าอย่างจัง ....เจ๊บิ๊ก กรีด ร้องด้วยเสียง แปร้น ๆ ๆ ๆ เอ้ยนั่นมันเสียงช้างแล้วมั้ง ....(ไม่เป็นไร ใกล้เคียงกัน 5555)....เลยรู้ว่าโดนต่อย แต่ไม่รู้ว่ามันคือตัวอะไร แต่เจ๊บิ๊ก แกบอกว่า ปวดมาก ๆ พอถึงบ้านผม ก็เลยถอดเสื้อช๊อฟออก ไม่ต้องกลัวว่าแกจะโป๊...เพราะแกจะชอบใส่เสื้อกล้ามไว้ข้างในตลอด (เวลาเรียนแกชอบเป็นตัวของตัวเอง ถ้าร้อนเมื่อไร เจ๊ แกจะถอดเสื้อออกเหลือแต่เสื้อกล้าม....น่าจะเรียกว่าเสื้อไขมันมากกว่า เพราะไม่มีกล้าม มีแต่ไขมัน ล้วน ๆ ) ...

....โอ้โห บริเวณที่ถูกต่อย เป็นตุ่มใหญ่ เท่ากับโอ่งมังกรราชบุรี เลยง่ะ ...ใหญ่โคตร ...ผมเลยบอกว่าสงสัย มันคงจะไม่ใช่ น้องน้ำผึ้ง ณัฐฐริกา แล้วละมันน่าจะเป็น น้องต่อ นนทวัฒน์ หรือไม่ก็ เป็นน้องแตน ราตรี วิทวัสแน่นอน....ใหญ่กว่า เหรียญ 10 บาทอีกอ่ะ แล้วยังมีหัวสีแดงเลยอ่ะ เหมือนซาลาเปาไส้หวานเลย เพราะที่บวมนี่จะ เปล่งมาก ๆ ผิวเจ๊บิ๊กแกขาวด้วย เลยเหมือนซาลาเปา แล้วที่ถูกต่อย ก็เป็นจุดสีแดงๆ คล้าย ๆ กับสีแดงที่แต้มลงบนซาลาเปา เพื่อบ่งบอกว่ามันเป็นไส้หวานซะอย่างงั้น....(สงสัยช่วงนั้นคงจะหิวจนตาลายไปหน่อย 555555)...

...พอถึงบ้านก็เอายาพม่า ให้มันทา เพื่อบรรเทาอาการตกมัน เอ้ย ทรมาน..( อ้าว ๆ งง ละซี่ ว้า อ้ายยาพม่านี่มันเป็นยาดีอะไร มันก็ยาหม่องไงละครับ ยาสารพัดประโยชน์ จริง ๆ เพราะปวดหัวก็เอามาทาหัว ปวดขาก็เอามาทาขา ปวดท้องก็เอามาทาท้อง ปวดฟันก็เอามาทาฟัน เฮ้ย ๆ ๆ เกิน ไป ๆ บางทีแมลงสัตว์กัดต่อย ก็มาช่วยบรรเท่าให้ทุเลาลงได้..แต่ไม่ค่อยจะได้ผลหรอกเพราะ เพื่อนครูที่โรงเรียนผม หรือไม่ก็ตาแป๊ะ มากัดผมเข้า ...ทายาหม่องไปแล้ว อาการก็ไม่เห็นจะทุเลาลงไปเลย จริงไหม )...แล้วบอกว่าไหวไหม ถ้าปวดบวม หรือปวดหัว นี่รีบไปโรงพยายาลเลยนะ...แต่จะว่าไปตอนนี้แกก็บวมแล้วนี่หว่า ไปโรงพยาบาลเลยไหม 55555 บวม นะนี่ บวมไปทั้งตัวเลย 555..มันบอกว่าอาจารย์อย่ามามุก มันอ้วนต่างหาก 5555 รู้ตัวด้วยว่าหลอกด่าอยู่ อิอิ.....สรุปว่าไม่ไปโรงพยาบาลใช่ป่ะ...

....งั้นก็เลย..ขับมอไซด์..มุ่งหน้าสู่การเป้าหมายเดิม นั่นคือที่โรงเรียนแม่ นั่นเอง ยังไม่ลืม วกกลับเข้ามาเรื่องเก่าจนได้ 5555......ตลอดทางที่มาไม่มีปัญหาอะไรเท่าไรเลย..นอกเสียจาก สายตาที่คนในตลาดมองมาที่ ช้าง 2 เชือกกะลังนั่งซ้อนมอไซด์สูงอายุ..แต่เป็นการสูงอายุที่ยังเตะปี๊บดังอยู่ ถึงแก่แต่ก็ยังมีไฟอยู่เลย มอไซค์บิ๊กนี่สุดยอด เพราะสามารถรับภาระกิจอันใหญ่หลวง ทั้ง 2 เชือกนี้ได้ ...พอมาถึงแถว ๆ ดงยาง....ก็มีฝูงวัวนับ 30 - 40 ตัว ออกมาจากข้างทาง พระเจ้า.....ช้าง 2 เชือกตกอยู่ในวงล้อมของฝูงวัว....นี่มันยุทธหัตถี เหรอไงนี่....กลัว ก็กลัว เหม็น ก็เหม็น เสียว ก็เสียว เสียวมันเดินชน หละแย่เลย.....ติดอยู่กับฝูงวัวนี่ไม่ต่ำกว่า 10 นาที กว่าจะฝ่าวงล้อมไปได้ เฮ้อ ...กรรม....

...พอมาถึงหน้าโรงเรียนแม่ ก็ถีบหัวเจ๊บิ๊กส่ง ที่หน้าโรงเรียน...แต่ก็ยังถามเจ๊บิ๊ก ต่ออีกว่าไหวนะมึง หากปวด หรือบวม หรือว่าปวดหัวเป็นไข้ นี่ต้องรีบไปโรงพยาบาลนะมึง...เดี๋ยวตายศพไม่สวยนะเว้ย..(ปาก)....มันบอกว่ามันไหว.....เราก็เลยบเฉดหัวมันไป....

.....มาถึงก็ขับรถยนต์ กลับบ้าน...พอถึงบ้านได้สักพัก...เจ๊บิ๊กโทรเข้ามา..ว่าช่วยลาอาจารย์ทราวุธให้มันด้วย เพราะว่าตอนนี้มันอยู่โรงพยาบาลบ้านโป่งแล้ว เพราะว่าพอมันกลับไปถึงบ้านสักพัก มันปวดหลัง ปวดตา เป็นไข้แล้ว ก็เลยมาโรงพยาบาลเลย....เราก็เลยบอกไปว่า เออ .....ถามจริงเหอะว่า เดี๋ยวนี้ โรงพยาบาลบ้านโป่ง นี่เขารับรักษาช้างแล้วเหรอว่ะ...มันบอกว่า อาจารย์ไม่ขำ เวง...จะเล่นมุกสักหน่อย ฝืดเลยตู.....แล้วตอนนี้เขาทำอะไรเองบ้าง มันบอกว่าตอนนี้ พยาบาลสาว ๆ (มั้ง) มันกำลังเล่นเสียว ๆ กับแผลมันอยู่ คือ ทำแผลมันอยู่นั่นเอง เสียวไหมละ ทำแผลเนี่ยะ อิอิ...แล้วก็เอาเข็มฉีดยา(ช้าง) มาฉีดมัน....เอ่อ...เราก็เลยถามไปว่า หมอคนไหนเป็นเจ้าของไข้ใช่ นายแพทย์อลงกรณ์ มหรรณพ หรือเปล่าบิ๊ก เพราะเขาเป็นนายแพทย์ เฉพาะทางนี้...มันบอกไม่ใช่ เป็นผู้หญิง (อ้าว มันไม่ทันมุก อิอิ ) เลยก็เลยเฉลยไปว่า ทำไมไม่เฉพาะเจาะจงนายแพทย์อลงกรณ์ ไปละเพราะเขาจะรับรักษาช้าง ที่เจ็บป่วยไง เช่นพังน้อยหน่า พังโมกตลา นี่เขาไม่รักษาพังธนิดาเหรอ 555...มันเลยหัวเราะออกมา..(ดีหน่อยที่ได้ยินเสียงหัวเราะของมัน ) มันจะได้ไม่เครียด เพราะเรารู้สึกผิดไงก็ไม่รู้อ่ะดิ.....

.....พอเช้าวันนี้ มันมาโรงเรียน เอาถุงขนมปั้นขลิบ เอามาให้เราถุงนึง..บอกว่า มันซื้อมาฝาก (มันเอามาประชดตูรึป่าวว่ะนี่ ที่ทำให้มันเจ็บตัว เริ่มคิดมาก.).....แต่ปากเราก็บอกมันไปว่าขอบใจนะเจ๊บิ๊ก......(หวานปาก)...แต่คราวหน้าคราวหลังครูขอเป็นขนมเค๊กได้ป่ะ ละ เพราะว่าตอนนี้กะลังอยากกินอยู่พอดี 5555 (ตลกแดร๊กอีกตู)..แล้วมันก็เข้ากับหน้าตา ไฮโซ ๆ อย่าครูด้วย 55555...แต่ก็ดีใจกับมันด้วย ที่ไม่เป็นไรมาก เพราะเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า....เคราะห์มันสามารถเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ โปรดจงระวังตัวเองให้ดี ตอนนี้ท่านอาจจะมีเคราะห์มาเยือนท่านแล้ว นั่นก็คือ การที่ท่านพลาดเข้ามาอ่านบล็อกผมในวันนี้ถือว่าเป็นเคราะห์ (ร้าย) อย่างหนึ่ง 55555555 ...แต่ถ้าท่านอ่านจบ แสดงว่าท่านได้ผ่านเคราะห์นี้ไปแล้ว อิอิ โชคดี สำลีแปะหัวทุกคนนะครับ อิอิ (ปากพุดเดิ้ลจริง ๆ ) 5555555




 

Create Date : 18 กรกฎาคม 2550    
Last Update : 18 กรกฎาคม 2550 17:17:01 น.
Counter : 143 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  

เต๋า...เต๋า...
Location :
ราชบุรี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add เต๋า...เต๋า...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.