ครอบครัวคนรักกระรอก
Group Blog
 
All Blogs
 

เรื่องเล่ายกที่ 4 "เมื่อผมต้องเจ็บและ................แม่ต้องเสียน้ำตา"

และแล้ววันที่ได้หยุดพักผ่อนก็สิ้นสุดลง ผมกับครอบครัวต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ แต่พ่อกับแม่ก็ต้องขับรถไปส่งน้าที่กระบี่ก่อน ผมได้นั่งรถเที่ยวอีกแล้วครับ ไปเที่ยวบ้านน้าในสวนปาล์ม การเดินทางจากสงขลาไปกระบี่ก็ใช้เวลาไม่นานครับ ระหว่างทางก็ยังเขียวสดชื่นครับ พอไปถึงสวนปาล์มแม่พาผมลงจากรถเข้าไปน้าครับ โอ้..............แมวครับ แมว เต็มบ้านเลย อดลงเล่นเลยครับ แต่ยังไม่หมดความหวังรับแม่พาผมไปเดินเล่นในสวนปาล์มแทนครับ สวยครับอากาศเย็นสบาย เพราะใบปาล์มที่เป็นเหมือนร่ม คันใหญ่ช่วยลดความร้อนแรงของแดดช่วงหน้าร้อนได้อย่างสบาย ๆ ในสวนปาล์มมีพวกกระรอกแบบผมเยอะเลยครับวิ่งมาทักทายส่งเสียงร้องกนทั่วสวนเลย
อยู่ ๆ พ่อก็เดินมาหาผมกับแม่แล้วยื่นลูกสีดำๆ มาให้ผมครับ มีรึที่ผมจะไม่รับ........อิอิอิ มันคือผลปาล์มครับ ยิ่งแทะยิ่งมันครับอร่อย พ่อให้น้าเก็บปาล์มให้ผมกินเยอะเลย ผมเอากลับมากรุงเทพด้วยครับ พูดแล้วก็นึกถึงรสชาตินั้นอยู่เลยครับ อยากให้น้องแตงกวากินด้วยจังเลย น่าเสียดายที่ผมกับน้องต้องแยกกันก่อนพ่อกับแม่จะกลับมาเยี่ยม ปู่ยา,ยาย ไม่กี่วันเพราะเพื่อนที่ทำงานแม่เขาจองแตงกวาไว้ตั้งแต่วันที่ผมกับน้องมาอยู่ใหม่ ๆ นะครับ เพื่อนแม่เขาเอาแตงกวาไปเลี้ยงครับ เพราะเป็นเพศเดียวกัน อยู่ด้วยกันอาจจะกัดกันเจ็บตายกันไปข้างหนึ่งครับ .
มาพูดถึงเรื่องผมต่อดีกว่าน่ะครับน้า ๆ กว่าพ่อกับแม่จะออกจากสวนปาล์ม ก็เล่นเอาเที่ยงครับ แดดร้อนมากถึงมากที่สุดเลยครับ เพราะมันคือหน้าร้อนที่สุดยอดที่จะร้อนของ ภาคใต้ในเมืองไทย แต่พ่อกับแม่ก็ใจดีครับเปิดแอร์ซะเย็นเลยละครับ สงสัยกลัวผมร้อน และสิ่งที่แม่ไม่ลืมเมื่อเดินทางไกลคือเรื่องของกินผม มีทั้งซิลิแลตที่เก็บไว้อุ่นเสมอ และก็มีแตงโมหวานๆ ผลไม้ หลายอย่างที่แม่เตรียมให้ผมได้เลือกกิน ....สุขไหนจะปานเท่าได้เกิดเป็นลูกรักของพ่อต้อมกับแม่เกื้อเนี้ย !!!!!
แต่อยู่ ๆ เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันว่าจะเกิดขึ้นกำลังดำเนิน.........ไปตามเส้นทางของมันแล้วครับ เมื่อผมรู้สึกว่ามีอะไร หนัก ๆ มีทับที่หางของผม ................โอ้ยเจ็บครับบบบบบบบ เจ็บเหมือนใครเอาอะไรมาทุบเลยละครับ แม่ครับ....พ่อครับ...ผมเจ็บบบบบบบบบบบบบ ผมกระโดดหนีครับแต่....แต่....การกระโดดหนีของผมทำให้ผมต้องสูญเสียปลายหาง อันสวยงามของผมไปครับ หลุดไปตั้ง 2 นิ้ว สุดแสนที่จะเศร้าใจ ส่วนแม่เหรอ ครับไม่ต้องถามถึงครับ แม่ก็สะดุดสุดตัวเหมือนกันครับที่รู้ว่านั่งทับหางผม แม่รีบจับตัวผมมากอด และปลอบครับ แต่........แม่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นชิ้นส่วนของหางผมหลุดติดกับที่นั่งและมีเลือดผมไหลอยู่ คราวนี้ละครับ แม่ร้องไห้เสียงดังกว่าผมอีก ส่วนผมหันมามองมากไม่ได้ครับเพราะกำลังขับรถ ปากก็ได้แต่ถามแม่ว่าเกิดอะไรกับผม แม่ตอบผมทั้งน้ำตาครับว่า ผมหางหลุด เห็นกระดูกเป็นข้อ ๆ เลย มีเลือดไหลด้วย
แม่นั่งเช็ดเลือดให้ผมทั้งที่ยังไม่ยอมหยุดร้องไห้ ส่วนผมหรือครับก็ร้องเหมือนกันครับแต่น้อยกว่าแม่แล้วละครับตอนนั้น แต่ผมเจ็บหางครับ แม่เอากระดาษทิชชูซับเลือดให้ผม จนไม่หยุดไหล และกอดผมนอนบนอกอุ่น ของแม่ตลอดเวลาเลยครับ จนมาถึงกรุงเทพ และแม่กับพ่อก็หายา ทาแผลสดให้ผมครับไม่กี่วัน หางที่เหลือแต่กระดูกของผม ก็ค่อย ๆ แห้ง และกระดูกก็ค่อย ๆ หลุดออกไปจากตัวผมครับ ทุกวันนี้หางผมเริ่มยาว ขึ้นมาบ้างแล้ว ถ้าไม่สังเกตดี ก็ไม่มีใครทราบครับว่าผมเคยหางหลุด! มาก่อน
เป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวดครั้งที่หนึ่งที่ผมต้องสูญเสียอวัยวะผมไปครับ แต่ผมก็ยังรักพ่อกับแม่ของผมน่ะครับ เพราะท่านคงไม่ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้ ใช่ไหมครับ ผมยกโทษให้พ่อกับแม่ครับ แต่คราวหน้าพาผมกลับไปเยี่ยม ปู่ยา,ยาย และลุงๆ ป้า ๆ อีกนะครับ คุณพ่อคุณแม่...........****
เป็นไงครับอ่านเรื่องราวก็สูญเสียหางของผมแล้ว ก็ระวังกับลูก ๆ ของท่านด้วยนะครับ เพราะหางของพวกผม ( กระรอก ,กระแต,กระถิก ฯลฯ) เป็นอะไรที่หลุดง่ายมากครับ เหมือนดาบที่เขาดึงปลอกออกได้นะครับแต่ของพวกผมถ้าหลุดแล้ว อันตรายนะครับ นี้ดีนะครับที่ของผมหลุดแค่ 2 นิ้ว ไม่งั้นแย่ครับ เพราะหางของพวกเราเป็นตัวที่ช่วยให้พวกเรารักษาสมดุลในการปีนและการทรงตัวบนพื้นที่เล็ก ๆ ได้ดีนะครับ ดูแลลูก ๆ ของทุกคนด้วยนะครับ คราวหน้ามาพบกับวีรกรรมจากความซนและดื้อของผมกันต่อนะครับ เสียดายที่ตอนนี้ไม่มีรูปประกอบ เพราะรูป เก่าได้หายไปเกือบหมดตอนที่พ่อเขาลงโปรแกรมคอมใหม่ เลยหารูปผมไม่เจอครับ
ช่วงนี้อากาศหนาว สลับกับร้อนยังไงก็รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับบบบบบบบบบบบบบบ
แตงโมเป็นห่วง ลุง ๆ ป้า ๆ น้า ๆ อา ๆ และน้อง ๆ ทุกคนและทุกตัวครับ.........................เจอกันตอนหน้าเด้อ!!!!




 

Create Date : 02 ธันวาคม 2548    
Last Update : 2 ธันวาคม 2548 9:14:43 น.
Counter : 584 Pageviews.  

เรื่องเล่ายกที่ 3.........การเดินทางไกลครั้งแรกของผม

ไม่นานนักที่ผมกับน้องลืมตาดูโลก ผมกับน้องก็ต้องจากกันครับเพราะแตงกวากับผมเริ่มทะเลาะกันครับ แต่แตงกวาเขาชอบมายั่วโมโหผมก่อนนะครับ ไม่ใช่ผมหาเรื่องน้องก่อนนะครับ เพื่อนแม่ที่ทำงานด้วยกันเลยขอแตงกวาไปเลี้ยงครับ แต่แม่ก็ไม่ได้ให้เราห่างกันซะทีเดียวนะครับ เวลาแม่มีเวลาว่างแม่ก็พาผมไปหาแตงกวาบ่อยครับ แต่ตอนนี้ใครก็เข้ราใกล้แตงกวาไม่ได้แล้วละครับเพราะแตงกวากัดทุกคนที่เข้าใกล้ครับไม่เว้นแม้แต่เพื่อนแม่ ครั้งที่หนักที่สุดที่แตงกวากัดก็คือกัดคุณป้าแม่ของเพื่อน....แม่เกื้อจนต้องไปฉีดยาเลยละครับ ตั้งแต่นั้นมาแตงกวาน้องผมก็ต้องกลายเป็นกระรอกกรงไปในทันทีครับ เพื่อนแม่มาสารภาพว่าเคยจะเอาแตงกวาไปปล่อยที่ป่า ที่บ้านต่างจังหวัด แต่ทำไม่ลงครับเพราะแตงกวาก็รักเพื่อนแม่นะครับ สุดท้ายก็เอาแตงกวากลับมาอยู่ด้วยครับ น้องผมรอดตายเพราะสายตาอ้อนวอนของเขาครับ แต่ก็ต้องอยู่ในกรงตลอดเวลา เอาเป็นว่ามาอ่านเรื่องของผมกับครอบครัวผมดีกว่านะครับ ส่วนน้องผมก็ไปเยี่ยมบ่อยครับไม่ต้องเขาสบายดีครับ
พอผมเริ่มซน เริ่มวิ่งก็ถึงเวลาที่พ่อกับแม่ต้องกลับไปเยี่ยม ปู่ย่า , ยาย ที่ต่างจังหวัดครับ พ่อกับแม่เริ่มออกเดินทางจาก กรุงเทพฯตั้งแต่ตี 5 ปลุกผมแต่เช้าเลยครับแต่งตัวหล่อๆ เดินทางกัน เป็นครั้งแรกครับที่ผมได้รู้จักกับคำว่ากรงครับ........อึดอัดน่าดูครับเพราะไม่ได้วิ่งเล่นเหมือนทุกวัน แต่สุดท้ายแม่ก็ใจอ่อนยอมปล่อยผมวิ่งเล่นในรถครับ ช่วงแรกพ่อเป็นคนขับออกจากกรุงเทพฯไปตามเส้นทางไปปักษ์ใต้ วันนี้รถเยอะครับเพราะช่วงเทศกาลสงกรานต์ครับ อากาศก็ร้อน แต่แม่กับพ่อไม่ยอมให้ผมร้อนหรอครับ ท่านเปิดแอร์ซะเย็นเลยละครับในรถ ส่วนผมหรอครับก็วิ่งเล่นรอบ ๆ ในรถ มีบ้างครับที่ช่วยพ่อขับรถโดยผมวิ่งขึ้นไปนั่งที่มือพ่อที่จับพวงมาลัยรถ แล้วก็นั่งหมุนไปตามมือพ่อครับสนุกดีครับ แตงโมชอบขับรถครับ ตอนนั้นผมยังเด็กแม่เลยต้องเตรียมซีลีแลตให้ผมไว้ในรถด้วยละครับ เชื่อไหมครับว่าเป็นการเดินทางที่ยาวนานที่สุดของผมเลยละครับ ออกจากกรุงเทพฯ ตี 5 ถึงบ้านปู่กับย่าตอน 6 โมงเย็น พ่อกับแม่สลับกันขับรถครับ ส่วนผมถ้าง่วงนอนก็โน้นครับตักอุ่น ๆ ของแม่หลับสบายเลยละครับ
แต่พอถึงบ้านปู่ย่า พ่อกับแม่โดนปู่ดุด้วยละครับ ปู่ว่า “ลูกเองไม่เลี้ยงมาเลี้ยงกระรอกอยู่ได้” ผมน่ะอยากบอกปู่จังเลยครับว่า “ผมก็ลูกแม่เกื้อกับพ่อต้อมน่ะครับปู่” ปู่ดุแต่ใจดีครับพ่อบอก ท่านอุ้มผมเข้าบ้านด้วยแหละ ตื่นเต้นครับ ผมจะไปหาแม่ ..............ฮืออออออออออออ แม่อยู่หน่ายยยยยยยยยยยยยยยยยย มารับผมจากปู่ทีครับ ย่าผมใจดีมากเลยครับ ท่านหาผลไม้ให้ผมกินเยอะเลยครับ ป้า ๆ ลุง ๆ ก็รักผมทุกคนเลย ส่วนพ่อกับแม่พอจัดของลงจากรถเสร็จก็มาหาผมครับ พ่ออุ้มผมนั่งดูทีวีพักให้หายเหนื่อยจากการเดินทางด้วยละครับ แต่ผมน่ะเริ่มง่วงอีกแล้วครับ นอนในมือพ่อดีกว่าครับ สบายดี อิอิอิอิ........



นี้ละครับผมกับพ่อ .........ผมง่วงสุดๆๆเลยครับหลังจากเป็นการเดินทางครั้งแรกที่แสนยาวไกลระหว่างผมแตงโมกับพ่อแม่ครับลุงๆ ป้า ๆ เคยพาน้องๆ กระรอกไปเที่ยวกันไหมครับ สนุกมากเลยครับผมชอบไปเที่ยววววววว.



หน้าตาผมตอนผมอายุได้ 3 เดือนครับ ผมพาผมไปปีนต้นไม้หน้าบ้านปู่กับย่าครับ ตื่นเต้นครับได้ปีนต้อนไม้แล้ว 5555555555............ หน้าตาผมดูแปลก ๆ ไหมครับ..





ผมเหมือนหมีโคล่าไหมครับ แม่ชอบแซวผมว่าเหมือนหมีโคล่าเวลาที่ผมปีนต้นไม้ครับ ผมไม่ได้ปีนคนเดียวนะครับ พ่อก็อยู่ข้าง ๆ ผมครับ ผมปีนต้นไม่สูงครับ เนี้ยต้นสนสูงแค่เอวพ่อเองครับ ปู่ปลูกไว้หน้าบ้านครับ ถ้าลุง ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ มีโอกาสแลน้องกระรอกของลุงกับบ้านเชื่องพอสมควรก็ควรเล่นกับเขาบ่อย ๆ นะครับหรือพาออกนอกบ้านบ้างนะครับ เพื่อที่พวกผมจะได้ไม่ตื่นกลัวอะไร ง่าย ๆ แต่ถ้ากลัวพวกผมหนีก็เอาพวกผมใส่ในตระกร้อที่มีฝาปิดก็ได้ นะครับ แต่ถ้าไม่มีเวลาก็เอาพวกผมออกมาเล่นในบ้านบ้างก็ได้นะครับ แต่ต้องระวังแมว , หมาให้พวกผมด้วยนะครับ.........

*************
แล้วเจอกันตอนหน้าครับ........ยังมีเรื่องราวความเจ็บปวดของผมครับ




 

Create Date : 12 ตุลาคม 2548    
Last Update : 12 ตุลาคม 2548 9:53:27 น.
Counter : 494 Pageviews.  

เรื่องเล่ายกที่ 2...........และแล้วรางวัล..................วันที่รอคอยของแม่ก็มาถึง!!!!!!

และแล้ววันที่แม่ ,พ่อ, และเพื่อนๆแม่รอคอยก็มาถึงครับ เมื่อเช้าวันหนึ่ง...วันที่อากาศดีวันที่ผมกับน้องชายมาอยู่กับแม่เกื้อได้เกือบ จะ2 เดือน สิ่งแปลกใหม่ก็เกิดขึ้นกับผมและน้องครับ เสียงแม่เรียกพ่อให้มาดูพวกผม ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ...........ทายดูสิครับว่าอะไรเกิดขึ้นกับตัวผมกับน้อง ?
ทายหรือเดากันถูกไหมครับ เฉลยนะครับ ผมได้เห็นแสงสว่างในชีวิตครั้งแรกครับ ผมลืมตาได้แล้ว แต่ลืมตาได้นิดเดียวเพราะเปลือกตาผมมันค่อย ๆ เปิดทีละนิดครับ รวมทั้งน้องผมด้วย กว่าผมจะลืมตาได้ทั้งสองข้างแบบเต็ม ก็กินเวลาไปตั้ง ช่วงบ่ายของวัน แม่คอยเอาสำลีอุ่น ๆ ชุบมาพอหมาด ๆ มาเช็ดที่ตาผมกับน้องเบา ๆ เพื่อเป็นการให้การลืมตาดูโลกใหม่ของผม เปิดได้สะดวกครับ แม่คอยป้อนนมผมทุก ๆ 2 ชั่วโมงทั้งที่งานแม่ก็เยอะมากเลยช่วงนั้น เพราะผมสังเกตจากเสียงที่ลูกค้ามาหาบ่อยมาก จนแม้ต้องแอบหลบลูกค้าเพื่อมาป้อนนมผมกับน้อง ในห้องเอกสารบ่อย ๆ ครับ เรื่องกินของผมกับน้องแม่บอกว่าผมกินง่ายตั้งแต่เล็ก ๆ ไม่งอแงเหมือนเจ้าแตงกวาน้องชายครับ กินโน้มกินนี้ก็สำลัก แม่ต้องผายปอดเป็นประจำ กินเยอะไปก็ท้องอืด เดี่ยวก็ท้องเสีย มีอยู่ครั้งหนึ่งครับ เจ้าแตงกวา ร้องไห้ทั้งวันทั้งที่แม่ก็ป้อนนมเสร็จแล้ว ทุกคนแปลกใจมากว่าน้องเป็นอะไร ส่วนผมหรือครับ กินอิ่มก็หลับครับ ไม่กวนแม่ แต่ขอให้ได้หลับในกระเป๋าเสื้อแม่ผมก็อุ่นใจแล้วละครับ แม่กับเพื่อนสังเกตว่าเจ้าแตงกวา ร้องไม่ยอมหยุด แม่ก็กลัวว่าน้องจะเป็นอะไร ก็มาคอยจับพลิกตัวน้องดู สุดท้ายก็เจอปัญหาครับ แตงกวา ถ่าย (ขี้)ไม่ออก ตูดแดงเป็นลูกตำลึงเลยครับแม่ตะโกน ทำไงดีครับ........น้องผมขี้ไม่ออก แม่จะช่วยน้องแตงกวาผมได้สำเร็จไหมเนี้ย???? เอาใจช่วยกันหน่อยครับ แม่คอยถามลูกค้าที่เลี้ยงลูก ๆ เขาว่าถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้พวกเขาทำไง จนมีคนบอกว่าให้เอาสำลีที่แหย่หูไปชุบน้ำอุ่น มาเช็ดรอบๆตูดน้องผมเบาๆ และค่อย ๆ กด ตูดแตงกวาเบาๆด้วยครับเพื่อเป็นการกระตุ้นให้การขับถ่ายของน้องผมดีขึ้นครับ สุดท้ายน้องผม........เจ้าแตงกวา ก็ได้ผมครับ น้องผมขี้ออกมากองโตเลยครับ..............อืมโล่งอกไปที!
พูดไปเรื่องอื่นเฉยเลย.....วกกลับมาเรื่องผมลืมตากันต่อดีกว่าครับ ออกนอกเรื่องไปไกล ตลอดเวลาที่ลืมตา ผมได้เห็นหน้าแม่เกื้อครับ คนที่รักผมกับน้องมาก ๆ ดูแม่พ่อ และเพื่อน ๆ ที่ทำงาน จะดีใจกบการลืมตาของผมกับน้องมากเลยละครับ แต่สิ่งที่แม่ไม่ลืมคือคอยมาดูผมจับผมป้อนนมเสมอ เวลาป้อนนมผมมักจะได้กินหลังน้องผมเป็นประจำครับเพราะแม่บอกว่าแตงโม(ผม)กินง่ายไม่งอแงป้อนแปปเดี๋ยวก็เสร็จ แต่แตงกวากินยากครับ หิวมากก็ดูดนมเร็ว พอเร็วก็สำลัก แม่ต้องคอยดึงจุกนมออกเวลาที่เขาดูดเร็ว สักครู่ก็ป้อนใหม่ ป้อนให้พวกผมกินทีละ 2 - 3 หลอดเล็กนะครับ บ้างทีพอสำลัก แม่ก็ต้องเป่าปากแตงกวาเบา ๆ เพื่อไม่ให้นมเข้าไปคาในจมูกเพราะถ้านมแห้งแตงกวามีหวังหายใจไม่ออกแน่ครับ เพราะนมจะไปแห้งแข็งในรูจมูก และมีโอกาสที่จะเป็นน้ำท่วมปอดได้ด้วยและเป็นปอดบวมตายได้ครับ ข้อมูลอันนี้แม่ไปปรึกษากับสัตว์แพทย์ที่สนิทคนหนึ่งในสมาชิกชมรมแตะตระกร้อบ่วงของแม่กับพ่อ เขาเลยแน่ะนำแม่มานะครับ ถ้าลุง ป้า น้า อา คนไหนจะเอาไปใช้กับลูกก็ได้นะครับเชื่อว่าแม่ผมไม่หวงแน่นอนครับ
**นี้ครับ ภาพผมและน้องลืมตาได้วันแรก ผมแตงโมอยู่ข้างหน้าครับส่วนข้างหลังก็ใช่ใครที่ไหนครับเจ้าแตงกวาน้องผม กินนมเสร็จก็นอนเล่นบนพุงพ่อครับตอนนี้พ่อเริ่มจะหลงเสน่ห์ผมกับน้องแล้วละครับไม่น้อยใจแม่อีกด้วยครับ.

นี้ก็อีกรูปครับสังเกตดูดีๆ นะครับ ท้องผมกับน้องกลมเลยใช่ไหมครับ แม่ป้อนนมพวกผมซะอิ่มไปเลยครับ ตอนเด็กผมขี้เหร่ไหมครับ?? ทุกคน ผมรักแม่กับพ่อจังเลยครับ.....


*******************
คอยติดตามตอนต่อไปนะครับ........ผมมีอีกเยอะครับที่จะเล่าให้ฟัง




 

Create Date : 10 ตุลาคม 2548    
Last Update : 10 ตุลาคม 2548 18:21:08 น.
Counter : 379 Pageviews.  

เรื่องราวยกที่1......."จากรังนอนสู่อ้อมอกอุ่นของแม่เกื้อกับพ่อต้อม"

สวัสดีครับ ก่อนขอแนะนำตัวผมเองหน่อยนะครับ เพราะลุง ป้า น้า อา หลายท่านอาจจะรู้จักผมแล้วในเวบพันทิพย์และเวบอื่น ๆ แต่ผมเชื่อว่ามีอีกหลายคนครับที่ยังไม่รู้จักว่าผมคือใคร เอาละครับเข้าสู้ช่วงการแนะนำตัวกันหน่อยนะครับ
ผมชื่อแตงโมครับ เป็นลูกชายสุดรักสุดห่วงของแม่เกื้อและพ่อต้อมแห่งสังคมชาวแฟลตคลองเตยครับ ผมเป็นเด็กในท้องถิ่นคลองเตยกลางเมืองหลวงของประเทศไทยครับ จริง ๆ ผมไม่ใช่เด็กกำพร้านะครับก่อนหน้านี้ผมมีแม่ที่รักและคอยดูแลผมน่ะครับ แต่วันหนึ่งผมก็ต้องตกมาอยู่ในฐานะเด็กกำพร้าเพราะแม่ผมไม่รับรักผมครับ ( จริงๆมีเหตุผลที่ท่านทำไปน่ะครับ...อย่าว่าแม่ผมเลยครับ ) เดี๋ยวผมจะเล่าความจริงให้ฟังกันครับ
วันหนึ่งประมาณเดือนกุมภาพันธ์ปี พ.ศ.2547 ถ้าจำไม่ผิดนะครับผมกับแม่อาศัยอยู่ในบ้านอันอบอุ่นแม้ว่าจะดูภายนอกว่าเก่าเหมือนจะรกร้าง มีมนุษย์ซึ่งต้องทำตามหน้าที่ของตัวเองมารบกวนบ้านหลังน้อยของผมโดยที่พวกเขาเองก็ไม่รู้หรอกครับว่าผมกับแม่อาศัยอยู่ที่นั้น ....ไม่นานครับ......ไม่นาน............เสียงที่ดังก้อง เหมือนเสียงฟ้าร้อง และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นครับ บ้านครับ........บ้านผมกับแม่ พังทลาย แม่ผมวิ่งหนีอาตัวรอดไปได้ แต่.........ผมกับน้องไม่มีโอกาสหนีครับเพราะผมกับน้องเพิ่งจะเกิดได้ไม่กี่วัน ทำให้ผมกับน้องต้องหลุดออกจากบ้านอันอุ่น แต่โชคร้ายก็ไม่ได้มีตลอดไปครับ มีคนใจดีเห็นผมและช่วยอุ้มผมกับน้องขึ้นมา นำผมไปหาอ้อมกอดแม่ผมอีกครับพร้อมบ้านหลังเก่าที่ทำใหม่ แต่.........( อ่านแล้วทำเสียงเศร้าๆ อารมณ์ประมาณผิดหวังนะครับ) แม่ผม...ไม่รักผมอีกต่อไปครับ ท่านจากไปโดยไม่หันหลังมามองผมกับน้องอีกเลยครับ ผมได้ยินคนที่ช่วยผมพูดขึ้นมาว่า .........”คงผิดกลิ่นแล้ว แม่ผมเลยไม่รักผมอีกแล้ว....ช่วยไม่ได้...ปล่อยไว้ก็คงตายแน่เจ้าสองตัวน้อยงั้นก็ลองเอาไปลองเลี้ยงดูก็ได้ มีบุญก็รอด หมดบุญก็ตาย”
ทุกท่านครับ ....ผมกับน้องโชคดีครับ หรือเพราะบุญเก่าผมก็ไม่ทราบได้ คนใจดีคนนั้นทำให้ผมได้รู้จักกับแม่เกื้อครับ ทันทีที่แม่เกื้อเห็นผม แม่บอกว่าถูกชะตาผมมากครับ ขออนุญาตพ่อตั้งนานครับกว่าพ่อจะยอมให้ผมเข้ามาเป็นสมาชิกในครอบครัวของแม่เกื้อ เพราะพ่อเขากลัวว่าผมจะจากไปก่อนที่ผมจะโตครับ แต่แม่เกื้อเขาสัญญากับพ่อครับว่าจะดูแลผมอย่างดี สุดท้ายผมก็ได้เป็นลูกแม่เกื้อกับพ่อต้อมครับ วินาทีแรกที่ผมเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนที่อบอุ่นของแม่ แม่พยามยามหาความรู้เกี่ยวกับการเลี้ยงดูผมกับน้องทุกวิถีทางครับ รวมทั้งพ่อด้วยครับ แม่คอยป้อนนมผมดูแลผมอย่างใกล้ชิด ช่วงกลางวันให้นมผมวันละ 5 ครั้ง เพราะวันที่ผมเข้ามาอยู่กับแม่ ผมยังไม่สามารถหาอะไรทานเองได้ครับเพราะดวงตาของผมยังไม่เปิด แม่ผมพาผมกับน้องไปไหนมาไหนด้วยตลอดเวลา กินอิ่มก็มีที่นอนอบอุ่นจากความรักของแม่เกื้อ จนแม่กับเพื่อนรวมงานก็ช่วยกันคิดตั้งชื่อผมครับ เพราะผมกับน้องยังไม่มีชื่อเลยครับทุกคนเรียกผมกับน้องว่าตัวเล็ก ครับ แม่กับเพื่อนคิดไปคิดมาจนมาลงเอย..ที่ชื่อนี้ครับ แตงโม( ชื่อผม) แตงกวา (น้องผม) เพราะตอนนั้นแม่กับเพื่อน ๆ กำลังทานข้าวกับน้ำพริกครับมีผักครับ........ผักกับผลไม้ .....อยู่ตรงหน้าแม่ แตงโมคือผลไม้ที่แม่กับพ่อชอบ ส่วนแตงกวาก็เป็นผักที่แม่และเพื่อนชอบ เลยกลายมาเป็นชื่อผมกับน้องครับ นั้นแหละครับที่มาชื่อผมและน้องครับ และที่มาของการได้เข้ามาสู่อ้อมอกที่อบอุ่นของแม่เกื้อคนนี้ครับ
เรื่องยังไม่จบครับ พอผมกับน้องเข้ามาอยู่ในความดูแลของแม่เกื้อและเพื่อน ๆ แม่แล้ว แม่กับเพื่อนวุ่นกับการหาวิธีให้ผมดื่มนมโดยเป็นอันตรายต่อผมน้อยที่สุดครับ พ่อของเพื่อนแม่ตั้งใจขับรถไปหาซื้อไส้ไก่ยางในรถจักรยานมาเป็นจุกนมให้ผม ส่วนแม่เกื้อก็ออกไปหาซื้อหลอดฉีดยาเล็ก เพื่อเอามาเป็นขวดนมให้ผมกับน้อง ซื้อนมสำหรับทารกมาให้ผมกับนมดื่ม เพราะผมกับน้องร้องไห้ตลอดเวลาที่มาถึงเลยครับ สุดท้ายแม่ก็ทำให้ผมกับน้องอิ่มท้องจนอิ่มหลับไปได้ แม่ผมเก่งจริงๆ.....ครับ แม่กับเพื่อนแม่คอยดูแลผมอย่างดี โดยเฉพาะแม่เกื้อดูแลพวกเราสองคนพี่น้องอย่างดี มากกว่าเพื่อนแม่ เพราะเพื่อนแม่ไม่กล้าอุ้มผมกับน้องเขากลัวผมกับน้องเจ็บ หน้าที่ป้อนนมเลยกลายเป็นของแม่เกื้อ ส่วนเพื่อนแม่ก็จะคอยเล่นกับผมและน้องครับ
ผมอยู่กับแม่เกื้อทั้งคืนทั้งวันและตลอดเวลา แม้ยามที่เป็นเวลานอนของแม่ แม่ก็ยังลุกมาคอยดูผม เกือบทุกครั้งที่แม่รู้สึกตัวเสมอ มาป้อนนมผมกับน้อง แม่จะมีที่นอนอุ่น ๆ ให้ผมกับน้องนอน เพราะช่วงนี้เองครับที่แม่บอกว่าต้องระวังผมกับน้องมากที่สุดเพราะผมกับน้องขนยังไม่มีตามตัวเลยต้องหาผ้าหนา ๆ อุ่นอย่างผ้าขนหนูมาทำเป็นที่นอนผมกับน้องครับ มันอุ่นมากเลยนะครับขอบอก....... มีบ่อย ๆ นะครับที่แม่มาพูดกับพวกผมว่าพ่องอนแม่อีกแล้วแหละ...........เพราะแม่ทุมเทความรักและความห่วงใยมาให้ผมกับน้องมากๆ จนพ่อบอกแม่ว่าไม่ห่วงใยพ่อ เหมือนเมื่อก่อน แต่สุดท้ายแม่ก็ได้พิสูจน์ครับว่าแม่รักพ่อและรักพวกผมไปด้วยพร้อมกันได้ครับ .......แม่ผมไม่ได้จับปลาหลายมือนะครับ ( ครั้นจะว่าสองมือก็ได้เพราะมีผมกับน้องก็เป็นสองแล้วรวมพ่อก็เป็นสาม เลยต้องกลายเป็นหลายมือแทน สองมือ......... หุหุหุหุ) ผมยืนยันได้เลยครับว่าแม่กับพ่อดูแลพวกเราอย่างดีครับ ทุกท่านว่าผมกับน้องโชคดีไหมครับที่เจอมนุษย์ฐานะธรรมดาคู่หนึ่ง แต่รักผมกับน้องเหมือนลูกของเขาเองซะงั้น......ผมโชคดีจังเลยครับทุกคน
........ที่กลายเป็นลูก(กระรอก)ของพ่อต้อมกับแม่เกื้อ คนธรรมดาที่รักผมมาก ๆ !!!!!!

****ขออนุญาตยืมรูปของไอติมหน่อยนะครับหวังว่าคุณน้าแม่ไอติมคงจะอนุญาตนะครับ.......พอดีแม่ทำรูปผมตอนเล็กหายจากคอมครับ.....ผมแค่จะบอกทุกท่านทราบครับ ว่านี้ละครับสภาพที่ผมมาอยู่กับแม่วันแรก หน้าตาผมกับน้องเป็นแบบนี้แหละครับ ...

ปล. คอยติดตามเรื่องราวของผมได้ในตอนต่อไปนะครับ ผมยังมีเรื่องเล่าอีกยาวเลยละครับ อ่านจบแล้ว.....รักผมและพ่อแม่ผมแอบในใจของทุกคนซักซองมุมหนึ่งก็ยังดีนะครับ ..............ขอบคุณครับ _//\\_ สา.............ธุ _*//\\*_




 

Create Date : 10 ตุลาคม 2548    
Last Update : 10 ตุลาคม 2548 17:51:58 น.
Counter : 199 Pageviews.  


เกื้อแม่แตงโม
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




Friends' blogs
[Add เกื้อแม่แตงโม's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.