ขอบคุณที่แวะมาอ่าน และคอมเม้นต์ให้กันนะค๊า http://summerhibiscus.bloggang.com
Group Blog
 
All blogs
 

ทำไมเราทำได้ คนอื่นทำไม่ได้

ไม่ได้ว่าใครนะ แต่ไอ้นิสัยแบบนี้เราๆก็มีกันทุกคน

เวลาที่คนอื่นทำอะไรขัดใจเรา ก็ได้แต่คิดขุ่นเคือง ไม่มีสติ มีแต่อารมณ์

แต่ในขณะเดียวกันไอ้สิ่งที่คนอื่นทำขัดใจเราทั้งหลายแหล่ เราก็ล้วนเคยทำให้ชาวบ้านขัดใจเหมือนกัน

ทำไมเราทำได้ และคนอื่นทำไม่ได้??

มันเลยกลายเป็นประโยคสามัญของคู่รัก สามีภรรยา หรือเพื่อนพ้องน้องเพื่อนทั้งหลาย

ในรูปแบบของความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกัน มันจะต้องมีชั่วขณะหนึ่งแหล่ะ ที่เรารู้สึกว่า อะไรวะ เราทำผิด แล้วทีมันล่ะทำไมทำได้

ชั้นทำแบบนี้ผิด แต่เธอทำได้ไม่ผิด

ปัญหาโลกแตก ตราบใดที่ความสัมพันธ์มันยังดำเนินอยู่ และยังคงเป็นต่อไป มันจะต้องมีสักครั้งอยู่แล้ว ที่เราจะขัดข้องหมองใจกัน

ก็ขอให้อดทน รับฟัง มีสติกันให้มากๆ เธอยอมชั้นบ้าง ชั้นยอมเธอบ้าง






 

Create Date : 09 พฤศจิกายน 2553    
Last Update : 9 พฤศจิกายน 2553 1:42:23 น.
Counter : 264 Pageviews.  

ไม่มีคำว่าง่ายสำหรับผู้ใหญ่

เมื่อตอนที่เรายังเด็ก เราจำได้ว่าเราเคยดูปฏิทิน ตั้งตารอว่าเมื่อไหร่จะถึงวันเกิดเราซักที เพราะเราอยากอายุมากขึ้น อยากโตเป็นผู้ใหญ่เต็มทีแล้ว ทุกวันนี้เรายังจำความรู้สึกของวัยเด็กในวันนั้นได้ดี เราคิดว่าถ้าอีก 10 ปีข้างหน้าตอนเราอายุ 17 เราจะรู้สึกยังไงน๊า เราจะโตเป็นคนแบบไหนกัน

และเมื่อวันเกิดครบ 17 ปี เราก็ได้มองปฏิทินอีกครั้ง และนึกถึงเด็กหญิงในวันนั้น เราเริ่มรู้ว่าชีวิตไม่มีอะไรง่ายๆ เหมือนอย่างวันนั้นอีกแล้ว เมื่อตอนที่เราอายุ 17 ปี เราก็นึกอีกครั้งว่า ชั้นยังไม่โต ชั้นยังอยากจะโต อยากจะท่องไปในโลกกว้าง อยากจะเป็นผู้ใหญ่ เรานั่งคิดถึงตัวเองในตอนที่อายุ 27 ปี ว่าเราจะเปลี่ยนไปมากน้อยขนาดไหน เด็กเพ้อฝันอย่างเรา คิดว่า ชั้นจะต้องเจอผู้ชายที่หล่อ รวย และเค้ารักชั้นมากๆ ในตอนที่ชั้นอายุ 27 ชั้นจะสวยมากๆ และเป็นผู้หญิงที่เพอร์เฟคมีทุกอย่างที่ต้องการ

เมื่อตอนที่เราอายุ 27 เรามองดูปฏิทินอีกครั้ง เราเห็นตัวเองที่ผ่านมาจากในอดีต เด็กผู้หญิงน่ารักๆ คนนึงที่โลกสดใสและน่าอยู่ มองเห็นหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความฝันในวัยรุ่น แต่เมื่อตอนที่เราอายุ 27 เรากลับอยากหยุดเวลาทุกอย่างเอาไว้แค่นั้น โลกในความเป็นจริงไม่ได้สวยหรู แต่ก็ไม่เลวร้ายเกินไปที่จะอยู่ 20 กว่าปีที่ผ่านมา เราผ่านเรื่องราวต่างๆมากมาย เราจำได้ว่าเราผ่านการแข่งขันครั้งแรกเมื่อตอนที่เราสอบเข้า ม. 1 ซึ่งการแย่งชิงแข่งขันเพื่อให้ได้เข้าโรงเรียนที่ดีที่สุดนั้น มันเป็นทุกข์ เราผ่านการเรียนช่วงมัธยม
และต้องผ่านกับความทุกข์อีกครั้งเมื่อตอนที่เราจะต้องสอบเข้าม.ปลาย เวลานั้น เราเริ่มมองดูตัวเองแล้วว่า เกิดอะไรขึ้นกับเรา เรายังได้ชื่อว่าเป็นเด้กติ๊งต๊อง สมองกลวง ในขณะที่เพื่อนคนอื่นมีเป้าหมายในอนาคตแล้วว่าอยากเป็นอะไร แต่เราก็ผ่านมาได้ เราสอบได้ทั้งๆที่เราก็ยังไม่รู้ว่าเราจะไปทางไหน ทุกข์อีกครั้งคือตอนที่เราต้องสอบเอ็นทรานซ์เพื่อเข้ามหาวิทยาลัย
เราจำได้ว่า เราไม่เคยเครียดเท่าครั้งนี้มาก่อน เราอาเจียนเพราะโหมอ่านหนังสือมากเกินไป เพราะกลัวว่าจสอบไม่ได้ ถึงแม้ว่าเราจะเลือกมหาวิทยาลัยที่มีการแข่งขันน้อยก็ตาม แต่สุดท้ายเราก็ผ่านมาได้ ทั้งๆ ที่เราก็ไม่รู้ว่าเราสมัครใจเลือกทางเดินนั้นหรือป่าว เรายอมรับว่าเรากลัวเอ็นทรานซ์ไม่ติดมากกว่าเรื่องความต้องการที่แท้จริงในชีวิตเราอีก สังคมบีบพ่อแม่เราให้เห็นว่า ลูกที่เอ็นติดคือ ลูกที่ดี เพราะทำให้พ่อแม่ภูมิใจ ถึงแม้ว่าพ่อแม่จะไม่ได้ตั้งความหวังกับเราว่าจะต้องเอ็นติด แต่สุดท้ายเราก็ดันเอ็นติด
เข้ามหาลัยแบบงงๆ จากบ้านไกล ไปใช้ชีวิตต่างแดน อยู่ใต้สุดแดนสยาม

เราจำได้ว่าชีวิตในหาลัยสอนอะไรมากมายให้กับเรา เราโตขึ้นที่นี่ หลายคนรู้จักที่นี่ในชื่อรูสะมิแล เรามีเพื่อน มีพี่ มีน้อง ที่เราคิดว่าโลกในรูของเรายิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว เราเคยสอบตกที่นี่ครั้งแรก เราจำได้ว่าเราร้องไห้ โทรกลับไปหาพ่อแม่ เนื่องจากว่าเป็นครั้งแรกในชีวิตที่สอบตก ไม่ใช่ว่าเราโง่ แต่เราไม่ได้อ่านหนังสือสอบซักตัว เพราะเราป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ แล้วก็โง่ไม่ไปบอกอาจารย์ด้วย มารู้อีกทีก็มานั่งสอบแบบมึนๆ เพราะหายป่วยก้ไปเข้าห้องสอบ อาจารย์รู้ทีหลังก็ด่าว่าทำไมไม่มาบอกอาจารย์ก่อน หลังจากนั้น เรารู้ตัวเองดีว่าเราไม่เหมาะกับเอกนี้ ตัดสินใจย้ายเอกทันที

ที่มหาลัยเราได้รู้จักคำว่าแอบรัก รัก และถูกรัก แต่สุดท้ายทุกอย่างก็กลายเป็นความทรงจำที่ดี กว่าเราจะผ่านมาถึงวัย 27 ปี ชีวิตก็ผ่านอะไรมามากมาย ในวัย 27 ปี เรานั่งมองดูตัวเองอีกครั้ง เรากำลังอยู่กับความยากลำบาก ที่เราตัดสินใจเลือกเอง เราจมอยู่กับกองหนังสือ เรียนต่อโทประวัติศาสตร์ เหมือนป.ตรี เราได้ทุนไปค้นคว้าและเรียนภาษาเวียดนามที่เวียดนาม 1 ปี

ชีวิตที่เวียดนามทำให้เราโตขึ้นอีกแล้ว เหมือนสวรรค์จะทดลองเราเป็นเลเวลว่าเราจะมีความอดทนได้ถึงแค่ไหน ที่เวียดนามเราต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง เราได้เห็น ได้มองและพูดคุยกับคนที่ไม่ได้พูดภาษาเดียวกับเรา ทุกอย่างในชีวิตของคนที่เป็นผู้ใหญ่มันยากขึ้นตามลำดับ ไม่มีอะไรที่ง่ายอีกต่อไปแล้ว เรามองดูตัวเองในวันนั้น เรารู้ว่าเราเหนื่อยมากๆ กับสิ่งที่เราเลือกเดิน เรานั่งเพ้อๆว่า เราจะเป็นยังไงในตอนที่เราอายุ 37 ปี สิ่งที่เราบอกกับตัวเองในวันนี้ และต่อไปคือ เราต้องหมั่นคิดและทำเรื่องที่มันนอกกรอบเข้าไว้

ไม่มีคำว่าง่ายสำหรับผู้ใหญ่ แต่เคยคิดมั้ยว่าถ้าผู้ใหญ่คิดอะไรง่ายๆ แบบตอนที่เราคิดได้เมื่อยังเด็ก โลกนี้อาจจะน่าอยู่กว่านี้ก็ได้ เมื่อตอนที่เรายังเด็ก เราโกรธกัน เรามีลูกอมให้กันเพียงเม็ดเดียวเราก็จับมือวิ่งเล่นกันได้แล้ว เวลาที่เราอยากทำความรู้จักกับใครเราก็แค่เดินเข้าไปคุย เราก็ได้เพื่อนใหม่แล้ว ตอนที่เรายังเด็ก เรามีขนมชิ้นเดียวแบ่งเพื่อนกินกันคนละคำทำไมเรารู้สึกสนุกจัง เพื่อนก็สนุก แต่ทำไมเมื่อเราโตขึ้น เราจึงใช้คำว่าไม่เยอะจัง ไม่กล้า ไม่เอา ไม่ง้อ ไม่ขอ ไม่ให้ ไม่ช่วย

เฮ้อ เจ้าของกล่องดำ สร้างเราขึ้นมาทำไมเนี่ย!!!




 

Create Date : 04 ธันวาคม 2552    
Last Update : 10 พฤศจิกายน 2553 1:47:25 น.
Counter : 147 Pageviews.  

ของขวัญวันพ่อปีนี้

นั่งนึกอยู่นานว่าจะเอาอะไรให้ป๋า เพราะว่าทุกอย่างป๋าก็ล้วนแล้วแต่มีหมดแล้ว พอโทรไปถามว่าปีนี้คุณพ่ออยากได้อารายค๊า เดี๋ยวลูกจาจัดให้ พ่อก็บอกว่าเอาอารายก็ได้ -*- ก้อเลยเกิดอาการมึนตึ๊บๆ

สรุปได้มาจากแม่สายอีกแล้ว ร้านเดียวกับที่ซื้อแหวนให้คุณแม่เลย ^^

คราวนี้ได้พระพุทธรูปหยกมา ^^ หน้าตักประมาณ 4 นิ้วค่ะ เป็นหยกแข็ง

คนขายบอกว่า ในองค์พระยังมีสายแร่อยู่ ดังนั้นส่วนที่เป็นแก้วเขียวมันจะแทรกออกมาจากหินได้อีก คนโบราณเชื่อว่าถ้าเราปฏิบัติตนเองดี รักษาศีลและหมั่นสวดมนต์นั่งสมาธิ สีเขียวในองค์พระจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

พระที่เราเช่ามาองค์แรกสุดซ้ายมือ ที่มีสีเขียวคาดลำตัวนะคะ ^^

จบแล้วจ้าวันนี้เอาสั้นๆ







 

Create Date : 03 ธันวาคม 2552    
Last Update : 3 ธันวาคม 2552 0:27:37 น.
Counter : 124 Pageviews.  

มาแนะนำสมาชิกใหม่นะค๊า ทำหนุกๆไปงั้นจ้า












 

Create Date : 30 ตุลาคม 2552    
Last Update : 30 ตุลาคม 2552 23:24:31 น.
Counter : 128 Pageviews.  

บอม บอม เหมียวรัสเซียของชบา

ช่วงที่เราเรียนที่เวียดนาม เราได้รู้จักกับแมวหนุ่มหน้าตาดี 1 ตัวจ้า เป็นแมวของโฮสที่บ้าน เค้าชื่อว่า บอม บอม หนุ่มน้อยตัวนี้มีเชื้อสายรัสเซียค่ะ ตัวใหญ่เอาเรื่อง ถ้าเลี้ยงดีๆจะน่ารักมากมาย โฮสเวียดนามไม่ค่อยสนใจบอม บอมเท่าไหร่เลี้ยงแบบตามมีตามเกิด บอมบอมเลยผอมมากมาย แต่ยังมีเค้าหล่ออยู่นะ บอม บอมสีขาวล้วน ลักษณะดีมาก เราเห็นยังปิ๊งๆเลย ถึงแม้ว่าบอมจะสกปรกไปหน่อย อิอิ
บอม บอม เป็นแมวหนุ่มที่ดุ อารมณ์ร้าย นิสัยประมาณคุณชายของยัยแจ๋วเลยทีเดียว เอาแต่ใจ แต่ถ้ารักใครรักจริง อิอิ บอม บอม ตกหลุมรักเราเข้าอย่างจัง *0* เมื่อแรกพบสบตากันบอมทำเป็นไม่สนใจ จำได้ว่าวันแรกที่เรามานอนที่บ้านนี้ คืนนั้นเราถูกคุกคามโดยหนุ่มบอม บอมตัวนี้แหล่ะ มาเรียกให้เราเปิดประตูระเบียงห้องให้ เราก็นะได้ยินเสียงเหมียวๆ ก็รีบเปิดประตูให้เลย (ใจง่ายมะล่า) บอม บอม ยังไม่ยอมให้เราจับตัว แถมยังบอกให้เราไปเปิดประตูหน้าห้องให้ด้วย เราก็ว่าง่ายทำตามที่บอม บอมต้องการ หลังจากนั้นก็จะมีมาเรียกแบบนี้บ่อยๆ จนเราคิดว่าเราต้องตีซี้กะพ่อหนุ่มบอม บอม ให้ได้ในเร็ววัน
จากนั้นเราก็ตัดสินใจปั่นรถจักรยานคู่ชีพไปซุปเปอร์ที่ใกล้บ้าน ซื้อวิสกัสมาหนึ่งถุง พอตอนกลางคืน บอม บอม มาเรียก เราก็แอบเอาอาหารให้บอม บอมกิน จนกระทั่งเราเริ่มสนิทกันมากขึ้น และแล้วบอม บอม ก็ทำให้โฮสเวียดนามเจ้าของบ้านตกใจ เพราะว่าคุณชายมาตะโกนแหกปากหน้าห้องเราทุกเช้า ประมาณ 08.00 น. ของทุกวัน บอม บอมมาตะโกนปลุกเพราะว่าอยากเข้ามากินข้าว เรียกเราดังลั่นบ้านไปหมด จนทุกคนรู้ถึงความสัมพันธ์ลับของเราสองคนจนได้ โฮสบอกเราว่าแมวของเค้าไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน เค้าแปลกใจมาก เนี่ยะรู้มั้ย บอม บอม รักเรานะ ^^
ไม่รักได้ไง กินวิสกัสตกอาทิตย์ละถุงเลยอ่า -*- จากนั้นมา บอม บอมก็จะมาคลุกอยู่กับเราอย่างเปิดเผยตามแต่ใจคุณชายต้องการ ตอนแรกเธอก็จะนอนเล่นที่ผ้าเช็ดเท้า แต่ต่อมาเธอก็มาขอนอนที่ตักอุ่นๆของเราแทน
วีรกรรมเด็ดของบอม บอม อ่าหรอ  หุหุ เด็ดมาก ด้วยความที่บอม อารมณ์ร้าย บอม เลยไม่ค่อยจะยิ้มให้ใคร และถ้าบอมอยากกินบอมต้องได้กิน ถ้าบอมอยากนอนตักเราบอมต้องได้นอน เวลาเรารำคาญเราจะผลักให้บอมตกจากตักเรา เพราะมันหนักอะ ทุกครั้งที่เราผักบอมจะกระโดดมาที่ตักทันที เป็นสิบครั้ง มันก็กระโดดแบบนั้นทั้งสิบครั้ง -*- จนกระทั่งคุณชายเธอไม่อยากถูกผลักอีก พอเธอกระโดดขึ้นตักเราได้ใหม่ คราวนี้เธอก็ใช้วิธีจิกเล็บเลยค่ะ ยึดกับตักเราพร้อมกับทำท่าเตรียมพร้อมว่าตัวเองจะถูกผลักอีกแน่ๆ
เราเองก็ยอมๆมันนะ เห็นกับความตั้งใจจริง แต่ก็มีครั้งนึงเรารำคาญบอม บอมมาก เราก็ผลักบอมตกจากตักเรา แล้วเราก็ลุกจะไปเปิดประตูห้องให้บอมออกไปข้างนอก แต่ด้วยความอยากแกล้งบอมเราก็เอาเท้าเตะตูดมาน 555+
ไอบอมมานโมโหค่ะ มันหันมากระโดดใส่หน้าแข้งเราที่ไปเตะมันอ่ะ แล้วก็ถีบเปรี้ยงที่หน้าแข้งเรา 555+ พอกระโดดถีบขาเราเสร็จก็หันมามองหน้าต่อ ว่าเอ็งจะเอาไงต่อวะ 555+ เราก็อ๊ากกก บอม บอม ชั้นยอมแกแล้วววว
เอากะมานจิ
แต่เป็นเรื่องที่น่าเศร้า ด้วยความที่เรารักและบำรุงบอมบอมเป็นอย่างดี ทำให้บอม บอม อ้วนถ้วนสมบูรณ์น่ารักมากๆ และนั่นก็เป็นสาเหตุให้บอม บอม จากเราไป เราสงสัยว่าโฮสของเราได้จัดการบริโภคบอม บอม ของเราไปแล้วล่ะ ครั้งสุดท้ายเราได้ยินเสียงบอมร้อง ดังอ็ออคคค! ดังมากๆอะ เสียงมันมาจากข้างล่างอะ เราก็ไม่ได้คิดไรคิดว่าบอมคงอ้วกมั้ง แต่หลายวันผ่านไป บอม บอม ก็ไม่มาหาเราเลย เราก็บ่นกับโฮสของเราว่า เห็นบอม บอมมั้ย บอม บอม หายไปไหน และเราก็เหมือนจะเห็นพิรุธบางอย่างจากโฮส
เราถามเค้าทุกวันเพราะว่าเราคิดถึงบอม บอม จนกระทั่งโฮสบอกว่า บอม บอมตายแล้วล่ะ แต่ไม่ได้บอกว่าตายยังไง อะไรทำให้ตาย เราก็ถามว่ามีคนจับไปกินหรือป่าว โฮสก็ทำหน้าแปลก แล้วบอกว่าอาจจะใช่ก็ได้ เป็นอันว่าหมดหวัง เราก็เศร้าไปเลย คิดถึงบอม บอมมากๆ ถึงตอนนี้ก็ยังคิดถึงบอม บอม ที่รักอยู่ดี เราไปซุปเปอร์เจอตุ๊กตาแมวสีขาวตาสีฟ้า เหมือนบอมบอมมากๆเลย เราซื้อทันที พอกลับบ้านเราเอามาอวดโฮส ว่าเหมือนบอม บอมมั้ย โฮสก็บอกว่าเหมือนมาก โฮสบอกกับเราว่าดีแล้วที่บอมตาย เพราะถ้าเราย้ายออกจากบ้านไป บอม บอมก็คงจะเศร้าและคิดถึงเราเหมือนกัน เออ จะถือว่าเป็นคำปลอบใจดีมั้ยเนี่ย แต่ก็จริงอยู่ส่วนนึงนะที่ว่าถ้าเราจากบอม บอมตอนที่บอมยังไม่ตาย เราก็คงจะเศร้ามากๆ ตอนที่เราเดินออกมาจากบ้านนั้น
แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ความน่ารักของ บอม บอม จะยังอยู่ในใจเราตลอดไป
เพื่อนที่น่ารักที่สุดจากเวียดนามของเรา ^^





Free TextEditor









 

Create Date : 07 มิถุนายน 2552    
Last Update : 7 มิถุนายน 2552 15:33:57 น.
Counter : 175 Pageviews.  

1  2  

*~น.ส.ชบา หน้าร้อน~*
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ไม่อนุญาติให้คัดลอกข้อความใดๆ จากบล็อคนี้โดยไม่ได้รับอนุญาติจากเจ้าของบล็อคค่ะ
Friends' blogs
[Add *~น.ส.ชบา หน้าร้อน~*'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.