Group Blog
 
All Blogs
 

The Traveller…นักเดินทาง ตอนที่ 1

The Traveller…นักเดินทาง
ตอนที่ 1 เพื่อนใหม่
วันที่ผมพบเขา...ผมหมายถึงตัลซิน...เป็นคืนเดือนที่มีดวงดาวเต็มท้องฟ้า และพระจันทร์กลมโตเผยตัวอยู่เหนือศรีษะสูงเกินกว่าที่ผมจะเอาซัทเทิลล์ฟายอิ้งบินขึ้นไปที่นั่น



    แน่นอน...ดวงจันทร์ยังเป็นสิ่งที่มนุษย์ชาติมองแล้วไร้ค่า โลกพัฒนาไปก็จริงแต่โครงการเดินทางไปดวงจันทร์ล้มเลิกไปตั้งแต่ปี คศ. 2123…
    ตัลซินนำยานลงจอดที่ป่าสนหลังบ้านของผม เสียงเครื่องยนต์ของยานคำรามลั่นจะปลุกผมให้ลุกจากเตียงปรับแรงโน้มถ่วงที่แสนสบายในตอนตีสอง
    ผมพรวดออกจากบ้านพร้อมปืนสั้นอีกกระบอก จูงเจ้าพัตเตอร์ไปด้วย เจ้าพัตเตอร์เห่าตลอดทางราวกับรู้ว่ามีอาคันตุกะไม่รับเชิญรออยู่ที่ป่าสนห่างจากบ้านไปสามร้อยเมตร
    แสงจันทร์ทำให้ผมแทรกตัวไปตามช่องระหว่างต้นสนโดยไม่ลำบากนัก
    ในที่สุดผมก็มายืนตรงเบื้องหน้าตัลซิน...เมื่อเจ้าพัตเตอร์หยุดเห่า ป่าก็จมอยู่ในความเงียบ
    ยานอวกาศของตัลซินเป็นยานไม่ใหญ่นัก ผมกะด้วยสายตาพบว่ามีมีเส้นผ่าศูนย์กลางไม่น่าจะเกินห้าสิบเมตร รูปร่างแบนๆ ตัวยานวางอยู่บนขาทั้งสี่ขาอย่างมั่นคง

พาหะนะจากนอกโลกจอดอยู่ตรงที่ว่างใจกลางป่าสนพอดี
    ผมอดคิดไม่ได้ ใครมาทำที่ว่างนี้เอาไว้นะ? หรือว่าตัลซินเตรียมที่ร่อนลงจอดก่อนจะนำยานลงมา
    แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญเท่ากับคำถามที่ตามมา
    มนุษย์ต่างดาวตนนี้มายังโลกนี้ทำไม และทำไมเลือกร่อนลงจอดที่ป่าสนหลังบ้านผม

“ผมชื่อตัลซิน...เดินทางมาจากดาวแอลฟ่าเอ็มอาร์วาย” เขาแนะนำตัวก่อนจะโค้งงามๆอย่างช้าๆ
    ผมไม่รู้สึกประหลาดใจกับการปรากฎตัวของมนุษย์ต่างดาวตนนั้น
    “นายเดินทางมาที่โลกของฉัน” ผมเริ่มต้น “ที่นี่มีอะไรน่าดึงดูดนักเหรอ”
    ตัลซิลยิ้ม เขามีร่างกายที่ไม่ต่างจากมนุษย์โลก เขาตอบ “โลกของนาย” ตัลซินชี้นิ้วมาที่ผมแล้วกล่าวต่อ “...มีสิ่งดีๆให้ค้นหาเยอะ แต่ฉันเดินทางมาที่นี่เพื่อตามหาบางอย่างที่หายไปจากชีวิต”
    “มันคืออะไร” ผมถาม
    ตัลซินไม่ตอบทันที เขาเดินมาที่ตรงเบื้องหน้าผม บัดนี้ผมกับเขาอยู่ห่างกันไม่ไกลกว่าสามเมตร “ฉันมาตามหาคนรักของฉัน”
    ผมยิ้มเมื่อได้ยิน “นายรู้ได้ยังไงว่าหล่อนมาที่นี่”
    “ฉันรู้สึก...บางทีความรู้สึกก็แม่นยำกว่าข้อเท็จจริงที่ได้” ตัลซินตอบ
    “น่าสนใจ...ความรู้สึกงั้นหรือ...นายช่วยขยายความได้ไหม”
    “ได้ซิ ... ถ้านายไม่รังเกียจที่จะให้ฉันไปที่พักของนาย” ตัลซินบอก เขายิ้ม ดวงตาสีเขียวเป็นประกาย
    ผมหันหลังกลับแล้วบอก “ได้เสมอ...เพื่อมิตรภาพของเรา นายตามฉันมาได้ ที่บ้านมีเตาผิ้งให้ความอบอุ่นให้นาย ชาหรือกาแฟร้อนๆ หรือถ้านายทานคุ้กกี้เป็น ฉันมีให้นายเพียบ...”
    ตัลซิลยิ้ม ผมไม่เห็นตอนเขาโค้ง แต่ได้ยินเสียงเขาเก้าเท้าตามมา
    “นายไม่รู้สึกกลัวหรือตกตะลึงที่ได้เจอฉันเหรอ” ตัลซินถามตามไล่ แต่ผมไม่หันไปตอบหรือหยุดเดิน
    ผมส่งเสียงตอบเขาไปขณะที่เจ้า พัตเตอร์เดินล้ำหน้าไป
    “ทำไมฉันต้องกลัวนาย...ไม่แปลกหรอกที่นายจะมีตัวตน จักรวาลนี้กว้างใหญ่นัก นี่ไม่ใช่เรื่องที่เราจะหวาดกลัวเมื่อเจอเพื่อนร่วมจักรวาล แต่ความเป็นเรื่องที่ยินดี และฉันก็ยินดีมากๆในคืนนี้”
    “อย่างนั้นเหรอ” ผมจับน้ำเสียงปลาบปลื้มของเพื่อนจากดาวแอลฟ่าเอ็มอาร์วายได้ “ทำไมล่ะ”



ผมตอบ “เพราะฉันจะได้มีเพื่อนกินกาแฟกับขนมอร่อยๆ หลังจากที่ฉันต้องอยู่ที่นี่ตามลำพังมานานถึงสามพันปี”


จบตอนที่ 1





Free TextEditor




 

Create Date : 25 มกราคม 2553    
Last Update : 25 มกราคม 2553 20:45:38 น.
Counter : 239 Pageviews.  


Valentine's Month


 
เครื่องจักรอาวุโส
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]







สวัสดีครับ
ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาเยี่ยมนะครับ





blog อีกที่ของผมครับ http://pongcp.wordpress.com


สงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539 ห้ามผู้ใดละเมิด ไม่ว่าการลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของข้อความใน blog แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และเพื่อการอ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดี ตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด ท่านใดที่ต้องการเอาบทความไปใช้ช่วยทำ link มาที่ blog นี้ด้วยครับ









Google




blog counter

blog counter



Friends' blogs
[Add เครื่องจักรอาวุโส's blog to your web]
Links
 
MY VIP Friends


 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.