Deleted Scene :: Take VI - Endways - [6.4]



Redeem the sin


Deleted Scene :: Take VI

- Endways -

(continued)



 


มีใครสักคนสัมผัสคทา


พลังเวทที่ถูกกระตุ้นเป็นสิ่งที่ปลุกให้ข้าฟื้นขึ้นมา หลังจากหมดสติไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบ


ข้ารู้สึกได้จากสายพลังเวทที่เชื่อมโยงกันอยู่อย่างบางเบา หากแค่นั้นก็มากเกินพอ ยามเมื่อข้าปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ก็ปรากฏขึ้นราวกับว่าข้าได้ไปยืนเหยียบอยู่บนยอดตึกนั้นเองก็มิปาน


และขณะเดียวกันข้าก็ได้ยินเสียงจากอีกฟากฝั่งของทะเล...เสียงของความตายอันหนาหนักและน่าพรั่นพรึง...


ข้าได้ยิน...เสียงของพวกผู้นำประเทศที่ตัดสินใจให้ส่งอาวุธนิวเคลียร์มาถล่มเกาะของตน


ทั้งๆ ที่ยังมีประชาชนของตนอยู่ แต่พวกเขาก็เลือกที่จะทำลายส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนรวม ข้าไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะเพราะถ้าเป็นข้า ข้าก็คงเลือกหนทางที่จะก่อให้เกิดความสูญเสียน้อยที่สุดเช่นกัน มันเป็นการยากที่จะศรัทธาและเชื่อมั่นในตัวซูปเปอร์ฮีโร่เพียงไม่กี่คน และฝากฝังชีวิตของตนไว้ในมือของกลุ่มคน...ที่พวกเขาเรียกว่าเป็นตัวอันตราย


แต่ข้ารู้...ว่ามันจะไม่เป็นไร


“ฉันปิดมันได้ มีใครได้ยินบ้างไหม ฉันปิดประตูมิติได้”


มือเรียวบางหากทว่ามั่นคงนั้นกุมคทาเอาไว้แน่น จ่อปลายอัญมณีสีฟ้าของมันเข้ากับเครื่องมือที่ปลุกพลังของเทซเซอแรคต์ให้ตื่นขึ้นมา


“ปิดมันเลย!”


“อย่า! เดี๋ยว…!” เสียงของไอรอนแมนแทรกเข้ามา หากทว่าข้ากลับมองหาตัวเขาไม่เจอ


“สตาร์ก พวกมันมาอีกเพียบเลย”


“เขายิงนิวเคลียร์มา จะปะทะในอีกไม่ถึงหนึ่งนาที” เสียงเอ่ยรัวเร็วตอบกลับฟังดูร้อนรน แต่ประโยคถัดมาก็ทำให้ข้าได้รู้ว่าตนเองกังวลมากเกินไป “มีที่ชอบๆ ให้มันแล้ว”


ข้าหันไปมองยังทิศทางที่ลางหายนะนั้นกำลังมุ่งหน้าตรงเข้ามา วัตถุสีเงินวาววามบางอย่างกำลังเคลื่อนที่ด้วยความรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน หากข้าก็ยังสามารถเห็นได้ถึงร่างสีแดงที่เกาะอยู่กับวัตถุสีเงินนั้นค่อนข้างชัดเจน


เขามองไม่เห็นข้า แน่ล่ะ ในเมื่อความจริงแล้วตอนนี้ข้ากำลังนอนอยู่ที่ห้องอันหรูหรา...ที่ตอนนี้ยับเยินไปทั้งแถบนั่นนี่นา ดังนั้นต่อให้เขาพานิวเคลียร์นั่นเบี่ยงวิถีขึ้นเฉียดหน้าข้าไปเพียงนิดเดียว ก็ไม่มีใครมองเห็นอะไรอยู่ดี


ข้าเงยหน้าขึ้นมองตามร่างนั้นซึ่งหายลับเข้าไปในประตูมิติ


ธอร์...จงดูเสีย


แสงจากการระเบิดสว่างวาบ...อาวุธนั้นมีอำนาจทำลายล้างรุนแรงเสียจนทำให้ดาวเคราะห์เล็กๆ ดวงหนึ่งแทบล่มสลาย


ธอร์ พี่ชายผู้โง่เขลาของข้า...ท่านเห็นหรือเปล่า...


ชิทอรี่ทั้งหมดที่อยู่ในมิดการ์ดพากันล้มระนาว ปิดฉากการต่อสู้ครั้งนี้โดยสิ้นเชิง


...ท่านจะครุ่นคิดบ้างไหม ถ้าหากวันใดวันหนึ่งมนุษย์เปิดประตูมิติออกได้ แล้วดาวที่ถูกทำลายนั้นคือแอสการ์ดจะเป็นเช่นไร...


และจบหมากกระดานนี้ของข้าลง...อย่างงดงาม


พี่ชายผู้โง่เง่า ท่านทราบดีใช่ไหมว่ามนุษย์ไขว่คว้าหาจุดสูงสุดให้ตนเองเสมอ


ท่านไว้ใจมนุษย์ แต่ข้าไม่ และชาวแอสการ์ดอีกมากมายก็คงไม่เช่นกัน ต่อให้ในตอนนี้มนุษย์จะไว้ใจได้แล้วอย่างไร กว่าที่พวกเขาจะเปิดประตูมิติออกได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสติปัญญาของข้า อาวุธและวิวัฒนาการของโลกนี้ก็คงก้าวไปไกลกว่าที่เป็นอยู่อย่างมากมาย และเหล่าคนที่ท่านรู้จักก็ย่อมล้มหายตายจากไปแล้วเช่นเดียวกัน


ธอร์ ท่านเข้าใจหรือไม่ อายุขัยของมนุษย์ช่างสั้นนัก


เพียงพริบตา เหล่าคนที่ท่านรักและไว้ใจก็จะเหลือแต่เถ้ากระดูกและป้ายวิญญาณ ทั้งที่สำหรับพวกเราแล้วมันเพิ่งผ่านไปเพียงพริบตาเท่านั้นเอง...


"สู้เขา สตาร์ก" เสียงของสายลับสาวเอ่ยพึมพำ


"ปิดเลย" ทันทีที่สิ้นคำสั่งของกัปตันอเมริกานั้น ข้าก็รู้สึกได้ถึงพลังเวทที่ขาดสะบั้นลง


ข้าไม่ได้ยินเสียงพวกเขาแล้ว หากทว่ากลับยังไม่อาจละสายตาจากประตูมิติที่ค่อยๆ หดเล็กลงเรื่อยๆ ...พร้อมกันกับหัวใจของข้าที่ค่อยๆ เต้นช้าลงเช่นกัน


...จบแล้ว...


ข้ายิ้มเมื่อเห็นร่างสีแดง...ที่ตอนนี้ยับเหมือนผ้าขี้ริ้วกำลังร่วงหล่นลงมาจากประตูมิติที่ปิดลง คงเป็นเพราะข้าอยู่สูงที่สุดจึงเห็นได้อย่างชัดเจนว่าตอนนี้ร่างนั้นไม่สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวหรือแม้กระทั่งครองสติเอาไว้ได้แม้แต่น้อย


...เห็นแก่ที่เขาไม่ทำให้แผนของข้าต้องพัง...ดังนั้นข้าจึงยื่นมือออกไปสร้างบาเรียล้อมรอบร่างนั้นเอาไว้ ถึงแม้ว่ามันคงจะน่าสงสัยน่าดูว่าทำไมเขาถึงยังมีชีวิตอยู่ ทั้งๆ ที่ร่วงกระแทกพื้นจากความสูงระดับ...อวกาศ


แต่ก็ช่างปะไร


ข้าหลับตา...ปล่อยให้ร่างของตนฟื้นจากห้วงนิทราแล้วค่อยๆ เอื้อมมือควานหาสิ่งที่จะช่วยพยุงร่างข้าให้ลุกขึ้นยืน


เมื่อหันไปด้านหลังก็พบเข้ากับ...อะไรนะ? อ้อ -ดิอเวนเจอร์- ยืนอยู่กันครบทีม...ตามความคาดหมาย ข้ายิ้มใส่พวกเขาแม้มันจะยากอยู่สักหน่อย เมื่อต้องมีร่างกายที่เจ็บร้าวไปเสียทุกส่วนเช่นนี้


“ถ้าเจ้ามาเพื่อสิ่งเดียวกัน ข้าขอดื่มก่อนสักกรึ๊บ”


...ฉลองให้กับความตาย...ที่กำลังจะมาเยือน...


เชียร์ส



--- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † --- † ---


:: To Be Continued ::

Deleted Scene :: VII

Epilogue



“ถ้าเจ้ามาเพื่อสิ่งเดียวกัน ข้าขอดื่มก่อนสักกรึ๊บ”

ไม่รู้ทำไมพากย์ไทยพากย์แบบนี้ เมคิดไปเองรึเปล่าหว่าว่าความจริงมันไม่น่าจะใช่ประโยคนี้นะ =[]=;;;

(น่าจะเป็น "หากไม่มีใครว่าอะไร ข้าขอสักกรึ๊บ" หรือ "ถ้าจะขอเครื่องดื่มตอนนี้ทันมั้ย" อะไรราวๆ นี้รึเปล่า...)

ใครชัวร์ ช่วยบอกทีนะคะ จะได้แก้ ;w; แง่งงงงงง //นั่งงมอยู่กับประโยคนี้นานมาก... ฮืว

สุดท้ายก็ลงตามพากย์ไทยซะเลย...เดี๋ยวค่อยกลับไปแก้ #สันหลังยาว

ตอนนี้ยาวไส้ไหลอีกแล้ว ^ q ^ //มีปัญหาเรื่องแบ่งตอนจริงๆ...ฮืออออออออออออ

ความจริงแล้วเขียนมาจนถึงตอนนี้ก็เพิ่งจะคิดได้ล่ะว่า...................................ฟิคเรื่องนี้ Heat Level ต่ำมาก... //faceplam น่าจะต่ำสุดเท่าที่เคยเขียนมาเลย 

ต...แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ!!! ตอนหน้าจะขึ้นเป็นเรท PG-13 แล้วค่ะ!!!!!

คนอ่าน : ................................

//โดนตบติดผนัง

ตอนนี้ก็เบลอได้ที่...ไม่รู้จะเมาท์มอยอะไร...

งั้นก่อนจากก็...

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์เช่นเคยนะค้า <333~

ปล. วันนี้เล่นเกมทั้งวัน...ฟินมากค่ะ 

*พบศพปริศนาโดนฆ่าหมกส้วม*







Create Date : 09 มิถุนายน 2555
Last Update : 9 มิถุนายน 2555 1:56:45 น.
Counter : 999 Pageviews.

2 comments
  
นั่งรอตอนต่อค่ะ
คงไม่มีเรทแรงๆสินะเรื่องนี้ (แอบอยากให้มี 55)
โดย: MK IP: 110.168.61.126 วันที่: 5 กรกฎาคม 2555 เวลา:0:47:45 น.
  
อยากอ่านต่อง่ะ -3-
โดย: .... IP: 58.8.227.104 วันที่: 3 พฤษภาคม 2557 เวลา:22:24:34 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

SM.tale
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]