Group Blog
 
All blogs
 

โฮสโฮเต็ล อิน ยูเครนเนียนแอร์พอร์ต

มนุษย์ดวงจันทร์ปะทะมนุษย์ดาวอังคารบนเกาะต้องชั่ง


แจ๋วนั่งคิด เกือบเผลอตีลังกาคิดว่าจะรีวิวทริปนี้ออกมายังงัยดี นี่ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แระ ยังหาข้อสรุปไม่ได้ เอาเป็นว่าไปมันเรื่อยๆ แล้วกันเนอะ ว่าแล้วก็ขอคาไว้อีกสักหน่อย... (๑๒ มกราคม ๒๕๕๓)

(๑๓ มกราคม ๒๕๕๓)
๒๓ ธันวาคม ๒๕๕๒


รางไม่ดีตั้งแต่ปราก เครื่องดีเลย์ไป ๔๕ นาที ถึงเคียฟด้วยความกระหืดกระหอบกลัวเช็คอินไม่ทัน ชะบุญแถวตรวจวัตถุต้องสงสัยเดินไวกว่าที่คิด จะติดก็ตรง ตม. นี่แหละ ด้วยแจ๋วพกพาเอาความเป็นสตรีไทยไว้เต็มเปี่ยม เจ้าหน้าที่เลยให้การตรวจสอบด้วยความอบอุ่น และถ้วนถี่กว่าอิสตรีทั่วไป...
“เธอทำอะไรของเธออยู่”
นายย้อนกลับมาถามด้วยเสียงค่อนข้างดัง คาดว่านายคงไปต่อแถวเช็คอินจนถึงคิวแล้วแต่ยังไม่มีพาสปอร์ตแจ๋วไปโชว์เอาบอร์ดดิ้งพาส เจ้าหน้าที่ปลายหางตาไปยังที่มาของเสียงแล้วหันกลับไปพลิกดูรายละเอียดในพาสปอร์ตของแจ๋วต่ออย่างไม่ทุกข์ร้อน เขาหยิบมันเข้าเครื่องตรวจสอบอย่างเนือยๆ เนิบๆ (เป็นหนที่เท่าไหร่แจ๋วก็ไม่ใส่ใจจำ) แจ๋วได้แต่ผายมือบ่งใบให้นาย ถึงความไม่รู้จะทำอย่างใดได้กับสถานการณ์นี้
“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าเอกสารเธอติดปัญหาอะไรครับ คือเราต้องรีบก่อนจะเลยเวลาเช็คอินน่ะครับ”
นายออกอาการเหลืออดกับช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ เจ้าหน้าที่เหลือบมองนายอีกครั้ง แต่ริมฝีปากก็ไม่ได้เขยื้อนเลยสักนิด ยังคงทำท่าเปิดนั่นดูนี่ต่ออีกสองสามหน้าก่อนที่จะส่งพาสปอร์ตคืนให้แจ๋ว (...กวงติงได้ใจ...)
“นี่ล่ะสิทธิพิเศษสตรีไทย ไปไหน มาไหนเป็นต้องเป็นกรณีพิเศษอยู่ร่ำไป”
แจ๋วโพล่งออกมาบ้างหลังจากยืนหน้าบูดเป็นพะยูนอยู่นาน ผ่านมาได้แล้วเราต้องเร่งไปเช็คอิน ดูเวลาแล้วยังเหลือ ๔๕ นาที พอได้เข้าห้องน้ำห้องท่าแลนั่งหายใจ


๑๓:๑๕ ตามเวลาท้องถิ่น จอมอนิเตอร์กระพริบไฟเขียว “BANGKOK :: BOARDING” เราออกจากห้องพักผู้โดยสารไปยัง GATE ตามที่มีรายละเอียดแจ้งไว้ มันโหลนโจ้นมากๆ ไม่มีเจ้าหน้าที่สักคน มีแต่กลุ่มคนที่อยู่ในอาการเดียวกับเราคือ (((เฮ้ย ตรูมาถูกช่องเป่าวะ))) เดินสวนกันไปมา ๑๔ มกราคม ๒๕๕๓ แล้วพากันเดินย้อนกลับมาดูที่จอมอนิเตอร์อีกครั้ง... เฮ้ยมันก็ยังแจ้งว่าเป็นประตูเดิมประตูนี้นี่หว่า เราเดินเข้าประตูไปดูอีกทีแต่ก็ยังไม่มีอะไรส่อให้เห็นความคืบหน้าประหนึ่งว่าเรากำลังคลำหาทางเข้าเมืองลับแล...

เราเดินจดเดินจ้องอยู่อย่างนี้เป็นรอบที่สามถึงได้เห็นการเปลี่ยนแปลงบนจอมอนิเตอร์ จากสัญญาณไฟเขียวเปลี่ยนเป็นสัญญาณไฟแดงอย่างเด่นชัด จับอารมณ์ได้ว่ามันคงค้างอยู่อย่างไม่มีกระพริบอย่างน้อยก็อีกสองชั่วโมงนั่นล่ะน่า เพราะในแถบเดียวกันช่องบอกเวลา BOARDING มันเปลี่ยนเป็น ๑๖ นาฬิกาตามเวลาท้องถิ่น.....


ผู้โดยสารแทบทั้งหมดในห้องรับรองล้วนเป็นผู้โดยสารในเที่ยวบินเดียวกันกับแจ๋ว ใกล้เวลา ๑๖ นาฬิกาผู้คนเริ่มจดจ้องจอมอนิเตอร์รอสัญญาณการเปิดทางอย่างจดจ่อ บ้างเข้าห้องน้ำห้องท่าเตรียมพร้อมกับการเดินทางอันยาวนานข้างหน้า และในที่สุดช่องบอกเวลา BOARDING ก็เปลี่ยนเป็น ๑๘ นาฬิกา (อีกครั้ง...) เริ่มมีเสียงพึมพำจากหมู่ผู้โดยสาร นั่นหมายรวมถึงแจ๋วและนายเข้าไปด้วย การเดินทางเริ่มไม่สนุก ความคึกคักหมดไปเมื่อมันชักกินเวลาเกินขีดจำกัดความยืดหยุ่น สำหรับผู้ที่ต้องต่อไฟล์อย่างเราก็เริ่มคำนวนเวลากันแล้ว แจ๋วปลอบนายว่าหากไม่มีการเลื่อนไฟล์ออกไปอีกเราก็ยังมีสิทธิ์ลุ้น กัปตันคงเร่งความเร็วบนน่านฟ้าได้ จริงๆ แล้วจะเป็นไปได้แค่ไหนแจ๋วก็ไม่รู้หรอก แต่ก็นะในภาวะเช่นนี้ให้กำลังใจกัน สร้างความหวังให้คนข้างกายได้รู้สึกดีขึ้นสักหน่อย พอให้มวลอากาศมันขยับให้หายใจคล่องขึ้นกันอีกนิดก็ยังดีกว่าปล่อยให้มันอึมครึมอยู่อย่างนั้น ๑๕ มกราคม ๒๕๕๓



๑๘:๐๐ นาฬิกา ผู้คนเริ่มออกอาการ สองมือเท้าสะเอวสองนัยน์ตาจับจ้องจอมอนิเตอร์อย่างอิดหนาระอาเมื่อมันขยับเวลาเป็น ๑๙:๐๐ --
“ถ้าผมจับเที่ยวบินไปที่นั่นไม่ทันพรุ่งนี้... ผมต้องสูญเงินสามพันเหรียญ หาให้ได้จะแอร์เอเซียหรือแอร์อะไรก็ตามแต่”
เสียงหนุ่มใหญ่คาดว่าน่าจะเป็นอเมริกันชนกรอกเสียงกรุ่นใส่โทรศัพท์ที่แนบติดหู ห้องที่จัดสรรให้บริการอินเตอร์เน็ตคึกคักเป็นพิเศษ แจ๋วกับนายเองก็ยังต้องคอยเหลือบตามองหาจังหวะเสียบกะเค้าอยู่เหมือนกัน ดีหน่อยก็คนที่พกโน๊ตบุคมาเพราะเค้ามี Wi-Fi ไว้ให้เล่นฟรี ยามนี้ห้องทั้งห้องอบอึงไปด้วยมลพิษทางกระแสเสียง บรรยากาศกรุ่นไปด้วยโทษะผสมผสานกับความร้อนอกร้อนใจที่ต่างต้องหาเที่ยวบินใหม่ หรือหนทางแก้ไขอะไรๆ ตามแต่ความซับซ้อนของจุดหมายปลายทางของผู้คนแต่ละผู้ อย่างน้อยๆ นายกับแจ๋วเองก็ต้องติดต่อสายการบินเพื่อดูว่ามีความเป็นไปได้แค่ไหนที่เราจะได้เที่ยวบินที่ไวที่สุดเพื่อที่จะต่อไปยังจุดหมายซึ่งเราได้จองที่พักไว้แล้ว ไหนจะต้องติดต่อรีสอร์ทบอกกล่าวถึงความขัดข้องที่ทำให้เราไม่อาจไปถึงได้ตามเวลา และที่เลวร้ายคือเราจะทำการติดต่อทันทีทันใดก็ไม่ได้เพราะเราเองก็ยังไม่รู้ว่าเราจะไปถึงวันไหนเวลาใด ถามเจ้าหน้าที่จากส่วนต้อนรับก็ไม่ได้รับข้อมูลอันใดทั้งสิ้น เกิดปัญหาอันใด? จะได้ไปเมื่อไหร่?




๑๙:๐๐ นาฬิกาตรง แล้วววววววมันก็ขยับไปอีกครึ่งชั่วโมง เสียงโห่ “อู้ววว” คละคำสบถอย่างคนแทงม้าพลาด บางคนก็โห่ร้อง สะท้อนความผิดหวังออกมาให้สาแก่ใจกับตัวเองกับเงินที่สูญไป ก่อนจะหันไปพิจารณาม้าตัวใหม่และตัดสินใจทุ่มลงไปกับการแข่งขันรอบใหม่ในเวลา ๑๙:๓๐



๑๖ มกราคม ๒๕๕๓ ก่อนเวลา ๑๙:๓๐ สายตาของผู้โดยสารแทบทุกคู่จดจ้องที่ไปที่จอมอนิเตอร์อีกครั้ง ต่างเพ่งลุ้นให้คำว่า WATE TO BOARDING ให้มันพลิกเป็น BOARDING แล้วมันก็พลิก มันพลิกจริงๆ แก่เสือกพลิกอยู่ช่องเดิม ช่องเดียว ช่องที่บอกเวลา WATE TO BOARDING เปลี่ยนไปเป็น ....... ๒๑:๓๐ ....... และบัดนี้เองน้ำโหที่แต่ละคนได้พยายามกักกลั้นก็ถึงขั้นเอ่อล้นจนท่วมท้นห้องรับรองผู้โดยสาร ไม่ว่าเจ้าของกิจการ หรือนักบริหารขั้นสูงต่างพากันสบถ ปลดปล่อยอารมณ์กันอย่างสุดจะทน หากแจ๋วมีเครื่องแปลภาษาอัตโนมัติคาดว่าคงจับห่าได้เป็นฝูงล่ะวะ ฮ่า ฮ่า (เอิ๊กกกกกกก.....)




ยามนี้ดูเหมือนไม่มีใครเชื่อแล้วว่าจะได้เหิรฟ้าในเวลาสามทุ่มครึ่ง ผู้โดยสารเริ่มกดดันขอทราบข้อขัดข้อง และความคืบหน้าการแก้ไขสถานการณ์จากเจ้าหน้าที่ ...ไร้ซึ่งคำตอบ... เมื่อไม่มีคำตอบโดยเจ้าหน้าที่อ้างไม่ทราบ ไม่รู้เรื่องอันใดทั้งสิ้น อ้างเพียงว่า “หน้าที่ฉันที่ต้องทำก็แค่คอยบริการท่านเฉพาะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ตรงนี้เท่านั้น” ผู้โดยสารเริ่มทนไม่ไหวจึงเรียกร้องผู้บริหารขั้นที่สูงออกมาให้คำชี้แจงแจ้งข่าวสารให้ได้ทราบกันบ้าง




ความวุ่นวายเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อผู้โดยสารชั้นธรรมดาเฮโลกันเข้ามาในห้องพักผู้โดยสารชั้นธุรกิจ เสียงตะโกนกร่นด่าให้เซงแซ่ ไม่มีใครฟังเสียงคัดค้านจากสตรีผู้หนึ่งซึ่งพยายามกางแขนทั้งสองข้างให้ได้กว้างที่สุดเพื่อกันฝูงชนที่ดาหน้าเข้ามาอย่างหาสะทกสะท้านไม่ 23 Feb 10 หญิงวัยกลางคนทั้งอุ้มและจูงเด็กซึ่งดูอ่อนระโหย เพลียแรงจากการที





 

Create Date : 01 พฤษภาคม 2553    
Last Update : 1 พฤษภาคม 2553 17:54:16 น.
Counter : 193 Pageviews.  


คนสองภาค
Location :
Praha, Czech Republic

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




****คนสองภาคใช้ชื่อนี้เฉพาะในพันทิปและบล็อกแก๊งแห่งนี้เท่านั้น****


จากใจสู่ใจเพื่อนบล็อก

ขอเกริ่นออกตัวก่อนว่าคนสองภาคเป็นเพียงผู้ด้อยการศึกษา ดังนั้นไม่การันตีในความสุภาพของคำพูดคำจา

นอกจากนั้นคนสองภาคค่อนข้างเป็นคนลมเพลมพัด หากเพื่อนคนไหนแวะเข้ามา อยากเม้นต์ก็เม้นต์ อันไหนที่ไม่สะดวกเม้นต์ ก็ไม่ต้องเกรงใจค่ะ เพราะคนสองภาคเองท่องไปเรื่อย เจอตรงไหนอยากแจมก็แจม ตรงไหนคนสองภาคไม่รู้จะแจมอย่างไร คนสองภาคเองก็ไม่ได้ทิ้งรอยไว้เช่นกันค่ะ


***** คนบล็อกนี้ต้านเผด็จการ และ ทุกการปกครองที่นอกเหนือไปจากระบอบประชาธิปไตย*****




บล็อกนี้เดี๋ยวปิด เดี๋ยวเปิด เอาเป็นว่าสักปีสองปีค่อยกลับมาเยี่ยมกันทีแล้วกันค่ะ

*****หรือฉันกำลังแสวงหาเพื่อน... อยู่นะ*****
Friends' blogs
[Add คนสองภาค's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.