"" สายฝัน @ SAYPHON~SAY-PHONE @ สายฝน ""
Google
Group Blog
 
All blogs
 
นอนไม่หลับ

นาฬิกาบอกเวลาสี่ทุ่มกับยี่สิบเก้านาที เด็กชายรักชาติยังนอนไม่หลับ เขาเดินมาหาพ่อที่ห้องแล้วรบเร้าให้พ่อเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน พ่อเล่าว่า…
กาลครั้งหนึ่งนานหรือไม่นานมานี้เอง จำไม่ได้เพราะไม่อยากจำ ดินแดนหนึ่ง ได้มีปัญหายืดเยื้อมานาน
ปัญหาที่เกิดก็คือ
ปัญหาเศรษฐกิจตกต่ำ ภายนอกและในดินแดน
ปัญหาทางการเมืองในดินแดน
ปัญหาภัยภิบัติจากธรรมชาติ
ปัญหาความแตกแย้งด้านความคิด
ปัญหาความไม่สงบในภาคใต้ของดินแดน
ปัญหาการรุกล้ำเขตแดนจากเพื่อนบ้าน
ปัญหาประชาชนขาดทุนทำกิน
ปัญหาสภาพแวดล้อมเสื่อมโทรมและมลพิษ
ปัญหาศีลธรรมตกต่ำ
ปัญหาประชากรวัยทำงานมีการว่างงานที่สูงขึ้นและกลับกันประชากรสูงอายุสูงมากขึ้น
ฯลฯ
มองจากปัญหาช่างน่าตกใจ ดินแดนอะไรน่ะช่างโชคร้าย พบปัญหาได้มากถึงขนาดนี้ แล้วก็พาลให้มีคำถามถามว่าคนที่มีอำนาจมัวทำอะไรกัน นั่นเอง ประชาชนในดินแดนนี้จึงลุกฮือขึ้นมาประท้วงเพื่อเรียกร้องอำนาจของเขาคืนมาพวกเขาไม่มีอาวุธ พวกเขามีแต่กำลังคนและความพยายามอดทน เพื่อเรียกร้องจากผู้นำของเขา แต่อนิจา ผู้นำของดินแดนนี้กลับทำหูทวนลม ไม่ฟังเสียงของคนที่มาประท้วงกรอกหู พวกเขาประกาศจะทำงานต่อไป พวกเขาประกาศจะให้เกิดความสามัคคีในชาติ พวกเขาประกาศจะใช้ความละมุนละม่อมแก้ปัญหา น่าเสียดาย สิ่งที่เขาประกาศมันเป็นแค่เสียงไม่ได้มีความหมายอะไรไม่มีการกระทำใดที่สอดคล้องกับประกาศ กลุ่มผู้นำของดินแดนที่กล่าวถึงไม่ได้ทำตามประกาศของตน นานวันเข้าเมื่อกลุ่มผู้ประท้วงมีกำลังมากขึ้นจนพวกผู้นำเห็นว่าควบคุมลำบาก จึงสั่งการให้เจ้าหน้าทีดูแลความเรียบร้อยบุกเขาสลายผู้ประท้วง โดยอาศัยแก๊สน้ำตาที่ควรจะเป็นอุปกรณ์ที่ช่วยแก้ปัญหาอย่างเบา แต่ไม่เลย พวกเจ้าหน้าที่กลับหันปลายกระบอกอัดแรงไปทางกลุ่มคน ได้รับบาดเจ็บกันมากมายเพราะแรงอัดแก๊สก็แรงพอที่จะทำให้คนบาดเจ็บพิการ ถือเป็นอาวุธอย่างหนึ่ง คนสั่งการรับผิดชอบทำได้แค่ลาออก ปัญหาที่กล่าวมาข้างบนก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ นั่นเพราะสิ่งที่กลุ่มผู้นำต้องทำกลับไม่ทำ สิ่งที่ไม่น่าทำคือแก้กฏหมายเพื่อเอื้อพวกกลุ่มน้อยให้คืนอำนาจ แล้วไล่บี้คนที่ไม่เห็นด้วยใช้กำลังโหดร้ายทารุน แก๊สน้ำตาที่ไม่ควรยิงเข้าหาคนก็หันกระบอกสู่คน ทั้งที่ทางเดียวที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหาคือกลุ่มผู้นำนั้นควรยุบสภาให้เลือกตั้งใหม่เพื่อหากลุ่มคนที่เหมาะสมกลุ่มใหม่มาทำหน้าที่แก้ปัญหาที่หนักมากมาแต่ต้นแต่กลุ่มอำนาจเก่ากลับไม่ยอมปล่อยอำนาจถ่วงเวลาไว้เพื่อรออะไรบางอย่าง ท้ายที่สุด ประชาชนต่างเฝ้ารอเทวดาและปาฏิหารย์มาช่วยเหลือ เพราะพวกเขาหมดหวังกับผู้นำที่พวกเขาต่างเฝ้ารอให้ช่วยแก้ปัญหา และการร้องขออำนาจกลับคืนก็ถูกปิดกั้น พวกเขาหมดแรงทำมาหากิน พวกเขาขาดกำลังใจในการสู้กับปัญหา นานวันเข้าเพื่อนบ้านที่รออยู่ที่จะยึดดินแดนก็ยกกำลังเข้ามาเรื่อยๆ ในขณะปัญหาในดินแดนยังมากมาย หมดปัญญาแก้ไข กองทัพที่เข้มแข็งก็อ่อนแอเพราะมัวแต่ยกมาทะเลาะกันในชาติ งบประมาณก็ร่อยหรอ เสียงร้องไห้และเสียงปืนดังกึกก้องอยู่ทั่วไป ประชาชนนอนสะดุ้งตลอดเวลา และแล้วดินแดนนี้ก็เสียดินแดนโดยรอบมาเรื่อยๆ เวลาผ่านมานานเท่าไรไม่รู้แต่มันเป็นสิ่งที่ไม่น่าจดจำ ตราบจนวันนี้ดินแดนนั้นก็หายสาปสูญไป หายไปจากแผนที่ในโลก ประชาชนที่เหลืออยู่ต่างถูกกลืนไปทุกคนไม่อยากกจดจำว่าเคยมีดินแดนเป็นของตน ทุกคนมีแต่ร้อยร้าวในใจมีแต่ความทรงจำเลวร้ายฝังใจ จนกระทั่งปัจจุบันไม่มีใครกล่าวถึงดินแดนนั้นอีกเลย ทุกอย่างก็เลือนหายไปกับเวลา เหลือแต่คำบอกเล่าที่เป็นนิทานเล่าให้เด็กฟังก่อนนอน
“จบแล้ว “พ่อกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “มีประเทศอย่างนี้จริงๆหรือครับพ่อ?” เด็กชายรักชาติถาม
“โอ้ย! มันก็แค่นิทานหลอกเด็กน่า ไปนอนไป ” พ่อตอบด้วยน้ำตาเอ่อตา เด็กชายไม่ได้สังเกต “ดีจังครับมันเป็นแค่นิทานก่อนนอนน่ะพ่อเน๊าะ! งั้นผมไปนอนล่ะ” เด็กชายเดินกลับไปนอน ทิ้งไว้แต่พ่อที่ไม่อาจกลั้นน้ำตาที่อัดอั้นนั้นได้อีกต่อไป คืนนี้พ่อคงนอนไม่หลับเหมือนกับหลายๆคืนตลอดชีวิตพ่อ แต่พ่อไม่มีนิทานใดที่จะทำให้หลับได้ก่อนนอนได้เลย



Create Date : 07 ตุลาคม 2551
Last Update : 7 ตุลาคม 2551 22:54:40 น. 1 comments
Counter : 123 Pageviews.

 
ถูกต้อง

เสียงเค้าว่ากันพรรณนั้น จ๊ะ


โดย: บ้าได้ถ้วย วันที่: 7 ตุลาคม 2551 เวลา:23:28:44 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

SAYPHON
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add SAYPHON's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.