ชั้นมันก็แค่ ... ผู้หญิงขี้ขลาดคนนึง (สุขสันต์วันเกิดนะคะ)

วันนี้เป็นวันเกิดของพี่ ... มีเรื่องอยากจะบอกเยอะแยะไปหมดเลย แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไงก่อนดี??
ชั้น ... ชอบพี่มาตลอดเลยนะคะ ตั้งแต่วันที่เห็นหน้าครั้งแรกมาจนถึงตอนนี้ ก็ประมาณ 6 ปีได้แล้วล่ะค่ะ (นานจังเลย ^^)
ถึงแม้ว่าทั้งๆที่รู้ว่าพี่คงไม่ได้คิดแบบเดียวกับชั้น แต่ไม่ว่ายังไงก็ยังจะ "ชอบ" อยู่ดี
ถึงแม้ว่าทั้งชั้นและพี่เองต่างก็มีใครๆเข้ามาในชีวิตตลอดเวลา แต่ตัวชั้นเองก็ยังไม่สามารถที่จะหยุดคิดถึงพี่ได้เลย ...

วันที่พี่บอกว่าคบกับเพื่อนของฉัน คนที่พี่ใฝ่ฝันถึงมาตลอด คนที่แม้แต่ตอนเจอหน้ากันกับชั้นครั้งแรกก็ยังเอาแต่ชำเลืองมองเค้า ...
ตัวชั้นเองนั้นได้แต่ยิ้มแล้วบอกว่า "ดีใจด้วย" ... ทั้งๆที่

หัวใจของชั้นกำลังร้องไห้
ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนนั้นไม่สามารถที่จะข้ามพ้นคำว่า "พี่-น้อง" ไปได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว ... ทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว แต่หัวใจของชั้นมันก็ยังเจ็บปวด ร่างกายเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง
น้ำตา ... ไม่ไหลออกมาเลยแม้แต่หยดเดียว จนกระทั่งถึงบ้าน ... ในวันนั้นเป็นวันที่พี่โกรธชั้นเป็นครั้งแรก ที่ไม่ยอมรับโทรศัพท์พี่ ...
ชั้นไม่รู้ว่านี่คือ "ความรัก" หรือไม่ ... แต่สิ่งเดียวที่ชั้นได้เรียนรู้เป็นครั้งแรกก็คือความรู้สึกที่ "เจ็บลึกๆ" อยู่ภายในสิ่งที่เรียกว่า "หัวใจ"


วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ... เรายังคงโทร.คุยกันอย่างสม่ำเสมอ จนชั้นลืมไปว่าพีคบกับเพื่อนของชั้นอยู่ กระทั้งถึงวันที่พี่กับเพื่อนของชั้นเลิกกัน ...
วันนั้นเป็นครั้งแรกที่ชั้นเห็นพี่เศร้า ... ชั้นไม่สามารถทำอะไรให้พี่ได้นอกจากนั่งอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ... หัวใจของชั้นเริ่มเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง ... เรายังคงโทร.คุยกันอย่างสม่ำเสมอ
ชั้นไม่รู้ว่าพี่ร้องไห้รึเปล่า ... พี่เหม่อลอยอยู่หลายวัน จนในที่สุดก็เป็นปกติ ... เราทั้งสองคนยังคงมีความสัมพันธ์อย่างเดิม

ชั้นคิดว่า "เป็นแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว" และเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ ... และตั้งใจไว้ว่า "เราจะเป็นพี่-น้องที่รักกันมากเท่านั้น"


พี่ยังปฏิบัติกับชั้นอย่างสม่ำเสมอถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงปิดเทอม เราสองคนก็ยังคงไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ... แต่ชั้นก็รู้ดีว่า พี่ไม่เคยลืมเพื่อนคนนั้นของชั้นเลย .........
เปิดเทอมได้สักพัก ... พี่ก็มี "พี่สะใภ้คนใหม่"
เธอเป็นคนน่ารัก ยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอ เวลาไปเที่ยวที่ไหนก็มักจะมีของฝากมาให้ชั้นด้วยเสมอ ... ชั้นคิดว่าคงจะเข้ากับเธอได้ไม่ยาก ส่วนชั้นกับพี่ก็ยังคงความสัมพันธ์ไว้เหมือนเดิม ถึงแม้ว่าเราจะโทร.คุยกันน้อยลงก็ตาม ...
หัวใจ .... เริ่มจะเจ็บปวดอีกครั้งเมื่อคิดว่า พี่ไม่ใช่ของชั้นคนเดียวอีกต่อไป ... แต่ชั้นก็ไม่สามารถทำอะไรกับความรู้สึกนี้ได้ เพราะว่าตัวชั้นนั้นมันเป็นแค่ผู้หญิงขี้ขลาดคนนึงเท่านั้น ........

ที่โรงเรียน ... เราอยู่ด้วยกันสามคนบ้างเป็นบางครั้ง ชั้นไม่เคยเห็นพี่ทะเลาะกับเธอเลย ....
จนถึงวันที่พี่บอกกับชั้นว่า เธอได้เดินจากพี่ไปแล้ว ... ชั้นไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร และก็ไม่ได้ใส่ใจอยากจะรู้นัก ... สิ่งที่ชั้นอยากจะรู้นั่นคือ พี่จะเจ็บปวดมากมั๊ย กับการจากไปของเธอ .... พี่เจ็บน้อยกว่าครั้งที่แล้ว ชั้นรู้สึกได้ ... แต่ก็ไม่ได้คิดอยากจะเซ้าซี้อะไรกับความรู้สึกของพี่มากนัก เพราะพี่คงจัดการกับมันได้ไม่ยาก เหมือนกับครั้งนั้น ...

ความสัมพันธ์ของพวกเรากลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อน ... โทร.คุยกันเกือบทุกๆวัน ถึงวันหยุดหรือวันที่อยากเดินเที่ยวก็ไปด้วยกัน ... ในตอนนั้นฉันมีความสุขมากจริงๆ มากจนไม่อยากจะนึกถึงวันที่พี่ต้องไปอยู่มหาวิทยาลัย ... มากจนไม่อยากรับรู้ถึงความเป็นจริงที่

ว่า "เราเป็นพี่-น้องกัน"
จนกระทั่งถึงวันที่ต้องตื่นจากความฝันซักที ... พี่เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง .... ชั้นก็ถึงเวลาที่ต้องเตรียมตัวสอบแล้วเหมือนกัน .... แต่โรงเรียนที่ไม่มีพี่ มันช่างเหงาเหลือเกิน ... สิ่งเดียวที่ทำให้อยากมาโรงเรียนในตอนนั้นคือ เพื่อน .... เพื่อนเท่านั้น มันอาจจะเป็นเหตุผลที่คนที่ยังไม่เคยผ่านชีวิตช่วงมัธยมอาจจะไม่เข้าใจ แต่อยากจะให้รู้ว่ามันมีค่ามากมายเหลือเกิน


แต่ในความห่างไกลนั้น ... ความสัมพันธ์ของพวกเราก็ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ... จนชั้นคิดว่า ถ้าเป็นแบบนี้ตลอดไป ... ตัวชั้นนั้นก็คงไม่ต้องการอะไรอีกแล้วในชีวิตนี้ ... ขอแค่มีพี่อยู่ด้วยกันกับชั้น แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว กับชีวิตที่ได้เกิดมาบนโลกที่เต็มไปด้วยความโสมมของมนุษย์ร้อยพ่อพันแม่ ... แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ...... จริงๆ

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันไม่เป็นอย่างนั้น ... สังคมมหาลัยที่เปิดกว้างทำให้พี่เปลี่ยนไป ... พี่มีความเป็นผู้หญิงมากขึ้น(จากที่มีอยู่บ้างแล้ว) จนบางทีชั้นเองก็เริ่มจะสับสนตัวเองเหมือนกัน .... แต่ชั้นก็ไม่ได้สนใจว่าพี่จะเป็นทอมหรือเป็นผู้หญิง ... เพราะสิ่งที่ชั้นชอบนั่นคือ ตัวของพี่ ไม่ใช่ความเป็นแมนสุดห้าวหรือเป็นผู้หญิงหวานจ๋อย ... และแล้ววันนึงพี่ก็บอกกับชั้นว่าพี่แอบชอบ

ผู้ชายคนเดียวกับเพื่อน ... แต่พี่ก็แค่บอก ไม่ได้ต้องการคำปรึกษาใดๆ ... ชั้นก็เลยได้แต่ฟังสิ่งที่พี่พูดเกี่ยวกับเขาคนนั้นพร้อมๆกับหัวใจของฉันที่มันสั่นไหวอยู่ตลอดเวลา ... ในตอนนี้ชั้นจึงได้รู้ตัวดีว่า ความรู้สึกของชั้นมันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ...
ตลอดเวลา 1 ปีที่พี่อยู่ในสังคมใหม่ ... ความสัมพันธ์ของเราก็ยังคงไม่คืบคลานไปไหน ... ชั้นรู้ตัวดีว่า ชั้นยังคงยิ้มและหัวเราะอยู่ข้างๆตัวของพี่ได้ ตราบใดที่ความลับในหัวใจของชั้นยังไม่ถูกเปิดเผยออกไป ... หัวใจของชั้นยังคงเจ็บปวดอยู่เหมือนเดิม ถึงแม้ว่าชั้นจะรู้ว่าพี่คงไม่สามารถมองชั้นได้มากกว่าคำว่า "น้อง" อีกแล้ว .... พี่ของชั้นเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ....


แต่ทั้งๆที่ชั้นคิดว่า ... "ถึงพี่จะเปลี่ยนไปก็ไม่เป็นไร ขอแค่เรายังเป็นเหมือนเดิมก็พอ" .... ทั้งๆที่ชั้นคิดว่า "ขอแค่นั้น แค่อย่างเดียวก็พอแล้ว" จริงๆ ...
แต่ก็เหมือนโดนแกล้ง ... ความสัมพันธ์ที่ชั้นสู้อุส่าห์เฝ้าถนอมมันมา กลับต้องพังทลายลงเพียงเพราะความโมโหของพี่ และความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของชั้น ...
เป็นครั้งที่สอง ... และครั้งสุดท้ายที่พี่โมโหชั้น ... โมโหมากจนไม่ยอมรับโทรศัพท์ของชั้น ... ไม่ว่าจะโทรไปง้อสักเท่าไหร่ก็ตาม จนชั้นท้อใจ และตัดสินใจว่าจะไม่โทร.ไปอีกในที่สุด ...
ชั้นได้แต่เฝ้าถามตัวเองว่า จะปล่อยให้ความสัมพันธ์ของเรามันค้างคาไปอย่างนี้น่ะหรอ? ... แต่ก็ไม่มีคำตอบใดๆ ตอบกลับมา ... ภายในหัวใจมันว่างเปล่า เมื่อคิดถึงเรื่องของพี่ ... หลายครั้งที่ตัดสินใจว่าจะโทร.ไป ... แต่ก็ไม่รู้

ว่ากลัวอะไรเหมือนกัน ทำให้ต้องวางหูก่อนที่จะกดหมายเลขครบด้วยซ้ำ ... วันนี้เป็นเกิดของพี่ ... พี่คนแรก พี่คนที่สำคัญที่สุด แต่ไม่ว่ายังไงก็อยากจะขอบคุณ ...
ขอบคุณนะคะ ... ที่เกิดมาแล้วทำให้ชั้นได้เรียนรู้ว่าความรักมันเป็นยังไง
ขอบคุณนะคะ ... ที่เกิดมาแล้วทำให้ชั้นได้เรียนรู้ว่าความลับนั้นก็มีในโลก
ขอบคุณนะคะ ... ที่เกิดมาแล้วทำให้ชั้นได้เรียนรู้ว่าความกลัวมันทำให้สิ่งสำคัญของเราหลุดลอยหายไปได้เหมือนกัน

ถ้าเป็นไปได้ ... ก็อยากจะคุย อยากจะเที่ยวด้วยกันเหมือนเดิม ........
มันพอจะมีทางเป็นไปได้มั๊ยคะ? ... พี่สาว











Create Date : 19 พฤษภาคม 2552
Last Update : 19 พฤษภาคม 2552 19:37:02 น. 3 comments
Counter : 538 Pageviews.

 
บางทีแอบรักมันก็มีเสน่ห์ของมันเหมือนกันนะคะ จิงๆ เพราะวันนึงถ้าบอกความรู้สึกไปแล้ว ความรู้สึกดีๆ อาจจะเปลี่ยนไปเปนดีขึ้น หรือไม่เหลือความรู้สึกดีๆ อีก

จนถึงวันนี้ความรู้สึกแอบรัก มันก็ทำให้ยิ้มทุกครั้งที่ได้คิดถึงไคสักคนแบบไม่ให้เค้ารู้ตัว ^^


ตามติดภาระกิจยึดสนามปีศาจได้ที่นี่ .. ที่เดียวคับ




โดย: peeshin วันที่: 19 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:35:12 น.  

 
เป็นกำลังใจให้นะคะ


โดย: phaclam วันที่: 19 พฤษภาคม 2552 เวลา:7:57:29 น.  

 
สวัสดีค่ะ

ขอบคุณที่ไปเมนท์ที่บล็อกแ ละที่ฝากคะถามไว้นะคะสำหรับคำถาม
เรื่องการติดตาลูกปัดหน่อยค่ะ
ไม่ทราบว่าเค้าติดยังไงคะ?
ทำไมหนูลองเย็บติดแล้วมันเห็นด้ายคะ?
แล้วซ่อนด้าย, ตัดด้ายยังไงคะ?


นกจะตอบตามประสบการที่นกทำนะคะ
คือพยายามใช้ด้ายที่ถักกับด้ายที่เย็บเป็นสีเดียวกันหรือสีใกล้เคียงกันที่สุดนะคะ

อีกวิธีคือการเย็บตุ๊กตาแบบพอถักหัวเสร็จก็เย็บตาเลยค่ะ เย็บแล้วดึงปมของทั้ง 2 ข้างมาผูกกันที่ตรงคอ
ไม่รู้ว่าอธิบายเข้าใจหรือเปล่านะถ้าไม่เข้าใจดูที่บล็อกของคุณ Gadzookก็ได้นะคะ


โดย: nok (nokky_lovely ) วันที่: 31 กรกฎาคม 2552 เวลา:13:52:49 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

หมวยเล็กเด็กดี
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add หมวยเล็กเด็กดี's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.