มีสวรรค์ก็มีนรก มีตลกคงมีโศกเศร้า มีท่านย่อมมีเรา หากมีเงาคงมี...วิญญาณ
Group Blog
 
All blogs
 
เรื่องของกรีฑาสี

เมื่อวันเสาร์ที่ 6 กันยายน ที่ผ่านมา โรงเรียนของกระผมได้มีงาน "กรีฑาสี" ประจำปี 2551
แน่นอนว่าเป็นงานที่ นักเรียนทุกคนควร ให้ความร่วมมือไป (ไม่ขอใช้คำว่า "บังคับ") เนื่องเพราะทุกคนคงจะมีงาน เรียน เจ็บ ป่วย ซึ่งมักจะเป็นในวันนั้นๆ ในงานกรีฑาสีนี้เมื่อ 2 ปีก่อน มีทั้งกีฬาประเภทลู่ และ ประเภทลาน ขว้างจักร ทุ่มน้ำหนัก แต่ในปัจจุบันมีเพียงกีฬาวิ่งเท่านั้น (กระผมต้องขอบอกว่า น่าเบื่อ มากๆ) งานนี้จัดตั้งแต่เช้ายันบ่าย ทุกท่านคงนึกภาพออกว่าการที่ ต้องนั่งบนสแตน ทั้งวันมันเป็นอย่างไร...ใช่...มัน สนุกเลื้อเกิน เพื่อนๆแต่ละคนล้วน มีสิ่งที่ทำเล่นระหว่างเวลาว่าง อาทิเช่น psp การ์ตูน I-phone Ipod มือถือ ฯลฯ ละไว้ในฐานที่เข้าใจ ทำให้เราเกิดความสัมพันธ์กับรุ่นพี่รุ่นน้อง อาทิเช่น น้องขอทางหน่อย พี่จะรีบไปเข้าห้องนำ้...และแล้วไม่มีใครกลับออกมาจากห้องน้ำได้อีกเลย...อวสาน...เอ้ย!!!ไม่ใช่ หรือจะเป็น พี่ๆเกม'ไรอะ เล่นบ้างดิ...อ้าวได้เลยน้อง คอบอล คอโค้ก คอเดียวกัน...รู้เลยว่าเกมอะำไร...กลับเข้าเรื่องต่อ
เรื่องทั้งหมดมีอยู่ว่า(อ้าว!?เพิ่งเข้าเรื่องเหรอ) กระผม ในฐานะชายไทย อายุ 15 ปีบริบูรณ์ จึงต้องเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้(เอ้ย...ยังไม่บรรจุเป็นกฏหมาย...) เวลาที่ข้าพเจ้าแข่งคือ 13.30น.โดยประมาณ เป็นการแข่ง 4x100 งานอื่นไม่สำคัญ ข้าพเจ้าพร้อมแข่ง แต่ จาก4คน ไหงมร ตัวข้าพเจ้าลงชื่อคนเดียวเล่า...กระผมจึงมีหน้าที่ตามนักวิ่งทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บตาย(เอ้ย...ไม่ใช่อีกแล้ว...) เอาเป็นว่าเพื่อนที่วิ่ง 4x400 ของผมมาช่วยอีกแรง เมื่อไม้ผลัดมาถึงผม ซึ่งเป็นไม้สุดท้าย ข้าพเจ้าเริ่มวิ่งจาก ความเร็วต้น 0 m/s ความเร่ง 120m2/s และด้วยความเร่งขนาดนั้น คูณด้วย ระยะทาง 100 m หากข้าพเจ้าล้มละก็...จะล้มด้วยแรง ประมาณ 12000N (อันนี้มั่วนะขรับ ให้ดูเยอะเฉยๆ) และแล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง...ใช่ครับ กระผมล้มลง และทำให้เกิดบาดแผลถลอกเล็กๆน้อย กระผมวิ่งต่อ มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี สปิริต และ ลูกผู้ชาย!!!~
หลังจากนั้นข้าพเจ้าไปทายา ไอ้แผลถลอกเล็กน้อยนั้น ใย มันจึงรวดร้าวขนาดนั้น...และแล้วก็ถึงพิธีปิด...เราร้องเพลง สรรเสริญพระบารมี และปิดท้ายด้วยการบูมอัสสัม หลังจากนั้น ข้าพเจ้าแบกสังขา่รอันบอบช้ำและไม่เที่ยงของข้าพเจ้า ไปเรียนกวดวิชาที่โรงเรียนมีชื่อแห่งหนึ่ง(ไม่ขอเอ่ยนามว่าเป็นโรงเรียน su..เอ้ยเกือบหลุด) ปัญหาเกิดขึ้นอีกครั้ง ที่ว่าเมื่อกระผมเตรียมเปลี่ยนเสื้อเป็นเสื้อไปรเวท ทันใด หางตากระผมเห็น เห็นเลือด สีแดงที่ไหล่ของตัวเอง ผมถอดใจ ใส่ตัวเดิมแล้วเข้าเรียน ยังดีที่มีสิ่งปลอบประโลมใจที่ว่า มีคนนำชีทมาคืน อ้อ ลืมบอกไปว่าเมื่อเสาร์ที่แล้วมีเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งมายืมชีทกระผมไป วันนี้เขานำมาคืน แถมเย็บรูปเล่ม แถมอีกโดยจดส่วนที่กระผมมาช้าให้ด้วย อย่างนี้แหละที่ เมืองไทยต้องการ นึกแล้วน้ำตาใหล นึกถึงถ้า10ปีที่แล้วเราเจอกันคง...(เอ้ยอีกทีหนึ่ง...ขออถัยที่นอกเรื่อง) แหม่ มาถึงตอนนี้เราก็ใจชื้นขึ้นแล้ว แล้วกระผมก็นั้งเรียนจน 20.30น.จึงกลับบ้าน ใช่ เรายิ้มให้กัน เรามีพรหมลิขิต เรามีด้ายแดงผูกกันไว้ (ไอ้ฝอย...ว่าไปนั่น) นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ชีวิตคนเรา มีขึ้นก็ต้องมีลง เอ้า ขึ้นแล้วก็ลงแล้วก็ขึ้นแล้วก็ลง...ขอขอบพระคุณที่ท่านฟังผมฝอยถึงตอนนี้...ด้วยบุญบารมีที่ผมสะสมมา บวกกับสิ่งดีที่ท่านทำ ขอให้ท่านประสบแต่ความสุข ร่ำรวย สวยขึ้น หล่อขึ้นกันทุกคนนะครับผม


Create Date : 08 กันยายน 2551
Last Update : 8 กันยายน 2551 20:11:41 น. 0 comments
Counter : 99 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

real 1993 np
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ข้าพเจ้าไม่ใช่คนที่ "เชื่อ" เรื่องผี แต่ ข้าพเจ้า "สนใจ" ในสิ่งนี้ ข้าพเจ้า ไม่ได้ "หมกมุ่น" ในเรื่องผีจนกระทั่งข้าพเจ้าบ้าคลั่งไป แต่ ข้าพเจ้า "หลงไหล" ต่างหาก พวกเราเคยสงสัยไหมว่า ทำไม โลกนี้ต้องมี ผี ด้วย ข้าพเจ้าก็สงสัย ข้าพเจ้าจึงดำเนินการค้นหา นี่คือจุดเริ่มต้น ของทุกสิ่งใน blog นี้
Friends' blogs
[Add real 1993 np's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.