บันไดมนุษย์ images by free.in.th
Group Blog
 
All blogs
 

จักรยานล้ม เจ็บตัวอีกแล้ว

วันนี้เป็นวันที่แย่ของผมวันหนึ่งเลย เนื่องด้วยมีเหตุต้องเจ็บตัวเนื่องจากการเล่นกีฬาอีกแล้ว

เรื่องก็มาจากการที่ วันนี้ต้องไปแข่งกีฬา ที่มีการปั่นจักรยาน เป็นหนึ่งในกิจกรรมที่ต้องทำ

เส้นทางที่ปั่นก็ไม่ได้ วิบากอะไรมากมายเลย เพียงแต่ว่า เมื่อมาถึงตรงโค้งหนึ่ง ผมได้บังคับจักรยานด้วยความเร็ว หมายว่าจะปั่นไล่ตามคนอื่นให้ทัน แต่ที่ไหนได้ครับ

รถจักรยานเกิดแฉลบ ล้มไม่เป็นท่าเลย อันนี้เกิดมาจากที่พื้นถนนลื่น มีโคลนด้วยครับ

แล้วลักษณะการล้ม ก็เป็นแบบซุปเปอร์แมนเลย บินเอาหน้าลงด้วย เมื่อผมลุกขึ้นมายืนได้ อย่างแรกที่ตรวจดูเลย ก็คือฟัน กลัวว่าฟันจะหักมากเลย เพราะว่าจากการล้มเมื่อตะกี้นี้ หน้ากระแทก เลยครับ โชคยังดีที่มีหมวกกันน๊อคด้วย ไม่งั้นคงจะเป็นหนักกว่านี้

มีสำรวจดูแล้ว ปรากฎว่าฟันยังอยู่ ไม่หัก แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า แต่รู้ว่าตอนนั้นเลือดออกมาก ไม่รู้ว่ามาจากฟันหรือจากริมฝีปาก และที่หัวเข่าทั้ง 2 ข้างก็บาดเจ็บเลือดออกอีก

ผมมีเพื่อนนักแข่งคอยดูอาการอยู่ข้าง ด้วย 2 คน ต้องขอบคุณในน้ำใจของพวกเค้าด้วย

ผมได้รับการปฐมพยาบาล จากเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลบำรุงราษฏร์ เมื่อได้กลับมาถึงที่กองอำนวยการแล้ว พยาบาลทั้ง 2 ใจดีมากเลย อันนี้ก็ต้องขอขอบคุณมากๆอีกครั้งครับ แต่ว่าถ้าผมเป็นอะไรจริงๆคงจะไม่กล้าขอไปใช้บริการที่บำรุงราษฎร์ครับ เพราะว่าคงจะไม่สามารถ support ค่าใช้จ่ายได้

แต่ครั้งนี้ ดีครับ ผมได้รับการปฐมพยาบาลฟรีๆ โชคดีในโชคร้ายครับ

สรุปคือแข่งไม่จบ แข่งไปประมาณ 20 นาทีเอง แถมด้วยอาการ ปากแตก คางแตก หัวเข่าถลอกทั้ง 2 ข้าง ฟันยังไม่รู้ว่าเป็นมากขนาดไหน

งานนี้ต้องฝึกให้มากกว่านี้ จะได้ไม่พลาดแบบนี้อีกแล้ว






 

Create Date : 18 มกราคม 2552    
Last Update : 18 มกราคม 2552 21:21:44 น.
Counter : 238 Pageviews.  

รู้จัก Blogger

จากอดีตถึงปัจจุบัน จากปัจจุบันถึงอนาคตที่ยังคาดไม่ถึง จากตัวตนแบบหนึ่งกลายมาเป็นอีกแบบหนึ่ง และไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนไปอีกเช่นไร

ชีวิตนี้ยังจะได้เรียนรู้ไปเรื่อยๆ สั่งสมประสบการณ์ชีวิตไปเรื่อยๆไม่หยุดยั้ง รอคอยวันเวลาที่จะดับสลายไป กว่าจะถึงวันนั้นจะเข้าใจตัวตนได้มากแค่ไหน

จากจุดเริ่มต้น...
ครั้นเมื่อยังเป็นเด็กไม่ชอบเที่ยว ไม่ชอบไปไหน รู้สึกว่าเหนื่อย เบื่อ ไม่เห็นจะสนุกเลย สู้เอาเวลาอยู่บ้าน อ่านหนังสือการ์ตูน เล่นเกมส์เสียจะดีกว่า เที่ยวทำไม ใช่เที่ยวทำไม เที่ยวแล้วได้อะไร

แต่ไม่ใช่จะไม่ได้ไปไหนเลย ก็ได้ไปบ้างเวลาไปเข้าค่ายที่โรงเรียน พัทยา หัวหิน ไปเที่ยวกับญาติๆ ไกลก็ไม่ได้ไป ไม่ชอบ

ตอนนั้นจำได้ว่าขี้อายมาก ไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า ที่กล้าที่ซื้อของ ไม่กล้ารับโทรศัพท์ จริงๆแล้วอาจจะไม่ได้กลัวอะไร แต่ไม่รู้ว่าเค้าต้องพูดแบบไหน ต้องทำยังไง ก็เลยพาล ไม่ชอบไม่อยากทำ ชอบอยู่กับตัวเอง

กับชีวิตมัธยม...ต้น
เป็นเวลาที่หมดไปกับการเรียนหนังสือ เรียนพิเศษ เรียนๆ ทุกอย่าง เรียนตลอดทุกวัน ไม่ค่อยได้มีกิจกรรมเล่นกีฬากับเพื่อนๆเท่าไร แต่ก็มีเพื่อนอยู่พบสมควรเลย เพราะว่าพอที่จะเรียนได้ดี (เนื่องจากเรียนซะเยอะแบบนั้น) เพื่อนๆก็เลยได้พึ่งพาอาศัยไปด้วย ส่วนตัวแล้ว ก็ไม่ได้ห่วงแหนวิชาความรู้ หรือการให้คนอื่นลอกการบ้านเลย

เข้าสู่ชีวิตมัธยม...ปลาย
ม.ปลายนั้นนอกจากความบ้าเรียนหนังสือเพื่อตั้งใจที่จะสอบ entrance ให้ติดแล้วชีวิตก็เริ่มเปลี่ยนแปลงที่ละน้อยโดยเริ่มเข้าไปตอบแข่งขันปัญหาภายในโรงเรียน หรือเป็นตัวแทนของโรงเรียนไปทำกิจกรรมกับต่างสถาบัน ช่วงนั้นรู้สึกว่าการทำอะไรนอกจากการเรียนมันสนุกดีนะ ถึงแม้ว่าจะต้องขยันเรียนมากขึ้น แต่ก็สนุกที่ได้ทำกิจกรรม

ช่วง ม.ปลาย ชอบ computer มาก เรียนรู้ได้ไว เขียนโปรแกรม หรือสามารถสร้างโปรแกรมอะไรที่ยากๆ ได้ ตอนนั้นรู้ว่าใช้เวลากับ computer มากเป็นพิเศษกับของเล่นใหม่

เริ่มเปลี่ยนแปลง หลังเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย
สำหรับผมแล้วการที่ได้ใช้ชีวิตในช่วงมหาลัยนั้นสนุกที่สุด เนื่องจากได้ทำกิจกรรมให้กับมหาลัย ให้กับคณะ สามารถกล้าที่จะบอกได้เลยว่าเป็นนักกิจกรรมคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าไม่ได้มีอุดมการณ์อะไรมากมาย ที่จะทำงานเพื่อสังคม แต่ผมเป็นคนหนึ่งที่รักคณะ รักมหาลัยของตัวเองที่สุด

ได้ค้นพบอะไรอย่างหนึ่งว่า การได้ทำอะไรเพื่อคนอื่นเพื่อสิ่งที่เรารัก เราศัทธามันจะมีความสุขมาก ในฐานะผู้ให้คนหนึ่ง เวลาที่เสียไป การเรียนที่เสียไป มันคุ้มค่า อย่างนั้นก็ยังถึงตอนนี้ ถ้ายังจะมีเสียใจก็ตรงที่ น่าจะทำกิจกรรมให้ได้มากกว่านี้ เรียนให้น้อยกว่านี้ดีกว่า เรียนไปแล้วก็ได้ แค่กระดาษแผ่นเดียวกับมา มหาลัยได้ให้อะไรกับชีวิตมากไปกว่านั้น เพียงแต่เราไม่รู้จักวิธีการไปเอาสิ่งนั้นมา

เปลี่ยนแปลงตัวเมื่อไปเยือน...ภูกระดึง 2539
ในระหว่างที่อยู่ปี 3 ประมาณเดือน กพ. มีเพื่อนชวนไปเที่ยวภูกระดึง ชวนให้ไปก็ไป ไม่ได้คิดอะไรมาก ตอนนั้นไม่ได้รู้จักภูกระดึงอะไรเลย ก็ได้ข้อมูลจากที่บ้านที่ เค้าเคยไปกันมา

เป้ก็ไม่มี เสื้อกันหนาวก็ไม่มี กล้องก็ไม่มีใช้กล้องกระดาษ จัดของก็ไม่ถูกไม่รู้จะเอาอะไรไป ต้องเสียเวลาหาของเหล่านั้นของนานเหมือนกัน ตอนนั้นจัดการเองทุกอย่าง จองรถทัวร์เอง หาข้อมูลเองสำหรับคนไปครั้งแรก internet ก็ยังไม่มี ก็ได้จากคำบอกเล่าของคนที่เคยไปมาแล้ว

และแล้ว...
และแล้วเมื่อได้ไปเยือน ได้สัมผัสกับ มลเสนท์ของธรรมชาติของภูกระดึง ความลำบากของทางขึ้นภู บอกกับตัวเองเลยกว่าที่ผ่านมา คิดผิดเสียแล้ว ที่ไม่เห็นความงามของธรรมชาติ

สั่งสมประสบการณ์
เมื่อได้เรียนรู้ว่าการเดินทาง ได้ให้อะไรกับชีวิต ชีวิตก็เริ่มเดินทางมากขึ้น แต่ก็อาจจะยังไม่มากเท่ากับคนอื่น เพราะว่าเพิ่งจะเริ่มชอบก็เมื่อ 10 ปีกว่าๆนี้เอง

ตอนนี้เดินทางเพื่อที่เสาะหา ตัวตนของชีวิตนี้ อยากจะเข้าใจชีวิตนี้ให้มากขึ้น ตอนนี้ก็พอจะรู้ว่าตัวเองชอบอะไร แต่ก็ไม่รู้ว่จะเปลี่ยนไปอีกหรือเปล่า เพราะว่าเด็กๆ ก็ยังเคยเปลี่ยนมาแล้ว

หรือเป็นเพราะว่าเด็กๆ นั้นยังมีความเข้าใจอะไรน้อย ยังเห็นโลกไม่มากพอ แล้วตอนนี้ละ เห็นโลกมากแล้วหรือ ต้องตอบว่ายัง ยังและยังอีกเยอะ

ชีวิตจะอาศัยการเดินทาง กีฬาที่เล่น กิจกรรมที่ทำ เป็นตัวขัดเกลาจิตใจ ให้ค้นพบความตัวตนอันนี้

"หรือว่าการเดินทางนี้จะต้องย้อนคืนสู่จุดเริ่มต้น" ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้นก็ยังน่าที่จะค้นหาอีกต่อไป


ลักษณะนิสัยหลักๆของตัวของ Blogger เองนั้นแบ่งได้เป็น 5 ข้อใหญ่


ข้อที่ 1. ลักษณะนิสัยหลักๆ
เป็นคนที่รักการผจญภัย ชอบกิจกรรมท้าทายความสามารถ ชอบออกกำลังกายหรือเล่นกีฬาที่ต้องรู้สึกว่าเหนื่อย หรือไม่ก็ต้องตื่นเต้น แต่ไม่ใช่เสี่ยงตายครับอันนี้คนละแบบกัน เคยมีเพื่อนๆบอกว่าเป็นคน hyperactive ส่วนตัวแล้วก็คิดว่าใช่แต่ไม่ได้ active อะไรมากมายขนาดที่คนอื่นเค้าพูดกัน

ย้อนอดีตนั้น ผมก็ไม่ได้รู้สึกถึงความว่าชอบอะไรผจญภัยเหนื่อยๆหรอกครับ แต่ว่าได้มีโอกาสไปสัมผัส ภูกระดึง เป็นครั้งแรกตอนปี 39 ซึ่งเป็นปฐมบทแห่งการเดินทางก็ว่าได้ ทำให้อะไรหลายๆอย่างในชีวิตเปลี่ยนไปเลย บอกได้เลยว่าผมได้รับอิทธิพลจากการไปเที่ยวภูกระดึงมาเต็มๆครับ

ข้อที่ 2. เป็นคนตะกละประสบการณ์
ชอบที่จะเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ไม่ชอบยึดติดกับอะไรอย่างเดียวนานๆ ชอบเปลี่ยนกิจกรรม หนังสือ เพลง อื่นๆ ไปเมื่อรู้สึกเบื่อ หรือทำได้ชำนาญแล้ว

ลักษณะแบบนี้ทำให้มีความสามารถเหมือนกับ เป็ด ไม่เว้นแม้แต่การเรียนก็ตามชอบเรียนอะไรแบบ เป็ด เป็ด

ข้อที่ 3. ความกลัว
เมื่อมีความกลัวเกิดขึ้นในใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องส่วนตัวก็ตามที ผมชอบใจวิธีหนีความกลัวอันนี้ ไปทำอะไรที่มันสนุกกว่าก่อนแล้วค่อยมาทำเรื่องที่กลัวทีหลัง ผลัดๆไปก่อนถ้ายังมีเรื่องสนุกๆให้ทำอยู่

ข้อที่ 4. ความขัดแย้งพยายามที่จะหลีกเลี่ยงความขัดแย้งระหว่างบุคคลกับบุคคล โดยพยายามที่จะใช้วิธีเจรจา ลื่นไหล ไปตามช่องว่างเหล่านั้นไปเรื่อยๆ โดยที่วิธีที่ใช้อาจจะไม่ได้ช่วยแก้ไขปัญหาอะไรได้เลย เพียงแค่ยกเอาตัวเองออกจากปัญหาเหล่านั้นมา

ข้อที่ 5. ต่อต้านอำนาจการครอบงำ
ไม่ชอบให้ ใครมาออกคำสั่ง ชอบให้คุยและแลกเปลี่ยนข้อมูลกันก่อนที่จะทำ ไม่ชอบทำอะไรไปทื่อๆ โดยที่ไม่รู้ความหมายของสิ่งที่ทำ

ที่เป็นแบบนั้นเพราะว่า ผมเป็นคนที่ชอบทางเลือก ชอบที่จะมีทางเลือก ไม่ชอบถูกปิดตาให้ทำอะไรทั้งสิ้น


There is nothing in life to be fear, it is only to be understood.






 

Create Date : 04 มกราคม 2552    
Last Update : 4 มกราคม 2552 21:11:45 น.
Counter : 173 Pageviews.  


ลานสน
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ตราบที่ยังมีความฝัน ตราบนั้นก็ยังเดินหน้าสู้ต่อไป
Custom Search
Friends' blogs
[Add ลานสน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.