All Blog
ตัวเลข



ประเดิมรูปแรกด้วยสาวสวยสไตล์อาหรับราตรี ซึ่งมิใช่ใครที่ไหนก็ "นิกม่า" หนึ่งในจำนวนจอมยุทธผู้ถ่ายทอดวิชาคัมภีร์ระบำหน้าท้องให้เดี๊ยน ผลจากการฝึกเดินท่าอูฐและการส่ายกล้ามเนื้อต่างๆที่ไม่เคยได้ใช้ ทำเอาอีแอร์เต้นไปจุกไปเลย
อับอายประชาชี มิเห็นชาวบ้านเขาจะเป็นดังเช่นข้าพเจ้าเลย


ถ้าสนใจชมระบำหน้าท้องดึกดึ๋ยตระการตาจากเกจิ
สุดฮิปของเดี๊ยนก็แนะนำให้ไปดูที่โรงแรมเกรซ ตรงสุขุมวิทซอย 3 ย่านชุมชนอาหรับทั้งหลายสิงสถิตย์อยู่ เดินเข้าไปในโรงแรมแล้วเลี้ยวขวาประมาณ 2 ครั้งก็จะเจอห้องแสดง ซึ่งก็ได้ยินว่ามีทุกวันช่วงตี 1 ครึ่ง อาจารย์เจ๊นิกม่าแกเต้นคราวละ 20 นาที ซึ่งก็มีอุปกรณ์ต่างๆของระบำหน้าท้องยอดนิยมของแต่ละประเทศมาแสดงให้ดู
ไม่ติดบินก็คงจะไปแหลถ่ายวีดิโอมาแอบก๊อปปี้ไปเด้นเองดึ๋งดั๋งที่บ้านให้น้องชายตัวดีอ๊วกแตกเล่น



เจ้าตัวเล็กปิดเทอมกลับมาป่วนที่บ้านค่อเดือนก่อนจะเตรียมตัวบินกลับไปขายขนมจีบใส่อาหมวยทั้งหลายที่ปักกิ่งตามเดิม เหตุที่ได้บินกลับมาเป็นสารถีเดี๊ยนบ้างในบางไฟล์นอกจากอยู่ในระยะปิดภาคเรียนที่เมืองจีนแล้วก็คือ "ไฟไหม้บ้าน"

จะไหม้บ้านใครถ้าไม่ใช่บ้านตัวเองที่เช่าอยู่กับนักเรียนไทยรุ่นกระทงก๊กหนึ่ง แถมห้องที่เกิดเหตุก็เป็นห้องนายตัวแสบนี่ซะด้วย ได้ความว่าไฟฟ้ารัดวงจรเป็นผลมาจากเต้าเสียบไฟราคาถูกที่ดันเสียบเอาไว้แต่ไม่ได้ใช้งาน ผลก็คือไหม้กันเกรียมทั้งตู้เย็น โทรทัศน์ แอร์ ทีวี
ไม่เหลือ เหตุเกิดบนตึกชั้น 22 กว่าที่ตำรวจดับเพลิงจะนิ๊งหน่องขึ้นลิฟท์มาดับก็แทบไม่เหลืออะไร

หลังจากเจรจาและเดินเข้าเดินออกสถานีตำรวจอยู่หลายวัน งานนี้เตี่ยเดี๊ยนอักเจ๊กโดนไป 3 หมื่นหยวนเป็นค่าเสียหาย แต่ก็ไม่ได้จ่ายซะคนเดียวหมดหรอกค่า น้ำใจเพื่อนร่วมห้องและเพื่อนนักเรียนไทยและเทศในต่างแดนทั้งหลายรวมถึงผู้ใหญ่หลายท่านก็ให้ความช่วยเหลือทั้งที่พักอาศัยใหม่และช่วยกันเรี่ยไรสบทบทุนแต่หนุ่มนักเรียนไทยวัยเบญจเพศกลุ่มหนึ่งที่ประสบเหตุในวันนั้น ณ สถานที่เดียวกันวันที่ 7 เดือน 7 ปี 2007 และดั๊นใส่เสื้อกันเบอร์ 7 อีกแหนะ อะไรจะบังเอิญปานนั้น








ตอนนี้เจ้าตัวดีเลยไม่มีบ้านอยู่ต้องหอบกระเป๋าพร้อมผองเพื่อนไปกบดานบ้านสาวๆนักเรียนไทยของมหาลัยจิงเม่าอยู่ชั่วคราวก่อนจะหักคอฝากกระเป๋าเอาไว้แล้วมาตั้งหลักที่บ้านก่อน ระทึกใจแทน คราวนี้เลยเป็นบทเรียนราคาแพงที่ต้องรู้ไว้ก่อนจะทำสัญญาเช่าบ้านกับเจ้าของบ้าน ณ ประเทศใดก็ตาม ควรจะอ่านสัญญาให้ละเอียด ยิ่งถ้าระบุว่าผู้เช่าต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในทุกกรณีถ้ามีความเสียหายเกิดขึ้นก็.....คิดหลายๆตลบก่อนนะเกลอทั้งหลาย ก่อนจะเป็นเจ้าไม่มีศาลแบบน้องชายอีแอร์ อันนี้กระเป๋าแบนด้วยเหี่ยวด้วย อีกทั้งแฟนทิ้งจากการที่ไปเรียนต่อเมืองนอกนานเกินไป (ในความรู้สึกของบางคน)


หลังจากรู้ซึ้งถึงอาการรักแท้แพ้ใกล้ชิดแล้ว หน้าตาไม่สเบยหลังจากนั้นได้ไม่นาน เดี๊ยนก็เห็นมันกลับมารื่นเริงปาร์ตี้กับเพื่อนฝูงและหนุกหนานกับการโหลดหนังโป๊ต่อเช่นเดิม

เฮ่อ......นี่แหละนะ ไปละขอพักเหนื่อยก่อนจะมาเล่าประสบการณ์โดนหิ้วไปโรงพยาบาลของเดี๊ยนหลังเที่ยงคืน ณ แดนทะเลทรายให้ฟัง



Create Date : 23 กรกฎาคม 2550
Last Update : 1 สิงหาคม 2550 6:50:57 น.
Counter : 1131 Pageviews.

1 comment
โดนทิ้ง
.............เห็นชื่อหัวข้อก็อย่าเข้าใจผิด มิใช่เรื่องกระเป๋าแบนแฟนทิ้งอะไรเทือกนั้นดอกค่า ตาหรั่งดองกับเดี๊ยนยังจูจุ๊บมือถือแทบเน่ากันทุกวันตราบใดเท่าที่ยังมีสตางค์จ่ายค่าโทรศัพท์และค่าอินเตอร์เน็ตอยู่ทุกเดือน แต่เรื่องกระเป๋าแบน.....อันนี้เรื่องจริง อร๊ายยยยยยย ขายหน้า

อย่าตกใจอะไรมากมาย เห็นแต่งตัวสวยเริดเชิดหยิ่งเดินจิกส้นสูงหัวแหลมทิ่มแทงวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างหน้าบ้านก่อนไปขึ้นไฟล์ไปทำงานทุกวันนี้ อย่าถามว่าเงินในกระเป๋ามีเท่าไร อีแอร์ตอบมิได้ค่า


ดอลล่าห์ ยูโร ปอนด์ หยวน นังแอร์สวมแว่นเรแบน (ปลอม)สีดำทรงโตมีจนกระเป๋าแทบทะลัก แต่อย่าถามเงินสกุลบาทไทย เดี๊ยนมีแต่แบ็งค์แดงๆเขียวๆ สีอื่นอย่าถามมันหยาบคายไม่รู้รึไงยะนี่มันปลายเดือน ไม่ใช่แอร์เอมิเรทนะเฟ้ยจะได้ไฮโซเบี้ยเลี้ยงกระจายราวกับพิธีแรกนาขวัญงานวันพืชมงคล


ยิ่งไฟล์ล่าสุดเดี๊ยนโดนทิ้งให้ตกรถบัสลูกเรืออยู่ที่สุวรรณภูมิตอนตี 1 หลังจากเดินกลับไปที่Gate G2
เพื่อจะอาถุงใส่Cabin shoes, ผ้ากันเปื้อน และถุงมือยางที่ลืมไว้
ในตู้เก็บเสื้อโค้ทตรงประตู 2L ด้านหลัง
ชั้นบิสเนส และลูกเรือที่มารับไฟล์ต่อไปก็ไม่ได้ดูให้เลย จะว่าอคติก็ไม่เถียงแต่ถ้าคนที่มารับตำแหน่งนั้นแทนเดี๊ยนไม่ใช่นังอ้วนปากสุนัขอันเลื่องลือที่มีเรื่องกันกระฉ่อนหน้าเว็ปไซค์และในบริษัท ก็คงจะรู้แล้วว่ามีอะไรผิดปกติอยู่ในตำแหน่งของตัวเองบ้าง ไม่ใช่สักแต่ว่าจะเลียห้องน้ำ ใช้ปากทำงานแทนสมองตลอดเช่นทุกไฟล์ ไม่เช่นนั้นเดี๊ยนคงได้กระเป๋าคืนหลังจากยืนรอลูกเรือให้ออกจากเครื่องให้ครบทุกคนร่วม 20 นาทีแล้วล่ะ
ก่อนหน้านี้เดี๊ยนฝากชุดเสื้อลำลองของลูกเรือที่เปลี่ยนตอนลงไปนอนใต้ท้องเครื่องประจำสเตชั่นของตัวเองได้ ก็มีการส่งต่อไปให้เพื่อนร่วมไฟล์นั้นถือไปถามหาเจ้าของกันหน้าเกท ซึ่งมักจะเกิดขึ้นบ่อยๆ


กว่าเดี๊ยนจะเดินกลับไปเอาก็ถึงเวลาขึ้นเครื่องของผู้โดยสารแล้ว ซึ่งไฟล์เต็มร่วม 300 คน อีแอร์เข้าไม่ถึงประตูเครื่อง อีกใจก็กลัวโดนกัปตันทิ้ง สุดท้ายมันก็ทิ้งกรูจริงๆด้วย


นึกภาพว่าตอนนั้นอยู่ประตูผู้สารขาเข้า กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาถึงก็หยุดยืนอึ้ง ลมพักหวิวๆใบไม้ปลิวผ่านหน้า

งานนี้เสียค่าแท็กซี่รวมค่าทางด่วนแทบกระอักเลย แต่คิดอีกแง่ก็มิต้องทำหน้าบ๊องแบ๊วตาใสซื่อไปขอโทษกัปตันหน้าโฉดให้รอดจากการโดนด่าที่รบกวนเวลาอันมีค่าของลุงๆทั้งหลาย โอ้.....



แม้กระเป๋าจะฟีบแต่พรุ่งนี้ก็ขอไปเดินช๊อปเสื้อกับกางเกงเล่นเซิร์ฟ Billabong ตามด้วยซีดีของ NEYO, HipHop และR&B ให้พี่อี๊ดหน่อยละกันพี่แกฝากสตางค์มา 100 ดอลล่าห์

งานนี้แอร์สาวใจดีจัดให้แต่ขอแลกด้วยน้ำหอม
Paris Hilton รูปหัวใจที่ขุดรูหาที่ไหนก็ไม่เคยเจอสักที เดี๊ยนให้แกมาเก็บตังค์ทีหลังถ้าหาซื้อให้ได้
พี่แกคงเห็นว่าไหนๆแล้วคงไม่แคล้วโดนหักคอค่าน้ำหอมเป็นแน่ก็ฝากซื้อลิ้นจี่กับเงาะด้วยซะเลย แหมโป๊ะเช๊ะเข้าฤดูกาล


อีแอร์ได้แต่กัดฟันกรอดๆ ไอ้พี่อี๊ด......เห็นชั้นเป็นแอร์โลจิสติกเดลิเวอรี่รึไงยะสั่งเอาสั่งเอา
หน้ามืดเมื่อไรมีโดนตบจูบแน่เลยแก


ปล. ระหว่างไฟล์แขก5 วันที่แล้ว เดี๊ยนก็ว่ามิได้กวนบาทาใครในแกรี่เลยนะ ตอนเสริฟ์อาหาร น้ำสไปร์ทเจ้ากรรมก็พุ่งกระฉูดเข้าทั้งหน้าทั้งยูนิฟรอมเลย เปียกมะล่อกมะแลกทั้งๆที่ก้มลงเปิดแล้วแต่ผู้โดยสารแขกก็โดนหางเลขไปด้วย พี่แขกไม่หน้างอเพราะหัวล้านเปียก แต่ก็ขอยึดน้ำอัดลมขวดลิตรนั้นไว้คนเดียวทั้งขวดเลยละกัน



Create Date : 02 กรกฎาคม 2550
Last Update : 2 กรกฎาคม 2550 1:52:49 น.
Counter : 287 Pageviews.

7 comment
วันที่วุ่นวายและนายคนใหม่



รูปแรกว่ากันด้วยเรื่องสนามบินนานาชาติเมืองกวางเจา
เป็นเดือนแรกที่บริษัทเปิดรูทบินไปเมืองนี้ กะดึงลูกค้าแม่ค้านักธุรกิจทั้งหลายมาขึ้นเครื่อง อีแอร์ก็รับเละงานนี้ แต่ละนายแต่ละนางส่วนมากแสบๆทั้งนั้นโดยเฉพาะพวกพ่อค้าแขกทั้งหลาย กรูละเซ็ง เดี๋ยวจะเล่าวีรกรรมให้ฟัง





นี่เป็นห้องรับรองผู้โดยสาร First class แต่ก็พวกเดี๊ยนก็ได้รับส่วนบุญนั่งๆ นอนๆ ทั้งกินทั้งดื่ม สารพัดสารพันกันเข้าไป 3-4 ชั่วโมงระหว่างรอไฟล์ถัดไป ลูกเรือทั้งหลายอิ่มหมีพีมันโดยเฉพาะลูกเรือไทยหัวดำอย่างเดี๊ยน ลูกเรืออาหรับก็เลือกกินอย่างจำขัดจำเขียดเพราะไอ้ติ่มซำที่วางส่งกลิ่นหอมหวลอยู่ตรงหน้ามัน บ่ ใช่
ฮาลาลนะพี่น้อง


อารมณ์สะใจกันแทบทุกคนที่เห็นพวกลูกเรือชาติหยิบทั้งหลายมันทรมานโดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ต้องมาร่วมชะตากรรมบินไป-กลับเช่นเดียวกับลูกเรือไทย หลังจากที่ต้องรับชะตากรรมให้มันเอาเปรียบมาตลอดนับปีบนไฟล์ ตอนนี้คงได้รับรู้รสชาติการบินไป-กลับไฟล์ในทวีปนี้และได้บินไปกลับ20ชั่วโมง นอนคืนเดียวอย่างพวกกรูบ้าง


แต่ไฟล์สั้น 12 วันของพวกนี้ก็สบายขึ้นเยอะ กลายเป็น 8 วันได้นอนประเทศนึงคราวละ 2 คืนสบายโคตร ไม่มีเส้นอย่าหวังเลยจะได้บินรูทนี้บ่อยๆ ทำใจๆ ลูกเรือที่ดีๆคงไม่ได้มาบินแบบนี้บ่อยๆ คงเป็นพวก 3 ขีด 4 ขีดบนบ่าอายุงาน11 - 25 ปีแต่ทำเป็นแค่อ่านหนังสือพิมพ์ในแกรี่ ไม่ก็เล่นโซโดกุ แล้วที่ขาดไม่ได้คือสูบบุหรี่ในห้องน้ำ ใครเลวครบสูตรแบบนี้ถ้าลองมีเรื่องกันล่ะก็ ตายแน่....อีแอร์จะเล่นบทแม่มดแจ้นไปสาระแนฟ้องกัปตัน ไม่เคยทำแต่บางทีเห็นจะต้องทำตามลูกเรือญี่ปุ่นบ้างซะแล้วจะได้ขลังหน่อย5555










เครื่องดื่มมีให้เลือกกันหลากหลายมีท้งเบียร์ชิงเต่า
บัตไวเซอร์ ไฮเนเกน อาซาฮี ไวน์ เบียร์ แชมเปญ ที่พูดมานี่อดนะยะห้ามกินระหว่างงาน แต่ว่าไม่ได้ห้ามเอากลับนี่เนอะ ฮึๆๆๆ ก็ได้แต่กินกาแฟคาปูชิโน่ เอสเพสโซ่ ชามะนาว น้ำส้ม น้ำอัดลมไปตามเรื่อง ข้าวห่อใบบัว หมั่นโถ ขนมจีบซาลาเปาก็มีนะเออ กินเสร็จก็ไปเล่นอินเตอร์เน็ตดีกว่า ไม่มีปัญญาออกไปเดินเล่นไกลกว่าตู้โทรศัพท์สาธารณะข้างนอกเลย เพราะส้นสูงที่ใส่ๆกันอยู่มันไม่อำนวย ขาลากเอาง่ายๆ







คู่หูคนใหม่ในเดือนนี้ เดี๊ยนเลยแฮปปี้ในการทำงานขึ้นมากโขเพราะต่างคนต่างทำงานของตัวเองช่วยเหลือเพื่อนร่วมงานได้ก็ช่วย โดยที่ไม่ได้โกยหน้าที่ของทุกคนมาเป็นของตัวซะหมดแถมยัดเยียดให้เพื่อนร่วมชาติของมันอีกอย่างที่เดี๊ยนเคยเจอ แถมยังแทงข้างหลังกรูอีกต่างหาก

Gott sei dank หลังจากเขียนรายงานไปยังออฟฟิสที่ไคโร นังอ้วนปากสุนัข ดีแต่ถึกเหมือนยามที่สุวรรณภูมิก็ออกไปจากตารางบินของเดี๊ยนตลอดกาล ใครไม่โดนเองคงไม่เข้าใจ ให้มันไปหลอกล้วงตับรุ่นน้องและ kiss ass สาวแอร์นางอื่นละกัน อินชาอัลละห์
กรูรอดละพี่น้อง....





2 อาทิตย์ที่ผ่านมานี้วุ่นวายเป็นบ้าตั้งแต่เรื่องขอตั๋วลดราคาให้ป๋าแล้ว เลขาหน้าห้องนายลาพักร้อนและดันสัพเพร่าดองจดหมายเดี๊ยนไว้กองสุมๆหน้าโต๊ะหล่อนด้วย ป๋ากรูจะบินวันรุ่งขึ้นยังไม่ได้คำตอบเรื่องตั๋ว นังเหียกนี่จริงๆเลย อีแอร์อยากกรี๊ดดดดดหลังจากรออีเมลล์ตอบมันเป็นอาทิตย์


สุดท้ายลงไฟล์ 10 ชั่วโมงหัวฟูตาโหลลงมาจากเครื่อง ก็ต้องบึ่งแท็กซี่เข้ามาออฟฟิสทันก่อนนายไปประชุมข้างนอกพอดี เกือบเป็นลมหลังจากนายบอกไม่รู้เรื่องจดหมายแถมไม่เคยเห็นสัญญาที่เคยเซ็นต์กับลูกเรือชุดแรกเพราะเพิ่งย้ายมาใหม่แค่ครึ่งปี จะให้เดี๊ยนกลับไปเอาสัญญาจากบ้านมาให้ดู แม่ง....บริษัทไม่มีก็อปปี้รึไงฟะ ก่อนเดี๊ยนจะขาดใจตายเพราะกรูเหนื่อยใจ ก็เลยยื่นคำขาดปีที่แล้วนายเก่าให้กรู 8000 แบบยังไม่รวมภาษี งั้นคราวนี้ขอเหมือนเดิมละกัน พี่แกเลยบอกว่า OK, but this time just only for you!!!


เออ....กรูประทับใจมาก บวกภาษีน้ำมันอีก 3 พันกว่าบาทก็เป็น 11,405 บาท กรุงเทพ - ปักกิ่ง - กรุงเทพ ถูกกว่าซื้อตั๋วเองจากบริษัททัวร์หน่อย แต่เหนื่อยแทบขาดใจ


เนื่องจากความสวยมิเพียงพอจะขอไฟล์ได้เหมือนคนอื่น ทั้งๆที่ขอก่อนตารางบินจะออกหลายวันอยู่ เลยอดได้ไฟล์ไปส่งเตี่ยขึ้นเรือบิน กระเป๋าถือขึ้นเครื่องเลยเกือบถูกโยนทิ้งทั้งใบเนื่องจากเต็มไปด้วยน้ำหวานและซอสปรุงรสต่างๆที่แม้จะเพ็คไว้อย่างดีในถุงพลาสติกปิดผนึกแต่ดันเกินจากที่เขากำหนด ถ้าเป็นกระเป๋าลูกเรือก็คงผ่านฉลุยไปแล้ว อีแอร์ก็เลยโทรทั้งจิกทั้งอ้อนให้ทั้งพี่ทั้งเพื่อนที่จะหาได้ในสนามบินช่วยสงเคราะห์เอากระเป๋าลากจิ๋วทั้งใบนั้นไปเก็บในออฟฟิสให้หน่อย เห็นของผู้โดยสารโดนโยนทิ้งเป็นเข่งๆทุกชั่วโมงก็สงสารเหมือนกัน บางรายแบกรังนกมาเป็นหมื่นกะไปประมูลเอารายได้เข้าหน่วยงาน แต่โดนโยนทิ้งซะงั้น อย่าให้เดา....จะเสร็จใครถ้าไม่ใช่เจ้าหน้าที่ตรงนั้น รึไม่จริง


วันกลับก็ต้องเลื่อนเองให้คุณเตี่ยอยู่กินเป็ดปักกิ่งกับไอ้ตัวเล็กไปอีก 2 วัน ถึงจะได้ไฟล์กลับมาเจอเดี๊ยน


คราวนี้อีแอร์ต้องใช้ของขลังเรียกเตี่ยขึ้นไปนั่งบิสเนสให้ได้เลยคอยดู เสริฟ์กระหน่ำอันลิมิเต็ดแซลม่อน ขาแกะ สเต็กกุ้ง ผลไม้ ฯลฯ ที่พูดมานี่อาหาร Crews นะยะอย่าหาว่าชั้นลำเอียงงุบงิบอาหารคนอื่นนะ สละส่วนของเดี๊ยนให้ก็แสดงว่าถ้าไม่มีอาหารผู้โดยสารเหลือ อีแอร์ก็กินมาม่าที่แบกมาเองล่ะค่ะมื้อนั้น


ไฟล์กวางเจานี้เพิ่งเริ่มเปิดได้เดือนนี้เป็นเดือนแรก ผู้โดยสารเลยบางตา 90 - 180 คนเท่านั้น ไม่ใช่ 286 อย่างที่เคยเจอแทบทุกครั้งในรูทอื่น แต่แค่ตัวเลขที่ว่านี้ก็ทำให้แอร์ไทย 2 นางหน้ายิ้มแย้มพรางกัดกรอดๆแหละค่า เนื่องจากผู้โดยสารแทบทั้งหมดดูออกว่าไม่ใช่นักท่องเที่ยวแน่ๆ เป็นพ่อค้าชัวร์ 99.9905 เปอร์เซ็นต์


อารมณ์สนุกสนานรื่นเริงก็จะไม่มี กว่าครึ่งจะทำหน้าตูดรมณ์บ่จอยวางมาดมันทั้งก๊ก

ประเภทกรูรู้ดี อย่าแนะนำมากวีดีโอสาธิตความปลอดภัยท่องได้แล้ว (วันหลังจะเชิญมาทำเดโม่หน้าเคบินคอยดู)

กรูเดินทางบ่อย (เออ...เชื่อ หน้าเดิมๆ)

กรูจะนอนอย่าปลุกเดี๋ยวมีกัด (ไม่ปลุกมึงกรูก็โดนเพอร์เซอร์กัด ตื่นขึ้นมาเสือกหิวก็หาว่าไม่ปลุกอีก ซวยกรูอีก)

หรือไม่ก็กรูจะกินจะดื่มทุกอย่างที่มีราวกับเจรจาธุรกิจพันล้านอยู่ภัตตาคารลอยฟ้า (ชั้นประหยัด)

กรูไม่ให้ตรวจบัตรที่นั่งตอนขึ้นเครื่องใครจะทำไม (เห็นเดินไปนั่งที่คนอื่นทุกทีอ่ะ)

กรูจะไปสูบบุหรี่ข้างนอกตอนเครื่องทรานสิท ไม่งั้นฟ้องกัปตันแล้วจะเขียนจดหมายคอมเพลนด้วยเอ้า (หน้าที่กราวเฟ้ยมากัดไรลูกเรือวะ)

กรูขอไรต้องได้ทันทีไม่งั้นมีโวย ด้านได้อายกรูกลัวอด

กรูจะนอนตอนเขาไล่ลงจากเครื่องทุกคนช่วงทรานสิท
(ช่างไม่รู้เลยรึไงลูกเรือใหม่ยังไม่มาเปลี่ยนกะมึงไม่ลงกรูก็กลับบ้านไม่ได้เว้ย กัปตันจะกลับบ้านไปหาเมียเข้าไจ๋ ฮ่วย....)



ปล.
1. ลุ้นอยู่เรื่องตั๋วฟรี จะโดนเบี้ยวมั้ยวะเนี่ยดันเป็นสัญญาลมๆซะด้วย

2. เจ็บตาชมัดหลังจากทนสวยด้วยขนตาปลอมอยู่เกือบอาทิตย์ คันไม้คันมือดึงมันออกทั้งยวงเลย ไชโยต่อไปนี้จะได้กลับไปนอนคว่ำซะที

3. รู้สึกหัวสมองมีรอยหยักเพิ่มหลังจากเข้าไปเรียนอ่านหนังสือพิมพ์จีนเพิ่มกับบรรดาอาแปะอาซิ้มทั้งหลาย กลับไปเด็กสุดและโง่สุดในห้องเช่นเดิม
แต่เป็นหางสิงห์โตย่อมดีกว่าเป็นหัวหมาเน้อ อาจารย์เป็นชาวมาเลเซียจบจากไถจงเลยได้เรียนทั้งตัวเต็มตัวย่อสะใจเลยตู วันแรกก็เรียนเรื่องอายัดทรัพย์คนหน้าเหลี่ยมซะแล้ว แค่คิดเรื่องศัพย์ก็มันละพี่น้อง ลงไฟล์เสร็จก็ท่องหนังสือกันหัวบานเลย

4. ใครอยากเห็นอาจารย์ระบำหน้าท้องเดี๊ยนก็ต้องเปิดดู Marie clair ฉบับล่าสุดเล่มเขียวๆเดือนมิถุนายนนะยะ เจ๊เขาดังใหญ่ละ

5. กลับจากไคโรไฟล์หน้าคงได้ห้องนอนคืนจากลูกลิงทั้งหลายเย่.....PARTY หลังจากที่ต้องระเห็ดไปนอนห้องเจ้าตัวเล็กที่ถูกปิดทิ้งไว้ซึ่งรกชิบ และเล็กยังกับห้องลูกคนใช้ในละคร แต่หม่ามี๊คงเหงาเพราะหลานๆลูกครึ่งที่รักทั้งก๊งหมดเวลาช่วงปิดเทอมได้เวลากลับบ้านแล้ว ป๋าเดี๊ยนก็คงไม่มีใครให้บังคับมาหอมแก้มทุกเย็นอีกนานเลย

6. ลุงเพอร์เซอร์ยุ่นเม้าท์ให้ฟังว่าผู้โดยสารมะกันม่องเท่งจากไฟล์ไคโรขนิวยอร์ก และบนเครื่องโบอิ้ง 777 ที่รักซะด้วย ลำที่ใช้รหัสว่า BX ซึ่งเดี๊ยนจะเจอมันบ่อยมาก ที่สำคัญศพท่านผู้โดยที่เพิ่งจะละสังขารหลังจากเครื่องออกไปไม่นานก็ถูกเอาไปวางไว้ในห้องนอนลูกเรือ สรุปว่าไฟล์ที่แสนยาวนั้นไม่มีใครได้นอนสักคนเดียว ใครจะไปกล้าลงไปนอนฟะ มืดก็มืด โคตรเย็น แถมมีศพอีก แต่ที่ลุ้นคือ ศพนั้นเขาเอาไปวางไว้เตียงไหนอ่ะ จะได้รู้กันให้ลูกเรืออียิปต์มันไปนอน อร๊ายยยย เลวมานานละ Thank you for your compliment kha





Create Date : 17 มิถุนายน 2550
Last Update : 19 มิถุนายน 2550 17:17:09 น.
Counter : 379 Pageviews.

7 comment
ของฟรีมีจริงเหรอ
หน้ายังเยินอยู่ไม่หาย แต่งหน้าแทบทุกวัน
โบ๊ะๆมันเข้าไป หน้าเนียนๆเลี่ยมๆของชั้นก็มีอันต้องดูแลรักษามากขึ้นกว่าเดิมไม่ว่าจะด้วยการพอกหน้าสารพัดวิธี เพื่อให้สิวเสี้ยนที่บังอาจมีได้หลุดลอกออกไปบ้าง


2 ไฟล์ที่ผ่านมาในวันเดียวไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ ประชาชีชะงักการไปเที่ยวหน้าร้อนกันรึยังไง
ขาไป 55 ชีวิต ใช้เวลาบิน 4.20ชั่วโมง ลูกเรือกระดี้กระด๊ากันหน้าตาสดใสกันเพระไม่ได้เจอไฟล์แบบนี้กันมานานเกือบปีแล้ว ว่าแล้วตัวขี้เกียจที่เห็นแววตั้งแต่ไฟล์ต้นทางไคโรเมื่อไม่กี่วันที่แล้ว คราวนี้ก็เริ่มออกลายนอนมันตลอดไฟล์ เลวจริงๆ


แล้วตื่นมาทำหอกหักอะไรตอนเครื่องลดระดับพอดีอีก 3ชั่วโมงต่อมา

ผู้โดยสารส่วนใหญ่เป็นนักกีฬาคริกเก็ตทีมชาติอียิปต์ที่จะไปแข่งที่กรุงปักกิ่ง นอนสลบกันน่าดู ห้ามปลุกมากินข้าวอีกแหนะแต่ก็เล่นเขมือบอาหารลูกเรือที่เป็นขนมปังไปซะทั้งขาไปและกลับ เดี๊ยนคันปากเลยเอ่ยถามลูกเรือตัวดีที่เป็นเพื่อนกับนักกีฬาพวกนี้ว่า "ถ้าลูกเรือเที่ยวต่อไปถามถึงขนมปังจะให้เดี๊ยนตอบมันว่าอะไร พี่แกเล่นโกยแม่งมาหมดตู้ทั้ง 2 ถาดใหญ่"


มันตอบแค่เพียงว่า "ช่างมัน" แล้วยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ นี่ถ้าเดี๊ยนเป็นพวกกินขนมปังแทนข้าวแล้วล่ะก็ มรึงตายแน่....ฮึ่ม..ทั้งทีมทั้งคนหน้าใหญ่และคนกินเลย


ไฟล์นี้ลุงเพอร์เซอร์ชอบเล่นผีหลอกตามแกรี่ โดยชุดผีที่ประยุกต์มาจากเปลือกเงาะเจาะรูทำเป็นลูกตา, เปลือกแก้วมังกรทำเป็นเขี้ยว ว่าแล้วลุงก็เอาผ้าห่มคลุมโปรงเป็นผีหลอกไปทั้งแกรี่หน้า กลาง แล้วก็แกรี่ท้ายเครื่อง ทำไปได้


ป้าเพอร์เซอร์กิ๊บเก๋ขาใหญ่ใจดี ชมว่าเดี๋ยนเป็นเด็กดีเค้าชอบ จำได้ว่าเมื่อล่าสุดเดี๊ยน
บวมกว่านี้ไปทำไรมาถึงผอม หนูเฟริมขึ้นไงคะป้า พักนี้ทานอะไรไม่ค่อยได้เยอะ บินกระหน่ำ มันเลยลงหน่อยแต่หน้าปัดที่ชั่งมันไม่กระดิกเลยสักนิด


นอกจากนั้นป้ายังสอนเทคนิคให้แกล้งเมาเวลาถูกใช้ทำงานตอนขอไฟล์ไปเที่ยว ซึ่งลูกเรือไทยมักจะโดนขอร้องแกมบังคับให้ทำงานของเป็น Extra crew หรือ Passive crew เป็นประจำโดยเฉพาะไฟล์ปักกิ่งที่มีจำนวนลูกเรือน้อยกว่าไฟล์ยาวและผู้โดยสารเต็มลำ


ซึ่งลูกเรือชาวอียิปต์แน่นอนมากกว่าครึ่งว่าจะทำงานกินแรงเรามากๆถึงแม้จะรู้ว่าลูกเรือไทยที่ยอมมาช่วยงานจะไม่ได้ค่าตอบแทนและอยู่ในช่วง Holiday แต่ใครจะสนคนมันจะเอาเปรียบ อย่างมากก็แค่ชมว่า YOU're very nice Thai crew น้ำใจงาม แต่ลับหลังก็คงโดนด่าว่าโง่ชัวร์ป๊าด แต่หลายคนก็ไม่กล้าจะปฏิเสธเพราะเกรงใจเพอร์เซอร์ที่เห็นหน้ากันบ่อยๆและไม่อยากมีปัญหาเวลาเจอกันไฟล์หน้า


คราวนี้ป้าและลูกเรือบางคนบอกทริคให้กล่าว
ปฎิเสธไป และอ้างถึงแมนน่วลเกี่ยวกับกฏการบินทั้งหลายว่าถ้ามีใครแจ้งว่าเราทำงานทั้งๆที่ไม่มีหน้าที่บนไฟล์นั้น
ลูกเรือคนนั้นต้องรับผิดชอบด้วยการโดนปรับเป็นจำนวนนับพัน (ไม่รู้หน่วยเงินอะไร)ทีเดียว แค่นี้ก็มีอันกระเจิงว่ากรูรู้จริง หลอกให้กินหญ้าเหมือนเดิมไม่ได้ซะแล้ว
แต่กฏนี้ยกเว้นกรณี Emergency Landing อย่างที่เดี๊ยนโดนนะเค๊อะ


ไม่กี่วันก่อนเข้าไปออฟฟิสที่สีลมว่าจะไปพบนายคนใหม่เรื่องขอซื้อตั๋วลดราคาและตั๋วฟรีให้ Daddy n Mom ไปยุโรปโครงการ Meet the Parents เดือนสิงหานี้สักหน่อย
แต่ก็ยังไม่เสร็จง่ายๆ ต้องรอเอกสารรับรองจากฮอลแลนด์ซะอีกเป็นกระบุง ตั๋วฟรีที่ว่านั้นยังไม่รวมค่าภาษีที่ต้องจ่ายอีก 5400 บาทต่อหนึ่งคน อีกทั้งยังเป็นตั๋ว Not confirmed คือถ้ามีผู้โดยสารเต็มเราก็อด ทั้งๆที่ต้องระบุวันและทำเรื่องอยู่นานเป็นเดือนๆ



แอร์ญี่ปุ่นไม่ต้องจ่ายสักบาทเวลาขอตั๋ว ฮ่วย......ไม่แฟร์เลย


ปล.
1. เมื่อวานไปเดินเล่นตามประสาสาวโสดกลับเกลอเก่าสมัยเรียน เดินไปถึงตรอกข้าวสารก็จ๊ะเอ๋กับผู้โดยสารที่คุ้นๆหน้าอยู่ 2 คน
อีแอร์รีบเดินเบี่ยงไป กลัวจำได้ ถ้าท่าทางปกติไม่ใช่พวกทีลูกเรืออียิปต์เรียกว่า Weird passengers เดี๊ยนคงไม่หลบดอกค่า

2. ผู้โดยสารอียิปต์ที่คุ้นหน้า ทักว่าเดี๊ยนผอมกว่าเก่า
พรางบอกให้เดี๊ยนเพิ่มน้ำหนกหน่อยน่ารักกว่านะ อร๊ายยยย อะไรเนี่ย อ้วนก็ด่า ผอมก็ว่า เอาไรกับชีวิตดีเนี่ย ขอตัวเอากาแฟไปพอกหน้าก่อนนะ ไฟล์หน้ามาเม๊าท์ใหม่พร้อมรูปอ่ะจ๊า



Create Date : 29 พฤษภาคม 2550
Last Update : 31 พฤษภาคม 2550 19:35:20 น.
Counter : 288 Pageviews.

0 comment
อันนินทากาเลเหมือนเทน้ำ
ไฟล์ที่ผ่านมารีบจนเส้นเลือดปูดโปนเชียวเพราะดันนอนเพลินจนตื่นสายไป 1 ชั่วโมง

อย่าถามเรื่อง Wake up call หรือ Pick up time ระหว่างอยู่นอกประเทศเบส เพราะไม่มีกับใครเค้า รับผิดชอบตัวเอง
ตอนนั้นเป็นเวลา 3 ทุ่มแล้วบ้านเราก็ประมาณตี 2 ตามปกติต้องหน้าเด้งผมเดิ้นออกไปเช็คเอ้าท์ แต่กลับเป็นเวลาที่สะดุ้งตื่น ตายห่า..น กระทะไฟฟ้าก็ยังไม่ได้ล้างกะว่าตื่นเร็วหน่อยมาเก็บของแต่ดันหลับลึกไปซะนี่


รถโรงแรมเจ้ากรรมก็กว่าจะมาได้ ระหว่างทางก็เวียนไปรับผู้โดยสารที่เป็นแขกของโรงแรมตาม Arrival Hall ที่เป็นทางผ่าน ก่อนหน้านั้นยังออกนอกเส้นทางไปส่งแอร์ญี่ปุ่นอีกขโยงนึงก่อน เดี๊ยนก็เครียดตามองเวลา มือก็ทาเล็บ


ไปถึงก็แทบวิ่งขึ้นตึกเดินหาห้องบรีฟขาแทบขวิด พอเปิดประตูเข้าไปบรรยากาศก็ไม่อึมครึมอย่างที่คาดไว้ แทบทุกคนมารวมตัวกันอยู่ในห้องหมดแล้ว คราวนี้เดี๊ยนเป็นลูกเรือต่างชาติอยู่คนเดียวบนไฟล์ หนุ่มสจ๊วตอาหรับก็แสดงความเป็นสุภาพบุรุษเหมือนเคย สละที่นั่งให้เพราะเก้าอี้ในห้องมีจำนวนจำกัด จึงมีทั้งนั่งบ้างยืนบ้าง ลูกเรือผู้หญิงมักไม่มีใครใจร้ายให้ยืนนานๆ
เสียงหัวเราะอย่างเป็นกันเองคลายความเครียดกับการทำงานร่วมกันของทีมงานใหม่ไปได้เยอะ


หน้าที่เดี๊ยนก็เช่นเคยเป็น 2L ดูแลประตูด้านซ้ายบานที่ 2 ของเครื่องบินที่ซึ่งเป็นประตูหลักที่จะเปิดต้อนรับและส่งผู้โดยสาร ลูกเรือทีมนี้น่ารักนิสัยดีทุกคนเป็นที่ประทับใจเดี๊ยนอย่างบอกไม่ถูก ช่วยกันทำงานอย่างเข้าขากันได้ดี


แต่เหมือนสภาวะร่างกายไม่เป็นใจหลังจากได้ตารางบินโหดๆบินไฟล์ไปกลับ 10 ชั่วโมง กลับบ้านมาตอนตี 3 ตื่นขึ้นมาตอนเย็นก็ต้องแต่งตัวบินต่อคืนนั้นอีกร่วม 10 ชั่วโมง แต่คราวนี้ได้นอนพักที่แดนทะเลทราย 2 คืนเลยไม่ค่อยโทรมมากก่อนบินกลับ ดันมาทรุดเอาตอนอยู่บนเครื่องนี่สิ


หลังจากลงไปนอนในที่พักลูกเรือใต้ท้องเครื่อง 2 ชั่วโมงก็ได้เรื่อง




นอนไม่ค่อยหลับเหมือนจะเคลิ้มๆก็ได้เวลาตื่นพอดี มึนหัวอย่างบอกไม่ถูก เหงื่อออกเต็มตัวพอขึ้นมาเคบินด้านบนก็หนาวจับใจทีเดียว มือของชั้นทำไมมันสั่นอย่างนี้ กัดฟันเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำผู้โดยสารที่ถูกปิดไว้เพราะเสีย แต่ก็จนไม่ไหวจนต้องกดปุ่มเรียกบรรดาเพื่อนๆร่วมงานมาหิ้วออกไปหน่อย ตอนนั้นซิปยาวด้านหลังของเครื่องแบบชุดกระโปรงยังไม่ได้รูดขึ้นเลย ต้องขอให้ป้าแอร์ใจดีรูดให้หน่อยก่อนจะจูงไปนั่งยังแถวสุดท้ายของเครื่องที่ปิดไว้ทั้งซ้ายขวาและตรงกลางไม่ให้ผู้โดยสารนั่ง หลายคนอาจสงสัยว่าที่ว่างๆทำไมหวงกันนัก ก็เพราะว่าเค้าเอาไว้ให้ลูกเรือที่ไม่ได้ลงไปนอนในห้องด้านล่างเครื่องบินสามารถนั่งพักได้ บางครั้งจำนวนลูกเรือมากกว่าจำนวนของเตียงที่มี
ในรูปที่เห็นเป็นเครื่องบินโบอิ้ง 777 มีเตียงนอนอยู่ 6 เตียง เมื่อเช้าเดี๊ยนนอนเตียงขวามือด้านล่างนั่นแหละค่ะ


ไม่ใช่เครื่องบินทุกรุ่นจะมีเตียงให้ลูกเรือพักนะคะ ดังนั้นถ้าผู้โดยสารไม่เต็มลำก็จะไม่ออนุญาติให้ใครมาจับจองที่นอนบริเวณด้านหลังนี้ได้


ตอนนั้นมีเพื่อนๆหลายคนเสนอให้กลับเข้าไปนอนอีก 2 ชั่วโมงโดยใช้เวลาพักและเตียงของพวกเค้าแทน รู้สึกซึ้งใจไม่ค่อยได้เจอเพื่อนร่วมงานดีๆแบบนี้นัก ยิ่งเร็วๆนี้เจอแต่คนแย่ๆ เลยทำให้รู้สึกดีขึ้นมาแต่ร่างกายไม่อำนวยเลยลุกไม่ขึ้น สรุปว่าเดี๊ยนเป็น Low pressure , บ้างก็ว่า ไปกินอะไรผิดสำแดงมารึเปล่า เพราะเริ่มปวดท้องมากขึ้นเรื่อยๆ , สุดท้ายว่าเป็นหวัดหลังจากลงไปนอนในที่เย็นๆข้างล่างมา แต่ข้อสุดท้ายนี้คงยากเพราะว่าเหงื่ออกเต็มตัวขนาดนี้
ฮีตเตอร์แรงดีเหลือเกิน


เป็นอันว่าไฟล์นั้นรู้สึกเกรงใจเพื่อนฝูงอย่างแรง พอพักจนอาการดีขึ้นเลยลุกขึ้นมาทำงานต่ออีก 3 ชั่วโมงก่อนเครื่องลงจอดกลับบ้านเฮา



ช่วงนี้หงุดหงิดใจพอดูเรื่องเพื่อนเราเผาเรือนนี่แหละ คนที่เราเคยไว้ใจเพราะคบกันมานาน พอทำงานด้วยกันกลับเอาเดี๊ยนไปเผากลายเป็นขี้ปากไปซะงั้น คนแบบนี้แหละที่พวกลูกเรือทั้งหลายเข็ดขยาดกันนัก


พวกปากสุนัขชอบนินทาว่าร้ายชาวบ้าน ไม่ว่าบินกับใครเค้าพอลงไฟล์ล้อเครื่องบินแตะพื้นก็ทนแทบไม่ไหวที่จะเดินใส่ small talk พูดไปถึงเหยื่อรายใหม่ที่ได้ข้อมูลมา มีอะไรในกระเป๋าบ้าง หลังไฟล์ทำอะไร ระหว่างไฟล์และก่อนขึ้นบินเรื่องส่วนตัวต่างๆจะถูกนำมาโพทะนาต่อเติมใส่สีตีไข่เสียจนเจ้าของเรื่องงง
"นั่นกรูหรือใครวะเนี่ย" เรื่องดีๆมักไม่ค่อยมีคนสนใจ เรื่องเน่าๆจากปากที่พูดเหมือนตูบขมิบนั้นทำให้เรื่องราวดูเป็นิยายขึ้นมาหน่อย


ทำใจจริงๆกับคนแบบนี้


เมื่อมาถึงขีดสุดเดี๊ยนก็ได้ตบเท้าเข้าไปในออฟฟิสแผนกลูกเรือที่กรุงไคโรถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ว่าเดี๊ยนทำอะไรบ้างที่ผิดไปแล้วสมควรหรือไม่ที่เพื่อนร่วมงานคนนึงจะเอาไปพูดต่อเติมในทางเสียๆหายๆให้แอร์ไทยทั้งหมดในบริษัทรวมถึงพนักงานภาคพื้นที่สนามบินรับทราบและวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆนานา ซึ่งมันจะจริงหรือเปล่านั้นใครจะไปสนใจ


ที่แน่ๆแทบทุกคนต่างออกปากเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอคนนั้นขายเพื่อน แทนที่จะพูดปกป้องหรือไม่พูดไปเลยเพราะหลังงานเลิก ทุกคนเหนื่อยแทบขาดใจต่างก็อยากมีเวลาเป็นของตัวเอง อยากพักผ่อนและลืมเรื่องงานทุกอย่าง
ทำงานวันนึงเจอคน 300 -700 คน ไม่ใช่น้อยๆเลยเรื่องก็มีเยอะจนแทบเรียกได้ว่า จบงานก็เห็นประตูบ้านอยู่รำไร เรื่องปวดหัวก็ทิ้งมันไว้กับห้องน้ำในเครื่องบินนั่นแหละ



ช่วงนี้ทุกคนบอกให้สู้ๆ อย่าไว้ใจคนมากไป อย่าเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟังมากและเรื่องของเราเก็บไว้เป็นความลับดีที่สุด นี่หรือคือชีวิตคนเป็นแอร์สจ๊วต ความลับในเรื่องส่วนตัวมีอิทธฺพลต่อการทำงานขนาดนี้เชียวเหรอ
เมื่อก่อนเห็นเป็นเรื่องตลกกับการทำตัวเป็นนินจาของเพื่อนอียิปต์กับชีวิตส่วนตัวหลังไฟล์
ตอนนี้บอกได้คำเดียวว่ามันเป็นเรื่องจริง


ปล.ไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนที่คบกันมาร่วม 8 ปี กินน้ำจากถังเดียวกันตอนลงว๊ากที่อักษรฯ จะเป็นคนที่ทำเลวต่อเราได้ถึงขนาดนี้ ความเป็นเพื่อนคงไม่สามารถรักษาไว้ได้แล้ว เห็นด้วยกับคำกล่าวที่ว่า"อาชีพนี้ทำให้แสดงความเป็นตัวตนของคนออกมา" พอๆกับที่ว่า "ถ้าอยากรู้ว่าเพื่อนคุณเป็นเพื่อนแท้รึเปล่าก็ขอให้ไปใช้ชีวิตด้วยกันในต่างประเทศแล้วจะรู้
"



Create Date : 16 พฤษภาคม 2550
Last Update : 16 พฤษภาคม 2550 17:20:51 น.
Counter : 377 Pageviews.

3 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  

Uki no Kimono
Location :
Duesseldorf  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



อดีตสาวแอร์แดนทะเลทรายที่ผันตัวเองไปเป็น office lady และกลับไปเป็นนักเรียนไทยในต่างแดนเช่นเคย ขอแบ่งปันประสบการณ์การดำเนินชีวิตแบบชีพจรรองเท้าจากที่เคยผ่านมาทั้ง ๔ ทวีปให้เป็นแนวทางสำหรับผู้ที่สนใจนะคะ
Myspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter GraphicsMyspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter GraphicsMyspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter GraphicsMyspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter GraphicsMyspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter GraphicsMyspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter Graphics Myspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter GraphicsMyspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter GraphicsMyspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter GraphicsMyspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter GraphicsMyspace Glitter Graphics, MySpace Graphics, Glitter Graphics