All Blog
กรรมสิทธิ์หัวใจ ตอนที่ ๓๒

ตอนที่ ๓๒


            “พีคะ”  


เจ้าของชื่อได้แต่เงยหน้าขึ้นจากจานอาหารเมื่อได้ยินเสียงหวานๆเอ่ยเรียก 


“เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้ว เราไปฟังเพลงกันต่อดีมั้ยคะ”


พีรพัฒน์ขยับตัวนิดๆ มองคนชวนที่คลี่ยิ้มหวาน เอียงคอมองเขาด้วยท่าทางอย่างสาวน่ารักอารมณ์ดี น่าแปลกเหมือนกันที่วันนี้เขารู้สึกว่าหทัยรักดูจะเป็นสาวขี้อ้อนหนักกว่าทุกทีที่เคยเจอ ชายหนุ่มเสก้มหน้าจัดการกับอาหารตรงหน้าและยังไม่ได้ให้คำตอบกับการชวนของสาวสวย


“นะคะ เดี๋ยวเราไปฟังเพลงกันต่อนะ รักอยากไป”


“ผมว่าเอาไว้คราวหลังดีกว่า วันนี้มันดึกมากแล้ว” ในที่สุดเขาก็บอก แต่แน่นอนว่าคำตอบไม่เป็นที่ปรารถนา สาวสวยจึงแสร้งค้อนพลางต่อว่า


“แหม! ดึกอะไรกันคะ ยังไม่ห้าทุ่มเลยนะพีก็”


คนถูกตัดพ้อผ่อนลมหายใจ รวบช้อนกับส้อมเข้าด้วยกันไว้ก่อนยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ปกติสี่ทุ่มกว่าเกือบห้าทุ่มนี่พีรพัฒน์ก็ว่าไม่ดึก แต่นั่นคือกรณีที่เขาอยากออกไปเอง ไม่ใช่ไปเพราะใครคอยบงการชี้นำอย่างนั้นอย่างนี้


“ขอโทษนะ ผมเหนื่อยน่ะ” พีรพัฒน์บอกเรียบๆก่อนเอนหลังพิงพนักและเหมือนกับกำลังรอให้หทัยรักรวบช้อนส้อมและยุติมื้ออาหารสักที แต่สาวสวยก็ยังนวยนาดละเลียดอาหารในจานอย่างไม่ทุกข์ร้อนจนเขาต้องเลือกที่จะเบนสายตาไปมองวิวข้างนอกแทน! แน่นอนว่ากิริยาอาการนั้นทำให้หทัยรักได้แต่แอบเข่นเขี้ยว สีหน้าพีรพัฒน์เคร่งเครียดตลอดเวลาตั้งแต่ตอนที่ถูกชวนมาทานข้าวแล้ว! แล้วแววตาอย่างนั้น อย่างคนที่กำลังกังวลครุ่นคิดกับอะไรอยู่ตลอดทั้งที่กำลังดินเนอร์กับสาวสวยอย่างเธอ!  


และแน่สิ! ทำไมคนอย่างหทัยรัก วรโชติจะไม่รู้ ว่าพีรพัฒน์กำลังคิดอะไร!


ก็คงกำลังนึกถึงนังเด็กนั่นอยู่ไงเล่า! หทัยรักเบิกตาวาวโรจน์ เหลือบมองนาฬิกาบนผนังของร้าน เวลานั้นจวนเจียนจะห้าทุ่มเต็มทน สาวสวยยิ้มเยาะมุมปากอยู่ผุดพราย


            “ก็ได้ค่ะ” ในที่สุดเสียงหวานก็เอ่ย พีรพัฒน์หันหน้ากลับมาก็พบว่าหทัยรักกำลังยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแล้ว “แต่ว่า...” สาวสวยกล่าวอย่างไว้ท่า “รักจะถือว่า หนนี้พีติดหนี้รักนะคะ คราวหน้า พีต้องไปฟังเพลงกับรักด้วย ห้ามปฏิเสธ”


            “ก็ได้ครับ”


หทัยรักคลี่ยิ้มหวาน


            “งั้น...เราก็กลับกันเถอะค่ะ!”


เมื่อนั้นพีรพัฒน์จึงค่อยมีอารมณ์พอจะยิ้มคืนให้อีกฝ่ายบ้าง หทัยรักยังคงโบกมือให้เขาบางๆเมื่อตอนที่ต่างคนต่างแยกกันรถใครรถมันที่ลานจอดรถ แต่พีรพัฒน์ไม่ค่อยได้สนแล้ว เขาผลุบเข้าไปนั่งประจำที่คนขับอย่างว่องไว ใจแล่นไปถึงไหนต่อไหนตั้งแต่ยังไม่บิดกุญแจสตาร์ท เพราะงั้นพีรพัฒน์เลยขับรถค่อนข้างเร็ว แอบรู้สึกหงุดหงิดด้วยเมื่อนึกถึงว่า กลับไปถึงเขาก็คงไม่ได้เห็นหน้าเพราะป่านนี้แม่สาวน้อยนั่นก็คงจะเข้าห้องแล้วก็นอนไปแล้ว


            พีรพัฒน์พ่นลมหายใจออกไปพรืดใหญ่ เฮ้อ! นี่ถ้าเขาอยากจะงัดเด็กที่หลับไปแล้วขึ้นมา จะใช้ข้ออ้างอะไรดีนะ รึว่า...เขาจะต้องทนรอให้ถึงเช้ากัน! ยิ่งคิดยิ่งวุ่นวาย แต่ยังไงชายหนุ่มก็บึ่งรถเต็มที่ ถึงการจราจรช่วงดึกแบบนี้จะไม่ติดขัดแล้ว ทว่าก็ต้องใช้เวลากว่าชั่วโมงกว่าพีรพัฒน์จะกลับถึงบ้านสุริยะธาดา และถึงแม้ว่าจะยังนึกไม่ออก ว่าจะหาข้ออ้างอะไรไปงัดเด็กในปกครองออกมาจากเตียง แต่ประโยคแรกที่อ้าปากถามนางบัวศรีที่มายืนรอรับหน้าบ้านตามหน้าที่ก็คือ


            “วริณสิตาล่ะ หลับไปแล้วรึ” ถามแล้วก็จ้ำพรวดๆเข้าบ้านอย่างกับคนตามของหาย เลยไม่ทันได้เห็นเลยว่าคนถูกถามก็ทำหน้างงๆ


            “อ่า...ป้า ป้าก็ว่าจะถามคุณพีอยู่นี่ล่ะนะคะ” นางบัวศรีว่า รี่ตามพีรพัฒน์เข้ามาในบ้านอย่างติดๆ “เอ่อ ไม่เห็นเจ้าจิ๊บกลับมาด้วยเนี่ย คุณพีให้เจ้าจิ๊บมันค้างที่บ้านสวนกับคุณดวงทิพย์หรือคะ”


            “อะไรนะ” พีรพัฒน์ชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดทันที สะบัดหน้ากลับมาเสียจนคนที่ตามหลังมาเกือบผงะ “เมื่อกี้ ว่าอะไรนะ?!”


            “อ้าว! ก็...ก็ที่คุณพีบอกว่าจะพาเจ้าจิ๊บไปบ้านสวนไงคะ แล้วนี่ป้าไม่เห็นเจ้า”


            “ไม่ใช่” ชายหนุ่มสวนทันใด “ผมไม่ได้พาวริณสิตาไปบ้านสวน พอดีมีเรื่องด่วน เลยบอกให้เลขาโทร.บอกอีกครั้งว่าให้ลุงก้านไปรับวริณสิตาด้วย ไม่ได้รับโทรศัพท์รึ”


ได้ฟังแล้วนางบัวศรีก็ตกใจจนหน้าซีด


            “ไม่นี่คะ หลังจากคุณพีวางสาย ป้าก็ไม่เห็นได้รับโทรศัพท์อะไรเลย โอย ตายจริง แล้ว...แล้วป่านนี้เจ้าจิ๊บมันจะ...”


แค่นั้น พีรพัฒน์ก็หุนหันกลับไปที่รถทันใด ไม่รออะไรอีกแม้แต่วินาทีเดียว


...................................


“กลับมาแล้วหรือคะคุณรัก”


คนถูกทักหยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวผ่านโถงของคฤหาสน์วรโชติ อารมณ์ที่อยู่ในโหมดธรรมดากลายสภาพเป็นพร้อมจะปรี๊ดทันทีที่สะบัดหน้าไปหาต้นเสียง ก็นังคนระดับล่างนั่นสะเออะมาทักเธอได้ยังไง! หทัยรักสะบัดหน้าไป กำลังจะส่งเสียงแว้ดใส่สายสุนีย์ที่บังอาจแหย๋มมาเรียกเธอ แต่แล้วสาวสวยก็ชะงักเมื่อพบว่าเป้าหมายที่คิดจะเล่นงานไม่ได้อยู่เพียงลำพัง คุณอมรก้าวออกจากห้องรับแขกสู่โถงของบ้านมายืนอยู่ข้างๆสายสุนีย์


“ทำไมวันนี้กลับดึกจังล่ะลูก ไปสังสรรค์กับเพื่อนๆมารึ”


หทัยรักเชิดหน้า “เปล่าค่ะ รักแค่ไปทานข้าวกับพีเหมือนทุกวันนั่นแหละ”


            “แล้วไม่มีวันไหนจะกลับมาทานข้าวกับพ่อบ้างหรือลูก”


สาวสวยชายตา หรี่มองทั้งภรรยาใหม่ของบิดาและตัวบิดาด้วยหางตาอย่างไม่มีความยี่หระ


            “คงยากอยู่นะคะ เพราะถ้าคุณพ่อยังนิยมจะร่วมโต๊ะกับพวกคนระดับต่ำน่ะ รักบอกแล้วไงคะว่ารักคงทานไม่ลง!”


            “โธ่! ลูก” คุณอมรทำหน้ายุ่งยากใจ ความรังเกียจเดียดฉันท์ของลูกสาวต่อภรรยาใหม่ยังเป็นปัญหาที่แก้ไม่ได้ และคุณอมรเองก็รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยที่หทัยรักจะพลอยทำตัวเฉยเมยไม่สนใจพ่ออย่างเขาไปด้วย ก็ลูกสาวคนเดียว เป็นทั้งแก้วตาทั้งดวงใจ ก็อยากจะให้ปรองดองกันเพื่อชีวิตที่มีความสุขตอนแก่ของเขาบ้างไม่ได้รึไง! อมร วรโชติกำลังจะเอ่ยปากตัดพ้อลูกสาวในไส้ แต่นาทีนั้นโทรศัพท์ของหทัยรักก็ดังขึ้นเสียก่อน หทัยรักคลี่ยิ้มเยาะเมื่อเห็นชื่อคนโทร.มา สาวสวยมองหน้าบิดาอยู่นิดก่อนยกมือถือแนบหู กรอกเสียงหวาน


            “ค่ะ ว่ายังไงคะพี”


คุณอมรมองหทัยรักสนทนา คาดอยู่ว่าความสัมพันธ์ของลูกสาวกับพีรพัฒน์น่าจะเข้าขั้นยอมรับคบหาดูใจกันแล้ว แต่ทว่า...


“อะไรนะคะ ตายจริง” คุณอมรได้ยินลูกสาวอุทาน แต่ทีท่าหทัยรักนั้นดูแปลกๆ ไอ้ถ้อยคำที่ใช้พูดก็บ่งชัดว่าเรื่องที่สนทนากับพีรพัฒน์ไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ แต่สีหน้านี่ไปคนละเรื่อง หทัยรักทำเหมือนจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่!


“โธ่! นี่เป็นอย่างงั้นไปได้ยังไงคะ” สาวสวยแสร้งว่า “พีก็เห็นนะ รักอุตส่าห์เขียนโน้ตให้คุณรุ่งด้วย เอ๊ นี่เป็นไปได้มั้ยคะว่าคุ” แต่จู่ๆหทัยรักก็หยุดปั๊บ ก่อนที่จะ


“อ๊าย!” สาวสวยกรีดร้อง มองมือถืออย่างขัดใจ ดูเหมือนคนปลายสายคงตัดสายไปเพราะเหตุผลใดสักอย่าง คุณอมรเลยเกิดอาการงงเต้ก!


“มีอะไรหรือลูก” คุณอมรแย็บถาม หทัยรักสูดหายใจ พยายามข่มอารมณ์ขุ่นไว้ แม้จะขัดใจที่พีรพัฒน์วางสายก่อนเธอจะพูดจบ! แต่เรื่องที่เป็นเหตุให้เขาต้องโทร.มาก็สร้างความสะใจให้เธอมากกว่า! หทัยรักยิ้มเหยียดอีกครา


            “ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ พีเขาแค่ตื่นตูมที่นังเด็กวริณสิตายังไม่กลับบ้านเท่านั้นเอง”


            “ฮะ!” ทั้งหทัยรักและคุณอมรต่างก็หันมาจ้องเมื่อคนร้องอุทานเป็นสายสุนีย์ คุณผู้หญิงคนใหม่ของบ้านวรโชติฝืนยิ้มนิดๆอย่างอึดอัด คุณอมรไม่ได้ใส่ใจกับทีท่านั้นจึงหันกลับมาถามลูกสาว


            “วริณสิตา ใช่เด็กที่มันมาทำแก้วบาดในงานพ่อ เอ่อ...คือพ่อหมายถึง ที่บ้านเราวันนั้นใช่มั้ยลูก” คุณอมรรีบแก้เมื่อหทัยรักตวัดสายตาขุ่นๆ


            “ค่ะ!” สาวสวยเชิดหน้า “นังเด็กนั่นแหละ!”


            “เฮ้อ!” คุณอมรถอนใจขณะส่ายหน้า “พ่อว่า อย่างนี้คงต้องคิดให้หนักล่ะว่าจะยอมให้เจ้านนท์มันชอบพอดีมั้ย เด็กนั่นมันส่อแววเหมือนจะสร้างแต่ปัญหาสิน่า เออ! แล้วที่พีเขาโทร.มาเนี่ย จะให้รักไปช่วยหาเด็กนั่นเรอะ อย่าไปเชียวนายายรัก เลี่ยงได้ก็เลี่ยง อย่าไปใจดี บางทีที่มันยังไม่ได้กลับบ้าน มันอาจจะหนีเที่ยวอะไรของมันเองก็ได้”


“ฮึ! ไม่รู้สิคะ” หทัยรักยิ้มอย่างปริศนา “ป่านนี้ มันคงนั่งรอรากงอกติดพื้นไปแล้วมั้ง!”


“หืม? หมายความว่ายังไงน่ะลูก”


คนถูกถามไม่สนใจจะให้คำตอบ มีเพียงแววตามุ่งมาดร้ายกาจเท่านั้นที่วาววาบ


            “ถ้าคุณพ่อจะห้าม ไม่ให้รักยื่นมือเข้าไปช่วยเลย คงไม่ได้หรอกนะคะ เดี๋ยวเขาจะหาว่ารักเป็นคนใจดำ เพราะงั้น...” สาวสวยวาดยิ้มเยือก “รักจะหาพระเอกขี่ม้าขาวให้นังเด็กนั่นสักคนค่ะ!”


………………………….


พีรพัฒน์ไม่เคยรู้สึกร้อนใจขนาดนี้มาก่อนเลย ทันทีที่ตัดสายหทัยรักชายหนุ่มก็เหยียบคันเร่งเต็มที่ เพราะอีกไม่กี่นาทีก็จะเที่ยงคืน!


แต่วริณสิตายังไม่ได้กลับบ้าน!


“โธ่เว้ย!” ชายหนุ่มสถบออกมา มันเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นได้ยังไงเขาไม่เข้าใจสักนิด! พีรพัฒน์ไม่รู้ว่าความผิดพลาดเกิดขึ้นตรงไหน แต่มันส่งผลที่ทำให้เขารู้สึกว่า ร้ายแรงมหันต์! เพราะเพียงแค่คิด ว่าป่านนี้วริณสิตาจะเป็นยังไง ยังคงจะรอใครไปรับอยู่ที่มหาวิทยาลัยมั้ย รึจะหลงทางไปไหนต่อไหน หรือ...ร้ายที่สุดคือเกิดเรื่องอะไรไม่ดีกับเธอรึเปล่า! เพียงแค่คิด เขาก็แทบจะกดเท้าลงไปบนคันเร่งให้มิด! แต่ก็ต้องใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีกว่าที่เขาจะบึ่งไปถึงที่หมาย และแน่นอนว่ายามวิกาล คณะต่างๆในมหาวิทยาลัยก็ไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะเข้าออกได้สะดวกโยธิน รถของพีรพัฒน์ถูกกั้นไว้ด้วยเครื่องกีดขวางอัตโนมัติเมื่อเขากำลังจะเลี้ยวเข้าไปในบริเวณของคณะ


            “เข้าไม่ได้นะครับ” เสียงรปภ.เอ่ยดังจากป้อม “หลังสี่ทุ่มไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้าไปนะครับ”


พีรพัฒน์หน้าเครียดทันที เขาลงจากรถ ตรงไปหา รปภ. ที่ป้อม


            “แต่ผมมารับน้องสาว เขาเรียนอยู่คณะนี้ให้ผมเข้าไปดูหน่อยได้ไหม เผื่อเขาจะรออยู่ข้างใน” พีรพัฒน์อธิบายด้วยใบหน้าเคร่งเครียด แต่อีกฝ่ายส่ายหัวขวับๆ


            “โฮ้ย! ไม่มีใครอยู่แล้วล่ะคู้ณ! ผมอยู่เวรตรงนี้ตั้งกะหกโมง สองทุ่มนักศึกษาเขาก็กลับกันหมดแล้ว ไม่มีใครอยู่หรอก”


            “แต่น้องผมยังไม่มีคนมารับ ให้ผมเข้าไปดูเถอะ แป๊บเดียว”


“ไม่ได้ครับ ไม่ดะ เฮ้ย! คุณ! คู้ณ!” รปภ.ร้องเสียงหลง ตะลีตะลานวิ่งออกจากป้อมเมื่อจู่ๆชายหนุ่มก็ลอดตัวผ่านเครื่องกั้นแล้ววิ่งเข้าไปในบริเวณของคณะ


“เฮ้ย! หยุดนะ! หยุด! ปี๊ด~ๆๆๆๆๆ!!!”


แม้รปภ.จะเป่านกหวีดปี๊ดๆไล่หลังก็ไม่ได้ทำให้พีรพัฒน์ยุติการบุกรุกเลย  


“วริณสิตา!” เขาตะโกนเรียกหา ตรงรี่ไปยังที่ที่สาวน้อยมักจะมานั่งคอยเวลานายก้านมารับเสมอด้วยความหวังว่าจะเห็นร่างน้อยๆของวริณสิตายังคงจะนั่งคอยอยู่ แต่ทว่า...


“เฮ้ย! หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!” แล้ววินาทีนั้น รปภ.สองคนก็โดดตะครุบตัวเขาได้ทัน พร้อมๆกันกับที่...พีรพัฒน์ก็ต้องพบกับความว่างเปล่าจริงๆ!


...........................................


“หาพระเอกให้เด็กนั่น หมายความว่ายังไงน่ะลูก” คุณอมรเอ่ยถาม ดูจะยังไม่เข้าใจความต้องการของลูกสาวสักนิด หทัยรักก็ยังไม่ตอบอะไร สาวสวยนวยนาดเข้าไปหย่อนกายลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่มในห้องรับแขกด้วยทีท่าสุดสบาย ยกมือถือขึ้นมาพิศไป นิ้วชี้ก็ค่อยๆไล่รายชื่อจากลิสต์ในมือถือระบบสัมผัสนั่นอย่างเอื่อยเฉื่อย ทีละชื่อๆกระทั่ง


“อ๊ะ! เจอแล้ว” สาวสวยยิ้มหวานปริศนาให้บิดาก่อนยกโทรศัพท์แนบหู คุณอมรทนไม่ได้กับความไม่รู้


“โทร.หาใครน่ะลูก?”


แต่หทัยรักก็ทำท่าจุ๊ปากห้ามกวนก่อนจะนิ่ง และรออยู่ไม่เกินนาทีคนที่โทร.หาก็รับสาย


“สวัสดีจ้ะ นายนนท์!” หทัยรักเอ่ย จีบปากคอ “อืม…โทษทีนะจ๊ะที่พี่ต้องรบกวนเธอดึกดื่นแบบนี้ แต่...พี่มีเรื่องจะบอกนิดหน่อยน่ะ คือเพื่อนเธอ วริณสิตาน่ะ ฮะ! อะไรนะ?” นาทีนั้นหทัยรักเบิกตา ก่อนที่จะ... “อ๊าว! นี่...เขาอยู่กับเธอแล้วเหรอเนี่ย ต๊าย!” หทัยรักทำหน้าเหมือนอยากจะระเบิดหัวเราะออกมาให้ก้อง! แต่สาวสวยก็ยังต้องกดเมื่อถามต่อ


“แล้ว...หลงไปถึงไหนจ๊ะเนี่ย... ฮะ! อะไรนะ สมุทรปราการ!” แล้วก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป หทัยรักหัวเราะก๊าก “ฮะๆ นี่! ดีนะที่เธอยังไปเจอทัน ไม่งั้น สงสัยได้ออกไปอ่าวไทย! หึๆ” แต่ทว่า...จู่ๆอาการหัวเราะร่วนก็ชะงัก สีหน้าหทัยรักชักขึ้ง


            “นี่! อย่าได้มาใช้เสียงอย่างนี้นะนายนนท์!” หทัยรักว่าก่อนจะเชิดหน้า เอ่ยต่อด้วยวาจากระด้างเย้ยหยัน “ถ้าอยากจะรู้นักว่าฉันไปพูดอะไรกับเพื่อนเธอ ตอนนี้เขาก็นั่งอยู่ในรถกับเธอไม่ใช่รึไง งั้นก็หันไปถามเขาเอาเองเลยซีว่าฉันพูดอะไร! ดีกว่าจะมาถามเอากับฉันมั้ยฮึ!” ว่าจบหทัยรักก็ตัดสาย นึกฉุนอยู่มากมายว่า อ๊าย! ไอ้น้องบ้า! บังอาจยังไงถึงได้มาคาดคั้นจับผิดว่าเธอไปพูดอะไรกับนังเด็กนั่น! หนนี้สาวสวยเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน และอาการประหนึ่งผีเข้าผีออกนั้นก็ทำให้คุณอมรไม่ไหวอีกต่อไป


            “เฮ้ย! มันเกิดเรื่องอะไร นี่จะบอกพ่อได้รึยังฮึยายรัก!?” คนซักชักเสียงแข็ง แต่หทัยรักกลับสวนกลับไม่มีเกรง


            “ยังค่ะ!”


            “เฮ้ย! นี่พ่อเป็นพ่อแกนะ!”


            “แล้วไงคะ?!”


            “ก็...” คนเป็นพ่อสะอึกก่อนครางหงิง “โธ่! ก็พ่อเป็นห่วงนี่ลูก” ท้ายสุดๆคุณอมรก็ไม่มีปัญญาเอาชนะลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนตามเคย! สายสุนีย์ก็ดูจะพลอยหน้าเครียดไปด้วย สาวสวยใช้เวลาสงบอารมณ์ขุ่นๆอยู่เกือบสองนาทีก่อนที่จะยกมือถือขึ้นอีกครั้ง


            “จะโทร.หาใครอีกรึ”


หทัยรักตวัดสายตา ส่งผลให้คนถามต้องกลับไปคราง ‘ก็พ่อเป็นห่วงจริงๆ’ อีกครั้ง! และอาการทั้งหงอยทั้งจ๋อยของบิดาอย่างนั้นก็ดูจะทำให้หทัยรักอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง สาวสวยวาดยิ้มหวานให้คุณอมรอีกครั้ง


             “รักจะโทร.หาใครน่ะหรือคะ ก๊อ...คนที่ควรจะรู้ที่สุดน่ะสิคะ ว่าตอนนี้นังเด็กวริณสิตา มันอยู่กับตานนท์!”


..........................






Free TextEditor

ขอบคุณทุกความเห็นจากตอนที่แล้วด้วยนะคะ เป็นแรงใจที่ดีมากมาย

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าจ้า



Create Date : 25 พฤษภาคม 2554
Last Update : 13 มิถุนายน 2554 11:47:32 น.
Counter : 1567 Pageviews.

8 comments
  
อ๊ายยย ยัยหทัยร้าย...ลึก

แม่เจ้าจิ๊บเนี่ยจะหาทางช่วยลูกตัวเองมั๊ย ?
โดย: จิงโกะ IP: 115.31.137.10 วันที่: 26 พฤษภาคม 2554 เวลา:8:54:16 น.
  
รออ่านค่ะ
โดย: powerpuff girl IP: 183.89.193.27 วันที่: 31 พฤษภาคม 2554 เวลา:22:58:07 น.
  
รอตอนต่อไปอยู่นะค่ะ
โดย: panon IP: 203.158.141.234 วันที่: 1 มิถุนายน 2554 เวลา:14:51:04 น.
  
สนุกมากค่ะ รออ่านนะ
โดย: Say_hi IP: 125.27.227.125 วันที่: 2 มิถุนายน 2554 เวลา:21:01:55 น.
  
อย่าหายไปนานมากนะค่ะ รอติดตามอยู่
โดย: คนอ้วน IP: 111.84.9.220 วันที่: 4 มิถุนายน 2554 เวลา:17:01:26 น.
  
ตอนต่อไปใกล้มายังค่ะ มาเร็วๆ น่ะค่ะ...
โดย: ชีวิตในโลกนิยาย IP: 210.86.181.20 วันที่: 7 มิถุนายน 2554 เวลา:15:19:10 น.
  
หลงทาง
โดย: fon IP: 49.48.113.69 วันที่: 21 ตุลาคม 2554 เวลา:19:55:37 น.
  
เมื่อไหร่พระเอก นางเอก จะได้หวานใส่กันซักอ่ะคะ
โดย: A jangja IP: 223.204.69.49 วันที่: 18 มิถุนายน 2555 เวลา:1:52:07 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

parinnada
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]



แนะนำตัว
New Comments