PupPaDooWaB The CuPcaKe
 
กรี๊ด !! โดน Tag (O_o)

ปั๊ปป้าเพิ่งโผล่หัวออกมาจากกะลาค่ะ เพิ่งจะได้พี่บี bambie และ น้องแพร +~%Chocolate Republic%~+ มาเคาะเอากบอืดๆหลุดออกมาจากในกะลาคับๆจนได้ ฮาๆๆ

เรื่องของเรื่องคือปั๊ปป้าโดนคุณ CaFe Nes Tag มาพักนึงแล้วล่ะค่ะ แต่แล้วก็นั่ง งง ง๊ง และงง ว่า มันคืออะไรฟะ? แล้วก็โดน tag ต่อมาอีกโดยพี่บีและน้องแพร สุดท้ายก็ถึงบางอ้อ !!

ถึงเวลาเอาความอุบาทตัวเองมาเปิดเผยสู่สาธารณะแล้วสิเนี่ยะ? อิอิ เอ๊...จะมีมั๊ยน้า?? ไอ้เดี๊ยนก็ใช้ชีวิตตามกรอบที่เสด็จเตี่ย และหม่อมแม่วางไว้ตลอด ไอ้เรื่องเปิ่นๆเนี่ยะ ไม่ค่อยมีกับใครเค้าหรอกเค่อะ

ว่าแล้วก็มา !!!

1. เรื่องแรกเลย เรามา Build อารมณ์เศร้าเคล้าน้ำตาของปั๊ปป้ากันดีกว่าค่ะ ใครว่าพี่เสือร้องไห้ไม่เป็น

พูดถึงไอ้เรื่องเศร้าเนี่ยะ ขอสารภาพค่ะว่าปั๊ปป้าเองก็เป็นมนุษย์บ่อน้ำตาตื้นกะเค้าเหมือนกัน แถมยังขี้งอน ขี้น้อยใจ แล้วก็ชอบเก็บนู่นเก็บนี่มาคิดให้มันเกินความจำเป็นไปซะอีกตะหาก ไอ้เรื่องบางเรื่องเนี่ยะ บางทีปล่อยๆมันไปจะดีกว่านะคะ อย่าเก็บมันมาคิดเลย เปลืองสมอง จิงๆนะ !!
ก่อนอื่นก็ขอเริ่มต้นเรื่องเศร้า (ที่ตอนนี้กลายเป็นฮา) เมื่อสมัยวัยเอ๊าะเยาะค่ะ

เรื่องมันเริ่มตอนปี 1 เพิ่งเข้ามหาลัยไปหมาดๆ เด็กสาวหน้าละมั่ง เอ๊ย ละอ่อน จากรั้วโรงเรียนหญิงล้วน เห็นอะไรก็สดใสไปโม้ดดดด โดยเฉพาะเพื่อนต่างเพศนี่แหล่ะค่ะ บอกตรงๆเลยว่า การที่เราเรียนหญิงล้วนมาตลอดมันทำให้เราไม่รู้จักการวางตัวกะเพื่อนผู้ชายเลยจิงๆนะ จะบอกให่ ! และแล้วหัวใจวัยเอ๊าะก็เริ่มหวั่นไหว ไปปิ๊งหนุ่มเข้าคนนึง ซึ่งงไอ้คนๆนี้มันก็ดีกะเราทุกอย่างเลยค่ะ Take Care เราอย่างดี โทรมาหาเราก่อนซะด้วย โอ้ ! ไหนจะขับรถมารับมาส่งบ้าน ชวนไปเที่ยวนู่นเที่ยวนี่ด้วยกัน หัวใจปั๊ปป้าพองโต โต๊ โต

แต่แล้วอย่างว่าแหล่ะค่ะ ความสุขมันมักอยู่กะเราไม่นาน ไม่รู้จะรีบไปไหนของมันเนอะ ? ผ่านเทอมหนึ่งไปได้ไม่นาน ปั๊ปป้าก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความรูสึกแปลกๆ ทำไมเวลาเราไปไหนมาไหนกัน เค้าต้องหนีบเพื่อนเราอีกคนไปด้วย(ฟะ?) ซึ่งเพื่อนคนนี้เป็นผู้หญิงค่ะ เป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มเราที่มหาลัยเลยแหละ เวลาเรามีเรื่องอะไรกะไอ้ผู้ชายคนนี้ เราก็ปรึกษาเค้าตลอดเลย

ถึงตรงนี้ไม่ต้องเดาก็คงรู้กันแล้วใช่มั๊ยคะ แต่ขอโทดฮ่ะ ปั๊ปป้ายังคงเป็นวัยใส มองโลกในแง่ดีอยู่ (จนนกเอี้ยงมาเกาะเต็มหลังแล้วก็ยังไม่รู้สึกตัว อิอิ) จนเพื่อนๆในกลุ่มเค้าทนไม่ไหวแล้วล่ะ เค้าก็เลยมาบอกความจริงให้ฟังทั้งหมด อารมณ์นั้นคิดว่าหลายๆคนคงเข้าใจเนอะ มันให้ฟิลลิ่งเหมือน เลยแหล่ะค่ะ !

หลังจากนั้นพอเค้าทั้งคู่รู้เรื่อง ไอ้คุณผู้ชาย เค้าก็ตามมาง้อถึงบ้าน บอกว่าจะขอเริ่มต้นใหม่กับเรานะ เค้าจะเลิกยุ่งกับเพื่อนเราคนนั้นแล้ว ส่วนเพื่อนเราคนนั้นเค้าก็ขอโทด แต่เค้าบอกเราว่ายังไงเค้าก็ตัดใจไม่ได้.... แล้วไง...สุดท้ายเราก็ใจอ่อน คิดว่าเค้าคงไม่ทำร้ายเราไปมากกว่านี้หรอก ส่วนเพื่อนเราคนนั้นเราก็ไม่อยากทำร้ายเค้า เลยบอกเค้าไปว่า ทำไรทำไปเถอะ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าเราเสียใจ

ป๊าดดดดด องค์นางเอกจากวิกผู้จัดละครทุกค่ายลงมาสิงปั๊ปป้าเจ้าค่ะ ไม่รู้ตอนนั้นทำไปได้ไง ลองมาตอนนี้สิ จะเชิญองค์ จาพนมมาลงแล้วหักงวงอัยรามันทั้งคู่ไปซักสองสามป้าป !! อิอิ
ยังค่ะ ยังไม่จบ หลังจากนั้นไอ้ผู้ชายคนนี้เค้าก็ดีกับเรามากๆ จนเราเกือบจะเชื่อใจแล้ว แต่สุดท้ายลายมันออกค่ะ

ตอนนั้นเราก็เริ่มรู้สึกได้แล้วแหล่ะค่ะ ว่าทำไมมันถึงกลับมาคุยกันได้ไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม พูดอะไรไปก็ทะเลาะกัน แถมเพื่อนเราคนนั้นก็ยังคอยหาเรื่องหนักใจมาให้เราคิดมากอีก บอกแล้วไงคะ ว่าเราชอบเก็บเล็กเก็บน้อยมาคิด แล้วยังคิดไปเองอีกตะหาก ! สุดท้ายเรื่องก็ถึงจุดที่มันเดินไปต่อไม่ได้แล้วค่ะ กลุ่มเพื่อนๆที่เลิฟก็ทนไม่ได้ สุดท้ายเลยตัดสินใจบอกเราว่า เค้าทั้งคู่ยังเหมือนเดิม เค้าแค่หลอกให้เราเชื่อใจเท่านั้นเอง เอาค้อนไปทุบอีกสามตันค่ะ แง แง แง

หลังจากนั้นเค้าทั้งคู่คงไม่เห็นหัวเราแล้วมั๊ง เค้าควงกันเดินที่คณะแบบเปิดเผยเลยค่ะ ตายดีกว่า ~~~~ คร่อก ความรู้สึกตอนนั้นเราคาดว่าหลายๆคนที่เคยเจอแบบเราคงเข้าใจนะคะ มันเสียใจสุดๆๆๆๆไปเลยแหล่ะ สุดท้ายเค้าบอกเราว่าเพราะเราขี้งอน เราเด็ก เราคิดมากเกินไป เราไม่เข้าใจเค้า

โห !! ไอ้ @##$%!$% อยากจะด่าเป็นภาษาโปรตุเกส !! จ้าๆ ชั้นผิดเอง คุณทั้งคู่ไม่ผิดเลยแม้แต่นิดเดียว คุณเกิดมาเพื่อคู่กันมากๆๆๆๆๆๆ

หลังจากนั้นหรอคะ ปั๊ปป้าก็ได้เพื่อนๆในกลุ่มนี่แหล่ะค่ะที่อยู่เป็นเพื่อนแล้วก็รับฟังมาตลอด ทำให้รู้ซึ้งเลยค่ะว่ามิตรภาพมันเป็นยังไง เพราะงั้นไม่มีใครแทนที่เพื่อนได้หรอกค่ะ อันนี้ยืนยัน ส่วนเค้าทั้งคู่หรอคะ อยากรู้กันอ๊ะป่าว? ถึงไม่อยากรู้ปั๊ปป้าก็จะเล่าค่ะ อิอิ หัวเราะทีหลังดังกว่ามันเป็นแบบนี้นี่เอง (คืออยากให้คนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกะเรามีกำลังใจสู้ต่อไปค่ะ โฮะๆๆ)
ก็มันแน่อยู่แล้วว่าไอ้คนที่มันไม่จริงใจ สุดท้ายมันก็ยังคงไม่จริงใจอยู่ดีอะค่ะ หลังจากนั้นไม่นาน เค้าก็ไปปิ๊งกะรุ่นพี่สาวสวยในคณะ แล้วเค้าก็มาบอกเพื่อนเราคนนั้นว่าผู้หญิงคนนี้คือทุกอย่างที่เค้าตามหา !!! ส่วนเรากะเธอเป็นได้แค่เพื่อนที่สนิทที่สุดเท่านั้นเอง .....
นะ คนเรา ... ท้ายสุด เราและเพื่อนเราก็กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมค่ะ ก็บอกแล้ว มิตรภาพมันตัดไม่ขาด

ย๊าง ยาง ยังไม่จบ เรื่องนี้ยาวค่ะ (ตอนแรกนึกไม่ออกจะเขียนอะไร พอเขียนแล้วหยุดไม่ด๊ายย) หลังจากนั้นเราก็มาเจอไอ้คุณแฟนคนปัจจุบันค่ะ ตอนนี้มีความสุขมากๆๆๆๆ เราเอาข้อเสียที่ตัวเองเคยมีมาปรับ (ขอบคุณนะ ที่ตอนนั้นคุณช่วยชี้แจง หุหุ) แล้วเราก็ลัลล้า บ้าบอกันไปตามประสา ซึ่งหลังจากเราคบกับไอ้คุณแฟนไม่นาน ไอ้คนนั้นและสาวรุ่นพี่ก็เลิกกันค่ะ ทีนี้ทำไงล่ะ มันกลับมาค่ะ !!! แต่เสียจาย ถึงตอนนี้แม้แต่หางตาอะฮั้นยังไม่อยากจะชำเลืองดู ฮุๆๆๆ สุดท้ายมันกลับไปหาเพื่อนเราคนนั้นค่ะ แล้วตอนนี้เค้าก็ได้คบกัน (ยังไม่เข็ดนิ คนเรา )

แต่ก็บอกแล้ว ถึงตอนนี้ทุกคนคิดว่าไงล่ะคะ? ก็บอกแร้วววว คนไม่จริงใจมันก็ยังไม่จริงใจวันยังค่ำ ! ถึงตอนนี้เค้าจะยังคบกันอยู่ แต่ปั๊ปป้าก็แอบรู้มาว่าไอ้คุณผู้ชายมันเริ่มจะตีตัวออกห่างแล้วค่ะ เพราะไปกิ๊กกั๊กกะสาวรุ่นน้องอยู่ แถมยังมาเทียวไล้เที่ยวขื่อปั๊ปป้าซะอีกตะหาก ให้ตายก็ไม่สนใจหรอก (โว่ย) แบร่ะ สม !!

จริงๆลืมเรื่องนี้ไปตั้งแต่ปีมะโว้แล้วล่ะค่ะ แต่พอได้เขียนก็เลยได้ย้อนกลับไปดูตัวเองตอนนั้น นึกแล้วยังขำ แป๊ปเดียว 4 ปี ปั๊ปป้ากลายเป็นป้าแก่ไปซะแร้ว ฮาๆๆ เรื่องนี้มันจิ๊บจ๊อยมากค่ะ ถ้าเทียบกะชีวิตที่เราต้องออกไปเจอข้างนอกอีก เนอะ แต่มองในแง่ดี มันก็ทำให้เราได้รู้ข้อเสียตัวเองนะคะ แถมยังทำให้เราหัดมองอะไรให้มันกว้างๆและเป็นกลางมากขึ้นเยอะเลย โตขึ้นเยอะเลยจากเหตุการณ์เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดในครัง้นี้ ขอบคุณจิงๆ ไม่เอาแล้วนะคร้า ขอร้อง

-----------------------------------------------------------

2. หลังจากโม้เรื่องเศร้าเคล้าน้ำตาไปเยอะ คราวนี้เปลี่ยนโหมดกลับมาเฮฮากันดีกว่าค่ะ ไอ้เรื่องเปิ่นๆนี่ ปั๊ปป้าก็ไม่แพ้ใครหรอกค่ะ ขอบอก !
ก่อนอื่นก็ขอเริ่มจากวีรกรรมขี้โวยวายของข้าพเจ้ากันดีกว่า

ตอนอยู่มหาลัย ปั๊ปป้ามีน้องจิ๋วแก่เป็นพาหนะคู่ใจอยู่คันนึงค่ะ ไปไหนไปกัน สมบุกสมบันมาด้วยกันตั้งแต่หัดขับจนถึงปัจจุบันนี้น้องจิ๋วแก่ก็ยังอยู่ เฮ้ ! เลิฟยู จุ๊บๆๆ ซึ่งรถเก่าเนี่ยะ มันก็ตามสภาพอะค่ะ มีรงมีรวนบ้างเป็นธรรมชาติของมัน แต่มันก็รวนน้อยมากเลยนะคะ ตลอดเวลาที่ปั๊ปป้าขับมา

ทีนี้วันนั้น เรื่องมันมีอยู่ว่า ปั๊ปป้าเลิกเรียนจากที่คณะ ก็ขับรถข้ามไปสามย่าน กะไปแทคทีมกะเพื่อนๆที่ไปทานข้าวรออยู่ที่นั่น ไปถึงเหตุการณ์ก็ดำเนินไปตามปกติ กินข้าว เฮฮา บ้าบอ จนเป็นเวลาสามทุ่มกว่า หม่อมแม่ก็โทรจิกกลับบ้าน เอ้า ! กลับก็กลับ ก็แยกย้ายกันกับเพื่อน แล้วก็เดินดุ่มๆกลับมาที่จอดรถคนเดียว ขึ้นรถปุ๊ป สตาร์ทรถ เตรียมบึ่ง formula 1 กลับบ้าน
แชะ แชะ แชะ ...... เหย เป็นไรนิน้องจิ๋ว? เอาใหม่ แชะ แชะ แชะ......................................................
ทำไมมัน Start ไม่ติด !!!!!!!!!!! เกิดอะไรขึ้น??? นี่มันสามทุ่มกว่าแล้วนะเฟ้ย รถตายกลางตลาดยามวิกาล นี่คืนนี้เดี๊ยนไม่อยู่รอเค้ามาส่งปลาตอนเช้าหรอกนะฮ้า เอาไงดีๆๆๆๆๆ คิดๆๆๆๆๆๆ สุดท้ายโทรไปที่อู่ โชคดีเค้ามี Hotline 24 ชม.
ตรู๊ดๆๆๆๆ...................
พี่พนักงาน : หวัดดีคร้าบ
เดี๊ยน : พี่คะ รถ Start ไม่ติดค่ะ ไม่ว่ายังไงก็ไม่ติดอะค่ะ แง๊ ~~~~~~
พี่พนักงาน : ครับ ไม่ทราบว่ารถนี่ปลดเกียร์ว่างไว้รึป่าวครับ ถ้าเป็นเกียร์ว่างมันจะ Start ไม่ได้นะครับ
เดี๊ยน : ใช่ค่ะ แต่ทุกครั้งเวลาจอดข้าง ปลดเกียร์ว่างมันก็ Start ติดนี่คะ แล้วทำไมคราวนี้ไม่ติดล่ะคะ???
พี่พนักงาน : เอ่อ เกียร์มันอาจค้างอยู่ระหว่าง N กับ R อะครับ ลองเลื่อนไปที่ P แล้ว Start ใหม่นะครับ
เดี๊ยน : (ชักจะมีโมโห ! ทำไมเสียงเค้าดูชิล ชิลจังเลยนิ คิดในใจว่า มันจะเป็นไปได้ไงฟะ ขับมากี่ชาติก็ Start ติดตลอดนี่หว่า ไอ้พนักงานบ้านี่ พูดไม่รู้เรื่อง
) และด้วยสมองอันน้อยนิดยังจะพยายามเถียงเค้าออกไปอีกค่ะ ว่า ไม่มีทางอะค่ะ ขับมาตั้งนานไม่เห็นเคยเป็นแบบนี้เลย
พี่พนักงาน : ลองดูครับ!
เดี๊ยน : ฮึ้ย !!!!!!!!!!! อะไรกันนักหนา ลองก็ได้ฟะ !
บรื้น~~~~~~~~~~
เดี๊ยน : ขอบคุณมากนะคะพี่
แกร๊ก !

เดี๊ยนรีบวางหู แล้วใส่กียร์หมา ขับหายไปกะความมืด ............

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าดื้อไม่เข้าเรื่องค่ะ !

-----------------------------------------------------------

3. หลังจากปล่อยไก่จนน้องไก่วิ่งไปถึงเชียงใหม่แล้ว วีรกรรมระหว่างน้องจิ๋วกับปั๊ปป้าก็ยังไม่จบลงแค่นี้ค่ะ บอกแล้ว คู่ทุกข์คู่ยาก คราวนี้เป็นกรณีพิพาทระหว่างน้องจิ๋ว และทามาก๊อตค่ะ
ช่วงปีสองปีมานี้ ทามาก๊อตจิกลับมาฮิตกันอีกครั้ง (รึป่าว?) ปั๊ปป้าก็ต้อง In trend กะเค้าค่ะ ตอนที่เค้าฮิตกันตอนโน้น แอบเลี้ยงที่โรงเรียนไม่สะใจ พอโตแล้วเลยเอามาเลี้ยงที่มหาลัยแบบโจ่งแจ้งไปเล้ย อิอิ ตอนนั้นก็ติดค่ะ เรียนอยู่ก็ปิดเสียง แล้วนั่งเล่นเกมส์เก็บตังค์ซื้อของให้น้องกุ๊กไก่มันทั้งวันทั้งคืน มันส์ซะ ! ไม่แปลกเลยว่าทำไมเกรดตอนจบถึงอุบาทว์ซะขนาดนั้น ฮาๆๆ

เล่นๆๆๆๆๆ กินข้าวก็เล่น เรียนก็เล่น เดินก็เล่น เข้าห้องน้ำก็เล่นและเด็ดกว่านั้น ขับรถก็ยังเล่นค่ะ วันนั้นกำลังขับรถกลับบ้าน ออกจากมหาลัย ขึ้นสะพานไทย-ญี่ปุ่น โหย...วันนี้รถไม่ติดเลยแฮะ ขึ้นสะพานปุ๊ปก็เหยียบเต็มที่ มือซ้ายจับพวงมาลัย มือขวากดทามาก๊อต ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆ รู้ตัวอีกที โป้ง.........

ไปจู๊บท้ายชาวบ้านเค้าเข้าให้ ซะแร้ววว รถเค้ากระโปรงเปิดเห็นหวอหมดเลยค่ะ ท้ายเค้าเยินไปใช่ย่อย แต่ไอ้จิ๋วไม่เป็นไรเลย แข็งแรงมากลูก จมูกถลอกไปจึ๋งเดียว เดี๋ยวแม่แปะๆทำลายหลักฐานให้ และแล้วก็โยนทามาก๊อตกระเด็น วิ่งปิ๊วลงไปขอโทดขอโพยพี่เค้า ซ้ำร้ายกว่านั้น ไอ้จิ๋วไม่มีประกันจ้า~~~~~
แต่โชคดีมากๆๆๆๆ ที่พี่คนนั้นเค้าใจดีอย่างแรง ปั๊ปป้าล่ะซึ้งใจ พี่เค้ามีธุระต้องรีบไป (นู๋ขอโต๊ด ) เค้าเลยขอชื่อ และบัตรนิสิตไว้ เดี๋ยวเค้าจะติดต่อกลับมา แล้วเค้าก็ขับไป

งง? ทำไมเรื่องมันง่ายขนาดนี้หว่า? แล้วพี่เค้าก็ไม่ติดต่อกลับมาเลย จนจะสอบ ปั๊ปป้าต้องใช้บัตรนิสิต เลยโทรไปถามข่าวคราวพี่เค้า แล้วก็ขอบัตรนิสิตคืน พี่เค้าก็บอกว่าเดี๋ยวจะให้ประกันโทรไป Clear นะคะ แล้วก็ส่งบัตรนิสิตมาคืนให้ที่บ้าน

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ จะสองปีแล้วพี่เค้าก็ยังไม่โทรมาค่ะ ปั๊ปป้าโทรไปเค้าก็ไม่รับ อารายหว่า? ถ้าพี่เค้ามาอ่านเจอ Blog นี้ติดต่อมาได้เลยนะคะ ปั๊ปป้ายินดีชดใช้ค่า

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "อย่าเล่นทามาก๊อต ขณะขับรถ"

----------------------------------------------------------

4. ยังค่ะ วีรกรรมกับไอ้จิ๋วยังไม่โม้ดดด !! ก็บอกแร้วว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน ไอ้จิ๋วคงโอดครวญ ทำไมไม่ถนอมหนูเลย ไอ้ปั๊ปป้า !! อิอิอิ

เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เองฮ่ะ สดๆร้อนๆ เอง วันนั้นขับไอ้จิ๋วไปสยาม แล้วก็จอดไว้ที่หน้า Vanilla Industry แล้วก็ไปเดินชอปปิ้งเล่นกับเพื่อนๆ เดินไปเดินมาก็ไปปิ๊งเสื้อร้านนึง แต่ว่าตัวเสื้อมันสั้นเกินไป ก็เลยให้ที่ร้านเค้าช่วยเลาะชายเสื้อลงให้ ระหว่างนั้นก็ไปเดินเล่นรอกลับมาเอาเสื้อ พอกลับมาปรากฎว่าเสื้อยังไม่ได้ เอาไงดี เดินจนทั่วแล้ว เบื่อจัง เมื่อยก็เมื่อย สุดท้ายก็เลยขี้เกียจเดินแล้ว นั่งรอมันที่ร้านนั่นแหล่ะค่ะ
รอ ร๊อ แล้วก็รอ เกือบจะชั่วโมงแล้วยังไม่ได้ เริ่มจะหงุดหงิด ซักแป๊ป โทรศัพท์ก็ดัง รับมาเป็นไอ้คุณน้อง ไอ้คุณน้องเกิดไม่สบายขึ้นมา จะให้ไปรับที่มหาลัย เอาไงดี เสื้อก็ยังไม่เส็ด น้องก็จะเป็นลมตาย ปั๊ปป้าก็เริ่มจะรนแร้ววววว พอได้เสื้อเส็ดปุ๊ป ปั๊ปป้าก็รีบใส่เกียร์หมา วิ่งจากแถวส้มตำนัวกลับไปที่รถที่จอดไว้หน้า Vanilla
วิ่งปื๊ดๆๆๆๆๆ ทำเวลาเกือบทะลุสถิติแชมป์โลก ถึงรถปุ๊ป คว้ากุญแจรถออกมา ไขโชะๆๆๆๆๆๆๆๆ
โชะ........
โชะ..
โชะ.
ไขไม่ออก??? ทำไมไขม่ายออกกกกกก อารามคนรีบๆ บวกกับเริ่มจะอารมเสีย ไอ้จิ๋วนี่เอาอีกแล้ว นี่รวนถึงขนาดไขประตูรถไม่ออกหรอ? หนอย เล่นกะใครไม่เล่น ว่าแล้ว ก็กระชากประตูใหญ่เลยค่ะ !! ฮึ้ยๆๆๆๆๆ ระหว่างที่กระชากประตูอยู่นั้น สายตาก็แว้บไปเห็นอะไรแว้บๆๆๆ
เอ๋? ทำไมที่ล๊อครถเราถึงมีเพชรฝังอยู่ด้วยแฮะ? ว่าแล้วก็หยุดกระชากและเดินไปดูทะเบียนรถ ........

กรี๊ด ..............................................................................................................................................

ผิดคัน โป๊ก !!

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า " อย่าลืมเช็คทะเบียนรถตัวเองก่อนก้าวขึ้นรถนะฮ้า"-----------------------------------------------------------

5. ผ่านมาสี่เรื่อง มีแต่เรื่องบ้าๆบอๆ ใช่ป่าวคะ? อิอิ ชีวิตปั๊ปป้ามันก็มีอยู่แค่นี้แหล่ะค่ะ ไอ้เรื่องเครียดๆมันก็มี๊ ! แต่จะเก็บมาคิดทำไมเนอะ เอาแต่เรื่องเพี้ยนๆมาเล่าสู่กันฟังดีกว่า สบายใจทั้งคนอ่านและคนเล่า เนอะ อิอิ

เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับ ผอ สระ อี "ผี" ค่ะ กุ๊ก กุ๊ก กรู๋

ปั๊ปป้าไม่กลัวผีค่ะ กล้าบอกเลย ไม่ได้ลบหลู่เน้อ แต่ว่าไม่เคยเจอจังๆ ก็เลยไม่รู้สึกว่ามันน่ากลัวเท่าไหร่ แต่ถ้าเจอจิงๆนี่ก็คงหัวใจวายได้นะเคอะ เพราะงั้น อย่าเจอเลยดีที่สุดค่ะ แฮ่ๆๆๆๆ ปั๊ปป้าป๊อด !!!!
มาฟังเรื่องผีๆ ในชีวิตปั๊ปป้ากันดีกว่า.....กุ๊กๆๆๆๆกรู๋
เรื่องมันมีอยู่ว่า กลางดึกสงัดคืนหนึ่ง ปั๊ปป้าและพี่สาวเพิ่งกลับเข้าบ้าน ขณะนั้นเป็นเวลาประมาณตีหนึ่งเศษๆ ก้าวเข้าบ้านมา ปิดประตูปุ๊ป ก็มองไม่เห็นอะไรแล้วค่ะ บ้านมืดมากๆ ถึงขนาดที่ว่าถ้าโจรเข้าบ้านนี่ร้องไห้โฮ หาทางออกไม่ได้อะค่ะ ไม่ได้โม้เน้อ !!
แต่ไอ้เราอยู่บ้านนี้มานานนม มืดขนาดไหนก็ชิน และสามารถใช้ชีวิตมืดๆในบ้านได้สบายค่ะ ถึงขนาดเคยทดสอบความแม่นยำของตัวเองโดยเอาถังคลุมหัวแล้วเดินจากข้างล่างขึ้นมาบนห้องได้โดยปลอดภัย ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ฮาฮา
ถึวไหนแล้วเนี่ยะ??? อ๋อ มากุ๊กกุ๊กกรู๋กันต่อค่ะ.....หลังจากนั้น เมื่อสองพี่น้องก้าวเท้าเข้ามาในบ้านอันมืดสนิท และเงียบสงัด ทันใดนั้น เสียงประตูก็ตีกลับเข้ามา ปัง !! สองพี่น้องผงะไปชั่วครู่ ไม่มีอะไร มันคือลมเย็นๆที่พัดโชยมายามวิกาล เมื่อสองพี่น้องตั้งสติได้ ก็พยายามคลำทางในความมืดมิดไปยังกล่องเก็บกุญแจ เพื่อที่จะเก็บกุญแจบ้านตามปกติ แต่ทันใดนั้นเอง..........

พรึ่บ !!! ทันใดนั้นเอง แสงไฟบนหิ้งพระ ที่อยู่เหนือไปบนศรีษะของพี่น้องทั้งสองก็สว่างขึ้นมาท่ามกลางราตรีอันเงียบสงัด !!! "เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้" เสียงของข้าพเจ้าดังกังวาลอยู่ภายในหัว ตอนนี้มันตีหนึ่งกว่าเข้าไปแล้ว ทุกคนในบ้านก็หลับกันหมดแล้ว แล้วใครจะมาเปิดไฟหิ้งพระตอนนี้ !!!

หันมองไปรอบๆ ก็มืดสนิท ไม่มีแม้แต่เงาของสิ่งมีชีวิตใดๆเคลื่อนไหวให้เห็นกลางราตรีอันมืดมิดเช่นนี้
สองพี่น้องหันมองหน้ากัน และด้วยจิตใจที่ว่างเปล่า วินาทีนั้น สมองสั่งงานให้รีบวิ่งหนีไปจากจุดนั้นให้เร็วที่สุด ตัวข้าพเจ้าเองไม่สามารถจดจำความรู้สึกของตนเอง ณ ช่วงเวลานั้นได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้ามั่นใจ คือ ขาทั้งสองข้างของข้าพเจ้าไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่ที่จะวิ่ง และมั่นใจว่าพี่สาวของข้าพเจ้าเช่นเดียวกัน เราทั้งสองต่างหัวเราะไป และเราต่างก็ช่วยกันพยุงร่างของเราทั้งสองกลับขึ้นไปบนบ้าน และพยายามข่มตานอนให้พ้นค่ำคืนอันโหดร้ายนี่โดยเร็ว

เช้าวันต่อมา ... เราทั้งสองเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ให้แม่ฟัง แต่ไม่มีใครเชื่อที่เราพูดเลยสักคน ดังนั้น เราทั้งสองจึงต้องพิสูจน์ความจริงเมื่อคืนนี้ด้วยตนเอง ! ข้าพเจ้าและพี่สาวกุมมือกันแน่น และก้าวตัวไปอย่างเชื่องช้า เพื่อลงไปที่กล่องเก็บกุญแจเมื่อคืน มือของพี่สาวและข้าพเจ้าเย็นเฉียบ ลมเย็นพัดวูบมา แต่ทำไมเราทั้งสองคนจึงเปียกท่วมไปด้วยเหงื่อ

เราทั้งคู่ก้าวไปอย่างช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว ........ข้าพเจ้ากลั้นใจสุดชีวิต ชะโงกหน้าไปที่กล่องเก็บกุญแจ วินาทีนั้นหัวใจข้าพเจ้าเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ตึก ตึก ตึก ....

ทันใดนั้นหัวใจข้าพเจ้าก็หยุดเต้น และรู้สึกได้ถึงแรงฟาดอย่างแรงลงมาที่ศรีษะของข้าพเจ้า พลั่ก !!!!!!



"ไอ้ ....... มีสวิตซ์ไฟอยู่หลังกล่องเก็บกุญแจก็ไม่บอก กลัวแทบตาย โธ่เอ๊ยยยยยย " พี่สาวข้าพเจ้ากล่าวขึ้น และเดินจากไป

ทิ้งข้าพเจ้านั่งเข่าอ่อน มือทั้งสองกุมที่ศรีษะของตัวเองแน่น

"เจ็บนะโว้ยยยยย ไอ้พี่เวร"

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า "สี่ทีนส์ยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง อย่าคิดว่าแม่นกับบ้านตัวเอง นะจ๊ะ "


จบค่ะ Tag บ้าๆบอๆของปั๊ปป้า

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก.......


เหยื่อ 5 รายต่อไป มาให้ Tag ซะดี ดี๊

1. พี่บี Bambie
2. น้องแพร Chocolate republic
3. คุณ Cafe Nes
4. พี่จ๋า Bean Sprout
5. ไอ้ผีบ้า Miss Coffee LAdy

ฮาๆๆๆ แล้วจะรออ่านความลับนะคะ เย้ !


Create Date : 17 มกราคม 2550
Last Update : 18 มกราคม 2550 20:52:39 น. 5 comments
Counter : 602 Pageviews.  
 
 
 
 
แอร๊ยย มา tag เนสคืนได้ไง ม่ายได้น๊า ฟาล์วๆ ๆ ต้องไปคนอื่น ที่ไม่ใช่เนสสิ เนสโดนไปแล้วนี่

แต่ละเรื่องฮาๆทั้งนั้นเลย โดนเฉพาะไอ้จิ๋ว มีปัญหากันบ่อยจัง 5555 ลุ้นผีแทบตายน๋ออ
 
 

โดย: CaFe NEs วันที่: 19 มกราคม 2550 เวลา:0:57:20 น.  

 
 
 
น้อง Puppa พี่บีกโดน TAG ไปแล้วน๊า ถึงได้ TAG น้อง Pup ต่อไงจ้ะ หุหุ..พี่งงอ่ะจ้ะ

อ้อ อ่านเรื่องแรกแล้วรอลุ้นมากเลยล่ะ พอ่านจบแล้วก็นึกถึงเพลง ยังไงก็ขอบใจ ของโดม ที่เขาร้องว่า "หากเธอไม่ทิ้ง ฉันคงไม่เจอ หากยังรักเธอ ฉันคงไม่เจอเขา ที่เธอทำอะไรให้ฉํนต้องปวดร้าว รู้รึเปล่าฉันไม่เคยโกรธเลย..." :)

ส่วนเรื่องของน้องจิ๋วก็ฮาจริงๆ อิอิอิ

ปล. น้อง Pup เรียนคณะอารายหรอ

 
 

โดย: Bambie วันที่: 19 มกราคม 2550 เวลา:8:18:28 น.  

 
 
 
แง้ว โดน tag คืนเหมือนกัน แต่ตอบ tag พี่ปั๊บป้าไปอีกรอบแล้วล่ะค่ะ ^^'

ขำไอ้จิ๋ว อิอิ วีรกรรมมากมายหลายหลาก
แต่ชอบสุดก็เรื่องเปิดประตูรถผิดคันนี่ล่ะค่ะ
นึกภาพตามไปขำไป :P

ดีน้า.. ไม่แบบ เจ้าของรถคันนั้นมาสะกิด... น้องครับ.. คันนี้รถพี่ครับ... ^^" ถ้าเป็นแบบนั้นนี่ พี่สาวเราแทรกแผ่นดินหนีเป็นขอมดำดินชัวร์ๆ เลย :P
 
 

โดย: +~%Chocolate Republic%~+ วันที่: 25 มกราคม 2550 เวลา:15:06:50 น.  

 
 
 
หวัดดีจ้าปั๊ปป้า

เรื่องเกียร์ว่างนี่รถพี่ก็เป็นเหมือนกันเลยอ่า อาทิตย์แรกๆที่ถอยมา ไม่รู้ว่าถ้าเข้าเกียร์ R แล้วมันสตาร์ทไม่ติด แง่ม นั่งสตาร์ทตั้งนาน ใจเสียเลย

มาทักทายจ้า
 
 

โดย: พี่เก๋ (เค้กหอม ) วันที่: 27 มกราคม 2550 เวลา:21:05:16 น.  

 
 
 
เล่าเรื่องได้น่าติดตามมากน้องปั๊บป้า

ตอนแรกกะจะไม่อ่านเรื่องสุดท้าย เพราะกะว่าจะน่ากลัวสุดขีด

 
 

โดย: L-Nets วันที่: 13 กุมภาพันธ์ 2550 เวลา:14:50:28 น.  

Name
* blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Opinion
*ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet

puppadoowab
 
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 20 คน [?]




PuPpaDoOwaB หมูอ้วนผู้ชื่นชอบการทำขนมหวานและเบเกอรี่ แต่ว่า Skill ในด้านนี้ติดลบอยู่หลายหน่วย แต่ด้วยใจรักและชื่นชม ก็จะพยายามฝึกหัดต่อไปจ้า
[Add puppadoowab's blog to your web]

 
pantip.com pantipmarket.com pantown.com