Group Blog
 
All blogs
 
......สมุดเล่มนั้น.......กับความคิดถึง

ไม่ได้อัพบลอกเสียนาน เนื่องจากไม่มีอารมณ์และเวลา ขอโทษที


เมื่อวันก่อนจัดห้อง ก็คงเรียกว่าจัดไม่ได้ ประมาณรื้อของอยู่ในห้องแล้วก็เจอสมุดเล่มหนึ่ง


สมุดที่ไม่เคยใช้
.....ไม่เคยแม้แต่ขีดเขียนชื่อของเจ้าของลงไป


สมุดเล่มนี้เป็นสมุดที่เป็นกึ่งๆ ไดอารี่ ชื่อว่า .........Golden days........A book for addresses and daya to remember


สมุดเล่มนี้เป็นของฝากจากอเมริกาแต่รู้สึกว่าจะตีพิมพ์ที่อังกฤษ คุคุ


สมุดเล่มนี้สวย.......คงคุณค่า......และน่าเก็บมากกว่าที่จะเอาไว้เขียน


ที่ไม่กล้าเขียน เพราะกลัวว่าลายมือเละๆ ของเขาจะไปทำลายความสวยงามของหนังสือ


ถามว่าหนังสือเล่มนี้พิเศษยังไง ที่กล่าวมาทั้งหมดเป็นเพียงส่วนย่อยที่ทำให้หนังสือเล่มนี้พิเศษกว่าเล่มอื่น



ความพิเศษของมันอยู่ที่...........คนให้



ไม่รู้สิ ช่วงนี้คิดถึงผู้ชายที่ให้หนังสือเล่มนี้เป็นพิเศษ.......


อยากโทร............แต่ไม่กล้า
อยากส่งข้อความไปหา...........แต่ก็หวาดหวั่น


บางทีก็แอบคิดว่า......จะมีบางช่วงเวลาบ้างหรือเปล่าที่เขาจะคิดถึงเรา
เพื่อนที่เหมือนจะสนิท......แต่ก็ไม่สนิท
เพื่อนที่เหมือนจะมาชอบ.........แต่ก็ทำตัวเฉยๆ
เพื่อนที่ชอบชวนกินเอ็มเค.........
เพื่อนที่ทำตัวเกร็ง ไม่พูดมากกับเขา เหมือนกับที่คุยกับคนอื่น



เล่าถึงที่มาของหนังสือเล่มนี้กันหน่อย
ตอนปิดเทอมปี 3 เขาจะไป work and travel ที่อเมริกา
ก็รู้ข่าวมาจากเพื่อนๆ แหละ ช่วงนั้นห่างกันไปแล้ว
แต่ก็อดที่จะโทรไปบอกให้รักษาตัว พร้อมกับพูดคำนึงที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะกล้าพูด
คำว่า..............เพื่อนเป็นห่วง..............




หลังจากนั้นก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย พอเปิดเทอมตอนปี 4 หลายๆ คนเริ่มได้ของฝาก
ไอ้เราไม่ได้หวังของฝากที่มีค่ามากมาย แต่ของฝากมันมักมาพร้อมกับ.........การระลึกถึง
เขาน่าจะรู้ว่าเราชอบช็อกโกแลต............เพราะกินด้วยกันบ่อย (แย่งเรากินด้วย คนบร้า)
ขอแค่ช็อกโกแลตก้อนเล็กๆ ก็คงพอ


แต่เขาก็เงียบ.....จนคิดว่า ช่างเถอะ เราไม่ใช่เพื่อนสนิทนะ จะไปหวังอะไรมาก
จนกระทั่งวันนึง นั่งบ้ากับเพื่ออยู่ที่ห้องไทยรัฐ ซึ่งเป็นห้องของเอก
มุก เพื่อนคนนึงก็เดินขึ้น แล้วก็ยื่นสมุดเล่มนี้มาให้.....



ไอ้เราก็งงสิ อะไรว้า

.......เอ (นามสมมติ) ฝากมาให้.......


บอกตามตรงตอนนั้นสมองมึนงง คิดอะไรไม่ออก ปากก็ถามไปมึนๆ


.......เอไหน??..........


ที่คณะมีสองคน คิดยังไงก็ไม่เป็นอีกคนเพราะไม่สนิทเลยแม้แต่น้อย
แต่เพราะตัดใจไปแล้ว เลยไม่คิด



........เอหญิงมั้งมึง ของฝากจากอเมริกา เอาไปเดะ............




รับของมาด้วยท่าทีเอ๋อๆ เสียงเพื่อนๆ ที่รู้ล้อขึ้นมา น้ำตาพาลจะไหล อยู่ตรงนั้นไม่ได้แล้ว
ถือสมุดวิ่งเข้าไปหาเพื่อนอีกคนที่พิมพ์งานอยู่ในห้อง
ดึงมันออกมาจากคอมมาที่มุมนึงของห้อง



..........เอให้เรา.......... พูดไปน้ำตาคลอไป เพื่อนผลักหัวเบาๆ



..........หมั่นไส้ว่ะ............ แม้ว่าเพื่อนจะพูดอย่างนั้น แต่มันก็ยิ้ม และดีใจไปกับเรา



............อิจฉาดิ โปรแกเคยให้อย่างนี้หรือเปล่า.......... พูดไปก็ดีใจไป จากนั้นก็อวดทุกคนที่รู้ บ้าจัง



ตอนนั้นรู้สึกโล่งนิดนึงที่เขาฝากเพื่อนมาให้ ไม่งั้นเก็บอาการไม่อยู่แน่ๆ




วันนั้นตอนเย็นเดินไปที่ท่าพระจันทร์ เจอเขาเดินมาคนเดียว เรายิ้มให้นิดหน่อย แล้วเดินสวนกัน
เดินห่างไปสัก 5 ก้าว เราก็หันมาเพราะนึกขึ้นได้ว่า ยังไม่ได้ขอบคุณ


...........เอ................. ตะโกนออกไปไม่ดังมาก เขาหันมาพลางทำหน้างงๆ


...........ขอบคุณนะ สมุดน่ะ สวยดี ชอบ............. ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าตอนนี้ยิ้มกว้างมากมาย



แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ.......เขายิ้มกลับ พูดด้วยอืมม์ในลำคอ ก่อนที่เราสองคนจะเดินไปทางคนละทาง



แต่รอยยิ้มนั้นก็ทำให้หลับฝันดีไปหลายคืน



ถ้าเขามาอ่าน.....ไม่มีทางอ่ะ.....แต่ถ้าโชคชะตาเล่นตลก อยากบอกเขาว่า......


............ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ ...........



เพราะเขาทำให้รู้ว่า.....
ความรัก............บางทีก็ไม่ต้องครอบครอง หรือเป็นเจ้าของ
แค่ยิ้มสวยๆ ให้กัน...........ก็มีความสุขแล้ว



เฮ้อ........แต่คิดถึงจัง







Create Date : 21 มีนาคม 2548
Last Update : 21 มีนาคม 2548 18:05:10 น. 10 comments
Counter : 286 Pageviews.

 
อะนะ

คิดถึงเจ้าของบล๊อกจ้า ~


โดย: palermo วันที่: 21 มีนาคม 2548 เวลา:18:28:04 น.  

 
อืม เมื่อคืนดูทีวี
ก็คิดถึงเจ้าของBlogเหมือนกัน
หุหุ รายการไรหว่า


โดย: nang วันที่: 21 มีนาคม 2548 เวลา:18:40:05 น.  

 
อ่านเรื่องแล้วนั่งยิ้มคนเดียว

นี่ตรูบ้าป่ะเนี่ย -*-


โดย: <Strawberry Milk Shake> วันที่: 21 มีนาคม 2548 เวลา:20:43:04 น.  

 
วิดวิ้ว อัพซะที อัพทั้งที มีเรื่องให้ยิ้มเรื่อยเลย


โดย: วัยรุ่นออสซี่ วันที่: 21 มีนาคม 2548 เวลา:21:26:51 น.  

 
อ่านแล้วเขินแทน

อิ อิ


โดย: นางสาวแสนดี..sandy วันที่: 21 มีนาคม 2548 เวลา:23:31:34 น.  

 
แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

หายไปเลยนะน้อง คิดถึงนะเนี่ย



อ่านแล้วสยิว เหอ เหอ

ถ้าพอใจกับความรู้สึกที่เป็นอยู่ก็ดี

แต่ถ้าอยากได้หรืออยากรู้สึกดีๆ มากกว่านี้

ทีหลังต้องรุกเลยนะ เดี๋ยวเจ๊ช่วยเอง เหอ เหอ เหอ


โดย: มะนิก วันที่: 23 มีนาคม 2548 เวลา:21:25:52 น.  

 
เรารู้นะว่า จขกท. พูดถึงใคร ...อย่างไรก็ตามอยากบอกว่า เพื่อนๆ แก (ทุกคนในห้องคอมแห่งความหลังห้องนั้น) คิดถึงแกว่ะ


โดย: LivelikeLance (LivelikeLance ) วันที่: 23 มีนาคม 2548 เวลา:21:37:17 น.  

 
อุอุ ฮึ้ยยย ผู้ชายยย

คิดถึงพู่ นะจ๊ะ น้องสาว

หายไปเลย อ่ะ . . . (เจ๊ก็เพิ่งกลับมา อิอิ)


โดย: พี่ก้อย (WhaT iT'S W๐l2tH ) วันที่: 25 มีนาคม 2548 เวลา:3:18:16 น.  

 


โดย: ศรเมฆา ฟ้าแว๊บๆ IP: 202.57.140.254 วันที่: 26 มีนาคม 2548 เวลา:12:33:16 น.  

 
อิอิ

หายไปเลยตัวเอง คิดถึงจ่ะ


โดย: โลกส่วนตัว วันที่: 1 เมษายน 2548 เวลา:20:21:35 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

mrs_ricken
Location :
นนทบุรี Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Friends' blogs
[Add mrs_ricken's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.