Group Blog
 
All blogs
 
จันทราในเรือนเร้น - ความรักดี๊ดี แต่ชอบมากคือคนนี้ 'จักรพรรดิอันธพาล'



จันทราในเรือนเร้น   
หูเตี๋ย _ เขียน / มดแดง _ แปล
พิมพ์คร้งที่ ๒ สำนักพิมพ์แจ่มใจ  สิงหาคม ๒๕๕๘


ด้วยบัญชาจากโอรสสวรรค์ สวี่จื่อซิ่ง ธิดาของขุนนางนอกสังกัดกรมอาญาจำต้องแต่งให้ ฝิงซานหลาง ผู้ถวายงานคนโปรดขององค์จักรพรรดิ

ทว่าเหตุใดต้องเป็นนาง...

เป็นเพราะชะตาหรือสวรรค์ต้องการกลั่นแกล้งนางใช่หรือไม่ นางจึงต้องมาเป็นภรรยาของชายผู้มีสภาพไม่ต่างจากซากศพเดินได้ เย็นชาไร้ความรู้สึกนัก มีชีวิตก็เหมือนไร้ชีวิต อีกทั้งยังมีข่าวว่าเขาคือผู้วางเพลิงเผาศาลบรรพบุรุษจนเป็นเหตุให้มีคนตาย

และตอนนี้นางเองก็ต้องเป็นอีกหนึ่งชีวิตที่ถูกความผิดครั้งเก่าก่อนของเขาพันธนาการกักขังอยู่ในเรือนเร้น ไม่อาจไปไหนจนวันตายหรือ

ไม่! นางไม่ยอมหรอก ต่อให้ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขา นางก็พร้อมยอมสละตัวเอง



อยากจะอ่านนิยายรัก ก็ได้อ่านนิยายรักสมใจ  ค่อยๆ รัก ค่อยๆ ผูกพัน ลึกล้ำล้นใจ 
แต่ ... จากที่อิ่มเอมสุดๆ ในเล่นแรก น่าเสียดายที่ความรู้สึกนั้นกลับค่อยๆ พร่องลงในเล่มหลัง แ

เป็นเพราะหลังจากพระเอกนางเอกรักกัน ก็ดูเหมือนมุกความรักจะหมดลง  คือ รักแล้วรักเลย  เต็มใจให้ด้วยรักและเข้าใจ ประหนึ่งสามีภรรยาที่อยู่กินกันมานานจนถึงวัยไม้ใกล้ฝั่ง จึงรักใคร่ปรองดองกันดีไม่มีปัญหาอะไรกันอีกต่อไป แรงจูงใจในการอ่านจึงคลายลง  ผู้เขียนเค้า....ใจคอนะ  ไม่คิดจะใส่ดราม่า น้ำตานอง เข้าใจผิด โกรธเคืองกันบ้างเลย  สักนิด ...ก็ไม่มี ที่จะมีก็เพียงแต่ความขัดใจกระเง้ากระงอดพองามเพียงเล็กน้อย   ซึ่งถ้าใครชอบให้พระ-นาง รักกันมากๆ บรรยากาศระหว่างกันอบอุ่นดีงาม ก็ไม่น่าจะชอบเรื่องนี้นะคะ ร

สวี่จื่อซิ่ง เป็นคนมีจิตใจกว้างขวางมองโลกในแง่ดี ดังนั้นแม้นางจะถูกบังคับให้แต่งงานอย่างไม่เต็มใจ แต่ก็ตั้งใจว่าจะทำหน้าที่ของภรรยา ปรนนิบัติสามีให้ดีที่สุด แม้ .. จะไม่ได้รัก 

เฝิงซานหลาง คุณชายสามแห่งสกุลเฝิง ชายหนุ่มผู้มีบาดแผลลึกในใจ มีความผิดเรื่องใหญ่ติดตัวเป็นตราบาป ถูกครอบครัวรังเกียจเดียดฉันท์ แม้ยังอยู่ในตระกูลเดียวกัน และทอดทิ้งเขาเอาไว้อย่างโดดเดี่ยว การมีชีวิตอยู่เป็นเพียงเพราะจำต้องมีชีวิตไม่มีความหมายอื่นใดนอกจากนั้น  เขาจึงเป็นคนเย็นชาหน้าตาย ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกใด  ยิ่งประกอบกับที่มีใบหน้างดงาม และผิวขาวจัดคล้ายซีด เขายิ่งดูเหมือนซากศพเดินได้ ครั้นพอจะมีความรู้สึกให้เห็นบ้างอยู่รำไร ก็แลแล้วจะคล้ายเป็นผีสาวอมทุกข์เสียอย่างนั้น 

เช่นนั้นแล้ว จื่อซิ่ง มีหรือจะกล้าจะอ้อนวอนขอความความโปรดปรานจากเขาด้วย  เพราะความรู้สึกรักเป็นเพียงแค่ปุยเมฆที่ลอยล่องอยู่บนฟ้า จื่อซิ่งเพียงภาวนาแค่ให้ได้ผ่านวันเวลาอย่างสุขสงบ สามีให้เกียรติไม่รังเกียจเดียดฉันท์เท่านี้ก็พอแล้ว 

แต่แล้ว ... ความนุ่มนวลอ่อนโยนของจื่อซิ่งที่ได้ก้าวเข้ามาในชีวิตของซานหลางโดยไม่ได้ตั้งใจ ท่ามกลางความเกลียดชังและการแก่งแย่งอำนาจของคนรอบตัวและในราชสำนัก  ได้ค่อยๆ ฟูมฟักความอบอุ่นให้กับซานหลาง จนความตายด้านค่อยๆ คลายลง  จากที่หัวใจชาดำเย็นไร้ความรู้สึก  แค่มีชีวิตอยู่ไปวันๆ ก็เริ่มรู้สึกรู้สา และเกิดเป็นความรัก

เล่มแรก นอกจากจะชอบความรักความสัมพันธ์ และอุปนิสัยของทั้งพระเอกนางเอก ที่ต่างเป็นคนเฉลียวฉลาดทั้งคู่ และต่างก็เป็นคนไม่ยอมคน  จื่อซิ่งนั้นแม้โดยวิสัยจะเป็นคนนุ่มนวลอ่อนโยนอย่างที่ได้ปรนนิบัติสามีและปฏิบัติตนต่อผู้อื่น  แต่หากใครคิดร้าย  นางก็ร้ายตอบอย่างเหมาะสม ไม่หนักไป ไม่เบาไป  ไม่ยอมให้ใครมารังแก และไม่ปล่อยให้คนคิดร้ายย่ามใจว่าจะมารังแกกันได้ง่ายๆ   ซานหลางก็เช่นกัน  การถวายงานรับใช้จักรพรรดิไม่อาจจะเป็นเพียงคนดีใจสะอาดมือสะอาด เพื่อความมั่นคงของบัลลังก์ สิ่งใดควรทำก็ต้องทำ หากต้องฆ่าก็คือลงมือฆ่า เขาจึงมีฉายาว่า "พญายมหน้าตาย" 


หลังจากจื่อซิ่งได้รับความรักจากสามีเป็นอย่างดี นางก็ไม่เคยเปลี่ยน ยังคงวางตนเป็นศรีภรรยาช้างเท้าหลังที่พร้อมจะเคียงข้างและสนับสนุนสามีในทุกๆ ด้าน แม้จะเป็นด้านที่นางไม่ชอบใจนักอย่างการเป็นเสาช่วยค้ำจุนบัลลังก์ให้จักรพรรดิเจิ้งเต๋อ  เพราะต้นตระกูลของนางกับตระกูลราชนิกูลมู่หลงขององค์จักรพรรดิ มีเรื่องแค้นเคืองกันมาแต่อดีต ตระกูลสวี่ ของจื่อซิ่งจึงไม่สนิทใจกับ ตระกูลมู่หรง ซึ่งเป็นตระกูลราชนิกุลสืบทอดบัลลังก์จักรพรรดิต้าเยียน

อดีตที่อาจไม่เป็นที่รับรู้หรือจดจำของใคร แต่ลูกหลานตระกูลสวี่ ที่กล่าวได้ว่าเป็นสายเลือดหงส์ ไม่เคยลืมอดีตของบรรพบุรุษต้นตระกูลมู่หรง โดยเฉพาะจื่อซิ่ง สตรีผู้สืบทอดวิชาท่านฟู่ซื่อของตระกูล ไฉนเลยจะทำใจยอมรับจักรพรรดิเจิ้งเต๋อสายเลือดมังกรผู้สอบทอดบัลลังก์คนนี้ได้ง่ายๆ    

วิชาท่านนฟู่ซื่อ ได้แก่ วิทยายุทธ์ วิชาแพทย์ การใช้พิษ ยุทธวิธีทางการทหาร ซึ่งได้รับการสั่งสมปรับปรุงให้ดีขึ้นโดยผู้สืบทอดรุ่นต่อๆ มา จนมาถึง รุ่นของจื่อซิ่ง ที่แม้จะได้รับถ่ายทอดวิชาทางทฤษฎีเสียส่วนมากเพราะแม่ของนางล้มป่วยอยู่ตลอด เมื่อต้องฝึกฝนตนเองโดยไม่มีใครให้เปรียบเทียบ จื่อซิ่งจึงคิดว่าตนนั้นจะต้องเป็นผู้สืบทอดที่ฝีมืออ่อนด้อยที่สุด  แม้จะทำโน่นทำนี่ได้ทุกอย่าง แต่ก็ไม่เคยรู้ตัวเลยว่านั่นคือความเก่งกาจสามารถจนน่าตะลึง เข้าใจไปเองอยู่ตลอดว่าตนนั้นไม่มีความสามารถอะไรโดดเด่น จึงต่างจากนางเอกที่คุ้นเคยที่มักจะกระโจนเข้าไปในทุกสถานการณ์  ..โดยสำคัญให้เป็นความกล้าหาญ   แต่จื่อซิ่งคนนี้จะรอดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ อยากจะช่วยนะ แต่ก็กลัวจะเป็นภาระ ครั้นได้หยิบจับอะไร ก็จะทอดถอนใจว่านางทำได้เพียงสิ่งเล็กน้อยเท่านี้เอง  หาได้รู้ตัวไม่ว่าแต่ละอย่างที่ทำนั่นล้วนเป็นคุณประโยชน์ใหญ่โตทั้งสิ้น  ทำให้จื่อซิ่งเป็นคนมีนิสัยกล้าแกร่งที่ผสมผสานกับความอ่อนน้อมถ่อมตน ... น่ารักมาก   

ซานหลางได้ภรรยาผู้งามพร้อม ทั้งกาย วาจา และจิตใจ มีหรือจะไม่หวั่นไหว ไม่รัก ลึกซึ้งสุดหัวใจ  

 แต่ ..ถ้ารักกันดีขนาดนั้น ความรักเบ่งบานไม่มีเหี่ยวเฉากันอยู่ทั้งเล่ม มันก็ไม่ใช่ความรักที่น่าสนใจแล้วน่ะสิ

ยังดีที่ว่า  เรื่องราวการแย่งชิงอำนาจทั้ง "ศึกนอก-ศึกใน" ที่จักรพรรดิเจิ้งเต๋อต้องเผชิญในเล่มสอง ไม่ได้พลอยน่าเบื่อเพิ่มเข้าไปด้วย ประกอบกับชอบแนวนี้เป็นการส่วนตัว เมื่อตัวละครที่ชอบมากที่สุดอย่างจักรพรรดิเจิ้งเต๋อมีบทบาทเด่นโขมยซีนไปจากพระเอกในเล่มสอง จากที่สนุกมากในเล่มแรก เล่มหลังแม้จะไม่สนุกเหมือนเดิมแล้วเพราะความรักราบรื่นจนจืดสนิท อีกทั้งวิธีการดำเนินเรื่องในเล่มสองทำให้รู้สึกว่าหนักไปทางการเล่าบรรยายเสียเป็นส่วนใหญ่ จึงเสียอรรถรสไปนิดหน่อย แต่ก็ยังคงอ่านได้เรื่อยๆ     



จักรพรรดิเจิ้งเต๋อ -- โอรสสวรรค์เจ้าสำราญ โปรดปรานผู้ถวายงานคนสนิทอย่าง เฝิงซานหลางมาก มักจะเรียกหาเขาตลอดเวลาจนกระทั่งเกิดข่าวลือไม่งามระหว่างทั้งคู่ เล่าลือกันว่าจักรพรรดิองค์นี้นั้นทรงหาความสุขสำราญจากหญิงก็ได้จากชายก็ดี 

มีพระปรีชาสามารถในการปกครองเป็นเลิศ แต่ก็เจ้าสำราญเหลวไหลอย่างเหลือเชื่อ  เป็นจักรพรรดิที่จับพลัดจับผลูมาเป็น เพราะพี่น้องคนอื่นๆ เข่นฆ่ากันตายไปหมดแล้ว เมื่อแผ่นดินต้าเยียนได้ผู้ไม่อยากเป็นจักรพรรดิมาเป็นจักรพรรดิ  ไม่ปรารถนาในอำนาจแต่ในการปกครองต้องใช้อำนาจ  ไม่มีพรรคพวกขุนนางใหญ่น้อยใดหนุนหลัง แต่ถึงอย่างนั้นจักรพรรดิเจิ้งเต๋อก็ใช่ว่าจะเกรงกลัวใคร ด้วยความฉลาดปราดเปรื่องประกอบกับนิสัยหยาบคาย อันธพาล จึงได้ลับดาบเล่นงานพระประยูรญาติอย่างอึกทึกครึกโครม 

ในเล่มสอง เขาจึงเป็นตัวละครเด่น เพราะเรื่องราวก็เน้นการช่วงชิงอำนาจ บทบาทของจื่อซิ่งกับซานหลางที่รักกันดีตลอดเวลาได้เปลี่ยนไปเป็นการช่วยเหลือจักรพรรดิกำจัดขุนนางฉ้อฉล ปราบบรรดาศัตรูผู้แข็งข้อ จนจักรพรรดิสามารถจะปกครองบ้านเมืองด้วยอำนาจในมือของตนเองได้อย่างแท้จริง 

ชอบจักรพรรดิเรื่องนี้มากค่ะ ทั้งความคิด คำพูดจา และอารมณ์ไม่ว่าจะยามสำราญ หรือยามโมโหโกรธา  จักรพรรดิไม่ใช่คนเลว แต่ก็ไม่ใช่คนดี  และเขาเองก็ไม่รู้สึกว่าจะต้องปฏิเสธหากใครจะขนานนามว่าเขาเป็น "ทรราช"  ... ทั้งยังชอบใจเป็นอย่างยิ่ง หากผู้ถวายงานคนสนิทอย่างเฝิงซานหลาง จะได้เป็น "ขุนนางสอพลอ" ถูกเล่าขานไว้เป็นประวัติศาสตร์ด้วยกัน

ยกตัวอย่างนะ 

จักรพรรดิทรงบุ่นอุบในพระทัย เจ้าเด็กน้อยนั่นดีแต่เกิดมาหน้าตาสะสวย สมองกลับดื้อรั้นอย่างกับลา รู้จักแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่รู้จักหาผลประโยชน์ใส่ตัว เช่นนี้จะให้ขุนนางอาลักษณ์ในยุคหลังเขียนถึง "ขุนนางประสบสอพลอ" คู่บารมีของว่าว่าอย่างไรกัน ทิ้งข้อมูลไว้ให้คนรุ่นหลังเขียนบ้างได้หรือไม่ ...

... เจ้ากำเริบเสิบสานวางอำนาจสักหน่อยไม่ได้รึ  ทำตัวเช่นนี้จะไปสร้างความลำบากใจให้แก่ขุนนางอาลักษณ์เอานะ  ดูอย่างข้าสิ เวลาราชอาลักษณ์เขียนถึงประวัติทรราชอย่างข้าจะต้องยืดยาวสิ้นเปลืองกระดาษและน้ำหมึกมากมายกายกองทีเดียว

***

ความสัมพันธ์ระหว่างจักพรรดิกับเหล่าเสนาอำมาตย์ปัจจุบันอยู่ในขั้นเลวร้าย ถึงขนาดที่ว่าขาดแต่ม้วนแขนเสื้อขึ้นต่อยตีกันเท่านั้น ช่วยไม่ได้ จักรพรรดิองค์นี้เป็นเจ้าเหนือหัวที่พวกขุนนางเกลียดขี้หน้าที่สุด ทั้งตรัสถ้อยวาจาป่าเถื่อน มีความประพฤติเหลวไหลไร้เหตุผล แต่กลับฉลาดปราดเปรื่องผ่านตาครั้งเดียวไม่ลืมเลือน โน้มน้าวใจ หลอกลวงไม่ได้ คิดจะใช้ลูกไม้ทัดทานด้วยความตายก็ไม่สำเร็จ เพราะพระองค์จะโก่งพระศอตวาดอย่างพิโรธ  

'ปล่อยให้มันเอาหัวโหม่งเสาตาย ไม่ต้องห้าม จะได้จบๆ ! อ๊ะ ไม่ได้ ...โหม่งเสาตายไหนเลยจะถือว่าจบ .. ไปคิดกับครอบครัวมันด้วย! เสาในท้องพระโรงของเราจะปล่อยให้ใครมาเอาเป็นที่โหม่งศรีษะตายตามใจชอบได้อย่างไร สั่งประหารมันทั้งตระกูล คนในครอบครัวต้องตายไปตามกัน!'

พบเจอจักรพพรดิที่ประพฤติองค์เป็นอันธพาลเช่นนี้  น่าเศร้าใจและน่าขายหน้าจริงๆ ยิ่งกว่านั้นพระองค์ยังทรงกล้าโยนสารกราบทูลทิ้งด้วย

'อย่านึกว่าเราปัญญาอ่อน! พวกเจ้ากระทั่งบัญชียังคิดผิดไปตั้งไกล  จะชี้กวางว่าเป็นอาชา ใช่หรือไม่  เรามันหลอกง่ายขนาดนั้นเชียวรึ ทรงเดือดดาลเข้าก็โยนพระมาลิงทิ้ง ร่ำร้องแต่ว่าไม่เป็นแล้ว ไม่เป็นแล้ว' (ไม่เป็นจักรพรรดิแล้ว)

....

ยามเข้าร่วมประชุมในท้องพระโรงเหล่าเสนาอำมาตย์ต่างก็กลัดกลุ้มกังวลใจ ฝีพระโอษฐ์ของจักรพรรดิช่าง ... ทั้งจ้องจับผิด ทั้งประชดประชัน เย้ยหยัน ทั้งยังชอบเขวี้ยงปาสารกราบทูล  ถูกบริภาษจนเลือดสาดเช่นนี้ใครบ้างจะไม่กลัดกลุ้ม ถ้าหากทำงานได้ดีทรงยกยอปอปั้นคนคนถูกชมหวาดหวั่นโขกศรีษะขอบพระทัยแล้วขอบพระทัยอีก รู้สึกว่าเมื่อกลับไปหากไม่ทำดีให้มากขึ้นอีกสักหน่อยจะต้องละอายใจต่อองค์จักรพรรดิ อาณาประชาราษฎร์ พระภูมิเจ้าที่และบรรพบุรุษทุกยุคทุกสมัยของแคว้นต้าเยียน

เหล่าขุนนางอยากได้จักรพรรดิที่อ่อนโยนละมุนละม่อม ติดจะเลอะเลือนเล็กน้อย และเดินตามกรอบของจักรพรรดิองค์ก่อนๆ มากกว่า


จักรพรรดิที่ถูกมองว่าหยาบคาย อันธพาล ถ่อยสถุล คนนี้จึงถูกพวกขุนนางชังน้ำหน้านัก  ไหนจะความเก่งกาจปราดเปรื่อง จนพวกขุนนางตบตาไม่ได้ หาประโยชน์ก็ได้ไม่ได้ และสารพัดอย่างที่จักรพรรดิพูดหรือทำ  พร้อมด้วยคำสบถได้ใจเป็นระยะ   "มารดามันเถอะ!" จึงกลายเป็นตัวละครทีนอกจากจะชอบมากแล้วยังช่วยประคับประคองให้นิยาย 'รักกันเสมอ' เรื่องนี้ไม่กลายไปเป็นความน่าเบื่อ 

นอกจากนี้ยังมีอีกหนึ่งตัวละครสำคัญที่เกี่ยวข้องเป็นปมประเด็นของเรื่อง

เฝิงเอ้อร์หลาง  พี่ชายฝาแฝดของเฝิงซานหลาง แต่มีบุคลิกที่แตกต่างกันสุดขั้ว  ซานหลางเหมือนฤดูหนาวที่เย็นชาผู้คนหวั่นกลัวไม่อยากเข้าใกล้ ส่วนเอ้อร์หลางดั่งวสันต์ฤดูที่สดใสต้องตาต้องใจผู้พบเห็นจนได้ชื่อว่าเป็นบุรุษรูปงามของแผ่นดิน  หากซานหลางเป็นคนที่ไม่เคยต้องการสิ่งใดนอกจากรับใช้จักรพรรดิที่แม้จะเป็นนายแต่ก็เป็นเหมือนสหายสนิท เอ้อร์หลางก็กลับเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูง และทำได้ทุกอย่างเพื่ออำนาจที่ต้องการ     เขาเป็นคนที่พ่อแม่ ครอบครัวตระกูลเฝิง รักและต้องการจะฝากความหวังไว้ให้เป็นผู้เชิดชูวงศ์ตระกูลนำความรุ่งเรือง มีฐานะ มีความนับหน้าถือตามาสู่พ่อแม่และคณาญาติ เพื่อจะสมหวังดังต้องการ ซานหลางต้องถูกสละทิ้ง (อย่างไร้เยื่อใยไมตรี)

นิยายเรื่องนี้ จึงไม่ใช่มีแค่รัก แต่มีอะไรหลายอย่างที่ผู้เขียนได้ถ่ายทอดออกมาจนเรียกได้ว่ามีเนื้อหาแน่นดีเลยทีเดียวล่ะ นอกจากความรักที่ราบรื่นเกินไปสักนิด กับปมบางอย่างที่อยากให้เข้มข้นขึ้นอีกสักหน่อยแล้ว  ..Smiley ยังถือว่าเป็นนิยายที่น่าอ่านมากกว่า เล่มบางๆ ที่พลอตเบาๆ ของ 'มากกว่ารัก' เรื่องอื่นๆ อยู่ไม่น้อยค่ะ  





Create Date : 26 สิงหาคม 2558
Last Update : 11 กันยายน 2558 22:25:02 น. 5 comments
Counter : 960 Pageviews.

 
เรื่องนี้จดไว้แล้ว ต้องมีอย่างยิ่ง ปกสวยมาก รองานหนังสือค่า


โดย: kunaom วันที่: 27 สิงหาคม 2558 เวลา:10:25:30 น.  

 
ต้องล๊อคอินมาตอบ
ขอบคุณสำหรับรีวิวนะคะ กำลังคิดอยู่ว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อดี(พอดีมีงานสัปดาห์หนังสือที่ม.ค่ะ แจ่มใสลด15%เท่าแจมคลับ ดีกว่าที่ไม่ต้องเสียค่ารถเมล์ไปซื้อ) สรุปว่า ชอบและจะซื้อเพราะชอบความรักเรื่อยๆแต่รักนานๆตลอดไปค่ะ


โดย: imsummerrain วันที่: 27 สิงหาคม 2558 เวลา:16:58:47 น.  

 
ดองไว้แล้ว ... รอคิวอ่าน


โดย: Prophet_Doll วันที่: 28 สิงหาคม 2558 เวลา:13:18:37 น.  

 
อ่านแล้ว ค่า เป็นอีกเล่มที่ชอบเลยค่ะ
สำนวนชวนขำดีค่ะ


โดย: Serverlus วันที่: 29 สิงหาคม 2558 เวลา:15:12:58 น.  

 
เพิ่งอ่านเรื่องนี้จบค่า เลยถือโอกาสแวะมาคุยด้วย ชอบจักรพรรดิเกรียนคนนี้เหมือนกัน ชอบเวลาพี่ท่านอุทานแกมด่ากับจิก ที่สำคัญ สาววายฟินค่ะ ฮ่าๆ

คู่พระนางก็น่ารักค่ะ ตลกด้วย


โดย: ออโอ วันที่: 31 สิงหาคม 2558 เวลา:18:21:40 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#13


 
prysang
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 95 คน [?]




จำนวนผู้ชม คน : Users Online
New Comments
Friends' blogs
[Add prysang's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.