Group Blog
 
All blogs
 
鬼面皇后 ร้อยรักมเหสี พลอตอย่างนี้ ขอบอกเลย..แพ้ทาง


ผู้แต่ง :  (湛露)  ผู้แปล :

องค์หญิงสิ้นแคว้นเช่นนางไม่มีทางเดินเหลือให้เลือกมากนัก นางยอมละทิ้งศักดิ์ศรีที่มี สวามิภักดิ์แก่แคว้นเทียนฝู่ แคว้นอริซึ่งเป็นผู้ทำลายถิ่นเกิดของนางจนย่อยยับ หวังเพียงจะปกป้องราษฎรเรือนร้อยหมื่นในแคว้นเป่ยเยี่ยนของนางให้ยังคงอยู่ได้อย่างสงบสุข

คิดไม่ถึงว่าจักรพรรดิแห่งเทียนฝู่จะตีค่านางสูงส่ง มอบตำแหน่งอัครมเหสี อันเป็นตำแหน่งสำคัญที่สุดในฝ่ายในให้นางครอบครอง หรือบางทีนี่อาจเป็นกลศึกในการเก็บศัตรูไว้ไม่ให้ห่างกายก็เป็นได้
นางหวังเพียงจะอยู่ในวังอย่างสงบ ด้วยการผูกสัมพันธ์กับเหล่าสนมนางใน  ทว่าเหตุการณ์ร้ายกลับเกิดขึ้น ส่งผลให้ ‘เสิ่นมู่หลิง’ เทพสงครามแห่งเทียนฝู่ต้องกลับเข้าวังกะทันหัน

อยู่ไกลตาอาจยังพอทนได้ แต่หากต้องพบเจอเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเช่นนี้ นางจะระงับเพลิงแค้นในใจลงได้อย่างไร  ในเมื่อแคว้นเป่ยเยี่ยน แผ่นดินเกิดของนาง จักรพรรดิแห่งเป่ยเยี่ยน พี่ชายของนาง
แล้วยังชาวเป่ยเยี่ยนอีกไม่รู้เท่าไร ล้วนดับสิ้นไม่มีวันกลับคืนมาได้อีกเพราะฝีมือของเขา!

เรื่องนี้ชอบ เขียนถึงซะยาวเลย  Spoil Alert นะคะ 



"องค์หญิงแห่งเป่ยเยี่ยนขอเข้าเฝ้า" 

เฉินเยี่ยนปิง Smiley องค์หญิงสิ้นแคว้นจากเป่ยเยี่ยน  ขอนำแผ่นดินทั่วทั้งแดนของแคว้นเป่ยเยี่ยน รวมทั้งชะตากรรมของเหล่าราษฏรเรือนร้อยหมื่นเทินถวายให้แก่อณาจักรเทียนผู่ และสิ่งหนึ่งที่นางต้องมอบให้ในคราวเดียวกันก็คือตัวของนางเอง

แต่ด้วยโหนกแก้มซ้ายจนถึงบริเวณดวงตาของนางมีปานสีเขียวรูปพระจันทร์เสี้ยวพาดยาว 

'อัปลักษณ์ด้วยรอยปาน'  แม้ในหมู่ชาวบ้านยังถือไม่เป็นมงคล เมื่อนางสูงศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงมีรอยปานเช่นนี้นับว่าเป็นความอัปยศ  ยามสิ้นแคว้นเสียเมือง นางกล้าดีอย่างไรเอาโฉมอัปลักษณ์เช่นนี้มาแลกกับความสุขสงบของชาวเป่ยเยี่ยน (แต่จากปกนิยาย  นี่อับปลักษณ์แล้วใช่ไหม ? Smiley )

"แล้วทำไมเราต้องให้เกียรติเจ้าถึงเพียงนั้น ..."

ทั้งที่องค์จักรพรรดิถามอย่างดูแคลน แต่เหตุไฉน  จึงประทับตราหยกมีราชโองการ

โองการฟ้า จักรรพรรดิมีบัญชา ประกาศต่อทั่วหล้า
องค์หญิงเป่ยเยี่ยน ตระกูลเฉิน มอบตำแหน่งแห่งฝ่ายใน 
ป้ายหงส์ทองคำ ดำรงตำแหน่งอัครมเหสี 

เปิดฉากเรื่องราวตอนแรกก็หลงรักนางเอกเข้าแล้วกับมธุรสวาจาที่นางเอื้อนเอ่ยเจรจากับ องค์จักรพรรดิเฉินเซิ่นหย่วน  เพื่อขอให้นางและชาวเป่ยเยี่ยนได้มี 'มุมอันสงบสุข' อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรเทียนฝู่ เจ้าหญิงผู้สืบบัลลังก์คนสุดท้ายของแคว้นเป่ยเยี่ยนที่ปราชัย  สิ่งที่นางประสงค์จะต่อรอง เป็นเพียง 'หนึ่งตำแหน่ง หนึ่งคำมั่น' ที่จะช่วยคุ้มครองป้องภัยแก่ชาวเป่ยเยี่ยนของนางได้ 

แต่การได้รับพระราชทาน ป้ายหงส์ทองคำ พร้อมพระราชวังสร้างใหม่ใหญ่โตโอ่โถง ขนานนามตามชื่อของนางที่แปลว่านกนางแอ่น  .. "วังนางแอ่นเหิน" เป็นสิ่งที่เกินคาดที่นางไม่เคยได้คิดฝันมาก่อน

แต่เพียงวันแรกที่เข้ามารับตำแหน่งอัครมเหสีอย่างเป็นทางการ องค์จักรพรรดิเสิ่นเซิ่นหย่วนก็ล้มป่วยลง  ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่คิดว่าอาการจะไม่ดีขึ้นจนน่าหวาดหวั่น  หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ ราชสำนักและบ้านเมืองจะพากันโกลาหลสักเพียงใด

องค์รัชทายาท เสิ่นเจิง Smiley เพิ่งมีอายุ ๘ ขวบ แม้ว่าการเติบโตขึ้นมาในพระราชวัง จะทำให้มีท่าทีเป็นผู้ใหญ่ที่รู้เรื่องอะไรๆ เกินวัย  ทว่าก็ยังเล็กนักไม่อาจครองราชย์เป็นจักรพรรดิได้  อีกทั้งองค์จักรพรรดิก็ยังไม่ได้มีมีรับสั่งให้ผู้ใดมาสำเร็จราชการแทน องค์รัชทายาทจึงประสงค์จะให้อัครมเหสีผู้เป็น "เสด็จแม่คนใหม่"  เป็นผู้จัดการบัญชาเรื่องต่างๆ แทนเสด็จพ่อ 

แต่.. ขุนนางทักท้วง เรื่องใหญ่เช่นนี้ ควรต้องแจ้งให้อู่อ๋องทราบก่อนหรือไม่  

"พระมเหสี  อู่อ๋องคืออนุชาร่วมอุทรของฝ่าบาท ปกติสนิทสนมรักใคร่กันดี ไม่ว่าเรื่องงานบ้านงานเมืองใด ฝ่าบาทมักทรงหารือกับอู่อ๋องอยู่เสมอ ยามนี้หากไม่แจ้งอู่อ๋อง รอจนท่านอ๋องกลับมาก็อาจ ..ไม่มีผู้ใดรับผิดชอบไหวก็ได้พะยะค่ะ" 

เหตุใดคำสองพยางค์นั้น "อู่อ๋อง" จึงทำให้องค์รัชทายาทเสิ่นเจิงโกรธเกรี้ยวนัก

"สามหาว! จะรับผิดชอบไม่ไหวอย่างไร อะไรก็ให้หารือเขากระนั้นรึ  หรืออาณาจักรเทียนฝู่นี้ขาดเขาแล้วจะรักษาไม่รอด"  ราวกับจะแสดงความอดสูต่อคำที่เขาเพิ่งกล่าวไป ด้านนอกพลันมีเสียงอึกทึกดังมาเป็นทอดๆ มีคนเริ่มตะโกนเสียงสูงรับตามกันมา

"อู่อ๋องกลับมาแล้ว" 




มาเุุถอะท่าน มาให้ข้าจิ้นจนหนำใจ อะหึ อะหึ  Smiley ในที่สุดก็เจอแล้วบทบาทตัวละครที่เข้ากับ เอ็ดดี้ เผิง ในมาดท่านแม่ทัพ  (ภาพ จากซีรีส์ลำนำทะเลทราย) บทนี้ดีกว่า 'จอมใจนายทัพ' เป็นไหนๆ ชอบเขามาตั้งแต่เรื่อง  Young Warriors of the Yang Clan (ยอดขุนศึกตระกูลหยาง) เป็นหนึ่งในหยางแมนที่เราชอบ แม้จะไม่เท่า ปีเตอร์ เหอ (เหอยุนตง) ผู้เป็นพี่ห้าก็เถอะ เวลาที่อ่านนิยายจีน พระเอกในจินตนาการของเรามักจะกลายไปเป็น ปีเตอร์ เหอ ได้ง่ายๆ  แต่คราวนี้ บทนี้ มันเป็นโอกาสของน้องเจ็ด เอ็ดดี้ เผิง เข้าบ้างแล้ว   แม้คำ  "องค์จักรพรรดิ" จะชวนให้คิดว่าเป็นแนวจีนแมนจูหัวล้านครึ่งหัว ก็ไม่มีปัญหา เพราะเอ็ดดี้ ก็เพิ่งจะเล่น "หวงเฟยหง" ที่ต้องมีหางเปียยาวกับหัวล้านครึ่งหัวไปหมาดๆ  ( --Smiley ก็ยังหล่อ!!Smiley )  แต่เพื่อการอ่านแล้วจิ้นอย่างมีความสุข  เราก็ไม่สนหรอกนะว่าจะต้องเป็นจีนแบบไหน ขอจิ้นมาดท่านอู่อ๋อง ให้เป็นแบบท่านแม่ทัพเว่ยแห่งลำนำทะเลทรายนี่แหละเวิร์คสุดๆ




กลับมาเข้าเรื่องของเรา

"อู่อ๋องกลับมาแล้ว" 

หากพูดว่าในใต้หล้านี้มีผู้ใดทำให้องค์หญิงเฉินเยี่ยนปิงต้องกัดฟันด้วยความเกลียดชังกระทั่งตายก็ไม่อาจลืมชื่อคนๆ นั้น ต่อให้ชื่ออักษรของคนๆ นั้นจะเปลี่ยนเป็นผง กลายเป็นควัน ในความฝันของนางก็ยังตะโกนชื่อนั้นออกมาได้

เสิ่น มู่ หลิง!   อู่อ๋องที่เทียนฝู่ยกย่องให้เป็นเทพสงคราม ผู้ที่นำทหารสิบหมื่นเข้าโจมตีสิบสามหัวเมืองแคว้นเป่ยเยี่ยนของนาง เข่นฆ่าแม่ทัพทหารหาญไปนับไม่ถ้วน สุดท้ายยังบีบให้เสด็จพี่ของนางต้องสิ้นใจกลางสนามรบ บีบจนเป่ยเยี่ยนต้องสิ้นแคว้น  บีบให้นางต้องเผาวังหลวงจนสิ้น สละตนแต่งงานร้องขอสงบศึกอย่างน่าอดสู 

เสิ่นมู่หลิง คือคนเพียงคนเดียวที่นางอยากสังหารให้ได้ในชาตินี้ 

 นางอยากจะแล่เนื้อเขาออกมาทีละชิ้นๆ แล้วดื่มโลหิตของเขาให้หมดสิ้นทุกหยาดหยด ...

อะโห Smiley เจ้าหญิงสิ้นแคว้น VS ท่านแม่ทัพผู้ล่มแผ่นดินของนาง ความรู้สึกนั้น สมควรเป็นความ  ชิงชังเข้ากระดูก! 

ปรบมือแปะๆ  นี่เป็นพลอตที่น่าสนุก เป็นพลอตแพ้ทาง ด้วยตรงกับจริตของเราเอง ที่เป็นคนชอบเรื่องราวย้อนยุคแนวเจ้าหญิงเจ้าชาย มีกษัตริย์ ราชสำนัก เชื้อพระวงศ์  ดังนั้นละครพีเรียดจีน เกาหลี ญีปุ่น หรือ นิยายที่เรียกว่า ลิเกฝรั่ง ของนามปากกา ลักษณวี หรือนิยายแปลโรมานซ์  หากมีพระเอกนางเอกเป็นผู้รากมากดี มียศฐาบรรดาศักดิ์ ท่านเอิร์ล ท่านดยุค  เรามักจะชอบ (มันไกลตัวดี)  เรื่องนี้เก็บได้หมดทุกสิ่งที่ชอบ  นางเอกเป็นถึงเจ้าหญิงผู้สืบทอดราชวงศ์เป่ยเยี่ยนคนสุดท้าย  พระเอกเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเทียนฝู่  แถมยังเป็น "อู่อ๋อง" เชื้อพระวงศ์ในฐานะอนุชาร่วมอุทรขององค์จักรพรรดิ  เป็นเสาหลักสำคัญของบ้านเมือง แม้ไม่ได้นั่งอยู่บนบัลลังก์สูงสุด แต่อู่อ๋องผู้ปรีชาคนนี้ ในสนามรบทรงอำนาจ ในราชสำนักก็ทรงอิทธิพล ไม่มีผู้ใดไม่รู้ .. อำนาจที่แท้จริงนั้นอยู่เบื้องหลังราชบัลลังก์  

นั่นจึงเป็นที่มาที่ใครๆ กริ่งเกรงว่าอู่อ๋องจะยึดอำนาจ และยกตนขึ้นเป็นใหญ่  ด้วยเหตุนี้เององค์รัชทายาทน้อยเสิ่นเจินจึงเกลียดชัง "เสด็จอา" ยิ่งกว่าใครๆ   เสด็จพ่อมาล้มป่วย อู่อ๋องสำเร็จราชการแทนทุกสิ่งประการเช่นนั้นแล้ว หนทางยึดอำนาจของเขายิ่งดูจะง่ายดาย

"เจ้ามันขุนโจร ปล้นบัลลังก์ หากข้าไม่สังหารเจ้าเสีย ช้าเร็วต้องมีสักวันที่เจ้าสังหารข้าดุจเดียวกับเหลียงจี้ปลงพระชนม์จักรพรรดิฮั่นจื้อ"

เฉินเยี่ยนปิง ในฐานะ "เสด็จแม่" ได้รับการร้องขอจากองค์รัชทายาทให้ช่วยปกป้องพระองค์จากอำนาจที่น่ากลัวของอู่อ๋อง  เมื่อไม่อาจปล่อยให้ศัตรูอย่างเขาได้เป็นใหญ่สะดวกราบรื่นนัก นางจึงเต็มใจอย่างยิ่งที่จะยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับองค์รัชทายาท  แต่อู่อ๋องศัตรูของนางคนนี้  ดูจะไม่แคร์ความเป็นปฏิปักษ์ในวังเย็นของนาง และไม่แยแสความเกลียดชังขององค์รัชทายาทแม้แต่น้อย เขาคงคิดว่าองค์หญิงสิ้นแคว้นคนหนึ่ง กับเด็ก (นรก) คนหนึ่ง ไม่มีทางจะทำให้ระคายเคืองได้ แต่รอดูก่อนเถิด ท่านอู่อ๋องผู้ยิ่งใหญ่ ว่าองค์หญิงแห่งเป่ยเยี่ยนคนนี้จะทำอะไรได้บ้าง 

เมื่อครั้งอยู่เป่ยเยี่ยน นางต่อกรกับเขาไม่ได้  มาถึงเทียนฝู่ไหนเลยนางจะยอมศิโรราบโดยมิสู้

สงครามระหว่างสองแคว้นจบสิ้นไปแล้ว แต่การต่อสู้ของนางเพิ่มจะเริ่มต้น



Smiley   เรื่องนี้นะคะ นอกจากเนื้อเรื่องจะไม่เศร้าตามประสา 'รัก(ศัตรู)ต้องห้าม' อย่างที่คิดแล้ว  ความพลิกผันหลายๆ อย่างยังทำให้เนื้อเรื่องสนุก ชวนติดตาม คาดไม่ถึง แม้เหตุผลบางอย่างของตัวละครบางคนจะทำให้งงๆ อยู่บ้าง   ควรจะต้องชมคาแรคเตอร์ทั้งสองฝ่าย หากนางเอกออกแนวยโสอวดดี ฝีปากกล้า ปะทะคารมดุเดือดอะไรเทือกนั้นเราคงจะไม่ค่อยชอบ สตรีสูงศักดิ์ที่มีสติปัญญาในความคิดของเรา มักจะเป็นภาพของสตรีที่ฉลาดสุขุม รู้จักเก็บซ่อนความคิด รู้กาลเทศะ รู้จักพูดจา รู้จักระงับโทสะอารมณ์  และพระเอก .. เรานี่แพ้ทางซะจริงๆ กับพระเอกพูดน้อยลงมือทำ ไม่เอาอกเอาใจออกนอกหน้าไม่มีพูดจาหวานเลี่ยน  และเมื่อนางเอกเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ ย่อมต้องคู่ควรกับบุรุษที่สูงศักดิ์เทียมกันและถ้าเปี่ยมล้นด้วยอำนาจบารมีด้วยยิ่งดี 

อู่อ๋องผู้นั้นยามนี้คือผู้ทรงอำนาจที่สุด หากมีวันใดที่เขาปลดองค์รัชทายาทออกจากตำแหน่งขึ้นเป็นจักรพรรดิเอง ..พวกเราพี่น้องก็ไร้ทางรอดแล้ว  

เป็นนกน้อยในกรงทองในต่างแคว้นต่างแผ่นดิน ผู้คนต่างคิดว่าองค์หญิงแห่งเป่ยเยียนเช่นนางจะตายจากไปเงียบๆ โดยไร้ประโยชน์ แต่นางไม่ได้มีนิสัยรอความตายมาเยือนเช่นนั้น องค์หญิงเป่ยเยี่ยนที่จุดเพลิงเผาวังหลวง นำทรัพย์สมบัติของแคว้นติดตัวมาขายร่างกายเพื่อขอตำแหน่ง จะเป็นสตรีอ่อนแอไร้สามารถได้เช่นไร 

นางไม่ยอมตาย แต่ยอมขายตัวเอง เพื่อรอเวลา เพื่อหาโอกาสที่วันหนึ่งนางจะสามารถกอบกู้แคว้นเป่ยเยี่ยนขึ้นมาใหม่  แต่การจะมีโอกาสเช่นนั้นได้ อู่อ๋องผู้ปรีชา จะต้องถูกกำจัดสิ้นไปจากอาณาจักรเทียนฝู่ 

"..รอโอกาสเหมาะจงจัดการเขาเสีย เมื่อนั้นเทียนฝู่ก็จะตกอยู่ท่ามกลางความระส่ำระสายทันที"..

เฉินเยี่ยนปิง เป็นสตรีที่ฉลาดหลักแหลม  ปัญหาของนางมีเพียงสิ่งเดียวคือ เสิ่นมู่หลิง เป็นอู่อ๋องผู้ยิ่งใหญ่ในแผ่นดิน เช่นนั้นแล้วเขาย่อมไม่ใช่บุรุษโง่เขลา  แผนการณ์ต่างๆ ของนางจึงไม่เคยก้าวพ้นคนผู้นี้ได้เสียที คิดจะกำจัดเจ้าผีร้ายผู้นี้ย่อมยากเย็นนัก 

นัยห์ตาสีดำทั้งคู่ลึกล้ำดุจน้ำในบ่อ ในเรื่องรูปโฉมไม่อาจเทียบความสง่างามกับพี่ชายเช่นเสิ่นเซิ่นหย่วนได้ แต่กลับลึกล้ำจนพาให้คนหนาวสั่นไปทั่วสรรพางค์กาย

นัยน์ตาสีนิลกวาดมองอย่างเยียบเย็น ไอสังหารที่บ่มเพาะมานานจากสมรภูมิทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าสบสายตาคู่นั้นตรงๆ 

การกระทำและคำพูดของคนผู้นี้ยากจะเข้าใจนัก เดี๋ยวก็ชัดแจ้ง เดี๋ยวก็สับสนคล้ายอยู่ในหมอกเมฆ แท้จริงแล้วคำใดเท็จ คำใดจริงกันแน่



พระเอกของเราภายนอกเหมือนจะร้าย .. แต่ที่เขาทำคือ ปกป้อง คุ้มครองพระมเหสี   เราชอบผู้ชายแบบนี้...ยิ่งในยุคโบราณ  ผู้ชายยิ่งต้องเป็นช้างเท้าหน้า   ผู้ยิ่งใหญ่ไม่ใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อย อู่อ๋องไม่สนใจ หากใครจะมองว่าจะแย่งชิงบัลลังก์  เรื่องของพระมเหสีก็ไม่ต้องพูดมากแค่ลงมือทำ ลงมือหว่านพืช ไม่ว่าอย่างไรสักวันต้องเห็นผล  หรือถ้าไม่เห็นผล ก็คงจะไม่แคร์อยู่ดี หากอู่อ๋องต้องการสิ่งใด  มีหรือจะคว้ามาไม่ได้ 

แล้วใครกันที่ร้าย  ก็นางเอกของเรานี่แหละ  Smiley   ความเกลียดชังที่นางมีให้  อู่อ๋องของเราก็รู้แน่แก่ใจ   แต่ถามว่าเป็นประเด็นไหม .. คำตอบคือไม่ .. ไม่เป็นประเด็นสำหรับท่านอู่อ๋องเลย นางจะมีแผนการณ์อย่างไร ไม่ได้ครณาจิตใจอะไรนัก อย่างไรก็รู้เท่าทัน สามารถรับมือได้  Smiley

"ว่ากันตามจริงเถอะ พระมเหสี เจ้าเกลียดข้าเป็นพิเศษใช่หรือไม่  เกลียดจน .. อยากสังหารข้า?"

"แช่งข้าให้ตายอีกแล้วล่ะสิ" เขาโน้มกายลง  มองกองเพลิงที่ลุกโชนในดวงตานางและกล่าวคำพูดกระแทกใจนางอีกครา    "อย่ามัวคิดเรื่องที่ไม่มีทางเป็นจริงไปได้อยู่เลย..." 

"ยอมรับเสียเถอะ ที่แท้แล้วเจ้าอยากจะฆ่าข้าให้ตาย เช่นเดียวกับพวกมือสังหารข้างนอกนั่น แทงกระบี่มาที่หัวใจข้า จะต้องทนรอสิ่งใดกัน ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว เจ้าสามารถลงมือได้ตลอดเวลา" 

การสังหารเสิ่นมู่หลิง เป็นภารกิจสำคัญของเฉินเยี่ยนปิง  แล้วสำหรับเขาเล่า สิ่งใดกันที่สำคัญ 

"สิ่งที่ข้าต้องการนั้นง่ายดายยิ่งนัก ข้าต้องการความยินยอมพร้อมใจของเจ้า ....ยินยอมพร้อมใจที่จะเป็นคนของเทียนฝู่ ยินยอมพร้อมใจอุทิศติปัญญาของเจ้าเพื่อทำประโยชน์ให้เทียนฝู่  ยินยอมพร้อมใจวางกลยุทธ์คิดอุบายให้เทียนฝู่ เพราะต้องมีสักวันที่เทียนฝู่จะรวมเจ็ดแคว้นเป็นหนึ่ง และเทียนฝู่ไม่อาจมีเพียงเสิ่นมู่หลิงลำพังคนเดียว"

เหอะ .. อ้อมไปในโลกหล้า ความหมายจริงๆ  คือสิ่งเดียว Smiley  ยินยอมพร้อมใจเป็นผู้หญิงของข้าแต่โดยดีนั่นแหละ (พอยินยอมพร้อมใจ เดี๋ยวก็รักเอง)  หากใครชอบนิยายที่พระเอกเป็นฝ่ายรักนางเอกมากกว่า และรักอยู่ก่อนแล้วด้วย   เราคิดว่าเรื่องนี้น่ะใช่เลย  ความรู้สึกของนางเอกยังบางเบากว่ามาก  ทำให้นิยายไม่ค่อยหวาน เราคิดว่ากำลังพอดีเลย เนื้อเรื่องก็ไม่หนักไปไม่เบาไป..ความเข้มข้นปานกลาง กำลังดี  เราชอบเนื้อของเรื่องที่ว่า  คนที่คิดว่าเจ้าเล่ห์หลอกลวงกลับจริงใจ คนที่คิดว่าจริงใจกลับลวงหลอก สุดท้ายแล้วคนที่เกลียดชัง กลับเป็นคนที่อยู่เคียงข้างและพึ่งพาได้ 

"เคยคิดว่าจะไม่เป็นพระมเหสีอีกแล้วหรือไม่"

"หากข้าชนะ จำไว้ว่าเจ้าต้องอยู่เป็นคนของเทียนฝู่อย่างยินยอมพร้อมใจ ไม่อาจคิดหนีหรือปองร้ายข้าได้อีก"  

ยินยอมพร้อมใจ ตลอดมาเขาเอาแต่ดึงดันพูดคำนี้กับนาง ความยินยอมพร้อมใจของนางสำคัญกับเขามากนักหรือไร 




"หากข้าปล่อยเขาไป เจ้าจะขอบคุณข้าอย่างไร"  

นางใจสั่น คำนี้มีความหมายลึกซึ้ง แต่นางไม่กล้าคิดให้ละเอียด เพียงแต่ตอบไปว่า

"ข้ายินยอมพร้อมใจที่จะอาศัยอยู่ในแผ่นดินเทียนฝู่"

"เจ้าพูดเองนะ คำนี้ .. อย่าลืมเสียล่ะ"



"ท่านอ๋องจะถอดถอนข้า ได้หารือกับเหล่าขุนนางแล้วหรือ"  ริมฝีปากนางสั่นน้อยๆ จ้องมองเขาเขม็ง   รอยยิ้มของเขามีนัยน์ลึกล้ำ 

"หากข้าตัดสินใจแล้ว คนอื่นพูดอย่างไรก็ไร้ประโยชน์  มีความจำเป็นใดต้องหารือพวกเขาอีก" 

เฉินเยี่ยนปิงพลันเชิดคางขึ้น " เช่นนั้นท่านอ๋องได้เตรียมที่ไปให้ข้าแล้วใช่หรือไม่" 

"แน่นอน" เขาบีบคางมนของนาง "มีหน้ามีตายิ่งกว่าตำแหน่งของเจ้าตอนนี้เสียอีก"

นี่คงกำลังหยามหยันนางอยู่กระมัง ในโลกนี้จะมีตำแหน่งที่มีหน้ามีตาแก่นางเหนือกว่าอัครมเหสีแห่งเทียนฝู่อีกหรือ 

"คำเรียกว่าพระชายาอู่อ๋อง คู่ควรกับเจ้าหรือเปล่า"  

( Smiley นั่นมันตำแหน่งมีหน้ามีตาจริงๆ ซะด้วย Smiley)



"นับแต่นี้เป็นต้นไปจวบจนเจ้าอายุร้อยปี ที่นี่ก็จะเป็นที่ซึ่งเจ้าใช้ฝากกาย"  เขาก้าวออกจากประตูมารับนางก่อนจะยืนมือปกุมมือนางไว้แล้วก้มลงกระซิบถามข้างหู  

"รู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วใช่หรือไม่"

นางเลิกคิ้วถาม "ฮึ ผู้ที่ต้องกลัวควรเป็นท่านถึงจะถูก แคว้นของเราทั้งสองมีความแค้นติดพันลึกล้ำ ตอนนี้ท่านกลับพาข้ามาไว้ข้างหมอน ไม่กลัวว่ากลางดึกข้าจะลุกมาหยิบกระบี่แทงท่านหรือ"

"พ้นคืนนี้ไป เจ้าอาจทำใจดำเช่นนั้นไม่ลงแล้วก็ได้"

อ๊ากก อยากกรี๊ด Smiley ตัวละครผู้สูงศักดิ์ก็จะอย่างนี้แหละค่ะ ฉากความรักไม่หวือหวา ไม่หวานมาก แต่ว่าในประโยคสั้นๆ มีนัยยะ หรือในถ้อยคำเล็กน้อยมีกำกวม..ได้ใจเว่อร์  นอกจากเนื้อเรื่องจะสนุกแล้ว  ยังมีความสุขด้วยจินตนาการถึงตัวละครแบบจีนๆ โดยที่มีพระเอกหน้าตาชัด จากความคุ้นเคยได้พบเห็นในบทบาทว่าแต่ละอารมณ์จะมีอากัปกริยาเช่นไร ชัดเช่นนี้  อ่านแล้วสนุก แฮปปี้มากเลย Smiley

หากอยากจะติก็มีอยู่แค่เรื่องเดียว คือ  เล่มบางไป  ยังอยากให้รักยากจะลงเอยกว่านี้
 อยากให้หนาเพิ่มขึ้นอีกสักเท่า  .. พลอตสนุกอย่างนี้ บางไปก็น่าเสียดายนะ  Smiley

ช่วงนี้รู้สึกว่าดวงดีกับการอ่านนิยายค่ะ หยิบเรื่องไหนมาอ่านก็ล้วนชอบไม่น้อยเลย นี่ก็ว่าจะหา "ปกป้องด้วยหัวใจ" มาอ่านค่ะ ทราบว่าพระเอกเป็นแม่ทัพในสงคราม โดยมี ..นางเอก เป็นเสนาธิการของกองทัพอีกฝ่ายที่สู้รบกัน ..นั่นก็ค่อนข้างจะ เข้าข่าย พลอตแพ้ทาง อีกแล้วล่ะค่ะ ที่เหลือต้องมาว่ากันที่คาแรคเตอร์ของตัวละครว่าจะเอาอยู่รึเปล่า




Create Date : 25 มีนาคม 2558
Last Update : 11 กันยายน 2558 22:27:46 น. 7 comments
Counter : 1919 Pageviews.

 
ชอบเรื่องนี้มากๆ เหมือนกันค่ะ ว่าแต่ เอ คนหล่อๆ คนนั้นกระโดดข้ามเรื่องมาหรอ


โดย: ออโอ วันที่: 25 มีนาคม 2558 เวลา:20:02:40 น.  

 
@ คุณออโอคะ พ่อคนนี้ กับเรื่องนี้นะ ขอยืมเห๊อะ ... จิ้นแล้วโดนใจ ใช่เลย


โดย: prysang วันที่: 25 มีนาคม 2558 เวลา:20:14:42 น.  

 


โดย: jackfruit_k วันที่: 26 มีนาคม 2558 เวลา:7:04:47 น.  

 
เอาพี่ฮั่วมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ .....

วิ่งไปซื้อเดี๋ยวนี้เลย ประกอบจิ้น ....

แจ่ไม่อยากจะบอก ตอนอ่านม่านม่าชิงหลัว
ก็จิ้นหน้าหลิวเจว๋เป็นน้องเอดดี้ เผิง คนนี้เหมือนกันนะ น้องหมอแมนแฮนซั่มมากอะ


โดย: Prophet_Doll วันที่: 26 มีนาคม 2558 เวลา:16:08:24 น.  

 
แม่ทัพคนนั้นใช่พระเอกเรื่องนี้เหรอค้าาาา 5555 เราชอบเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ แต่น่าจะใส่รายละเอียดเข้าไปเยอะๆ หน่อย เล่มบางไปนิด ถ้าหนากว่านี้จะฟินเลย


โดย: hiroko วันที่: 26 มีนาคม 2558 เวลา:18:42:39 น.  

 
อ้าวนั่น เอ็ดดี้ เฝิง....Image เข้ากันม๊าก มากค่ะ

จขบ.ช่างหาภาพจริง ๆ


โดย: Serverlus วันที่: 28 มีนาคม 2558 เวลา:23:40:46 น.  

 
มีรูปประกอบ นึกว่าได้กลายเป็นภาพยนตร์ไปเสียแล้ว 555


โดย: kunaom วันที่: 30 มีนาคม 2558 เวลา:11:04:20 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
prysang
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 96 คน [?]




จำนวนผู้ชม คน : Users Online
New Comments
Friends' blogs
[Add prysang's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.