เริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างสดใส ด้วยการยิ้มให้กำลังใจกันและกันค่ะ^^
Group Blog
 
All blogs
 

บทสุดท้ายของ...ความรัก

ณ ที่ตรงนั้น

เธอเห็นอะไรบ้างไหม

ความรัก...ความผูกพัน...ในเวลาที่เรามีกันไงล่ะ

ทุกๆอย่างที่เราเคยทำร่วมกันมา...

ต่อไปนี้มันจะกลายเป็นเพียงอดีตไปแล้วสินะ...

ยิ่งคิดก็ยิ่งใจหาย...



ณ อดีต...

เธอเคยบอกว่ารักฉันมากมาย...

เรา หรือ อาจจะมีเพียงแค่ฉันที่มีความสุข...

ทุกๆเรื่องราวที่เราเคยถ่ายทอดสู่กันและกัน...

...ฉันยังจำได้ดี...

แต่เธอรู้อะไรไหม...เธอไม่เคยลืมเขาเลย

ในทุกๆถ้อยคำที่เราคุยกัน...เธอยังมีเขามาเกี่ยวด้วยเสมอ

ฉันเจ็บนะ...แต่เพราะรักจึงทน

แม้ว่าเธอจะทำร้ายใจฉันเท่าไหร่...

...ฉันก็อภัยให้เธอได้เสมอ...



ณ ปัจจุบัน...

เป็นฉันที่หยุดไล่ตามเธอ...

เพราะเธอเดินไปไกลลับตาฉันแล้ว...

เธอไม่แม้แต่จะหันมามองฉันเลย...

ไม่แม้จะอธิบายเหตุผลของเธอให้ฉันฟัง...

บางที...

ฉันอาจจะไม่ใช่คนที่สามารถหยุดสายลมอย่างเธอได้จริงๆ...

ฉันไม่โกรธเธอหรอกนะ...

ไม่เคยเลย...

เพราะฉันรู้ดีว่าสายลมไม่เคยหยุดนิ่ง...

เฉกเช่นเธอ...

เรื่องทุกอย่างของเรา...

ฉันจะไม่ลืมหรอกนะ...

เพราะมันเธอความทรงจำที่มีค่า...

ที่ได้บอกให้รู้ว่า...ครั้งหนึ่งฉันก็เคยรักใครคนหนึ่งเป็น...

...อีกอย่าง...

ใช่ว่าฉันจะหมดรักเธอ...

ความรักของเธอยังอยู่ในใจของฉันเสมอ...

และมันจะแปรเปลี่ยนเป็นมิตรภาพที่บริสุทธิ์...

...ตลอดไป...




ณ อนาคต...

จะมีเพียงฉันที่เดินไปตามหนทางข้างหน้าเพียงลำพัง...

เริ่มต้นใหม่ด้วยหัวใจดวงนี้...

นับหนึ่งใหม่ด้วยหนทางที่แตกต่างไป...

ไม่มีเธอคอยประคองเหมือนเก่า...

ตามหาเส้นทางเดิมก่อนที่จะพบกับเธอ...

แล้วกลับไปเดินอย่างมั่นคง...

แม้ว่าบาดแผลในหัวใจอาจจะลึก และ...

...ต้องใช้เวลารักษา

...แต่เชื่อเถอะนะว่า...สักวันมันจะต้องหายดี

และพร้อมที่จะเปิดรับใครคนนั้นเข้ามา...


------------------E N D-------------------









ริยาห...พายุทราย สายลมรัก โดย : ฌามิวอาห์


ฉันเชื่อนะว่า สักวันหนึ่งสายลมเช่นเธอ คงจะพบคนดีๆที่สามารถทำให้สายลมหยุดอยู่ที่เขาได้...ตลอดกาล...





 

Create Date : 15 กรกฎาคม 2552    
Last Update : 15 กรกฎาคม 2552 10:42:40 น.
Counter : 85 Pageviews.  

อารมณ์เหงาๆ...ในวันฝนพรำ

วันนี้ฟ้าดูหม่นๆ...

ฉันยืนอยู่ที่สนามหน้าบ้าน...

สัมผัสถึงหยดน้ำเล็กๆบนแขน...


ฉันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า...

หยดน้ำน้อยๆกำลังทิ้งตัวลงมาบนพื้น

...แปะ...แปะ...


...ฉันคิดอย่างสงสัย...

ฟ้ากำลังร้องไห้ให้ใครอยู่หรือเปล่า...


...ฉันละความสนใจ...

ให้นิ้วเล็กๆแตะกลีบกล้วยไม้อันบอบบาง...

...ในกระถางที่แม่ชอบปลูก...


...กล้วยไม้สีขาว กลางสายฝน กับท้องฟ้าสีหม่น...

...ดูสวยงาม...บอบบางน่าทะนุถนอม...แต่ก็ดูเศร้าสร้อย...

...ช่างดูเหมือนกับฉันในตอนนี้...เหลือเกิน...



...ฝนเริ่มตกแรงขึ้น...

น้องชายตัวดีที่เคยชวนฉันทะเลาะบ่อยๆเรียกฉันเข้าบ้าน...

พร้อมแขวะเล็กๆ...อย่ามัวทำเป็นนางเอกมิวสิคเพลงอยู่สิ...


...ฉันพยักหน้าน้อยๆ เดินเข้าบ้าน...

...นั่งลงริมหน้าต่างที่เปิดไว้...

ละอองฝนโปรยเบาๆ ถูกใบหน้า...

ปลดปล่อยความคิดไปกับสายฝน...

ฉันหลับตาลง...ลองทำอย่างที่น้องชายบอก

...ลองทำตัวเป็นนางเอกนิยายน้ำเน่าอย่างที่เคยถูกแขวะ...

ภาพความทรงจำเก่าๆ คืนย้อนมา...

ทั้งทุกข์...และสุข

ทั้งรอยยิ้ม...และน้ำตา

...ทั้งอดีต...แลปัจจุบัน


สายฝนเริ่มซาลง...

ฉันตัดสินใจลุกขึ้น...

เดินไปหน้าบ้าน...

ท่ามกลางสายฝน...

หลับตา แล้วยืนมือออกสุดแขน...


...ปล่อยความทุกข์ ออกไปจากใจ...

...ปล่อยให้หยาดน้ำฟ้า กระทบใบหน้า...

...ปล่อยน้ำตา ให้ไหลปะปนไปกับสายฝน...

...ปล่อยคนบางคน...เลือนลางไปจากใจ


ตอนนี้ฉันรู้แล้ว...

ว่าทำไมเวลานางเอกนิยายถึงชอบตากฝนเวลาเศร้า...

ทำไมพระเอกมิวสิกวิดีโอต้องยืนกลางฝนเหมือนคนบ้า...


เพราะว่า...

สายฝน...

ช่วยพัดเป่าความเศร้าเสียใจออกไป...

ใช้ละอองน้ำเล็กๆปลอบประโลมกายเราให้ชุ่มฉ่ำ...

คอยร้องไห้เป็นเพื่อนเรา...


...ฝนหยุดตกแล้ว...

...ฉันปาดน้ำตาออก...

ยิ้มให้กับท้องฟ้า...

...เสียงน้องชายตะโกนโหวกเหวก...

ฉันเดินเข้าบ้าน...

...น้องตัวดียื่นผ้าขนหนูมาให้พร้อมกับเสียงบ่นเป็นพ่อหมี...

...ฉันยิ้มรับแต่โดยดี...

...ถึงแม้ว่าฉันกับน้องจะทะเลาะกันบ่อยๆ...

...แต่มันก็เป็นความเคยชินมาตลอดชีวิต...ทีฉันคิดว่าหากวันหนึ่งมันหายไป

...ฉันคงจะเหงา...

...ต่างจากบางสิ่ง ที่เข้ามาเพียงช่วงเวลาหนึ่ง...

แต่ก็มีอิทธิพลต่อหัวใจ...

...แต่หากว่าสักวันมันต้องจากไป...ฉันก็อยู่ได้

...อาจจะแค่ขาดสมดุลของชีวิตไปสักระยะ...

...แต่ทุกอย่างก็จะกลับมาเหมือนเดิม...









 

Create Date : 19 มิถุนายน 2552    
Last Update : 19 มิถุนายน 2552 19:21:39 น.
Counter : 93 Pageviews.  

วันที่(หัวใจ)เจ็บ...

ไม่รู้ว่าเธอจะจำได้หรือเปล่าว่าวันนี้เป็นวันอะไร

แต่สำหรับฉัน...ยังจำได้เสมอ...

วันครบรอบ 1 ปีกับอีก 4 เดือนของเราไงล่ะ

จะว่าไปมันก็เร็วเหมือนกันนะ



...ทุกครั้ง...จะเป็นเธอที่คอยเตือนฉันถึงวันสำคัญของเรา

...แต่วันนี้...เธอกลับเงียบหายไป...

นานเท่าไหร่แล้ว...ที่ความสัมพันธ์ของเรา...

ค่อยๆห่างขึ้น...ทุกที...ทุกที



ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เธอ...จะรู้สึกอย่างไร

แต่ฉัน...เหนื่อย...เหลือเกิน...

...เหนื่อย...กับการวิ่งตามหัวใจของเธอ

อยากจะหยุดพักนะ...แต่ว่า...

...ฉันกลัวเธอจะหายลับตาไป

...เกินกว่าที่มือเล็กๆของฉันจะเอื้อมถึง



ระยะทางของเราที่ว่าไกลแล้ว...

แต่ฉันว่า...

...ระยะห่างระหว่างหัวใจของเรา

...กลับไกลยิ่งกว่า



...เมื่อไหร่ที่เธอจะยอมหยุด...แล้วหันกลับมามองฉัน

เหมือนอย่างเดิมสักที...

...หรือว่า...

...เป็นฉันเองที่ต้องเป็นฝ่ายหยุดตามเธอ...




ตะวันส่องใจ By Clear Ice

'...ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นตะวันที่สาดส่องใจฉันที่มืดมนกลับสว่างอีกครา...'







 

Create Date : 17 มิถุนายน 2552    
Last Update : 17 มิถุนายน 2552 19:39:46 น.
Counter : 98 Pageviews.  

ผิดคำพูด!!

อีกแล้วนะที่เธอทำแบบนี้...

กี่ครั้งกี่หนกัน...บอกว่าจะโทรหาแล้วก็เงียบหายไป

...ฉันรูว่าบางครั้ง เธออาจจะติดธุระสำคัญ

...ไม่ว่างคุยกันก็ไม่เป็นไร...

...แต่อย่าบอกให้ฉันรอได้ไหม

...เพราะการรอคอยแบบนี้มันเจ็บปวดนะ...


..รู้ไหม ในวันนั้นที่เธอบอกว่าจะโทรมาหา...

ฉันต้องรอนานแค่ไหน...

...จาก 1 นาที เป็น 1ชั่วโมง
จาก 1 ชั่วโมง กลายเป็น 3 ชั่วโมง...

..เวลาผ่านไปเรื่อยๆโดยไม่มีวี่แววของเธอ...

ฉันสะดุ้งตื่นทุกครั้งที่หลับตา

บอกกับตัวเองเสมอว่า หลับไม่ได้นะ ถ้าหลับแล้วเธอโทรมา

..ฉันไม่รับแล้วเธอจะน้อยใจ


...ฉันเหมือนคนวิกลจริตที่ต้องมาหน้าจอโทรศัพท์ทุกๆ 2 นาที

เพื่อหวังว่าเธอจะโทรมา...

...แต่ในที่สุด...ฉันก็ผิดหวัง....

ทุกๆครั้งที่เธอผิดคำพูด...และหายไปนานๆ

...ฉันเจ็บแทบขาดใจ

ทั้ง.โกรธ...ทั้งน้อยใจ...ทั้งเสียใจ...

...แต่ฉัน ก็ไม่เคยเกลัยดเธอได้ลง


...หลายครั้งที่ฉันอยากจะโกรธเธอมากๆ

แต่เพียงแค่ได้ยินเสียงเธอ...

หัวใจของฉันก็อ่อนยวบแล้ว...

อภัยให้ธอได้หมดทุกอย่าง...

...นี่ฉันโง่มากใช่ไหม...

...ที่ปล่อยให้ตัวเองเจ็บอย่างนี้...


ขอร้องเถอะนะ...

อย่าให้ความหวังกับฉันเลย

ถ้าเธอทำอย่างที่บอกไว้ไม่ได้

เพราะฉัน...ไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้อีกแล้ว...




 

Create Date : 12 มิถุนายน 2552    
Last Update : 12 มิถุนายน 2552 15:48:41 น.
Counter : 95 Pageviews.  

คนขี้ขลาด!?!

ทั้งๆที่คิดว่าจะใจแข็ง...

แล้วบอกว่า"เราจบกัน"ให้เป็นเรื่องเป็นราว...

แต่สุดท้าย...ฉันก็ทำไม่ได้

ฉันมันแค่คนขี้ขลาดไง...


เมื่อไหร่กันที่ฉัน...จะเข้มแข็ง

เมื่อไหร่กันที่ฉัน...จะใจร้ายอย่างเธอได้บ้าง

เมื่อไหร่กันที่ฉัน...จะลืมเธอได้ลง

เมื่อไหร่กันที่ฉัน...จะเลิกรักเธอได้สักที


มันไม่ง่ายเลยนะ ที่จะรักใครสักคน...

และมันก็ไม่ง่ายเลย ที่เราจะลืมคนที่ครั้งหนึ่งเราเคยรักเขา

...สุดหัวใจ...


เกลียด...ที่ใจฉันอ่อนแอ

ต้องมานอนร้องไห้อย่างคนพ่ยแพ้ครั้งแล้ว...ครั้งเล่า

พ่ายแพ้ให้แก่ใจของคนเอง...ที่มันไม่เลิกรักเธอสักที


...ถ้าหากเธอบอกมาคำเดียวว่าเราจบกัน ฉันจะไม่โทษเธอเลย...

...ขอร้องล่ะ ปล่อดปล่อยผู้หญิงขี้ขลาดคนนี้สักที...

...เพราะถ้าเธอไม่พูดมา ฉันก็จะเจ็บอย่างนี้...ตลอดไป



...ถ้าครั้งหนึ่งฉันเป็นเจ้าหญิงนิทรา เธอก็คงเป็นเจ้าชายที่ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาพบกับความรัก ก่อนจะพาฉันลงสู่ความหลับใหล นิรันด์กาล...






ยิ่งรักยิ่งเจ็บ - กอล์ฟ & ไมค์




 

Create Date : 11 มิถุนายน 2552    
Last Update : 11 มิถุนายน 2552 18:39:41 น.
Counter : 73 Pageviews.  

1  2  

Prince of Night
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




โค๊ดให้ภาพมุมบล็อกอยู่ ..มุมซ้ายล่าง ... comment โค้ดค่ะ อักษร S.K.Com Music
Friends' blogs
[Add Prince of Night's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.