Group Blog
All Blog
### สงบเพราะรู้ ###














สงบเพราะรู้

..........



เมื่อมีผัสสะมากระทบ ควรมีสติรู้ทันอารมณ์ที่เกิดขึ้นในใจ

เมื่อตาเห็นอาหารอร่อย สติก็เห็นความอยาก

 เมื่อหูได้ยินเสียงดัง สติก็เห็นความหงุดหงิดข้างใน

เราควรทำทั้งสองอย่างไปพร้อม ๆ กันคือเห็นทั้งข้างนอกและข้างใน

 ถ้าเราทำอย่างนี้ได้ แม้ว่าตาเห็นรูป หูได้ยินเสียง ใจก็สงบได้

 อย่างนี้เรียกว่าสงบเพราะรู้

สงบเพราะรู้มี ๒ อย่าง อย่างแรกรู้เพราะสติ

คือ เห็นความโกรธ ความเศร้า ความเบื่อ เห็นแล้วไม่เข้าไปเป็น

เห็นความโกรธแต่ไม่เป็นผู้โกรธ ความโกรธก็จะค่อย ๆ ดับไป

 ถ้าเราไม่เห็นความโกรธ กลายเป็นผู้โกรธ

ก็เท่ากับต่ออายุความโกรธให้ยืนยาวมากขึ้น

 เหมือนกับกองไฟ ถ้าอยู่เฉย ๆ กองไฟก็จะมอดดับไปในที่สุด

 แต่คนส่วนใหญ่มักจะไปเติมฟืนเติมเชื้อไฟเข้าไป

 แต่ถ้าเห็นแล้วไม่เข้าไปเป็น พอเห็นปุ๊บมันก็จะดับไป

เพราะจิตนั้นรับรู้ได้ทีละอารมณ์เท่านั้น...

สงบเพราะรู้ มี ๒ อย่างคือ รู้ด้วยสติ และรู้ด้วยปัญญา

 รู้ด้วยสติคือเห็นอารมณ์ที่เกิดขึ้นแล้ววางได้

ไม่ปล่อยให้อารมณ์ครอบงำ

รู้ด้วยปัญญาคือการเห็นความจริง

จนกระทั่งไม่ยึดมั่นถือมั่นกับอะไรสักอย่าง

คำว่ารู้หรือคำว่าเห็นมีความหมายเหมือนกัน

เวลาที่หลวงพ่อบอกว่า

"เห็น อย่าเข้าไปเป็น"

ท่านหมายถึงเห็นด้วยสติ เช่นเวลามีความโกรธ

ความคับแค้นใจ ความเสียใจเกิดขึ้น ก็เห็นด้วยสติ

 เห็นแล้วก็วางได้

เมื่อเห็นด้วยสติบ่อย ๆ ก็จะนำไปสู่การเห็นด้วยปัญญา

คือเห็นว่าสิ่งทั้งปวงเป็นทุกข์ เป็นของหนัก ไม่น่ายึดถือ

 เมื่อนั้นก็วางได้ ไม่แบกเอาไว้อีกต่อไป

นั่นคือการเห็นอย่างลึกซึ้งที่สุด คือเห็นด้วยปัญญา

พระไพศาล วิสาโล









ขอบคุณที่มา fb. พระไพศาล วิสาโล
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 02 พฤศจิกายน 2558
Last Update : 2 พฤศจิกายน 2558 11:09:25 น.
Counter : 450 Pageviews.

0 comment
### โรคจิตโรคใจ ###















“โรคจิตโรคใจ”

ความทุกข์ใจก็เป็นโรคอย่างหนึ่ง เป็นโรคจิตโรคใจ

 ในเบื้องต้นก็ต้องศึกษาหาสาเหตุเสียก่อนว่า อะไรทำให้ใจทุกข์

ถ้าเป็นปุถุชนคนธรรมดาที่ไม่มีครูบาอาจารย์คอยสั่งสอน

 ก็จะไม่รู้เลยว่าอะไรเป็นเหตุ ทั้งที่เป็นผู้สร้างเหตุอยู่ตลอดเวลา

เพราะจิตใจมีความหลงครอบงำอยู่ ทำให้เห็นกลับตาลปัตรไป

คิดว่าเหตุที่สร้างความทุกข์อยู่นี้ เป็นเหตุที่สร้างความสุขให้กับเรา

จึงสร้างแต่เหตุของทุกข์ขึ้นมา แล้วก็ต้องทุกข์ตลอดเวลาโดยไม่รู้สึกตัว

 แต่ถ้าได้มีโอกาสสัมผัสกับพระพุทธศาสนา ได้ยินคำสั่งคำสอนของพระพุทธเจ้า

 ก็จะได้ยินถึงพระอริยสัจ ๔ ที่เป็นหัวใจของคำสอนของพระพุทธเจ้า

ถ้าใครถามว่าพระพุทธเจ้าตรัสรู้อะไร ก็ตอบได้เลยว่าตรัสรู้พระอริยสัจ ๔ นี่แหละ

เพราะการตรัสรู้อริยสัจ ๔ เป็นเหตุที่ทำให้ปุถุชนคนธรรมดาสามัญ

อย่างเจ้าชายสิทธัตถะกลายเป็นพระพุทธเจ้าขึ้นมา

เช่นเดียวกันกับปุถุชนคนธรรมดาสามัญอย่างเราอย่างท่าน

ที่ได้ยินได้ฟังพระธรรมคำสอน ได้ยินพระอริยสัจ ๔ แล้วนำไปปฏิบัติ

ก็จะสามารถบรรลุเป็นพระอรหันต์ขึ้นมาได้ สามารถอยู่เหนือความทุกข์ได้

เพราะพระอริยสัจ ๔ แสดงถึงต้นเหตุของความทุกข์ ซึ่งเปรียบเหมือนเชื้อโรค

เมื่อรู้แล้วว่าเชื้อโรคชนิดนี้เป็นต้นเหตุของโรค ขั้นต่อไปก็ศึกษาดูว่า

จะทำลายเชื้อโรคนี้ให้หมดไปได้อย่างไร ก็จะเข้าสู่พระอริยสัจข้อที่ ๔ คือมรรค

 ที่เป็นเครื่องถอดถอนเหตุของความทุกข์ คือสมุทัย

ได้แก่ตัณหาทั้ง ๓ กามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหา

มรรคมีองค์ประกอบอยู่ ๘ ส่วนด้วยกัน คือ

 ๑. สัมมาทิฏฐิ ความเห็นชอบ

๒. สัมมาสังกัปโป ความดำริชอบ

 ๓. สัมมากัมมันโต การกระทำชอบ

 ๔. สัมมาวาจา วาจาชอบ

๕. สัมมาวายาโม ความเพียรชอบ

๖. สัมมาอาชีโว อาชีพชอบ

๗. สัมมาสติ การระลึกรู้ชอบ

๘. สัมมาสมาธิ

ถ้าได้เจริญมรรคทั้ง ๘ ประการนี้ได้มากน้อยเพียงไร

 ก็จะสามารถทำลายเหตุของความทุกข์ได้มากน้อยเพียงนั้น

มรรคจึงเปรียบเหมือนยาที่หมอได้ศึกษาค้นคว้าหามารักษาโรค

 เมื่อได้กินยาแล้วเชื้อโรคก็จะถูกทำลายไปหมด ก็จะหายขาดจากโรค

เพราะโรคเกิดจากเชื้อโรค ที่จะหมดไปได้ก็ต้องอาศัยยาคือมรรค

 เมื่อเชื้อโรคคือสมุทัยถูกมรรคทำลายหมดสิ้นไป ทุกข์ก็หายไป

นิโรธความดับทุกข์ก็ปรากฏขึ้นมา นี่คือเรื่องของพระอริยสัจ ๔

ที่ทำงานอยู่ในจิตใจของสัตว์โลก

ส่วนใหญ่จะถูกอริยสัจข้อที่ ๒ คือสมุทัยสัจจะ รุมเร้าอยู่ตลอดเวลา

 เพราะมีตัณหาทั้ง ๓ อาศัยอยู่ คือกามตัณหา ความอยากในกาม

 ได้แก่รูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ อยากตลอดเวลา ไม่รู้จักอิ่ม ไม่รู้จักพอ

 ได้มาเท่าไหร่ก็ไม่พอ อยากจะเสพสัมผัสไปเรื่อยๆ

เมื่อไม่ได้เสพสัมผัสก็จะเกิดความทุกข์ขึ้นมา

ทุกข์เกิดขึ้นในเวลาที่ไม่ได้ทำตามความอยาก ถ้าได้ทำก็จะไม่ทุกข์

เลยทำให้สัตว์โลกกลับไปเห็นว่า ความอยากเป็นเหตุของความสุข

 เพราะเวลาอยู่บ้านจะรู้สึกว่าเศร้าสร้อยหงอยเหงา

พอได้ออกไปเที่ยว ก็มีความสุข แต่ไม่เคยคิดว่า

ถ้าอยากไปเที่ยวแล้วไม่ได้ไป จะรู้สึกอย่างไร ก็จะเกิดความทุกข์ขึ้นมา

 เป็นเรื่องที่สัตว์โลกมักจะไม่เห็นกัน จะเห็นแต่เวลาได้ทำตามความอยาก

 เวลาได้ทำก็ดีอกดีใจ แต่ไม่คิดถึงเวลาที่ไม่ได้ทำ

 หรือไม่ได้ในสิ่งที่ตนต้องการ ก็จะเกิดความทุกข์ขึ้นมา

 เช่นเวลาได้คู่ครองมา ก็จะมีความสุข แต่เวลาคู่ครองจากเราไป

 ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง ก็จะต้องเกิดความเศร้าโศกเสียใจขึ้นมา

 ถ้าระงับความอยากไว้เสียแต่แรก คือเวลาอยากจะมีคู่ครอง

 แล้วเห็นด้วยปัญญาว่าเป็นทุกข์มากกว่าเป็นสุข

สุขแบบนี้เป็นเหมือนน้ำตาลเคลือบยาขม ไม่จีรังถาวรอะไร

 สู้อย่าไปมีเสียจะดีกว่า

เมื่อไม่มีคู่ครองก็จะไม่มีการพลัดพรากจากกัน เวลาอยู่ก็ไม่เดือดร้อน

 เพราะไม่ต้องห่วงกัน เวลามีคู่ครอง ก็จะมีความสุขตอนที่ได้กัน

 จากนั้นก็ต้องห่วงต้องกังวล ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะจากกันไป

ด้วยเหตุใดเหตุหนึ่ง ขณะที่อยู่ร่วมกันก็ยังมีความทุกข์เลย

 ทุกข์ที่เกิดจากความกังวลห่วงใย แล้วเวลาที่ต้องจากกัน

ก็จะต้องทุกข์กับความเศร้าโศกเสียใจ ที่เกิดจากความอยากนั่นเอง

 ความอยากในกาม อยากในรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ ที่ถูกอกถูกใจ

 ถ้าได้ศึกษาพระธรรมคำสอนแล้ว ก็จะรู้ว่า ความอยากแบบนี้

เป็นเหตุ ที่จะนำความทุกข์มาให้กับเรา ควรยับยั้งต่อสู้อย่าปล่อยให้ลากพาไป

สิ่งที่จะยับยั้งได้ก็คือมรรคนี่เอง

มรรคเป็นเครื่องยับยั้งจิตใจได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือสัมมาสติสัมมาสมาธิ

ที่จะทำให้จิตนิ่งจิตสงบ ในขณะที่จิตสงบนิ่งอยู่

 ตัณหาความอยากต่างๆก็จะสงบนิ่งไปด้วย ไม่มารบกวน

 จึงสามารถอยู่เฉยๆ อยู่ตามลำพังของเราได้

ไม่มีคู่ครองก็ไม่รู้สึกว้าเหว่ ไม่รู้สึกว่าขาดอะไรไป

แต่ถ้าไม่มีสมาธิ ไม่มีสติแล้ว สังขารความคิดปรุง

ก็จะทำงานไปตามอำนาจของตัณหา ที่มีฝังอยู่ในจิตในใจ

 ก็จะคิดว่าอยู่คนเดียวรู้สึกเศร้าสร้อยหงอยเหงา

 อยากจะมีเพื่อน อยากจะมีคู่ครอง

เมื่อมีความคิดอย่างนั้นแล้ว ก็ต้องออกไปแสวงหาคู่ครอง

 เมื่อได้มาแล้วก็ต้องเข้าสู่ความทุกข์ต่อไป

 เพราะเห็นๆกันอยู่แล้วว่า คนที่มีคู่มักจะมีความทุกข์เสมอ

รูปลักษณะของความทุกข์ก็มีแตกต่างกันไป

บางคู่อยู่ร่วมกันด้วยความรัก ก็ต้องห่วงต้องกังวลกัน

เวลาพลัดพรากจากกัน ก็เศร้าโศกเสียใจ

บางคู่ก็อยู่ร่วมกันด้วยการทะเลาะวิวาทกัน ไม่ลงรอยกัน

 มีเรื่องมีราวกันตลอดเวลา อย่างนี้ก็ทุกข์ไปอีกแบบหนึ่ง

เป็นความทุกข์เหมือนกัน ถ้าอยู่คนเดียว ก็จะไม่มีความทุกข์เหล่านี้

เพราะไม่ต้องทะเลาะกัน ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกังวล

ไม่ต้องร้องห่มร้องไห้เศร้าโศกเสียใจ

 แต่ที่อยู่คนเดียวไม่ได้ ก็เพราะจิตขาดสัมมาสติ ขาดสัมมาสมาธินั่นเอง

ไม่สามารถทำจิตให้สงบ ให้นิ่ง ให้เย็นได้

เมื่อจิตไม่นิ่ง ไม่เย็น ก็เกิดความรุ่มร้อน เกิดความอยากต่างๆนานาขึ้นมา

จึงต้องสร้างสมาธิให้เกิดขึ้นมาให้ได้ จะมีสมาธิได้ก็ต้องมีสติ

 ที่จะดึงจิตไม่ให้ไปเพ่นพ่าน ไปคิดถึงเรื่องราวต่างๆ คือดึงให้อยู่ในปัจจุบัน.

...........................

กัณฑ์ที่ ๒๒๗ วันที่ ๒๒ กรกฎาคม ๒๕๔๘ (จุลธรรมนำใจ ๑)
“หัวใจของคำสอน”

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต










ขอบคุณที่มา fb. คณะศิษย์พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต
วัดญาณสังวราราม จ.ชลบุรี




Create Date : 01 พฤศจิกายน 2558
Last Update : 1 พฤศจิกายน 2558 10:45:15 น.
Counter : 611 Pageviews.

0 comment
### ตัวปัญหาคือ "ความอยาก" ###












พระอาจารย์ สุชาติ อภิชาโต



ขอบคุณที่มา //www. PhraSuchart.com




Create Date : 31 ตุลาคม 2558
Last Update : 31 ตุลาคม 2558 12:39:13 น.
Counter : 549 Pageviews.

0 comment
### ทำใจให้เฉย ###


















ถ้าเรารู้จัก "ทำใจให้เฉย"
เราจะไม่เหนื่อยอกเหนื่อยใจกัน
ที่เหนื่อยกันก็เพราะไม่ทำใจให้เฉย
ชอบไปวุ่นกับเหตุการณ์ต่างๆ ก็เลยเหนื่อย
แต่ถ้าทำใจให้เฉย เหมือนดูละคร ก็จะไม่เหนื่อย
ถ้าดูละครแต่ไม่ทำใจให้เฉยก็เหนื่อยได้เหมือนกัน

ปัญหาของพวกเราอยู่ที่ใจไม่นิ่งกัน
ใจอ่อนไหวไปกับเหตุการณ์ต่างๆ
ที่ใจไปสัมผัสรับรู้ทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ
ไม่นิ่งเพราะไม่มีกำลังทำให้ใจนิ่ง

เหมือนม้าไม่มีบังเหียน เราจึงต้องสร้างกำลังใจกัน
คุณธรรมที่ทำให้ใจมีกำลังก็คืออินทรีย์ ๕
ถ้าได้รับการพัฒนาก็จะเป็นพละ ๕
พวกเรามีอินทรีย์ ๕ ที่มีกำลังพอสำหรับการดำเนินชีวิตประจำวัน
แต่ไม่มีกำลังที่จะหยุดจิต ไม่ให้ว้าวุ่นขุ่นมัวไปกับเหตุการณ์ต่างๆ

เราจึงต้องพัฒนาอินทรีย์ ๕ ให้เป็นพละ ๕
ต้องพัฒนา ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ ปัญญา ให้มีพลัง
ไว้ควบคุมใจ ให้สักแต่ว่ารู้ ไม่ให้ไปมีอารมณ์กับเหตุการณ์ต่างๆ
ให้ปล่อยวาง รู้แล้วก็ปล่อยวาง ไม่ไปจุ้นจ้านกับเขา
เขาจะดีจะชั่วจะสุขจะทุกข์ ก็เป็นเรื่องของเขา
ไม่ใช่เรื่องของเรา เรื่องของเราก็คือให้สักแต่ว่ารู้เท่านั้น
ถ้ามีพละ ๕ ก็จะทำใจได้..

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต











ขอบคุณที่มา fb. อมตะวาทะพระอรหันต์จากพระไตรปิฎก
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 31 ตุลาคม 2558
Last Update : 31 ตุลาคม 2558 11:36:51 น.
Counter : 417 Pageviews.

0 comment
### เปลี่ยนทุกข์ให้เป็นธรรม ###



















ฉวยโอกาสเปลี่ยนทุกข์ให้เป็นธรรม

“เราควรเริ่มฝึกใจจากเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปก่อน

ใช้เหตุการณ์ที่ต้องเจอในชีวิตประจำวัน เช่นคำวิจารณ์

สิ่งขัดอกขัดใจ ใช้มันเพื่อฝึกใจเรา ไม่ทุกข์ใจกับเหตุการณ์เหล่านั้น

เวลาใครต่อว่าเราก็ไม่ทุกข์ หรือหากทุกข์แล้วก็อย่าทุกข์ฟรี ๆ

 ต้องรู้จักหาประโยชน์จากสิ่งเกิดขึ้น

ให้เรื่องขัดอกขัดใจนั้นมาเป็นเครื่องฝึกความอดทน

 ลดละอัตตาตัวตน คนเราไม่ชอบคำแนะนำหรือคำตักเตือน

 เพราะอัตตามันทนไม่ได้ มันต้องการประกาศความยิ่งใหญ่

ว่า กูเก่ง กูแน่ ฉะนั้นพอเจอคำวิจารณ์ก็จะตอบโต้ทันที

 แต่ถ้าเรามีสติก็จะไม่ทำตามอำนาจของมัน”


พระไพศาล วิสาโล








ขอบคุณที่มา fb. วัดป่าสุคะโตเพื่อธรรมะและธรรมชาติ
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 31 ตุลาคม 2558
Last Update : 31 ตุลาคม 2558 11:20:19 น.
Counter : 562 Pageviews.

0 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  

Valentine's Month



tangkay
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 48 คน [?]



(•‿•✿) พออายุเลยเลขหกฉันยกเครื่อง
มอบทุกเรื่องที่เคยรู้คู่ความเห็น
มอบประสบการณ์ผ่านพบจบประเด็น
ไม่ยากเย็นเรื่องความรู้ตามดูกัน
ฉันคนเก่าเล่าความหลังยังจำได้
แต่ด้วยวัยที่เหลือน้อยค่อยสร้างสรร
ยอมรับเรื่องเนตโซเชียลเรียนไม่ทัน
อย่าโกรธฉันแค่สูงวัยแต่ใจจริง
ด้วยอายุมากมายอยากได้เพื่อน
หลากหลายเกลื่อนทุกวัยทั้งชายหญิง
คุยทุกเรื่องแลกเปลี่ยนรู้คู่ความจริง
หลากหลายสิ่งฉันไม่รู้ดูจากเธอ ....