Group Blog
All Blog
### ทุนที่ไม่มีวันหมด ###
















ทุนที่ไม่มีวันหมด

หลังจากที่หลวงพ่อชา สุภทฺโท

 ได้ริเริ่มบุกเบิกวัดหนองป่าพงแต่พ.ศ. ๒๔๙๗ เป็นต้นมา

 วัดนี้ก็ค่อย ๆ เติบโตจนกลายเป็นสำนักปฏิบัติธรรม

ที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งในจังหวัดอุบลราชธานี

 เป็นเหตุให้มีผู้คนหลั่งไหลมาจาริกบุญศึกษาธรรมที่วัดนี้

อย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย จนลูกศิษย์กลุ่มหนึ่งมีความคิดว่า

วัดหนองป่าพงควรมีมูลนิธิเหมือนอย่างวัดอื่นบ้าง

เพื่อวัดจะได้มีทุนดำเนินงานอย่างมั่นคง

เมื่อลูกศิษย์นำความดังกล่าวไปปรึกษาหลวงพ่อ

ประโยคแรกที่ท่านตอบก็คือ

 “อย่างนั้นก็ดีอยู่ แต่ผมคิดว่ามันยังไม่ถูกต้อง”

แล้วท่านก็ให้ความเห็นต่อว่า

 “ถ้าพวกท่านปฏิบัติดีปฏิบัติชอบแล้วคงจะไม่อด

พระพุทธเจ้าท่านก็ยังไม่เคยมีมูลนิธิเลย

ท่านก็โกนหัวปลงผมทำอะไรเหมือนพวกเรา

 ท่านก็ยังอยู่ได้ ท่านได้ปูทางไว้ให้แล้ว

 เราก็เดินตามทางก็น่าจะพอไปได้นะ”

แล้วหลวงพ่อก็สรุปว่า

“บาตรกับจีวรนี่แหละ มูลนิธิที่พระพุทธเจ้าตั้งไว้ให้

 เรากินไม่หมดหรอก”

หลวงพ่อชาเป็นอยู่อย่างมักน้อยสันโดษมาก

 กุฏิของท่านแทบจะโล่ง เพราะมีแต่เตียงนอน

และของใช้ที่จำเป็น เช่น กระโถน

ไม่มีของใช้ฟุ่มเฟือยเลย ส่วนวัตถุสิ่งของต่าง ๆ

 ที่ญาติโยมนำมาถวายอยู่เสมอนั้นท่านก็ส่งต่อไป

ให้ลูกศิษย์ตามวัดสาขาต่าง ๆ หมด

ท่านไม่เคยมีบัญชีเงินฝากส่วนตัว

 ปัจจัยหรือเงินทำบุญที่โยมถวายนั้น

ท่านให้เป็นของกลางหมด

“เราพอกินพออยู่แล้วจะมากอะไรทำไมนะกินข้าวมื้อเดียว”

ท่านเคยพูดให้ฟัง

บ่อยครั้งที่โยมมาตัดพ้อต่อว่า

 เพราะได้ปวารณาถวายปัจจัยไว้ให้ท่านใช้ในกิจส่วนตัว

 แต่หลวงพ่อไม่เคยเรียกใช้สักที

ท่านเคยปรารภกับลูกศิษย์ว่า

 “ยิ่งเขามาปวารณาแล้ว ผมยิ่งกลัว”

คราวหนึ่งมีผู้เอารถไปถวายหลวงพ่อ

รบเร้าให้หลวงพ่อรับให้ได้ โดยขับมาจอดหลังกุฏิท่าน

แล้วเอากุญแจใส่ย่ามท่านไว้

 แต่ปรากฏว่าหลวงพ่อไม่เคยไปดูรถคันนั้นเลย

 พอออกจากกุฏิท่านจะเดินไปทางอื่น

จะไปในเมือง ท่านก็ขึ้นรถคันอื่น

หลังจากนั้น ๗ วัน ท่านก็เรียกโยมคนหนึ่งมาหาแล้วบอกว่า

“ไปบอกเขาเอารถกลับคืนไปนะ

เอามาถวายข้อย ข้อยก็รับไปแล้ว

 เดี๋ยวนี้ข้อยจะส่งคืน มันไม่ใช่ของพระ"

อีกครั้งหนึ่ง หลวงพ่อจะไปวัดถ้ำแสงเพชร

ลูกศิษย์ที่มีรถส่วนตัวคันงามยี่ห้อดัง

 ต่างแย่งกันนิมนต์ให้ท่านขึ้นรถส่วนตัวคันงามยี่ห้อดัง

ต่างแย่งกันนิมนต์ให้ท่านขึ้นรถของตน

ซึ่งจอดเรียงรายอยู่ที่ลานวัดให้ได้

 หลวงพ่อกวาดตาดูสักครู่ ก็ชี้มือไปที่รถเก่าบุโรทั่งคันหนึ่ง

พร้อมกับพูดว่า “อ้า ไปคันนั้น”

เจ้าของได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจสุดขีด

 รีบเปิดประตูนิมนต์ให้หลวงพ่อนั่ง

ว่ากันว่าการเดินทางวันนั้นใช้เวลานานกว่าปกติ

เพราะขบวนรถคันงามความเร็วสูง

ต้องค่อย ๆ ขับตามหลังรถโกโรโกโสไปโดยดุษณีภาพ

เขียนเล่าเรื่อง

 พระไพศาล วิสาโล


................................





ขอบคุณที่มา fb. วัดป่าสุคะโตธรรมชาติที่พักใจ
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 26 กุมภาพันธ์ 2559
Last Update : 26 กุมภาพันธ์ 2559 11:04:25 น.
Counter : 200 Pageviews.

1 comment
### ความไม่แน่นอน ###











ความไม่แน่นอน


เคยสังเกตไหมว่าสิ่งที่ให้ความสุขแก่เรา

 ก็สามารถทำให้เราทุกข์ได้เช่นกัน

รถยนต์คันใหม่ทำให้เราปลื้มเปรมไปได้ทั้งวัน

แต่ก็ทำให้เราอดกังวลไม่ได้เวลาจอดทิ้งไว้ในที่เปลี่ยว

หรือถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับหากมันถูกขโมยไป

ไม่ว่าลูกหรือ คนรัก ล้วนนำความสุขอย่างล้นหลามมาให้แก่เรา

 แต่ก็สามารถทำให้เราเป็นทุกข์ย่ำแย่ได้

หากเขาไม่เป็นไปตามใจเรา

คนที่ภาคภูมิใจในทรวดทรงของตน

 ไม่ช้าไม่นานก็ต้องระทมทุกข์เพราะสิ่งเดียวกัน

 ถึงวันนั้นทรวดทรงอาจแปรเปลี่ยนไป

 หาไม่มันก็กลายเป็นบ่อเกิดของโรคร้ายขึ้นมา

ใครที่ปลื้มปีติกับชื่อเสียงของตน ก็มักเป็นทุกข์

เพราะความเด่นดังของตนเช่นกัน

อย่างน้อยเวลาจะควงกับใครก็ต้องระวัง

ว่าจะมีคนเห็นหรือมายุ่มย่าม

สุขกับทุกข์เป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน

 มันสามารถพลิกกลับไปกลับมาได้

ด้วยเหตุนี้เวลาจะมีความสุขกับอะไรหรือใครก็ตาม

 อย่าเพลินกับความสุขจนท่วมท้นใจ

 หรือหมดเนื้อหมดตัวไปกับอารมณ์เหล่านั้น

 ควรเผื่อใจไว้รับมือกับความผันผวนปรวนแปร

ที่ไม่ถูกใจเรา วันนี้ทุกอย่างเป็นไปตามใจหวัง

 แต่พรุ่งนี้อาจกลายเป็นตรงกันข้าม

พระไพศาล วิสาโล



........................




ขอบคุณที่มา fb. พระอาจารย์ไพศาล วิสาโล
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 25 กุมภาพันธ์ 2559
Last Update : 25 กุมภาพันธ์ 2559 13:15:05 น.
Counter : 429 Pageviews.

0 comment
### เรื่องผ้าเรื่องที่อยู่อาศัยตามธุดงควัตร ###















“เรื่องผ้าเรื่องที่อยู่อาศัยตามธุดงควัตร”

ที่เกี่ยวกับผ้า ก็คือ ถือผ้าบังสุกุล คือพอใจกับผ้าขี้ริ้วพูดง่ายๆ

 ไม่ยินดีกับผ้าไหมอะไรต่างๆ ผ้าที่ทำมาจากโรงงาน

เป็นพับเป็นผืนใหญ่ๆ ยินดีกับเศษผ้าที่เขาทิ้งไว้

ตามสถานที่ต่างๆ ไปเก็บมา

เพื่อที่จะมาเย็บมาต่อให้เป็นผืนใหญ่เรียกว่าผ้าบังสุกุล

 แล้วก็ถือผ้าเพียง ๓ ผืน คือถือเท่าที่จำเป็น

ไม่เอามากเอาเท่าที่จำเป็น มักน้อยก็ ๓ ผืน

 ผ้านุ่ง ๑ ผืน ผ้าห่ม ๑ ผืน และผ้าห่มกันหนาวอีก ๑ ผืน

รวมกันเป็น ๓ ผืน เรียกว่าไตรจีวร ผ้าไตร ไตรแปลว่า ๓

ผู้ที่ไม่ถือธุดงควัตรนี้ ก็สามารถที่จะมีจีวรได้หลายผืน

 มีผ้าห่ม ผ้าสังฆาฏิได้หลายผืน มีสบงได้หลายผืนตามอัธยาศัย

 แต่ผู้ที่ต้องการอยู่อย่างเรียบง่าย ไม่ต้องมาพะรุงพะรัง

มากังวลกับการดูแลรักษาผ้า

หรือกับการต้องมาซักมาอะไรอยู่เรื่อยๆ

 ก็เอาแค่ ๓ ผืน นี่คือการถือผ้า ๓ ผืน ถือผ้าไตรจีวร

 ถือผ้าบังสุกุล อันนี้ก็คือเรื่องของผ้า

แล้วเรื่องของที่อยู่อาศัยก็ อยู่ตามโคนไม้

 ไม่ต้องให้คนเขามาวุ่นวายกับการสร้างที่อยู่อาศัยให้กับเรา

พอใจกับโคนไม้ ไปไหนก็หาอยู่ตามโคนไม้

อาจจะมีกลดไว้สำหรับกันแดดกันฝน

 แล้วก็มีมุ้งหุ้มรอบกลดไว้กันยุง นี่คือบ้านของพระธุดงค์

พระที่ไปจาริกในป่า ท่านจะมีบ้านติดตัวไปด้วย

บ้านแบบพับได้ หลังคาก็คือร่มกลด ส่วนฝาคือมุ้ง

 มุ้งนี้จะห้อยลงมาจากกลดรอบกลด

แล้วเข้าไปนั่งในมุ้งนี้ก็จะได้ไม่มียุงมารบกวน

ก็สามารถไปไหนได้ ตามป่าตามเขา ตามถ้ำก็อยู่ได้

ถ้ามีกลดมีบ้านติดตัวไป

ของญาติโยมก็อาจจะเป็นเต็นท์ก็ได้

เดี๋ยวนี้ก็มีเหมือนมุ้งใช้สำหรับนั่งได้

อันนี้ก็เป็นการอยู่แบบเรียบง่าย

 ไม่ต้องมาวุ่นวายกับที่อยู่อาศัย

 และก็จะไม่ติดที่ ถ้ามีกุฏิแล้วมันจะสุขสบายมันก็จะติด

 แล้วบางทีมันก็จะไม่ไปเปลี่ยนที่ เพื่อหาที่ที่ดีกว่า ที่สงบกว่า

 พออยู่ติดที่แล้วก็จะสะสม มีที่แล้ว

พอได้ข้าวได้ของมาแล้วก็จะหวง จะเก็บเอาไว้

 ดีไม่ดีต่อไปกุฏิจะเป็นที่เก็บของมากกว่าเป็นที่อยู่อาศัย

 จะหาที่หลับที่นอนไม่ได้

 ในกุฏินี้มีแต่กระแป๋งสังฆทานเต็มไปหมด กลายเป็นโกดังไป

ถ้าอยู่ตามโคนไม้ ปัญหาเรื่องเหล่านี้ก็จะไม่มี

ได้รับของมาก็แจกไปสละไป ถ้าไม่ใช้ก็ไม่ต้องเก็บเอาไว้

เก็บเอาไว้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น การอยู่โคนไม้ก็ดี

เพราะว่าโคนไม้ก็คืออยู่ในป่านี่เอง อยู่ในป่าก็จะสงบ

ไม่มีใครเข้าไปเล่นกันในป่า ไม่มีคนไปส่งเสียงดัง

ไปทำอะไรกันในป่า ก็จะเหมาะต่อการบำเพ็ญจิตตภาวนา

เป็นสถานที่ปลีกวิเวก ความหมายก็คือ

ไม่ให้อยู่ตามบ้านตามเมือง

เช่นอยู่ในวัดในบ้านในเมืองอย่างนี้

วัดสมัยก่อนนี้จะเป็นวัดป่ากันทั้งนั้น

แต่ต่อมาบ้านเมืองก็เจริญ ก็ขยายออกไปเรื่อยๆ

 ก็ไปครอบวัดที่อยู่ห่างไกลจากบ้านเมือง

 กลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านเมืองไป

ดังนั้น ถ้าวัดกลายเป็นบ้านเป็นเมืองไปแล้ว

 ผู้ที่อยู่วัดก็ต้องเปลี่ยนวัดแล้ว ต้องไปหาวัดป่าอยู่

 หรือไปจาริกไปธุดงค์ในป่า ไปตั้งสำนักอยู่ในป่า

นี่คือเรื่องที่อยู่อาศัยข้อธุดงควัตร ให้อยู่ตามป่าตามเขา.

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต

.........................

กัณฑ์ที่ ๔๗๒ วันที่ ๒๑ ธันวาคม ๒๕๕๖

“ธุดงควัตร”










ขอบคุณที่มา fb, พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 25 กุมภาพันธ์ 2559
Last Update : 25 กุมภาพันธ์ 2559 12:01:12 น.
Counter : 299 Pageviews.

0 comment
### ตามหาความสุข ###















ตามหาความสุข

มีเงินมีทองมากเท่าไร

ได้เที่ยว ได้เล่น ได้เสพมากเท่าไร

ถึงจุดหนึ่งก็จะรู้สึกว่านั่นไม่ใช่คำตอบ

 เพราะว่าขาดความสงบในจิตใจ

และนี่แหละที่ทำให้คนจำนวนมาก

แม้จะมีเงิน วัตถุมากเท่าไร

ก็รู้สึกว่ายังไม่พอ ยังรู้สึกว่าไม่ใช่คำตอบ 

แล้วในที่สุดก็ต้องกลับมาหาความสุขในจิตใจ

ซึ่งไม่ได้อยู่ที่ไหนเลย ไม่ได้อยู่ที่ภาพ ไม่ได้อยู่ที่โรงหนัง

 ไม่ได้อยู่ที่เมืองนอก หรือว่าสถานบันเทิง แต่อยู่ที่ใจ

พระไพศาล วิสาโล

 

...............












ขอบคุณที่มา fb. วัดป่าสุคะโตธรรมชาติที่พักใจ
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 24 กุมภาพันธ์ 2559
Last Update : 24 กุมภาพันธ์ 2559 10:49:40 น.
Counter : 390 Pageviews.

0 comment
### กิจที่พึงกระทำของนักบวช ###















“กิจที่พึงกระทำของนักบวช”

อนุศาสน์ ก็คือคำสอนที่สำคัญในเบื้องต้นของนักบวช

 มีอยู่ ๘ ข้อด้วยกัน คือ ๔ ข้อเป็นกิจที่พึงกระทำ

และ ๔ ข้อเป็นกิจที่ไม่ควรกระทำ

 กิจที่ไม่ควรกระทำก็ได้พูดไว้แล้ว ห้ามเด็ดขาด

 ห้ามเสพเมถุน ห้ามฆ่ามนุษย์ ห้ามลักทรัพย์

ห้ามอวดอุตริคุณธรรมวิเศษที่ไม่มีในตน

 อันนี้ห้าม ถ้าทำแล้วให้ขาดจากความเป็นพระทันที

 ส่วนกิจที่พึงกระทำมี ๔ ข้อ

 อันนี้ถ้าทำหรือไม่ทำก็ไม่ผิด

แต่ถ้าทำก็ทำให้เจริญก้าวหน้าในธรรม

ได้บรรลุธรรมอย่างรวดเร็ว ก็คือ

 ๑. บิณฑบาตเป็นวัตร

๒. อยู่โคนไม้ อยู่ตามป่าที่มีต้นไม้

เป็นสถานที่สงบสงัดวิเวก

 ที่เหมาะกับการบำเพ็ญจิตภาวนา

๓. ใช้ผ้าบังสุกุล คือใช้เศษผ้ามาทำเป็นจีวร

 คือไม่ต้องเลือกผ้าที่เป็นผ้าสำเร็จ

 ผ้าที่ทำมาจากโรงงานผ้าใหม่

 ให้เอาผ้าเก่าผ้าขี้ริ้วที่เขาทิ้งแล้วตามสถานที่ต่างๆ

ไปรวบรวมเก็บเอามาไว้

พอได้จำนวนพอต่อการที่จะมาตัดเย็บ

เป็นผ้าจีวร ก็เอามาตัดเย็บกัน แล้วก็เอามาย้อมน้ำฝาด

 คือน้ำที่ต้มด้วยแก่นไม้ เช่นแก่นขนุน

 ก็จะได้ผ้าเป็นสีเหลืองเป็นผ้าสีกาสาวพัสตร์

และข้อที่ ๔. ให้ใช้ยาดองน้ำมูตร คือใช้น้ำปัสสาวะนี้

ดองกับสมุนไพรชนิดต่างๆ เช่นสมอ

หรืออะไรต่างๆที่ใช้เป็นยาได้ ก็เอามาดอง

หรือแม้แต่การดื่มน้ำปัสสาวะโดยตรงเลยก็ได้

 ในสมัยพุทธกาลนี้ น้ำปัสสาวะถือว่าเป็นโอสถชนิดหนึ่ง

รักษาโรคภัยไข้เจ็บได้

นี่คือกิจที่พึงกระทำ เพราะจะส่งเสริม

เรื่องของความมักน้อยสันโดษ

 เรื่องของการอยู่ง่ายกินง่าย

เพื่อจะไม่ได้ไม่ต้องมาวุ่นวาย

กับการดูแลรักษาร่างกายมากจนเกินไป

จนมาทำลายความเพียร

เอาเวลาที่จะมาทำความเพียรไปหมด

 ถ้าถือหลักอนุศาสน์ ๔ ข้อนี้

คือ บิณฑบาต ยินดีตามมีตามเกิด

 ได้อะไรมาก็รับประทานไป

ใช้ผ้าบังสุกุล ได้เศษผ้าจากที่ไหนมาก็เก็บเอาไว้

 เพื่อที่จะมาทำเป็นผ้าห่ม อยู่โคนไม้อยู่ในป่า

แล้วก็ดื่มน้ำมูตร เวลาเจ็บไข้ได้ป่วย

ถ้าไม่มียาอะไรก็ใช้น้ำมูตร คือน้ำปัสสาวะนี้

 เพราะว่าโรคภัยไข้เจ็บมันก็มีอยู่ ๓ โรคด้วยกัน

โรคชนิดที่ ๑ เวลาเป็นแล้วมันหายเองได้

 เช่นเป็นไข้หวัดนี้ ไม่มียารับประทาน เพียงแต่พักผ่อน

คอยรักษาร่างกายให้อบอุ่นไม่ให้หนาวเย็น

ร่างกายก็จะฟื้นขึ้นมาได้ หายจากโรคหวัดได้

 นี่เป็นโรคชนิดที่ ๑ คือเป็นแล้วหายเอง

โรคชนิดที่ ๒ เป็นแล้วต้องรักษาด้วยยาถึงจะหาย

 ถ้าไม่รักษาก็จะไม่หาย โรคนี้ก็ต้องใช้น้ำปัสสาวะ

ถ้าไม่มียาอย่างอื่น ก็ดื่มน้ำปัสสาวะไป

ถ้าหายก็ดีไป ถ้าไม่หายก็อยู่กับมันไป

โรคชนิดที่ ๓ ก็คือชนิดที่เป็นแล้วรักษาก็ไม่หาย

ไม่รักษาก็ไม่หาย

 มีแต่ความตายอย่างเดียวที่จะตามมาต่อไป

ดังนั้น เราจึงไม่ควรที่จะไปกังวลเรื่องหยูกยามากจนเกินไป

ถ้ามีก็ดี มีคนถวายยามาให้ ก็รับเอาไว้เก็บเอาไว้

 ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องไปกังวลกับโรคภัยไข้เจ็บที่ยังไม่เกิดขึ้น

ให้มากังวลกับการบำเพ็ญความเพียรจะดีกว่า

จะได้ไม่เสียเวลา

นี่คือความสำคัญของการบิณฑบาต

 ครั้งที่ ๑ ที่ทรงสอนพระ

 ก็คือสอนในอนุศาสน์ เวลาเสร็จจากพิธีบวชปั๊บ

ก็ต้องสอนอนุศาสน์นี้ทันที

 แล้วครั้งที่ ๒ ก็สอนในธุดงควัตร ๑๓ ข้อ

หนึ่งในธุดงควัตรก็มีการบิณฑบาตเป็นวัตร

แล้วครั้งที่ ๓ ก็อยู่ที่การปฏิบัติในพุทธกิจ ๕

หนึ่งในกิจประจำวันของพระพุทธเจ้า

 คือการออกบิณฑบาตโปรดสัตว์

ทุกวันพระพุทธเจ้าก็จะออกบิณฑบาต

ถ้าไม่เจ็บไข้ได้ป่วย

นี่คือความสำคัญของการบิณฑบาต

 เพราะว่าจะเป็นประโยชน์

ทั้งผู้บิณฑบาตเองและผู้ใส่บาตร

ผู้ใส่บาตรก็จะได้มีความเพียร ตื่นขึ้นมาแต่เช้า

 เตรียมอาหารทำกับข้าวกับปลา เพื่อที่จะได้ใส่บาตร

ผู้ที่บิณฑบาตจะได้ไม่นอนตื่นสาย

ตื่นเช้าแล้วจะได้ออกบิณฑบาต

 กลับมาฉันเสร็จก็จะได้ภาวนาได้เลย

 เดินจงกรม นั่งสมาธิ

ภาวนาไปได้เกือบทั้งวันเลย

ถ้าไม่บิณฑบาตก็อาจจะตื่นสาย

 สว่างแล้วก็ยังไม่ต้องลุก

เพราะว่าเดี๋ยวมีคนมาส่งถึงกุฏิ

 มีคนมาส่งถึงวัด อันนี้ก็จะทำให้อิ่มหมีพีมัน

 มีแต่ไขมัน แต่ไม่มีกล้ามเนื้อ

มีคำพูดที่เขาพูดลักษณะของคนไว้

เขาว่าคนที่จะอ้วนหรือสิ่งที่จะอ้วนดีนี้

ก็คือพวกหมู พวกช้าง

พวกควาย พวกนี้อ้วนดี

เพราะเวลาเอาไปใช้งานหรือเวลาขาย

 จะได้น้ำหนักมาก พวกที่อ้วนไม่ดี คือนางงาม

ผู้หญิงอ้วนไม่ดี

พระราชาอ้วนไม่ดี นักบวชอ้วนไม่ดี ดูแล้วไม่สมศักดิ์ศรี

ดังนั้น ขอให้เราพิจารณาว่าเราเป็นอะไร เราเป็นนักปฏิบัติ

 เป็นหญิง เป็นกษัตริย์ เป็นผู้นำ หรือเราเป็นวัวเป็นควาย

เป็นช้างม้าวัวควาย ผอมไม่ดี พวกนี้ต้องให้เขาอ้วน

เขาจะได้มีกำลัง แต่คนผู้หญิงนี้ผอมจะดีกว่าอ้วน

นักบวชนี้ผอมจะดีกว่าอ้วน

 พระราชาผู้นำนี้ผอม จะมีสง่าราศีกว่าอ้วน

 นี่คือธุดงควัตรข้อที่ ๑ ที่จะช่วยเสริมความเพียร

ก็คือการบิณฑบาต สำหรับญาติโยม

ก็อาจจะต้องดัดแปลงเอาเอง

 ว่าจะทำอย่างไร ถึงจะเสริมความเพียรในข้อนี้ได้

อาจจะต้องออกไปหาซื้ออาหารกินเอง

ไม่มีคนใช้ให้ทำเอง

ข้อที่ ๒ ก็คือ ฉันมื้อเดียว เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเสียเวลา

กับการมาหาอาหาร ถ้าฉันหรือรับประทานวันละ ๓-๔ ครั้ง

มันก็จะเสียเวลาไปเยอะ แล้วก็จะทำให้ง่วงเหงาหาวนอน

 เกิดความเกียจคร้านขึ้นมา อันนี้ก็ข้อที่ ๒

ข้อที่ ๓ ก็ให้ฉันในภาชนะเดียว ใช้ชามใบเดียว

กะละมังใบเดียว ของพระก็ใช้บาตรใบเดียว

จะได้ไม่ต้องเสียเวลา

กับการมาล้างถ้วยล้างจานล้างชามกัน

ให้เหนื่อยยาก แล้วก็จะได้เป็นการปรามกิเลสตัณหา

ความอยากในรูปเสียงกลิ่นรส

ที่จะต้องรับประทานอาหาร

แต่ละชนิดต่างแยกกัน ไม่รวมกัน

 ทั้งๆที่อาหารทั้งหมดนี้

ก็จะต้องไปรวมกันในท้องในปากอยู่ดี

 ก็ไหนๆก่อนที่มันจะไปรวมกันในท้อง ในปาก

 ก็ให้มันรวมกันในชามไปเลย

ของอะไรที่เราจะรับประทาน

 ก็เทใส่เข้าไปในภาชนะอันเดียว

ของคาวของหวาน ผลไม้

เครื่องดื่มใส่มันเข้าไปทีเดียวเลย

 กาแฟก็ใส่เข้าไป ขนมเค้กก็ใส่เข้าไป แกงก็ใส่เข้าไป

ส้มก็ใส่เข้าไป องุ่นแอปเปิ้ลอะไรก็ใส่เข้าไป

พราะเดี๋ยวมันก็จะต้องไปรวมกันในท้องอยู่ดี

เราก็รวมกันในชาม

การใส่ไปในภาชนะอันเดียวนี้ ก็มี ๓ ขั้นด้วยกัน

ขั้นธรรมดา ขั้นก้าวหน้า และขั้นอุกฤษฏ์

มี ๓ ขั้น ขั้นต่ำ ขั้นกลาง ขั้นสูง

ขั้นต่ำ ก็คือ เอาใส่เข้าไปแล้วแยกกันเป็นส่วนๆ

ข้าวไว้ด้านหนึ่ง ขนมไว้ด้านหนึ่ง ผลไม้ไว้ด้านหนึ่ง

เครื่องดื่มก็ใส่อีกภาชนะหนึ่งก็ได้ อันนี้เรียกว่าแยก

ใส่รวมกันแต่ไม่คนไม่คลุกรวมกัน

ระดับที่ ๒ คือ ไม่แยก ใส่รวมกันตามมีตามเกิด

จะใส่ตรงไหนก็ได้ แล้วขั้นที่ ๓ ก็คือ

 คนมันเลย คลุกมันเลย

 ให้มันเป็นอาหารจานเดียวไปเลย

เป็นเหมือนข้าวผัดอย่างนี้

ข้าวผัดนี้เราก็ใส่ข้าวเข้าไป

ใส่เนื้อใส่หมูอะไรต่างๆเข้าไป

 แล้วเราก็ผัดคนมันเข้าไป

ให้เป็นอาหารจานเดียวอย่างเดียว

นี่คือขั้นตอนของการปราม

หรือปราบกิเลสตัวจู้จี้จุกจิก

ตัวที่อยากจะกินอาหารชนิดนั้นชนิดนี้

 เพราะมันจะเป็นอุปสรรคต่อการบำเพ็ญเพียร

เวลาจะนั่งสมาธิ เดี๋ยวคิดถึงขนมชนิดนั้น อาหารชนิดนี้

ก็จะปรุงแต่งไปกับเรื่องของอาหาร

จะไม่มีกระจิตกระใจที่จะมาบริกรรมพุทโธๆ

ทำใจให้เป็นหนึ่ง ทำใจให้เป็นกลาง ทำใจให้สงบได้

แต่ถ้าทุกครั้งที่คิดถึงอาหาร

ก็เห็นแต่อาหารที่มันคลุกมันคนอยู่ในชาม

มันก็ไม่ปรุงแต่ง

 เพราะมันไม่ได้กินเพื่อรสชาติ

เพื่อความเอร็ดอร่อยเสียแล้ว

 มันกินเพื่ออยู่ เพื่อดับความหิว

เพื่อป้องกันไม่ให้ร่างกายเจ็บไข้ได้ป่วย

 เวลาภาวนามันก็จะไม่คิดถึงอาหารชนิดต่างๆ

 เพราะคิดไปมันก็ไม่ได้กินอยู่ดี เพราะว่าในที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นอาหารชนิดไหน มันก็ต้องไปรวมกันในชาม

ในภาชนะอันเดียว แล้วก็คนก็คลุกมันเข้าไป

 เพราะว่าในที่สุดมันก็ต้องไปรวมกันอยู่ในท้องอยู่ดี

ถ้าเรารับประทานเพื่อร่างกาย

ไม่รับประทานเพื่อตัณหาความอยาก

เราก็ต้องรับประทานแบบนี้

มันถึงจะกำจัดเรื่องปัญหา

ของการรับประทานอาหารได้

 แล้วถ้ายังมีปัญหา ขนาดคลุกแล้ว

ก็ยังฝันถึงอาหารที่คลุกอยู่

 อย่างนั้นก็ต้องเล่นด้วยการไม่กินอาหาร

ต้องอดอาหาร ถ้าเวลาที่ภาวนาแล้วยังคิดถึงอาหาร

 ก็ต้องดัดมันแล้ว ถ้าคิดถึงอาหารก็ไม่ให้กิน

 จะให้กินก็ต่อเมื่อเวลาที่ไม่คิดถึงอาหาร

หรืออย่างน้อยก็ตามเวลาที่กำหนดไว้

 เช่นเบื้องต้นก็จะลองดัดกันทีละ ๓ วันดูก่อน

อันนี้เราต้องมีมาตรการเข้มข้น

เพื่อที่เราจะได้ทำลายอุปสรรค

 ที่จะมาขัดขวางในการบำเพ็ญจิตภาวนา

เรื่องของกามฉันทะ ความยินดี

ในรูปเสียงกลิ่นรสโผฏฐัพพะของอาหารนี้ ก็เป็นนิวรณ์

 เป็นอุปสรรคต่อการบำเพ็ญ

นี่คือมาตรการที่พระปฏิบัติ ท่านใช้กันเพื่อที่จะมาแก้

อย่างที่วัดป่าบ้านตาดนี้ บาตรของพระนี้ไม่มีใครมีสิทธิ

ที่จะมาจัดของตนเอง

พอขึ้นไปบนศาลาแล้วก็ต้องเปิดฝาบาตร

 แล้วก็ให้พระช่วยกันแจกอาหาร

พอรับอาหารมาจากหลวงตาแล้ว

ก็ตักใส่บาตรกันคนละทัพพีๆไป ไม่มีใครจะเลือกได้

นอกจากคนที่เขาฉลาด เขาไม่รับอาหารเลย

เขารับอาหารแต่ที่ได้จากบิณฑบาต พอเขากลับมาถึงวัด

 เขาก็จะปิดฝาบาตร ไม่เปิดไม่รับอาหารที่ได้รับที่ศาลา

อันนี้ก็เป็นธุดงควัตรอีกข้อหนึ่ง คือ มักน้อย

 เอาเพียงที่ได้มาจากการบิณฑบาต

แต่ญาติโยมก็ดันอยากจะไปใส่ให้มากๆ

 ก็เลยไปยืนอยู่ที่หน้าประตูวัดกัน แถวยาวเป็นกิโล

 เพื่อที่จะได้ใส่บาตรพระที่ไม่รับอาหาร

เวลาที่ตามเข้าไปในวัดแล้ว

 อันนี้ก็เลยเป็นปัญหาขึ้นมา

สำหรับผู้ที่บำเพ็ญ ทำไปทำมา

สู้ไปรับอาหารที่ศาลาอาจจะดีกว่า

 เพราะจะได้ไม่มีสิทธิเลือกอาหาร

แต่ถ้ารับอาหารเพียงแต่จากที่บิณฑบาต

 กลับไปก็ยังมีสิทธิที่จะเลือกอาหารเก็บไว้ในบาตรของตนได้

 แล้วก็ปิดบาตรไม่ต้องให้ใครมารบกวนบาตรของตน

 อันนี้อาจจะต้องแก้เป็น ต้องรับอาหารในศาลา แต่ไม่จัดเอง

 ปล่อยให้คนอื่นเขาจัดอาหารให้

ให้เขาตักอาหารชนิดต่างๆใส่บาตรเข้าไป

ยินดีทุกชนิดที่เขาจะตักใส่ให้ นี้ก็เป็นเรื่องธุดงควัตร

ที่เกี่ยวกับการบริโภคอาหาร.

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต

..............................

กัณฑ์ที่ ๔๗๒ วันที่ ๒๑ ธันวาคม ๒๕๕๖

“ธุดงควัตร”







ขอบคุณที่มา fb. พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต
ขอบคุณที่ของภาพค่ะ




Create Date : 24 กุมภาพันธ์ 2559
Last Update : 25 กุมภาพันธ์ 2559 12:17:46 น.
Counter : 280 Pageviews.

0 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  19  20  21  22  23  24  25  26  27  28  29  30  31  32  33  34  35  36  37  38  39  40  41  42  43  44  45  46  47  48  49  50  51  52  53  54  55  56  57  58  59  60  61  62  63  64  65  66  67  68  69  70  71  72  73  74  75  

tangkay
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 48 คน [?]



(•‿•✿) พออายุเลยเลขหกฉันยกเครื่อง
มอบทุกเรื่องที่เคยรู้คู่ความเห็น
มอบประสบการณ์ผ่านพบจบประเด็น
ไม่ยากเย็นเรื่องความรู้ตามดูกัน
ฉันคนเก่าเล่าความหลังยังจำได้
แต่ด้วยวัยที่เหลือน้อยค่อยสร้างสรร
ยอมรับเรื่องเนตโซเชียลเรียนไม่ทัน
อย่าโกรธฉันแค่สูงวัยแต่ใจจริง
ด้วยอายุมากมายอยากได้เพื่อน
หลากหลายเกลื่อนทุกวัยทั้งชายหญิง
คุยทุกเรื่องแลกเปลี่ยนรู้คู่ความจริง
หลากหลายสิ่งฉันไม่รู้ดูจากเธอ ....