Group Blog
All Blog
<<< "ความสุขที่ดีกว่าความสุขทั้งปวง" >>>










“ความสุขที่ดีกว่าความสุขทั้งปวง”

เป้าหมายของการนั่งสมาธิก็เพื่อทำใจให้สงบ

ให้หยุดคิดปรุงเเต่ง เพราะความคิดปรุงเเต่งนี้

ทำให้ใจวุ่นวาย ทำให้ใจมีความทุกข์

 ทำให้ใจมีความวิตกกังวลกับเรื่องราวต่างๆ

แต่ถ้าใจหยุดคิดได้ เรื่องราวต่างๆ

 ก็จะหายไปจากใจ ใจก็จะว่าง จะเย็น

 จะสงบ จะสบาย จะมีความสุขอีกแบบหนึ่ง

 ความสุขที่เกิดจากความว่าง ซึ่งเป็นความสุขที่แท้จริง

 เป็นความสุขของใจ

เป็นความสุขที่จะอยู่กับใจคู่กับใจไปตลอด

 ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ใจก็จะมีความสุขเสมอ

อันนี้เป็นความสุขที่เราไม่ต้องอาศัยสิ่งต่างๆ

 ภายนอกใจ เช่น รูป เสียง กลิ่น รส

 หรือบุคคลหรือวัตถุข้าวของเงินทองต่างๆ

เราไม่ต้องพึ่งพาสิ่งต่างๆ

เพราะสิ่งต่างๆ นั้น พึ่งพาอาศัยไม่ได้

เป็นของชั่วคราว เวลามีก็มีความสุข

เวลาหมดไปก็จะมีความทุกข์

แต่ถ้ามีความสุขจากความสงบ

จากการเจริญสติทำใจให้หยุดคิดปรุงเเต่ง

 ใจก็จะมีความสุข โดยที่ไม่ต้องมีอะไร

และก็จะมีความสุขแบบนี้ไปได้เรื่อยๆ ไปตลอด

 เพราะใจไม่มีวันสิ้นสุด

 และความสุขที่เกิดจากความสงบของใจ

ก็ไม่มีวันสิ้นสุดเหมือนกัน

นี่คือความสุขที่ดีกว่าความสุขทั้งปวง

 “นัตถิ สันติ ปรัง สุขัง”

 สุขอื่นที่เหนือกว่าความสงบนี้ไม่มี.

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต

............................

ธรรมะบนเขา

วันที่ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๘








ขอบคุณที่มา fb. พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 30 ธันวาคม 2560
Last Update : 30 ธันวาคม 2560 5:12:52 น.
Counter : 284 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

BlogGang Popular Award#15



tangkay
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 54 คน [?]



(•‿•✿) พออายุเลยเลขหกฉันยกเครื่อง
มอบทุกเรื่องที่เคยรู้คู่ความเห็น
มอบประสบการณ์ผ่านพบจบประเด็น
ไม่ยากเย็นเรื่องความรู้ตามดูกัน
ฉันคนเก่าเล่าความหลังยังจำได้
แต่ด้วยวัยที่เหลือน้อยค่อยสร้างสรร
ยอมรับเรื่องเนตโซเชียลเรียนไม่ทัน
อย่าโกรธฉันแค่สูงวัยแต่ใจจริง
ด้วยอายุมากมายอยากได้เพื่อน
หลากหลายเกลื่อนทุกวัยทั้งชายหญิง
คุยทุกเรื่องแลกเปลี่ยนรู้คู่ความจริง
หลากหลายสิ่งฉันไม่รู้ดูจากเธอ ....
สิบปีผ่านไป.......
อายุเข้าเลขเจ็ดไม่เผ็ดจี๊ด
เคยเปรี้ยวปรี๊ดก็ต้องถอยคอยเติมหวาน
ด้วยเคยเกริ่นบอกเล่ามาเนิ่นนาน
ก็ยังพาลหมดแรงล้าพากายตรม
ด้วยชีวิตผ่านมาพาเป็นสุข
ยังสนุกกับการให้ใจสุขสม
อยากบอกเล่ากล่าวอ้างบางอารมณ์
แม้คนชมจะร้องว้า....ไม่ว่ากัน
ปัจจุบันเขียนน้อยค่อยเหินห่าง
ระบบร่างเปลี่ยนแปลงเหมือนแกล้งฉัน
เราคนแก่ตามแก้ไม่ค่อยทัน
ยักแย่ยันค่อยศึกษาหาข้อมูล
แต่ด้วยคิดถึงแฟนคลับกระชับมิตร
จึงต้องคิดตามต่อไปไม่ให้สูญ
ส่งความรู้คู่ธรรมะทวีคูณ
เพื่อเพิ่มพูนให้รู้กันฉันสุขใจ