Group Blog
All Blog
<<< "ตัวที่เป็นปัญหาคือใจ" >>>










"ตัวที่เป็นปัญหาคือใจ"

วิธีกินของพระท่านกินเพื่ออยู่

ไม่ได้กินเพื่อตัวของท่าน

 กินเพื่อคนใช้ เลี้ยงคนใช้ เลี้ยงคนรับใช้

 บางท่านไม่ได้กิน อาหารของท่านก็คือความสงบ

 ถ้าใจสงบแล้วมันไม่หิว มันไม่หิวอาหาร

 ให้มันอดข้าวมันก็อดได้

 พระพุทธเจ้าอดข้าวได้ตั้ง ๔๙ วัน เพราะใจไม่หิว

 ร่างกายนี้เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

 แต่ใจไม่เดือดร้อน ใจสงบ

เพียงแต่ว่ายังไม่สงบแบบถาวร

สงบแบบยังมีความทุกข์อยู่

 เพราะว่ามันยังไม่ได้กำจัดตัวกิเลส

 ท่านก็เลยหยุดเลิกอดอาหาร

อดอาหารใจก็ยังทุกข์อยู่ ใจก็ยังอยากกินอยู่

 ก็เลยยังไม่ใช่ทาง อดอาหารเฉยๆ ไม่ใช่ทาง

 ต้องมาอดความอยาก ต้องหยุดความอยาก

 ร่างกายจะตายแล้วมันก็ยังมีความอยากอยู่

 ก็เลยแทนที่จะไปทรมานร่างกาย

 ก็เลิกทรมานร่างกาย มารู้ว่าตัวที่เป็นปัญหาคือใจ

คือความอยากที่มีอยู่ในใจ

 เวลาเกิดความอยากขึ้นมานี้หิวเลย

 โยมกินข้าวอิ่มๆ นี้เดี๋ยวเห็นขนมขึ้นมาก็หิวแล้ว

ทั้งๆ ที่ท้องมันแน่นอยู่อย่างนี้ ก็ยังอยากกินอยู่

แล้วถ้าไม่ได้กินก็หงุดหงิดไม่สบายใจ

ร่างกายมันถึงพองขึ้นมาเป็นตุ่มไปทุกวันนี้

แล้วก็ไปโทษว่าเป็นยีนส์เป็นอะไร ทำไม

 มันเป็นตัณหาความอยากทั้งนั้นแหละ

 บางคนก็ไปโทษเป็นดีเอ็นเออันโน้นไป

 ถ้าหยุดความอยากได้ ไม่มีวันอ้วนหรอก

 ถ้าเรามาทำใจให้สงบได้

 แล้วเราก็ไม่ต้องใช้ร่างกาย

 ไม่มีร่างกายก็ไม่ทุกข์ ไม่เดือดร้อน

ไม่ต้องกลับมามีร่างกายอันใหม่

ถ้าเรายังต้องใช้ร่างกายนี้อยู่

 หลังจากกายนี้ตายไป

 เราก็กลับมาเกิดใหม่ กลับมาทรมานใหม่

 มาทุกข์ใหม่ มาดิ้นรนหากิน

 มาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องกัน

 หาเงินหาทองมาซื้อความสุข

ทางตาหูจมูกลิ้นกายกัน

 แล้วก็มาทุกข์กับประกันชีวิต

 ประกันภัย ประกันสุขภาพ

 มันก็กลับมาเจอปัญหาแบบเดิม

 เจอความทุกข์แบบเดิม มันก็จะกลับมาอย่างนี้แหละ

 พวกเรากลับมาเกิดมาไม่รู้กี่ล้านรอบแล้ว.

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต

................................

สนทนาธรรมมบนเขา

วันที่ ๑๔ มีนาคม ๒๕๖๐



 

ขอบคุณที่มา fb. พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 25 สิงหาคม 2561
Last Update : 25 สิงหาคม 2561 8:10:39 น.
Counter : 154 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

tangkay
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 54 คน [?]



(•‿•✿) พออายุเลยเลขหกฉันยกเครื่อง
มอบทุกเรื่องที่เคยรู้คู่ความเห็น
มอบประสบการณ์ผ่านพบจบประเด็น
ไม่ยากเย็นเรื่องความรู้ตามดูกัน
ฉันคนเก่าเล่าความหลังยังจำได้
แต่ด้วยวัยที่เหลือน้อยค่อยสร้างสรร
ยอมรับเรื่องเนตโซเชียลเรียนไม่ทัน
อย่าโกรธฉันแค่สูงวัยแต่ใจจริง
ด้วยอายุมากมายอยากได้เพื่อน
หลากหลายเกลื่อนทุกวัยทั้งชายหญิง
คุยทุกเรื่องแลกเปลี่ยนรู้คู่ความจริง
หลากหลายสิ่งฉันไม่รู้ดูจากเธอ ....
สิบปีผ่านไป.......
อายุเข้าเลขเจ็ดไม่เผ็ดจี๊ด
เคยเปรี้ยวปรี๊ดก็ต้องถอยคอยเติมหวาน
ด้วยเคยเกริ่นบอกเล่ามาเนิ่นนาน
ก็ยังพาลหมดแรงล้าพากายตรม
ด้วยชีวิตผ่านมาพาเป็นสุข
ยังสนุกกับการให้ใจสุขสม
อยากบอกเล่ากล่าวอ้างบางอารมณ์
แม้คนชมจะร้องว้า....ไม่ว่ากัน
ปัจจุบันเขียนน้อยค่อยเหินห่าง
ระบบร่างเปลี่ยนแปลงเหมือนแกล้งฉัน
เราคนแก่ตามแก้ไม่ค่อยทัน
ยักแย่ยันค่อยศึกษาหาข้อมูล
แต่ด้วยคิดถึงแฟนคลับกระชับมิตร
จึงต้องคิดตามต่อไปไม่ให้สูญ
ส่งความรู้คู่ธรรมะทวีคูณ
เพื่อเพิ่มพูนให้รู้กันฉันสุขใจ