Group Blog
All Blog
(•‿•)✿ ไม่เห็นทุกข์.....ไม่เห็นธรรม ......
เกริ่นหัวข้อตรงๆ แบบนี้แหละ 
 ใครจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ไม่รู้
แต่ที่แน่ๆ เป็นเช่นนี้เกินครึ่งในยุคปัจจุบัน
   คนสมัยก่อนโน้นเรื่องธรรมะต้องมาก่อน
   มีการอบรมสั่งสอนลูกหลานให้รู้จักธรรมะ 
 รู้จักใดควร ไม่ควรแต่ปัจจุบันนี้
จะเหลือการอบรมเช่นนี้ก็เพียงส่วนน้อยเสียแล้ว 
 น่าเสียดายจัง เพราะถ้ามีการอบรมกันมาแต่เด็กแล้ว
ทุกคนจะเกรงกลัวต่อบาป ต่อการกระทำความผิด
  ทำให้ผู้อื่นต้องเกิดทุกข์ มีจิตใจที่อ่อนโยน
และไม่ทำร้ายผู้อื่นไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม
   ไม่เห็นแก่ตัวเอง แต่ก็นั่นแหละทุกคนก็อ้างว่า
โลกเราพัฒนา โลกเราเจริญแล้ว
  เราเฝ้าสังเกตมาตลอดอายุที่ผ่านมานี้ก็พบว่า 
  โลกพัฒนาขึ้นมากจริงๆ แต่พัฒนาวัตถุนะ
  ไม่ได้พัฒนาจิตใจแต่อย่างไร
หรืออาจจะเป็นเพราะมนุษย์ที่มีมันสมอง
ในการคิดค้นวัตถุต่างๆลืมมองตนเอง
ว่าควรจะพัฒนาจิตใจมนุษย์ไปพร้อมๆกันด้วย
  ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นการพัฒนาที่สมบูรณ์แบบที่สุด 
 ยิ่งเจริญรุ่งเรืองทางด้านวัตถุมากเท่าไร 
  ความเสื่อมทางด้านจิตใจของมนุษย์ก็ยิ่งทวีคูณ ขึ้นเท่านั้น

ในโลกยุคปัจจุบันเต็มไปด้วยคนเห็นแก่ตัว
   คนเอารัดเอาเปรียบคนที่ด้อยกว่า คนฉวยโอกาส 
 และคนที่ทำร้ายเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเอง
สาเหตุใหญ่ๆ ก็ไม่มีอะไร ทุกคนต้องการเงิน
  เพราะคิดว่าเงินเป็นทุกสิ่ง ทุกอย่าง 
  เงินซื้อชื่อเสียงก็ได้ ซื้ออะไรต่อมิอะไรก็ได้ 
 แถมยังซื้อคนก็ได้ด้วย มันน่าอัศจรรย์จริงๆ 
   แต่ที่แน่ๆ เงินไม่สามารถซื้อหรือยื้อชีวิตของคน
ให้อยู่ตลอดไปโดยไม่มีการตายได้ 
 ข้อนี้น้อยคนที่จะคิดได้
และกลับตัวกลับใจไม่เป็นทาสของเงิน 
 ว่างๆก็ลองนั่งนึก นั่งไตร่ตรองดูก็ได้ว่า
เงินนั้นมันมีคุณเมื่อไร และมันให้โทษอย่างไร
   เฮ้อ....แต่กว่าจะนึกได้
ชีวิตก็ปาเข้าไปค่อนคนแล้วละ
   ทีนี้ละเมื่อเห็นทุกข์กันก็เริ่มจะไขว่คว้า
หาธรรมะเข้ามาปลอบประโลมใจกันละ
   แต่ก็ยังดีใจนะเพราะนี่แสดงให้เห็นว่า
จิดใจคนไทยนั้นก็ยังมีธรรมะครอบครองอยู่ 
  เพียงแต่มันจะถูกเก็บไว้ลึกเท่าใดก็เท่านั้นแหละ.....
ไม่อาจจะหยั่งรู้?????? ♪♪♪♪♪

มนุษย์เราในปัจจุบันนี้
  มีการแสวงหาธรรมกันหลายรูปแบบ
บางคนก็มีจิตใจที่มุ่งมั่น เอาเป็นเอาตาย
กับการปฏิบัติธรรม อยากบรรลุเป็นพระอรหันต์
  จนบางครั้งสติแตกนึกว่าตนบรรลุธรรมแล้ว
  สามารถเห็นอะไรต่อมิอะไรที่คนธรรมดาไม่สามารถเห็นได้ 
 โอ้...อนิจจา...น่าสงสารแท้ๆ นอกจากจะไม่ได้อะไรแล้ว
ยังเสียเวลาอีกต่างหากนะเธอ...

แต่บางคนก็เข้าท่านะ ค่อยๆเรียนรู้ไปเรื่อยๆ
  ไม่รีบร้อน ไม่เร่งรัดตัวเอง
  ปฏิบัติตามที่อาจารย์ที่สอนธรรมะสอนให้ปฏิบัติ 
 เคร่งครัดจริงจังอยากให้ตนพ้นทุกข์ 
  อยากจะมีแต่ความสุข ว่างั้นเถอะ
แต่อนิจจาเธอลืมไปว่าที่เธอเรียกว่าทุกข์นั้นมันเกิดจากอะไร 
  หาสาเหตุแห่งการเกิดทุกข์
ตามหลักพระพุทธศาสนาท่านสอนไว้ก่อนนะเธอจ๋า 
  หาให้พบก่อนนะจ๊ะแล้วค่อยๆดับสาเหตุ
แห่งการเกิดทุกข์นั้นให้ได้เสียก่อน
  นั่นแหละสุขก็จะตามมานะเธอนะ 
  ท่านอาจารย์ทุกท่านท่านก็ปรารถนาดี
สอนให้เราปฏิบัติให้ถูกต้อง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น
เราเองก็ต้องช่วยตัวเราเองด้วยนะจ๊ะ 
 เพราะเหตุแห่งทุกข์ของเราน่ะ 
 ไม่มีพระอาจารย์ที่ไหนท่านจะหยั่งรู้ได้ดอก 
 นอกจากตัวเราเอง เมื่อหาเหตุได้แล้ว
ก็ปฏิบัติไปตามขั้นตอนที่ท่านได้อบรมสอนสั่งเถิด 
 ท่านอาจจะพ้นทุกข์และพบกับความสุขได้แน่จ้า.....อมิตพุทธ...


ทีนี้พอรู้หรือยังล่ะ ธรรมะน่ะไม่มีอะไรยาก
การปฏิบัติก็ต้องปฏิบัติอย่างสบาย...สบาย 
  ไม่บังคับตนเองเกินไป เพราะการบังคับนอกจากไม่ช่วยแล้ว
ยังเพิ่มทุกข์อีกแน่ะ เพิ่มอย่างไรหรือ....
ก็อยากพ้นทุกข์ไวๆ  เมื่อมันไม่พ้นซะที
ก็เกิดทุกข์เพิ่มขึ้นอีกก็เท่านั้น 
   ลองปฏิบัติด้วยตนเองก่อนปะไร 
  ปฏิบัติที่ๆเราอยู่นั่นแหละ ยังไม่ต้องไปที่ไหนหรอก
ก่อนอื่นใช้เวลายามที่เราไม่ต้องทำอะไรแล้ว
  หมดภาระหน้าที่แล้ว ถึงเวลาที่เราจะได้พักผ่อนแล้ว
  ไม่มีใครรบกวน ตอนนี้แหละเหมาะมากเลยนะจ๊ะ
ลองนั่งเหมือนกับนั่งสมาธิดูซิ ทำจิตให้นิ่งๆ  อยู่กับตัวเอง
มองตัวเองดูให้รู้ว่าวันนี้เราทำอะไรไปบ้าง 
  และสิ่งที่ทำไปอะไรมันทำให้เราเกิดทุกข์
อะไรมันทำให้เรามีความสุข 
 พิจารณาอย่างยุติธรรมดูซิ ไม่มีใครรู้กับเราหรอกนะ
ดังนั้นเราจึงไม่จำเป็นที่จะต้องเข้าข้างตนเองหรอก
  ตำหนิตนเองได้ชื่นชมตนเองได้ 
 ไม่มีใครเขามารับรู้กับเราหรอกนะจ๊ะ 
 ลองอบรมสั่งสอนตนเองและสัญญากับตนเอง
ว่าจะไม่ทำการใดๆที่จะเป็นเหตุก่อเกิดทุกข์อีกแล้ว 
 ทั้งต่อตนเองและต่อผู้อื่น ทำทุกวันจนชำนาญ
  รู้เหตุแห่งทุกข์ได้แล้วนั่นแหละ
   จึงค่อยไปหาอาจารย์สนทนาธรรมกับท่าน 
 ท่านอาจจะมีกลเม็ดเด็ดๆ
 ให้เรากลับมาปฏิบัติอีกมากมายก็ได้นะจ๊ะ ต้องลองดู

ทีนี้พอรู้หรือยังล่ะ ขั้นต้นแห่งการปฏิบัตินั้น
ต้องทำกับตนเองก่อน เมื่อชำนาญหรือพบข้อกังขาใดๆ
ที่เราไม่อาจจะมีคำตอบให้กับตัวเราเองได้แล้ว
  ก็จงเก็บรวบรวมไว้ เมื่อถึงครา
ที่จะต้องไปพบและมีโอกาสได้สนทนาธรรมกับพระอาจารย์แล้ว 
  จงหยิบยกข้อกังขาเหล่านั้นออกมาเป็นปุจฉา เถิด
   แล้วท่านก็จะได้รับคำตอบที่กระจ่างชัดกลับมา
   แต่โปรดจำไว้ว่า ธรรมะต้องดำเนินไปโดยเรียบง่าย
  ไม่บังคับหรือไม่เร่งรีบ สบาย สบาย 
  ใจสบาย อยู่กับตัวเองให้ได้ก่อน
จึงค่อยโบยบินไปหาอุบายต่างๆ 
ที่จะทำให้เราพ้นทุกข์เพิ่มเติมต่อไป...เอวังนะจ๊ะ








Create Date : 07 กันยายน 2554
Last Update : 20 กันยายน 2557 21:35:22 น.
Counter : 716 Pageviews.

2 comments
  
ผมอยากพ้นทุกข์ตอนนี้ผมทุกข์มากจากกองเล็กตอนนี้มันใหญ่มากแล้วผมคิดว่าอยู่ไปมันทรมานเหลือเกินแต่ผมยังมีลูกและเมียที่รักผมแต่ว่าต้องมาคอยให้กำลังใจผมทุกวันผมคิดว่าเป็นใครจะทนได้มานั่งให้กำลังใจกันทุกวันผมแม่งโคตรพยายามจะพ้นจากกองทุกข์แต่ว่าแพ้มันทุกทีจากเคยเอาชนะมันได้บ้างสักชั่วโมงสองชั่วโมงแต่เดี๋ยวนี้ทุกนาทีมีแต่ความทุกข์
โดย: คนอยากมีดวงตาเห็นธรรม IP: 180.214.211.114 วันที่: 10 พฤศจิกายน 2554 เวลา:17:05:08 น.
  
อยากพ้นทุกข์ไม่ยากหรอกหากิจกรรมทำซิให้มันเพลินๆเช่นร้องเพลง
หรือปลูกต้นไม้ หรือซ่อมโน่นซ่อมนี่ไปตามเรื่องให้เวลามันหมดไปวันๆ
ทุกอย่างที่แนะนำให้ทำน่ะมันต้องมีสมาธิทั้งนั้น พยายามตั้งอกตั้งใจทำ
มันไปเช่นปลูกต้นไม้ก็หวังดอกที่จะออกมาให้ชื่นชมสวยๆ ไม่รู้จะคุยกับ
ใครก็คุยกับต้นไม้ก็ได้ ว่ากันไปเรื่อยเฉื่อย หรือคุยกับตัวเองก็ได้ ใคร
เขาจะวาเราบ้าก็ช่างเขาเพราะเราคุยกับสิ่งที่มันคุยกับเราไม่ได้นี่แหละดีนัก
เขารับฟังเราเป็นอย่างดีไม่มีขัดแย้ง ไม่มีโต้เถียงใดๆ เมื่อเราได้ถ่ายเท
อารมณ์อันแปรปรวนไปแล้วก็ค่อยๆกลับมาคิดดูตัวเราเองอีกที ว่าไอ้นั่น
ก็ไม่ใช่ของกู ไอ้นี่ก็ไม่ใช่ของกู สรุปไม่มีอะไรเป็นของกูเลย มันก็ไม่
ทุกข์เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ใช่ของกูแม้แต่ตัวกูเองไงจ๊ะ เอวังจ้า...
โดย: tangkay วันที่: 10 พฤศจิกายน 2554 เวลา:17:14:53 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

BlogGang Popular Award#13



tangkay
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 48 คน [?]



(•‿•✿) พออายุเลยเลขหกฉันยกเครื่อง
มอบทุกเรื่องที่เคยรู้คู่ความเห็น
มอบประสบการณ์ผ่านพบจบประเด็น
ไม่ยากเย็นเรื่องความรู้ตามดูกัน
ฉันคนเก่าเล่าความหลังยังจำได้
แต่ด้วยวัยที่เหลือน้อยค่อยสร้างสรร
ยอมรับเรื่องเนตโซเชียลเรียนไม่ทัน
อย่าโกรธฉันแค่สูงวัยแต่ใจจริง
ด้วยอายุมากมายอยากได้เพื่อน
หลากหลายเกลื่อนทุกวัยทั้งชายหญิง
คุยทุกเรื่องแลกเปลี่ยนรู้คู่ความจริง
หลากหลายสิ่งฉันไม่รู้ดูจากเธอ ....