Group Blog
All Blog
<<< " สักแต่ว่ารู้ " >>>










"สักแต่ว่ารู้"

ดังนั้น เราต้องฝึกทำใจให้รับรู้เฉยๆ

 เพราะนี่คือ ธรรมชาติของใจ

 ที่จะทำให้ใจไม่เดือดร้อน ทำให้ใจไม่ทุกข์

ไม่วุ่นวายกับเรื่องราวต่างๆ

 คือ "สักแต่ว่ารู้" เท่านั้นเอง

สักแต่ว่ารู้เฉยๆ

อย่าไปรู้แล้ววิพากษ์วิจารณ์สิ่งที่รับรู้

 แล้วก็เกิดความอยากตามมา

 เช่น รับรู้แล้ววิพากษ์วิจารณ์ว่า

 ดีอย่างนั้น ดีอย่างนี้

ก็จะเกิดความอยากให้เป็นอย่างนั้น

หรือเป็นอย่างนี้ขึ้นมา

ก็จะเกิดความวุ่นวายใจขึ้นมา

เกิดความเดือดเนื้อร้อนใจขึ้นมา

ปัญหาของใจก็คือ "การรับรู้เฉยๆ"

คือ การปล่อยวาง รับรู้แล้วปล่อยวาง

 เห็นแล้วก็ปล่อยวาง ได้ยินแล้วก็ปล่อยวาง

 สิ่งที่เกิดเขาเกิดแล้วเขาก็ผ่านไป

 สิ่งที่ดับเขาดับแล้วก็ผ่านไป

 แต่ผู้รับรู้ก็ยังอยู่เหมือนเดิม

 ผู้รับรู้คือ ใจ ไม่มีวันดับ ไม่มีวันตาย

 แต่มีวันสุขหรือวันทุกข์

วันสุขคือวันที่ใจปล่อยวาง

 ใจไม่มีความอยากให้เป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้

วันทุกข์คือ วันที่ใจเกิดความอยากขึ้นมา

อยากให้เป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้

 พอไม่ได้ดังที่ใจอยาก ก็จะเกิดความทุกข์ใจขึ้นมา

ดังนั้น ถ้าเราอยากจะมีแต่วันสุข

 ไม่มีวันทุกข์ เราต้องสอนใจให้รู้เฉยๆ

 ไม่ต้องไปวิพากษ์วิจารณ์ว่า ดีหรือไม่ดี

เขาจะดีก็เป็นเรื่องของเขา

เขาจะไม่ดีก็เป็นเรื่องของเขา

 เขาไม่มีวันที่จะทำร้ายเราได้

 เขาไม่มีวันที่จะทำให้เราดีขึ้นมาได้

 เขาไม่มีวันที่จะทำให้เราเลวลงไปได้

 สิ่งที่จะทำให้เราเลวหรือดีขึ้นไป

 คืออยู่ที่ตัวของเราเอง อยู่ที่ว่า

 เราหยุดความวิพากษ์วิจารณ์ได้หรือเปล่า

 หยุดความอยากได้หรือเปล่า ถ้าเราหยุดได้

 เราจะดีเราจะสบาย ถ้าเราหยุดไม่ได้

เราจะทุกข์ เราก็จะวุ่นวายใจ.

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต

......................................

ธรรมะบนเขา

วันที่ ๒๐ กรกฎาคม ๒๕๕๖








ขอบคุณที่มา fb. พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต
ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ




Create Date : 03 มิถุนายน 2561
Last Update : 3 มิถุนายน 2561 9:48:48 น.
Counter : 226 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

tangkay
Location :
ชลบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 54 คน [?]



(•‿•✿) พออายุเลยเลขหกฉันยกเครื่อง
มอบทุกเรื่องที่เคยรู้คู่ความเห็น
มอบประสบการณ์ผ่านพบจบประเด็น
ไม่ยากเย็นเรื่องความรู้ตามดูกัน
ฉันคนเก่าเล่าความหลังยังจำได้
แต่ด้วยวัยที่เหลือน้อยค่อยสร้างสรร
ยอมรับเรื่องเนตโซเชียลเรียนไม่ทัน
อย่าโกรธฉันแค่สูงวัยแต่ใจจริง
ด้วยอายุมากมายอยากได้เพื่อน
หลากหลายเกลื่อนทุกวัยทั้งชายหญิง
คุยทุกเรื่องแลกเปลี่ยนรู้คู่ความจริง
หลากหลายสิ่งฉันไม่รู้ดูจากเธอ ....
สิบปีผ่านไป.......
อายุเข้าเลขเจ็ดไม่เผ็ดจี๊ด
เคยเปรี้ยวปรี๊ดก็ต้องถอยคอยเติมหวาน
ด้วยเคยเกริ่นบอกเล่ามาเนิ่นนาน
ก็ยังพาลหมดแรงล้าพากายตรม
ด้วยชีวิตผ่านมาพาเป็นสุข
ยังสนุกกับการให้ใจสุขสม
อยากบอกเล่ากล่าวอ้างบางอารมณ์
แม้คนชมจะร้องว้า....ไม่ว่ากัน
ปัจจุบันเขียนน้อยค่อยเหินห่าง
ระบบร่างเปลี่ยนแปลงเหมือนแกล้งฉัน
เราคนแก่ตามแก้ไม่ค่อยทัน
ยักแย่ยันค่อยศึกษาหาข้อมูล
แต่ด้วยคิดถึงแฟนคลับกระชับมิตร
จึงต้องคิดตามต่อไปไม่ให้สูญ
ส่งความรู้คู่ธรรมะทวีคูณ
เพื่อเพิ่มพูนให้รู้กันฉันสุขใจ