เ รื่ อ ง ข อ ง ค น วุ่ น ๆ ที่ มี ห ม า ขี้ เ ห ง า
Group Blog
 
All blogs
 

จดหมายจากแม่ (ตอน ลูกชายคนเล็ก -2)

กาีรตัดสินใจครั้งนั้นของพ่อ เค๊าคงจะจดจำไปแสนนาน ยิ่งหลังจากที่แม่ได้ข่าวถึงความพยายามของเขา ที่ต้องเสียเงินมากมาย รวมทั้งต้องเจ็บตัว ในการแก้หมัน เพื่อต้องการที่จะมีบุตรอีกคนกับภรรยาคนปัจจุบัน แม่นึกขอบคุณเขา้เหมือนกันที่ไม่มีลูกไปมากกว่านี้ เพราะแน่นอนนั่นหมายถึงการแบ่งปันความรักที่เขามีให้ลูกของแม่ทั้งสาม

จนทุกวันนี้แม่ก็ยังไม่แน่ใจ ว่าำพ่อแอบไปมีลูกไว้ก่อนหน้านี้หรือเปล่า เมื่อครั้งที่เราอยู่ที่กองบินโคราช พ่อเคยไปติดพัน นักร้องสาวที่มีพี่ชายเป็นกำนันอยู่คน ตอนนั้นแม่มีบัวและปีกแล้ว น้าคนนั้นร้องไห้มาหาแม่ที่บ้านพักนายทหารว่าท้อง หลังจากที่สอบถามพ่อแล้ว พ่อไม่แน่ใจว่าเป็นลูกของพ่อหรือเปล่า แม่ได้ให้เงินน้าไปจัดการกับเด็กเสีย เพราะได้สอบถามแล้ว เขาก็ไม่อยากเก็บเด็กเอาไว้ ตอนไปส่งเขาที่บ้านพี่ชายเขายังเอาปืนมาขู่ พ่อกับแม่ขับรถหนีแทบไม่ทัน เป็นยังไงละ วีรกรรมความเจ้าชู้ของพ่อเรา ทุกวันนี้แม่ก็ไม่รู้ว่าน้าคนนั้นเอาเด็กออกไหม คนที่รู้ดีที่สุดก็คงจะเป็นพ่อเรานั่นแหละ ตอนนี้แม่ไม่อยากรู้แล้ว มันชามันชิน แต่ในใจลึกๆ แม่ก็คิดนะ ว่าแม่บาป ไม่รู้ว่าบาปนี้หรือเปล่าที่ทำให้แม่เป็นอย่างทุกวันนี้

ชื่อจริงของสุดที่ชื่อเทียมฟ้านั้น อาตาลเป็นคนตั้งให้สอดคล้องกับชื่อของพ่อ เทียมชัย พ่อตั้งใจให้ลูกทุกคนมีคำว่าฟ้าที่พ่อรักอยู่ด้วย บัวนภา ปีกฟ้า และเทียมฟ้า แม่เลี้ยงลูกสามคนเองมาโดยตลอด นมสักขวดพ่อก็ไม่เคยชง แต่อย่าเข้าใจผิดว่าพ่อไม่รักลูกนะ แม่รู้ว่าพ่อรักลูกทุกคนมาก แต่แม่อาจจะผิดเองที่เป็นภรรยาในแบบที่ทำให้สามีทุกอย่าง แม้กระทั่งถอดร้องเท้าให้ แต่แม่ก็มีความสุขที่ได้ปรนนิบัติทุกคน สุดโตวันโตคืน อ้วนท้วนน่ารักน่าเอ็นดู เลี้ยงง่าย ไม่โยเย แม่เึคยพาสุดไปประกวดสุขภาัพ ได้รางวัลชนะเลิศด้วยนะ

ตลอดเวลาหลังคลอดสุด หกเดือน แม่ผอมลงไปมาก ไหนจะต้องดูแลทั้งบัวและปีก แต่โชคดีที่สุดเป็นเหมือนลูกหลง คืออายุห่างจากพี่ๆ อยู่หลายปี บัวช่วยแม่เลีีีัยงน้องบ้างเท่าที่เด็กอายุแปดขวบจะทำได้ ส่วนปีกนั่้นซนเอาเรื่องเลยทีเดียว แต่พอแม่ขู่ว่าถ้าไม่ช่วยกัน น้องจะไม่โตทันมาเล่นกับปีกนะ เท่าน้ันแหละ ปีกจะทำตัวน่ารักขึ้นมากเพราะปีกชอบมีน้องชาย และเป็นไม้เบื่อไม้เมากับพี่สาวจอมบงการอย่างบัวเต็มที

คุณยายมาช่วยแม่เลึ้ยงสุดได้แค่สามอาทิตย์เท่านั้น เพราะขณะนั้นคุณตาก็ป่วยมากแล้ว สุดคงจำคุณตาไม่ได้ เพราะคุณตาเสียตั้งแต่สุดอายุไมุ่ถึง สองขวบดี คุณตาป่วยโรคเดียวกับแม่เนี่ยแหละ แต่คุณตาใจสู้กว่าแม่เยอะ ท่านถึงอยู่ได้หลังจากการวินิจฉัยตั้งห้าปี เวลาที่แม่ชักแล้วสุดต้องคอยดูแล มันก็เหมือนตอนที่แม่ดูคุณตาตอนที่ท่านชักนั่นแหละ แม่รู้ดีว่ามันเป็นอย่างไร แม่ถึงเบื่อตัวเองยังไงล่ะ

นั่นไงเขียนถึงก็เดินกลับมาพอดี หน้าตายังง่วงอยู่เลย ....

พ่อกลับมาจากญึ่ปุ่นตอนสุดอายุได้เกือบ เจ็ดเดือน แม่ยังไม่ยกโทษให้พ่อจนทุกวันนี้ที่กล่าวหา ว่าสุดอาจจะเป็นลูกของรุ่นพี่ที่อยู่ข้างบ้าน มันเจ็บที่หัวใจ ใครๆ ก็บอกว่าสุดหน้าเหมือนพ่ออย่างกับพิมพ์เดียวกัน แล้วคนอย่างแม่ไม่มีวันนอกใจพ่ออย่างเด็ดขาด แม่มาทราบตอนหลังว่าพ่อได้รับคำยุจากพี่จิ้ง พ่อสารภาพหลังจากที่เลิกกับพี่จิ้งแล้ว แม่ไม่กลัวลูกเสียใจนะ ที่แม่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง พ่อก็เป็นมนุษย์ปุถุชน มีรัก โลภ โกรธ หลง และแม่ก็เชื่อมั่นว่าลูกรู้ดีว่า ถึงแม้เรื่องส่วนตัวของพ่อจะเป็นอย่างไร แต่ลูกทุกคนคือดวงใจของพ่อ

ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่แม่มีความสุขมาก ช่วงหนึ่ง ในที่สุดแม่ก็ได้การยอมรับจากครอบครัวของพ่อ สุดน่ารัก ตั้งไข่ตั้งแต่เจ็ดเดือน แม่เริ่มหาคนมาช่วยรับภาระเรื่องการเลี้ยงลูกๆ ช่วงนั้นเศรษฐกิจครอบครัวเราไม่ดีขึ้นเลย เงินเดือนทหารมันไม่พอใช้หรอก แม่มองเห็นช่องทางในการทำมาค้าขาย แต่แม่คงทำไม่ได้เัุด็มที่ถ้าไม่มีคนมาช่วยเลี้ยงลูก ปัญหานี้เป็นสิ่งที่หนักอกแม่มาก เพราะแม่เคยมีพี่เลี้ยงเด็กมาแล้วหลายคน แต่ถ้าคนไหนน่าตาดีหน่อย อยู่ได้ไม่เกิน สองเดือนก็จะวางอำนาจเพราะถือว่าเป็นเมียของพ่ออีกคน แม่ไม่รู้ว่าเรื่องจริงเป็นอย่างไร แม่ไม่เคยจับได้ และพ่อก็ปฏิเสธมาุึตลอด พี่เลี้ยงเหล่านี้จะถูกพ่อให้ขนของออกไปทันทีที่แม่ตั้งคำถาม ส่วนใหญ่เหตุผลที่พ่อให้ ก็คือจับได้ว่าไม่ดูลูก หรือตีลูก พ่อเป็นอะไรที่แปลกอย่าง ตัวเองตีลูกได้ ถือคติรักวัวให้ผูกรักลูกให้ตี แต่ใครคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นแม่หรือคุณย่า ก็ไม่มีสิทธิ์

ในที่สุดแม่แก้ปัญหาได้ น้องชายคนเล็กของแม่ กำลังมีปัญหาเรื่องค่าเทอม เพราะคุณตาป่วยมานาน แม่ขอร้องให้คุณยายส่งน้าชายมาอยู่ด้วย ช่วยแม่เลี้ยงสุดและพี่ๆ ตอนเย็น ในขณะที่แม่ไปตามบ้านต่างๆ ในกองบิน เพื่อรับตัดมุ้งลวด และเสื่อน้ำมัน รายได้ดีมาก เราเริ่มลืมตาอ้าปาก แม่สามารถส่งเงินบางส่วนไปให้คุณยายใช้รักษาคุณตา แม่ภูมิใจมากเพราะตั้งแต่ย้ายมาที่กองบินนี้ พ่อไม่ได้ให้แม่ทำงาน แม่เพิ่งมารู้ว่าจริงๆ แล้วพ่อกลัวแม่จะรู้เรื่องของจิ้งมากกว่า แต่การไม่รู้ก็เป็นสิ่งที่ดี พ่อใช้ชีวิตอยู่สองบ้านตลอดเวลาที่เราอยู่ทีกองบินนั้นโดยแม่ไม่รู้ระแคะระคายเลย ถึงแม้แม่จะกว้างขวางหลังจากทำธุรกิจ แต่ไม่มีใครกล้าบอกแม่เลยสักคน

....น้าชายกำลังจะเรียนจบมัธยมปีที่แปดแล้ว แม่สอบเข้าบรรจุเป็นครูสอนที่โรงเรียนสาธิตได้พอดี แม่จึงคิดจะกลับไปทำงานที่แม่รักเสียที แม่ตั้งใจจะเอาสุดไปฝากคุณยายข้างบ้าน ท่านเอ็นดูสุดมาก สุดอายุได้ขวบครึ่งแล้ว ไม่ดื้อไม่ซน ทุกอย่างไม่น่าจะมีปัญหา พ่อคัดค้่านหัวชนฝาที่แม่จะกลับไปทำงานเต็มเวลา พ่อบอกว่าห่วงสุด เพราะยังเล็ก แม่ก็ดื้อไปรายงานตัวจนได้

แม่จำได้ว่า ก่อนเปิดเทอมไม่กี่ว้น พ่อเดินน่าบึ้งตึงเข้าบ้านมาบอกว่า เราต้องย้ายเข้ากรุงเทพ พ่อคงไม่ได้เป็นครูฝีกการบินแล้ว เพราะไปทะเลาะกับผู้บังคับบัญชามา พ่อถูกส่งไปดองที่ดอนเมือง ถึงแม่รู้ว่าพ่อเสียใจมาก เพราะพ่อเป็นคนเก่งอนาคตไกล โอกาสที่จะเป็นผู้ฝูงก่อนใครในรุ่น แต่แม่ก็แอบดีใจลึกๆ เพราะตลอดเวลาเกือบสิบปีที่ผ่านมา แม่ไม่เคยเลิกกังวลเรื่องความปลอดภัยของพ่อเลย ทุกครั้งที่กลับมาจากงานศพของเพื่อนพ่อที่เสียชีวิตขณะฝึกบิน แม่กลับมาร้องไห้แทนภรรยาพวกเขาทุกครั้ง

...แม่กลัว แม่ไม่รู้เลยว่าจะอยู่ได้อย่างไรถ้าพ่อเป็นอะไรไป ทีนี้สุดคงเข้าใจแม่บ้างแล้วนะ ที่แม่บอกว่า สุดต้องข้ามศพแม่ไปก่อน สุดถึงจะเป็นสจ็วตได้

....แม่คงรับความห่วงกังวลแบบนั้นไม่ไหวอีกแล้ว...

แม่ทำเรื่องขอย้ายไปสอนที่สาขาที่กรุงเทพ แม่เก็บของเร็วมาก ใจมันไปอยู่ที่กรุงเทพแล้ว แม่ก็ใจหายเหมือนกันเพราะที่กองบินก็เป็นเหมือนบ้านเกิดของสุด แต่แม่อยากไปอยู่ดูแลคุณตาด้วย เรายังไม่มีบ้านที่กรุงเทพ พ่อบอกว่าให้เราไปอยู่กับคุณย่ากันไปก่อน แม่ไม่สบายใจ เพราะรู้ดีว่าแม่จะไม่ได้รับการต้อนรับเท่าที่ควร แม่เข้าใจคุณย่านะ ท่านรักและคาดหวังในตัวของพ่อมาก พอท่านรู้ว่าแม่ท้องทั้งๆที่พ่อยัังเรียนไม่จบท่านโกรธและเสียใจมาก แม้แต่งานแต่งงานท่านยังไม่มาเลย แม่รู้ว่ามันคงต้องใช้เวลาจนกว่าท่านจะทำใจได้ ท่านเลี้ยงลูกมาเองเพราะคุณปู่ของลูกเสียตั้งแต่พ่อยังเล็ก ท่านย่อมผิดหวังเป็นธรรมดา

พอคุณยายทราบว่าเราจะย้ายมากรุงเทพท่านก็ขอร้อง ให้มาอยู่เป็นเพื่อนท่าน แม่จึงชวนพ่อมาอยู่ที่บ้านคุณตาึคุณยายด้วยกัน และสัญญาว่าเราจะไปอยู่บ้านคุณย่าทุกเสาร์อาืทิตย์ แต่พ่อไม่เห็นด้วย เพราะบ้านคุณตาคุณยายไกลจากดอนเมืองมาก พ่อไปทำงานไม่สะดวก พ่อเสนอว่าให้แม่กับสุด ไปอยู่ที่บ้านคุณตาึคุณยาย พ่อจะอยู่กับคุณย่า ส่วน บัวกับปีกให้ไปอยู่โรงเรียนประจำ ยายบัวยังโกรธเรื่องนี้ไม่หายซะที เสาร์อาทิตย์เราจะไปอยู่กันที่บ้านของคุณย่า จะเป็นอย่างนี้ไปจนกว่าเราจะหาบ้านของเราเองได้

ช่วงสามเดือนแรกทุกอย่างเป็นไปตามที่เราตกลงกัน น้าชายคนโุึึุึตแต่งงานแล้ว และนำภรรยาเข้ามาอยู่กับคุณตาึคุณยาย แม่เลยมีคนช่วยเลี้ยงสุด แม่รอเรื่องย้ายโรงเรียนมา ได้หนึ่งเดือน ไม่มีจดหมายมา แม่ติดต่อไปที่สาขาที่กรุงเทพ เขาก็บอกว่ายังไม่ได้รับเรื่อง ให้รอไปก่อนเพราะยังไงก็ไม่ทันสอนเทอมนี้อยู่แล้ว แม่ติดต่อกลับไปอีกครั้งก็ได้ความเหมือนเดิม จนแม่ต้องเขียนจดหมายไปถามที่วิทยาเขตที่กองบิน แม่แทบจะล้มทั้งยืนเมื่อรู้ว่า พ่อยื่นใบลาออกให้แม่ตั้งแต่ตอนเราย้้ายมา แม่โกรธมาก ไปหาพ่อที่บ้านคุณย่าทันที

เหมือนฟ้าผ่า คุณย่าบอกว่าพ่อย้ายไปอยู่แฟลตในกรมทหารตั้งแต่เดือนก่อน คุณย่ายังคิดว่าเราไปอยู่ด้วยกันหมด แม่ไม่รู้จะติดต่อพ่อยังไง รอจนเสาร์อาทิตย์ก็ไม่มา ในที่สุดแม่ก็เข้าไปหาพ่อที่กรม พ่อโกรธมากและไม่มาหาเราอีกเกือบเดือน

สุดร้องไห้ทุกวัน บัวกับปีกก็ถามถึงพ่อทุกครั้งที่แม่ไปรับมาจากโรงเรียน เพราะเราต้องนั่งรถเมล์กัน แม่อุ้มสุดและถือถุงใส่เสื้อผ้าที่เอากลับมาซักของบัวและปีก ลูกๆ น่าสงสารมากแบกกระเป๋ากันตัวโยน แทนที่จะได้นั่งรถเก๋งสบายๆ เหมือนทุกที เงินที่มีก็เริ่มหมด พ่อไม่มาเลย แม่แบกหน้าไปขอเงินคุณย่าเมื่อเงินเริ่มหมด คำพูดบางอย่างของคุณย่าทำให้แม่คิดว่า พ่อน่าจะมีผู้หญิงใหม่

แม่คิดว่าคงต้องหางานทำ หลังจากแม่ได้เริ่มตระเวนหางานได้ หนึ่งอาทิตย์ พ่อก็มา คุณยายเล่าว่าเห็นพ่อมายืนแอบดูเราแล้วร้องไห้ พอคุณยายถามว่าทำไมไม่มาหาลูก พ่อก็ไม่ตอบอะไีร ฝากเงินไว้แล้วก็กลับไป แม่งงสับสน จับต้นชนปลายไมุุ่ถูกว่ามันเกิดอะไีรขึ้น ทำไมพ่อเปลี่ยนไป...

แม่เริ่มทานเบึยร์ เมามายไม่ได้สติ แม่รู้ว่าพ่อต้องมีผู้หญิงใหม่ แม่ห่วงบัว ปีกและสุด แม่จมอยู่กับความทุกข์อยู่อีกเป็นเดือน น้าชายต้องเป็นคนไปรับบัวและปีกมาให้ อาทิตย์สุดท้ายที่แม่ตื่นจากความทุกข์ก็คือ วันที่แม่เห็นบัวนั้งเช็ดอ๊วกให้แม่ แม่สัญญากับตัวเองว่าจะไม่อ่อนแอ แม่ต้องเอาพ่อของลูกคืนมาให้ได้

แม่กลับไปหางานต่อ แม่ได้งานเป็นเลขา ตอนที่แม่ได้เงินเืดือนเดือนแรกเราฉลองกันใหญ่โต เราทำอาหารทะเลกินกัน บรรยากา๋๋ศสนุกมาก จนคุณตาเริ่มชัก เราไม่มีรถต้องไปตามรถรับจ้างมา คุณตาปลอดภัยแต่งานฉลองก็ต้องเลิกไปโดยบริยาย แม่เลยคิดว่าเป็นยังไงก็เป็นกัน แม่จะต้องพูดกับพ่อให้รู้เรื่อง พ่ออยู่ที่แฟลตไม่จำเป็นต้องใช้รถ แม่จะไปเอารถมา

.....วันนี้สุดกลับไปตั้งแต่ บ่ายสี่โมง แม่ไล่กลับไปเอง เพราะเมื่อคืนสุดคงยุ่งกับเรื่องร้่านไม่ค่อยได้นอน ไหนคืนนี้ต้องไปเคลียร์ของอีก กลับไปพักเอาแรงจะดีกว่า

การได้อยู่พักห้องเดี่ยวมันก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อเสียก็คือมันเงียบเหงาเกินไป ไม่มีเพื่อนคุย อย่างน้อยถ้าได้คุยกับคนที่เข้าใจอาการเจ็บป่วยเหมือนกันก็คงจะดี แต่ข้อดีก็คือในเวลาที่้เงียบอย่างนี้ แม่มีเวลาคิดถึงเรื่องต่างๆ ได้ดี ทุกอย่างมันมาในหัวเป็นฉากๆ ไหนใครว่าคนผ่าสมองจะึความจำเลอะไง แม่ว่าแม่ยิ่งจำแม่นนะ ใกล้ได้เวลานอนแล้ว อีกเดี๋ยวพยาบาลจะเอายากินก่อนนอนมาให้แล้ว แม่จะพยายามทำทุกอย่างให้เป็นเวลาเหมือนอย่างที่ลูกๆ บอก วันนี้เป็นวันแรกที่แม่เขียนจดหมายให้ลูกๆ มันอาจจะมีเรื่องของแม่มากมาย บางเรื่องลูกๆ ก็รู้กันดีอยู่แล้ว แต่บางเรื่องแม่ก็ไม่เึคยเล่าให้ฟัง อย่าคิดว่ามันเป็นการใส่ร้่ายหรือให้ร้่ายใคร ให้ยอมรับให้ได้ว่ามันคือความจริงของชีวิตของแม่ ลูกควรได้รู้จากคำบอกเล่าของแม่ ในแง่มุมมองของแม่ ตอนนี้แม่ไม่โกรธใครแล้ว เหลืออยู่อย่างเดียวคือโกรธใจและร่างกายตัวเองที่มันท้อ มันไม่สู้เอาซะเลย .....

รอตอนต่อไปนะคะ

เพลงประกอบ ยืมมาจาก น้อง fluffyboy101




 

Create Date : 12 สิงหาคม 2549    
Last Update : 12 สิงหาคม 2549 9:44:01 น.
Counter : 207 Pageviews.  

จดหมายจากแม่ (ตอน ลูกชายคนเล็ก -1)

ลูกชายคนเล็ก -1

พอแม่เริ่มเขียนพยาบาลก็เดินเข้ามา ถามว่าแม่จะกินข้าวเลยไหม จริงๆแล้วแม่ไม่หิวเลย พักหลังๆ มันอิ่มตื้อไปหมด แต่แม่ก็ตอบไปว่าตกลงเพราะไม่อยากเป็นภาระให้เขา

ช่วงนี้แม่ไม่เจริญอาหารเหมือนช่วงก่อนหน้านี้เลย ที่จริงมันก็คงจะเป็นการดีกับตัวแม่เอง น้ำหนักมันเพิ่มขึ้นจนแม่รับไม่ได้เลย ตัวที่บวมกับหน้าขึ้นอืด และหัวที่ไร้เส้นผม เนี่ยมันดูไม่สวยเอาเสียเลย

พอถาดอาหารถูกนำเข้ามาวาง เจ้าสุดสะดุ้งสุดตัว หน้าตางัวเงีย ไปหมด รีบกุลีกุจอมาช่วยเปิดฝาถาดอาหารให้ รินน้ำใส่แก้วให้ ตอนทำน้ำหกด้วยความที่ยังง่วงอยู่ ก็สบทกับตัวเองใหญ่ เจ้าลูกคนนี้มันโมโหร้ายจริงๆ แม่ก็น้อยใจเหมือนกันที่บางครั้งคำพูดที่สุดพูดออกมา มันดูรุนแรงถึงแม้แม่รู้ว่าสุดไม่ได้ว่าแม่ เพราะความที่สุดเป็นลูกคนเล็กไม่เคยเถียงแม่สักคำ แต่มันก็อดไม่ได้ ที่จะคิด

แม่นั่งทานอาหารไปก็ทำให้นึกขึ้นได้ว่าสุดคงยังไม่ได้ทานอะไร พอเอ่ยปากสุดก็บอกว่าไม่หิว แม่รู้ว่าสุดหิวแต่คงจะรอให้แม่หลับไปก่อนถึงจะแอบย่องไปหาอะไรทานข้างล่าง แม่รีบทานข้าวให้หมด ถึงแม้ว่ามันจะขัดคำสั่งยายบัวจอมบงการว่าให้แม่เคี้ยวข้าวช้าๆ แต่ก็ยังจะดีกว่าให้น้องนั่งแขวนท้องรอใช่ไหมลูก

พอทานคำสุดท้ายหมด แม่เตรียมที่จะหยิบยามาทาน เจ้าสุดก็รีบลุกพรวดขึ้นมา ขอดูยาว่าแม่กินถูกไหม แม่ก็ได้แต่ขำ ตั้งแต่แม่แอบเบี้ยวไม่กินยารอบที่แล้ว เจ้าสุดเหมือนเป็นโรคผวาต้องย้ำทุกครั้งว่าต้องทานยาตามหมอสั่ง แม่ก็รู้ แต่ลูกๆเห็นไหม ยามันรักษาแม่ก็จริงแต่มันก็ทำร้ายแม่เหมือนกัน แม่เบื่อ รู้สึกว่ามันมากเกินไป ยายบัวก็เอาแต่โวยวาย ว่าวิตามินที่ซื้อมาเป็นลังๆ ทำไมแม่ไม่กิน สงสารแม่เถอะลูกเอ๋ย แม่รับไม่ได้แล้วจริงๆ

พอแม่ทานยาเสร็จ แม่ก็แกล้งเอนหลังหลับตา แล้วก็จริงอย่างที่คิด เจ้าสุดก็ย่องออกไป คงจะหิวจริงๆ

แม่รู้สึกเพลียเหมือนกัน แต่ตามันหลับไม่ลง นึกอะไรเรื่อยเปื่อย ความรู้สึกวูบหนึ่งก็นึกถึงวันที่ไปคลอดเจ้าสุด

..วันพฤหัสบดี วันครู...

นึกแล้วตลกตัวเองที่โดนหมอที่เป็นเพื่อนกันหลอกล่อว่า วันนี้วันครูวันดี คลอดเลยเถอะ ทั้งๆที่มันก่อนกำหนดคลอดตั้ง 2 สัปดาห์ แม่ทนเจ็บเพราะใส่สายน้ำเกลือเร่งคลอด ทนอยู่ตั้งหลายชั่วโมง คลอดออกมาเจ้าสุดก็ตัวเล็กกว่าบรรดาพี่น้อง ใครๆก็เรียกว่าลูกกรอก ใครจะไปนึกว่าเจ้าลูกกรอกจะตัวโตใหญ่กว่าใคร ใหญ่กว่าเจ้าปีกเสียอีก

ตอนหลังมารู้ว่าหมอมีนัดเล่นกอลฟ์แล้วกลัวแม่คลอดตอนที่เขามีแข่ง แม่นะโมโหจนลมออกหูเลย รีบโทรไปฟ้องพ่อพวกแก แทบไม่ทันถึงแม้ว่าพ่อจะกำชับหนักหนาว่าห้ามโทรก็ตาม

นี่ก็อีกคนแม่มารู้ทีหลังว่าที่ห้ามโทรเพราะพาพี่จิ้งไปอยู่ด้วย ปิดปังแม่กันทั้งกองบิน แม่มารู้เมื่อเรื่องผ่านไปเกือบสิบปี แม้แต่เพื่อนที่รักและสนิทกันก็ยังไม่บอก จริงอย่างที่เขาว่า ...ผู้หญิงเราโดยเฉพาะคนที่เป็นเมีย มักจะรู้เรื่องอะไรที่หลังเสมอ

สุดเป็นที่รักของทุกๆ คนรวมทั้งครอบครัวของย่า สุดเป็นลูกคนเดียวของแม่ที่ได้รับทองจากย่า มีตะกุดนาก กับกำไลข้อเท้าทอง อาแดงกับอาตาลเป็นคนเอามาให้ถึงกองบิน อาจจะเป็นเพราะพ่อเราไม่อยู่ด้วยมั้งที่ทำให้คุณย่าเห็นใจแม่ ชื่อ “สุด” อาแดงเป็นคนตั้งให้ มาจากคำว่าสุดที่รัก หรือสุดท้อง เพราะว่าพอพ่อเรารู้ว่าแม่ท้องก่อนขึ้นเครื่องไปเรียนก็รีบไปทำหมัน ต้องเดินเขยกขึ้นเครื่องไป แม่มาได้รับคำสารภาพตอนหลัง จากที่รู้เรื่องพี่จิ้งว่าพ่อกลัวพี่จิ้งจะท้องตอนไปอยู่ด้วยกัน

ต่อตอนหน้าคะ




 

Create Date : 12 สิงหาคม 2549    
Last Update : 12 สิงหาคม 2549 8:56:46 น.
Counter : 93 Pageviews.  

จดหมายจากแม่ (บทนำ)

นิยายเรื่องนี้เป็น นิยายที่คนที่รู้จัก ฝากมาแปะไว้ ผู้เขียนตั้งใจเขียนสำหรับวันแม่ แต่จะจบเมื่อไหร่ อันนี้เจ้าของ Blog ก็ไม่ทราบ เห็นว่าลองเขียนดูเรื่องแรก ผู้เขียนออกตัวว่าคงมีข้อผิดพลาดเยอะ เลยยังไม่กล้าเอาไปไว้ที่ห้องนักเขียน

บทนำ

วันนี้อากาศไม่ร้อนเหมือนเมื่อวาน หันมองไปรอบๆ ห้องที่เงียบเหงา แต่มีเสียงภาษาที่คุ้นเคยแต่ไม่เคยเข้าหัวสักทีนอกจากจะตั้งใจฟังจริงๆ กับเสียงหายใจแรงๆของหนุ่มน้อยตัวโตที่นั่งหลับได้แม้แต่บนเก้าอี้อันแสนแข็ง แม่ได้แต่ถอนใจ เป็นอย่างไรไม่รู้ พักหลังมานี่ทุกอย่างรอบๆตัวมันน่าหงุดหงิดใจไปหมด โลกมันดูอ้างว้าง ไร้จุดหมาย แม่นั่งถามตัวเองอยู่ทุกวัน ว่านี่มันช่วงสุดท้ายของชีวิตแล้วรึ แต่คำตอบที่ได้เวลาลืมตาตื่นขึ้นมาก็คือความอ่อนเพลีย ตอบตัวเองได้เลยว่า ถ้ายังเบื่อตัวเองได้ขนาดนี้แสดงว่าฉันยังมีลมหายใจอยู่
ดูโทรทัศน์จนเบื่อ เมื่อวานก็เพิ่งดูละครไทยแผ่นสุดท้ายจบลง ไม่มีอะไรจะดูแล้ว ถึงดูไปก็ไม่เข้าหัว
แม่นึกถึงเสียงแจ๋วๆ ของบัวที่แนะนำแกมบังคับให้แม่หาอะไรทำเป็นงานอดิเรก ถักนิตติ้งก็ดีนะ แต่แม่ไม่ได้เอามาที่โรงพยาบาลด้วย สงสัยถ้ารอให้เจ้าสุดเอามาให้คงไม่ได้ทำกันพอดี เจ้านี่ขี้ลืมเป็นที่สุด มองไปเห็นกระดาษกับปากกา จริงๆแล้วแม่ไม่มีอารมณ์จะเขียนอะไรทั้งสิ้น แต่เอาเถอะ ดีกว่าอยู่เฉยๆ เผื่อวันหนึ่งถ้าแม่ไม่อย่ใกล้ๆ ลูกแล้วกระดาษพวกเนี่ยคงเป็นบางสิ่งบางอย่างที่ช่วยเตือนลูกๆ ของแม่ให้รำลึกถึงแม่ และการใช้ชีวิตอย่างมีสติ จำไว้ว่าลูกๆ เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของแม่ ไม่แม่ว่าแม่จะอยู่ที่ไหน เราจะพบกันในใจของลูกเสมอ

รัก
แม่




 

Create Date : 12 สิงหาคม 2549    
Last Update : 12 สิงหาคม 2549 3:49:16 น.
Counter : 135 Pageviews.  


Piglet-Yorkie
Location :
New Jersey United States

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เรื่องของคนวุ่นๆ ที่มีหมาขี้เหงา

หมาเหงาๆ กับเจ้านายที่ชีวิตวุ่นวายดี
หลงเข้ามา Verizon Wireless คน
Friends' blogs
[Add Piglet-Yorkie's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.