บ้าพลัง by:หวาน
เมื่อวานนี้เป็นวันที่หวานมีความสุขมาก เพราะไม่ต้องเรียน เลยว่าง ก็เลยไปเดินเล่นตากแอร์ที่ห้างแห่งหนึ่งพร้อมกับตาต้า แล้วหวานนึกว่าไม่ได้ออกกำลังกายมานานมากแล้วเลยชวนตาต้าไปวิ่งที่สนามกีฬาหัวหมาก ตาต้ายินดีและอยากไปมากเพราะ "ได้ดูผู้ชายตัวเปียกเหงื่อ" (หวานว่ามัน หื่น อ้ะ)
พอเราไปถึงสนามกีฬาหัวหมาก ตาต้าก็บอกหวานว่า

ตาต้า: แก ชั้นว่าเราควรจะวอร์มก่อน เพราะว่าเราไม่ได้ออกกำลังกายนานแล้ว ขืนวิ่งเลยนะแก ชั้นว่ากล้ามเนื้อแหก

หวานกับตาต้าวอร์มสักพักแล้วคิดว่ามันได้ที่แระก็เลยวิ่งกัน

หวาน: กี่รอบดี

ตาต้า: 2

หวาน: 2 เอง เด็กๆ

ตาต้า: มึงสนามฟุตบอลนะเว้ยไม่ใช่สนามเด็กเล่น มึงเห็นมั้ยใหญ่ขนาดนี้

หวานกับตาต้าวิ่งกันไปคุยกันไป สักพักนึงตาต้าก็บ่นว่า

ตาต้า: ไม่ไหวแล้ว เหนื่อย กูขอเดินนะ มึงวิ่งไปเหอะ

หวาน: อารายมึงยังไม่ถึงสองรอบเลยนิ

ตาต้า: กูแก่แล้วมึง

หวานวิ่งไปทั้งหมด 4 รอบ รู้สึกว่า สบายตัวดี เหงื่อออกมากมาย

ตาต้า: กลับกันเหอะมึง กูเหนื่อย

หวาน: มึงทำอะไรเหนื่อย

ตาต้า: เดินเหนื่อย เหล่หนุ่มเหนื่อย มึงเอ้ยย

หวาน: แป๊ปนึง อยากเล่นแบด

ตาต้า: มึงรู้จักเค้าเหรอ

หวาน: ป่าว

ตาต้า: อ้าว

หวาน: แต่กูอยากเล่น กูจะไปขอเค้าเล่นด้วย

ตาต้า: คาดว่า มึงจะกินยาบ้ามาถึงบ้าพลังเยี่ยงนี้

หวานไปเล่นแบดกับเพื่อนใหม่สนุกมาก กว่าจะเล่นเลิกเล่นก็ 2 ทุ่มแล้ว

ตาต้า: มีคนฝากถามว่า มึงอกหักป่าว ถึง ทำอะไรบ้าพลัง

หวาน: กูอกหักเหรอ เหรอ ทำไมกูไม่รู้สึกว่ากูอกหักว่ะ

ตาต้า: 55 เออ แล้วมึงเป็นไร

หวาน: ก็กูนอนไม่ค่อยหลับ เลยอยากออกกำลังกายเผื่อจะนอนหลับมากขึ้น

ตาต้า: ที่แท้ก็ซอมบี้

ปรากฎว่า หวานนอนหลับปุ๋ย แล้วก็สนิทดีด้วย แต่ตื่นมาวันนี้พร้อมกับ ปวดเมื่อยตัว แล้วก็เจ็บข้อเท้ามาก สันนิฐานว่า ข้อเท้าคงระบม เนื่องจากความบ้าพลังของหวานนั่นเอง ทำให้ต้องกระเพรกมาทำงาน เมื่อยตั้งแต่คอลงไปถึงตีนเลยแหละ ที่ทำงานก็ถามกันว่า

ที่ทำงาน: ไปทำไรมาอ้ะ

หวาน: (ตอบเสียงอ่อยๆว่า) ออกกำลังกาย

ที่ทำงาน: บ้าพลัง

มีคนว่าหวานว่า "บ้าพลัง" หลายคนแล้ว หรือว่า หวาน "บ้าพลัง"จริงๆหว่า?!



Create Date : 15 ธันวาคม 2551
Last Update : 15 ธันวาคม 2551 9:46:35 น.
Counter : 296 Pageviews.

40 comment
ผู้..ชายไม่สบาย by: หวาน
เนื่องจากช่วงนี้อากาศหนาวทำให้คนไม่สบายกันมากมาย หวานก็เป็นหนึ่งในนั้น แบบว่าอินเทรน หวานไม่ค่อยถูกกะอากาศหนาวซักเท่าไรนัก เนื่องจากหวานเป็นคนใต้ จึงชอบแสงแดดของพระอาทิตย์มากกว่าลมหนาว

เมื่อวานเป็นวันหยุด ซึ่งเดอะแก๊งค์ก็รวมตัวกันเหมือนเดิม ไปดูหนัง กินข้าว และชอปปิ้ง หวานเป็นไมเกรนตั้งแต่เช้า แต่พวกนั้น คือ แอม ลี่ ตาต้า โทรมากดดัน

ตาต้า: ใจมั้ยแก ถ้าใจก็มา

หวาน: ปวดไมเกรมเฟร้ย ไม่ไปไม่อยากออกจากผ้าห่ม

ตาต้า: ไม่ใจเลยแกนี่ ถ้าไม่ไป ใจ หมา เลยนะแก

หวาน: เออ ตูใจหมาก็ได้ ซื่อสัตย์ดี

ตาต้า: คิดได้ไงเนี่ยยย ไปเถอะนะแก น๊า น๊า น๊า สงสารเพื่อนตาดำๆ ตัวดำๆ แกไปเดินชอปปิ้ง กินข้าว เดี๋ยวก็หาย ดีกว่านอนเป็นหนอนในผ้าห่ม

หวาน: เออ ก็ได้


พอไปถึง เจอลี่ กะตาต้ารออยู่แล้ว

หวาน: แอมอ่ะ

ลี่: ไม่รู้มัน หายไปเลยนะเนี่ย โทรไปไม่รับ

ตาต้า: มา เดี๋ยวตูโทรเอง

หวาน: มันรับป่าววว

ตาต้า: ม่ายรับ สงสัย มันกะลัง ฉี่อยู่

ลี่: รู้ได้ไงว่ะ

ตาต้า : กูคิดเอง

ลี่: มึงอ้ะคิดเองตลอด ไม่ว่าจะเป็น มึงสวย มึงน่ารัก มึงเรียนเก่ง มึงเคยถามความคิดเห็นของพวกกูมั้ย อีตาต้า

หวาน: มันไม่เคยถาม เพราะมันกลัวความจริงอันแสนปวดร้าว

ตาต้า: เออ รุมกู คนไม่สวยมักอิจฉาคนสวย หวาน มึงโทรหาแอมเลย

หวาน: เออ (หวานโทรหาแอม รอตั้งนานมันไม่รับ ว่าจะวางแล้วเชียว มันดันรับ)

แอม: เพื่อนหวานที่รัก เพื่อนแอมติดธุระกะทันหัน ไปไม่ได้อ้ะ

หวาน: อ้าววว ธุระไรอ้ะ ไหน ใครเป็นคนนัดห๊า

แอม: เพื่อนหวาน อย่าเพิ่งขึ้น เดี๋ยวไม่สวยนะ คือว่า ผู้ชายไม่สบาย ตัวร้อน ไข้ขึ้นสูง หน้าแดง น่าสงสารมากเลยมึง กูต้องไปดูแลอยากใกล้ชิด คาดว่าพี่เค้าคงอยากได้กำลังใจจากกู

หวาน: เออ ซึ้งใจ ทีกูไม่สบายนะมึงก็ไม่เคยอ้ะ ทำแบบนี้ เออ งอน

แอม: มึง ผู้ชายนั้นหายากนะมึง

หวาน: วันนี้กูก็ไมเกรนขึ้น ปวดหัวมาก ยังมาเลยมึง

แอม: กูรู้ว่ามึงอึด แกร่ง ไม่เป็นไรง่ายๆหรอก มึงก็รู้ว่าผู้ชายกูอ้ะอายุเยอะแล้ว เดี๋ยวเป็นไรขึ้นมา กูจะเสียใจ เพราะไม่มีผู้ชายแบบนี้อีกแล้วในปฐพีนี้

หวาน: เออ แค่นี้นะ ซึ้ง

แอม: กูดีใจที่มึงซึ้งและเข้าใจกู

หวาน: กูประชด

แอม: กูขอสัญญาด้วยเกียรติของเนตรนารี ว่า จะเลี้ยงข้าวพวกมึงเป็นการไถ่โทษ เออ มึง แค่นี้ก่อนนะ กูจะไปหาพี่เค้าแล้ว

พอหวานวางสายเสร็จ ตาต้ากะลี่ก็ถามหวานว่า

ตาต้า: มันว่าไง

หวาน: ผู้ชายไม่สบาย ปวดหัว ไข้ขึ้น หน้าแดง เป็นเอดส์

ลี่: จริงอ้ะมึง

หวาน: จิง แต่ตรงเป็นเอดส์กูโกหก

ตาต้า: เห็นผู้ชายสำคัญกว่าเพื่อน นังเพื่อนบ้า

ลี่: เออ จริง แกดูนิสัยมันดิหวาน

หวาน: พวกแกอย่าบอกนะว่า ถ้าผู้ชายของพวกแกไม่สบายพวกแกจะไม่ทำแบบมันอ้ะ

ตาต้า+ลี่: ทำ ( ตอบเป็นเสียงเดียวกันอย่างพร้อมเพรียง) ผู้ชาย เหลือน้อย ต้อง โปรด ใช้สอย อย่างประหยัด

หวาน: กูซึ้งใจ




เห้อ.....ผู้ชาย ไม่ สบาย



Create Date : 11 ธันวาคม 2551
Last Update : 11 ธันวาคม 2551 12:27:04 น.
Counter : 408 Pageviews.

11 comment
My father......My hero by:หวาน
พรุ่งนี้ก็วันพ่อแล้ว หวานขอเขียนถึงป๊าสักหน่อย เผื่อเอาไว้อ่านตอนโตๆกว่านี้ อิอิ ที่จริงหวานกับป๊าเรามีเรื่องน่ารักๆ ผูกพันกันเยอะๆสักกะนิ๊ดนึง หวานขอเล่าเป็นบางเรื่องที่หวานประทับใจละกันนะ

ป๊า เป็นผู้ชายตัวโตๆ อวบๆ(อวบระยะสุดท้าย) ไม่ค่อยแสดงออกว่า รักลูกเท่าไหร่ แล้วก็เขินทุกครั้งที่หวานหอมแก้มแล้วก็กอด แต่หวานอ้ะชอบหอมแก้มแล้วก็กอดป๊าทุกครั้งเลยหล่ะ(อันที่จริงก็มีแผน เพราะทำแบบนี้ทีไรไอของที่อยากได้มันจะลอยมาทุกที) คุณนายชอบบอกว่า "ป๊าอ่ะแพ้หวานทุกทีละซิ" มีเรื่องนึงที่หวานรู้ว่าป๊ารักหวานมาก คือ เรื่องที่หวานแพ้ยา

วันนั้นหวานไม่สบายเป็นหวัด ไปหาหมอ หมอให้ยามาตัวนึง กินเสร็จหวานก้เข้านอนตามปกติ กลางดึกคืนนั้นหวานเจ็บหน้าอกมาก จนต้องลุกมานั่ง แล้วคิดว่า มันคงจะหาย ล้มตัวนอนก็ไม่ได้เพราะมันอึดอัดเลยต้ดสินใจไปหาป๊ากับคุณนาย

คุณนาย: คุณ หวานหน้าซีดมาก เป็นอะไร

หวาน: เจ็บหน้าอกอ้ะ แน่นด้วย

ป๊า: ไปหาหมอ ป๊าพาไป

จำได้ว่าวันนั้นดึกมากเลย สัก ตี3 ตี 4นี่แหละ ป๊าขับรถพาหวานไปโรงพยาบาล ส่วนม๊านั้นต้องอยู่บ้านเป็นเพื่อนมาร์ค เพราะตอนนั้นมาร์คก็ไม่สบายเหมือนกัน ตลอดทางหวานจำได้ว่า ป๊าเรียกชื่อหวานตลอด จับมือ ลูบหัว หวานรู้ว่าป๊าคงเป็นห่วงหวานมาก เพราะป๊าหน้าซีด หวานเลย ฉีกยิ้มให้ป๊าไปนิดนึง

ป๊า: ยิ้มไหวอีกเหรอ

หวาน: (ก็ยังยิ้มอยู่ เพราะพูดไม่ได้)

จำได้ว่า พอไปถึงโรงพยาบาล โรงพยาบาลกลับปิด (ตอนนั้นหวานอยู่ที่อำเภอเล็กๆ ที่นึงทางใต้ ถ้านั่งรถเข้าตัวเมืองก็ต้อง 2 ชม.) ป๊าพาหวานกลับพร้อมกับบอกคุณนายว่า

ป๊า: โรงพยาบาลไรไม่รู้ หมาสักตัวยังไม่มี

หวานแน่นแจ็บหน้าอกมาก ป๊ากับคุณนายคอยนั่งใกล้ๆ ลูบหัวหวาน ส่วนคุณนายก็โทรหาพี่อุ๋ย ลูกพี่ลูกน้องหวานที่เป็นหมอที่กรุงเทพฯ พี่อุ๋ยบอกว่า หวานแพ้ยา ต้อง กินน้ำ น้ำมะพร้าว กล้วยหอมเยอะๆ แต่ที่บ้านไม่มีอะไรเลยนอกจาก น้ำ คุณนายให้หวานกินน้ำเยอะมาก หวานขอเรียกมันว่า กรอกปากหวานซะมากกว่า หวานจำไม่ได้แล้วว่านานเท่าไร รู้แต่ว่า ตื่นมาอีกทีก็หายแล้ว วันนั้นหวานก็ไม่ต้องไปโรงเรียน แถมป๊ายังซื้อขนม ของอีกมากมายที่หวานอยากได้ แต่มีสิ่งนึงที่หวานรู้ก็คือว่า ป๊ารักหวานมาก หวานก็รักป๊ามากเหมือนกัน ป๊าเป็นฮีโร่ของหวานเลยนะ ทั้งเรื่องการเรียน การทำงาน การใช้ชีวิต

คุณนายเคยเล่าให้หวานฟังว่า ตอนเด็กๆ ป๊าชอบถามหวานว่า รักป๊าเท่าไหน
หวานบอกว่า รักป๊าเท่าดอกไม้ คุณนายบอกว่า ป๊างอน นึกว่าหวานไม่รัก แต่พอไปที่โรงเรียนคุณครูบอกว่า ไม่ว่าคุณครูหรือใครจะถาม หวานจะบอกหมดเลยว่า รักเท่าดอกไม้ เพราะหวานชอบดอกไม้มาก คุณครูสังเกตว่า หวานชอบไปยืนตรงพุ่มดอกเข็มแล้วเด็ดมาดูดน้ำหวาน คุณนายกลับมาบอกป๊า ป๊ายิ้มใหญ่เลย

~ วันพ่อปีนี้ไม่มีอะไรมาก แค่อยากบอกป๊าเหมือนทุกปีที่ผ่านมาว่า รักป๊าที่สุดในโลกเลย My father....My hero~



Create Date : 04 ธันวาคม 2551
Last Update : 4 ธันวาคม 2551 9:59:37 น.
Counter : 318 Pageviews.

22 comment
อารมณ์ไม่ได้ดีเหมือน..หน้าตา by:หวาน
ช่วงนี้หวานไม่ค่อยได้อัพบล็อคเนื่องจากไปคุยงานกับลูกค้า Chevrolet ที่ มาเลเซียเพิ่งกลับมา อย่าเพิ่งสงสัยว่าหวานไปมาเลย์กลับมาได้ยังไง ทั้งที่สนามบินโดนท่านเจ้าของประเทศยึดเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจนอนตากแอร์ สบายใจซะง้าน

หวานกับผึ้งดีไซเนอร์คู่ใจมีภารกิจปังคุง ต้องเดินทางไปมาเลเซีย เนื่องจากบริษัทหวานได้รับจ้างออกแบบร้านให้กับ โชว์รูม chevrolet ที่นั่นทั้งหมด หวานกับผึ้งก็แอบดีใจที่จะได้ไป ชอปปิ้งที่ KL แต่แล้วเหมือนมีราหูมาครอบงำก่อนเดินทาง 1 วัน ได้รับข่าวว่า ท่านย้ายที่พักไปพักที่สุวรรณภูมิและดอนเมือง หวานก็คิดว่า ไม่เป็นไร ตั้งพรุ่งนี้ท่านอาจย้ายไปที่อื่นแล้ว พอตอนเช้าผึ้งโทรมาหาหวาน

ผึ้ง: พี่หวาน ท่านยังไม่ย้าย

หวาน: บินตั้งบ่าย ท่านอาจเปลี่ยนใจย้ายก็ได้

นั่งไปสักแป๊ปนึง เคซี่โทรมาบอกว่า

เคซี่: หวาน ไอว่า เค้าคงไม่ยอม บินไม่ได้

หวาน: อ้าววว ทำไงอ้ะ เสียหายนะเนี่ย แบบก็ทำเสร็จแล้ว ลูกค้าก็รออยู่ ถ้าพลาดงานนี้เสียหายหลายล้านแน่ๆ

เคซี่: บริษัทเราไม่เคยเป็นแบบนี้ ส่งงานทันเวลา เค้าถึงได้เป็นลูกค้าประจำ

หวาน: เซ็งห่าน (ใหญ่กว่าเป็ดนิ๊ดนึง)

นั่งไปสักแป๊ปนึง เคซี่โทรมาบอกว่า

เคซี่: หวาน พี่ป เหมารถตู้มา หวานกับผึ้งต้องนั่งรถตู้ไปแล้วหล่ะ

หวาน: ค่ะ (กูจะเซ็งช้างดีมั้ยนี่ นั่งรถตู้ไปมาเล เยื้ออออ มะช่ายนั่งไปหัวหินนะเฟร้ยยย ค๊า ท่านเจ้าของประเทศ)

พอไปถึงหน้าบริษัทเจอไอผึ้งนั่งทำหน้าช้างลากอยู่

ผึ้ง: เซ็งว่ะ เกิดเป็นตุ๊ดดีกว่าอีก

หวาน: เออ

ผึ้ง: อยากเกิดเป็นควายจะได้ไม่ต้องเจ็บใจเป็น

หวาน: พี่เซ็ง นานแล้วที่พี่ไม่ได้นั่งรถกลับ นึกถึงทีไรเมื่อยตูด ซากอ้อยยเว้ยย

อยากจะบอกว่ามันเป็นการเดินทางที่ทรมานมาก ไหนจะถนนที่ตะปุ่มตะป่ำ ไหนจะฝนตก โอ้ พระเจ้าแกล้งลูกนกลูกกาได้ พอไปถึงด่านทางเข้ามาเลย์ ดีนะที่เราหยุดพักล้างหน้าล้างตาแต่งหน้าไม่งั้นเค้าคงไม่ให้เข้า นึกว่า ซอมบี้ หรือม่ายก็ สาวไทยจะเข้าไปขุดทองที่มาเลย์แน่ๆ พอไปถึงฝนก็ตกหนักไม่ลืมหูลืมตา อ้าปากเปิดจมูกเลยย ตกเหมือนคนลืมปิดก๊อกน้ำ แม่เจ้า คุยงานกันไป ดูฝนตก หวานก็แอบลูกค้าเข้าไปเยี่ยมเพื่อนๆที่บล็อคบ้าง แถมยังกระหยิ่มยิ้มย่อง เย็นนี้ได้ช้อปแว้ว

พอออกมาเจอกับพี่สมบัติคนขับรถ เค้าบอกว่า

พี่สมบัติ: คุณหวาน เราต้องกลับกันเลยเพราะกว่าจะถึงกรุงเทพนี่ก็วันจันทร์แล้วล่ะครับ

หวาน: ให้มันได้ยังงี้สิ โปเกม่อน

ผึ้ง: กูขอเกิดเป็นตุ๊ดดดด

สรุปว่า หวานต้องนั่งรถกลับเลย ไม่ได้ชอปปิ้ง น้ำหอม กระเป๋าที่หวานเล็งจะซื้อให้ป๊าเป็นของขวัญปีใหม่ กลับมาสะบักสะบอม วันจันทร์มาทำงานเจอเคซี่

เคซี่: เป็นไงบ้างหวาน

หวาน: เหมือนเล่นฟุตบอลมา 10 สนามค่ะ เมื่อยตั้งแต่หัวจรดตีน

เคซี่: OHHHHHHHHHHHH

หวาน: หวานจะลาออกไปแต่งงานดีกว่า

เคซี่: หวานมีแฟนแล้วเหรอ ไมเคซี่ตกข่าว

ช่วงนี้หวานอารมณ์บูด เพราะเกิดอาการเซ็งท่านเจ้าของประเทศ ปิดสนามบินทำไมอ้ะ รู้ไม๊ว่า หวานลำบากมากก แล้วไอผึ้งจะเกิดเป็น..ตุ๊ดแล้วคร้าบบบ ท่านเจ้าของประเทศก๊าบบบ เลิกปิดเถอะคร้าบบบกลับบ้านไปนอนสบายๆเกาพุงดีกว่ามั้ยคร้าบบบพี่น้อง!!!!!!



Create Date : 02 ธันวาคม 2551
Last Update : 2 ธันวาคม 2551 13:06:53 น.
Counter : 350 Pageviews.

17 comment
หยดน้ำตานึง หล่นร่วงโปรยปราย นองท่วม..หัวใจ by:หวาน
หลายคนคงเคยได้ยินเพลงนี้กันแล้วเน๊อะ หวานว่า เค้าใช้ภาษาสวย คนร้องก็เพราะ มิวสิคสวย แล้วก็เข้ากันดีกับชีวิต..ของเรา

ฤดูอกหัก - Calories Blah Blah

ตอนนั้นทุกอย่างคงเป็นสีเทาๆ หม่นๆเหมือนภาพเหล่านี้






ฤดูอกหัก



มีฤดูนึง มันช่างยาวนาน ยังไม่แปรเปลี่ยน
เป็นฤดูกาลที่เฝ้ารังควาน มันช่างผิดเพี้ยน

ฝนตั้งเค้าอีกแล้ว เมฆหมอกไม่แคล้ว
ครอบคลุมครึ้มไป ฉันจะหลบได้ที่ไหน
ตั้งแต่เธอนั้นเดินจากไป
เหมือนถูกบังคับให้เปียกตลอดมา

ต้องติดอยู่ในฤดูอกหัก
ตกอยู่ในห้วงความรักที่มันเลวร้าย
ต้องอยู่ท่ามกลางสายลม ของความหนาวใจ
และเปียกปอนไปทั้งใจด้วยหยดน้ำตา

หยดน้ำตานึง หล่นร่วงโปรยปราย นองท่วมหัวใจ
ความเศร้าลำพังยังเฝ้าคอยเติม จนเริ่มไม่ไหว

ฝนตั้งเค้าอีกแล้ว เมฆหมอกไม่แคล้ว
ครอบคลุมครึ้มไป ฉันจะหลบได้ที่ไหน
ตั้งแต่เธอนั้นเดินจากไป
เหมือนถูกบังคับให้เปียกตลอดมา

ต้องติดอยู่ในฤดูอกหัก
ตกอยู่ในห้วงความรักที่มันเลวร้าย
ต้องอยู่ท่ามกลางสายลม ของความหนาวใจ
และเปียกปอนไปทั้งใจด้วยหยดน้ำตา

อีกนานไหม ที่ใจจะผ่านมันไป
อีกนานไหม ที่เป็นอย่างนี้

ต้องติดอยู่ในฤดูอกหัก
ตกอยู่ในห้วงความรักที่มันเลวร้าย
ต้องอยู่ท่ามกลางสายลม ของความหนาวใจ
และเปียกปอนไปทั้งใจด้วยหยดน้ำตา..



และเราคงอยากให้ชีวิตของเรา มีสีสันอื่นๆบ้างนอกจากสีเทา หม่นๆ เหมือนภาพเหล่านี้












-----------------------------------------------------------------------------


จะสัญญา ว่า รักเธอ........ให้น้อยลง



Create Date : 24 พฤศจิกายน 2551
Last Update : 24 พฤศจิกายน 2551 9:21:31 น.
Counter : 537 Pageviews.

40 comment
1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  16  17  18  

Phumpanit
Location :
สงขลา  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



หน้าหวาน สันดานแย่ ตอแหล แต่น่ารัก ^^
All Blog
MY VIP Friend