ใจ..บาง..บาง by:หวาน
ช่วงนี้เป็นช่วงที่หวานเหนื่อยมากถึงมากที่สุดในชีวิต ไหนจะทำงาน ไหนจะเรียน(ใกล้จบแล้วนี่มันเหนื่อยสุดยอดเลยเน๊อะ ทั้งต้องไปดูงาน ทำวิทยานิพนธ์) เหมือนช่วงนี้โดนพายุนาร์กิสเข้า เขาทรายฮุกซ้าย มนัสฮุกขวา
สมรักษ์แทงเข่า ตามด้วยรถสิบล้อขยี้ไป-มาอีก 5 รอบ กลับบ้านไปแบบหมดสภาพ บูบู้ก็ยังจำไม่ได้นึกว่าหวานเป็นคนอื่น (ดูดิ บูบู้บ้า จำหน้านายตัวเองไม่ได้เห่าอยู่นั่นแหละ ไม่เคยเห็น ซอมบี้ รึงายฟระ)
เมื่อวานหวานโดดงานประจำไปดูงานป.โท สองที่ ทั้งกรมสุขภาพจิต และ ศูนย์การศึกษาพิเศษส่วนกลาง (แต่ละที่หินๆทั้งนั้น อยากจะบร้า ตาย วันละ 8 รอบ ) จะขอเล่าประสบการณ์ที่ไปเจอมา

กรมสุขภาพจิต
อาจารย์ของหวานเป็นนักจิตฯอยู่ที่กรมสุขภาพจิต เราเลยต้องตามไปดูงาน โดยที่หวานโชคดีได้มีโอกาสเข้าไปสัมภาษณ์และดูพฤติกรรมของพวกเค้าอยากใกล้ชิด (แบบดมซอกคอ สูดจั๊กแร้ เลยทีเดียว)

อาจารย์: หวาน กับ ฝน เธอ สองคนเข้าห้องชั้นแล้วกันนะ ส่วนคนอื่นก็แยกย้ายไปสังเกตในแต่ละห้อง ในแต่ละเคส

ระหว่างจะเดินเข้าห้องนั้น พี่ยามก็วิ่งมาบอกอาจารย์ของหวานว่า
พี่ยาม: คุณนักจิตฯ นั่นคนไข้ของคุณหรือเปล่า ผมเห็นมายืนใต้ต้นไม้ต้นนั้นเป็นชั่วโมงๆแล้ว จะให้ทำไงดีครับ

อาจารย์: ไปเชิญเค้ามาคุณยาม เอ่อ หวานกับฝน ดูนะ แล้วบอกอาจารย์ว่าเค้าเป็นอะไร

พอป้าคนนั้นเดินเข้ามาในห้อง ลักษณะอาการเค้าก้ปกติดี การแต่งกายเรียบร้อยหน้าตาสวยงาม

ป้าคนนั้น: หวัดดีค๊า คุณนักจิตฯ

อาจารย์: ได้ข่าวว่ามายืนตั้งนานแล้วเหรอค๊ะ

ป้าคนนั้น: นานแล้ว เอ่อ ดิช้าน มารอถาม นก แต่มันไม่จอดเลยซักตัว บางตัวก็บอกว่ารีบไปมีนัด บางตัวก็รีบไปหากิน บางตัวก็ไม่สนใจ

หวาน+ฝน: หันมามองหน้ากัน แล้วบอกว่าอย่าให้ป้าเค้าพูดนะ พูดทีรู้หมดว่า ป่วย

อาจารย์: แล้วคุณจะรอถามนกเค้าเรื่องอะไรหล่ะ

ป้าคนนั้น: จาถามเค้าว่า นัดวันนี้จะไปดีมั้ย รอถามนก นกก็ไม่หยุด เลยไม่รู้จะทำไง

อาจารย์: แล้วนัดกี่โมงหล่ะ

ป้าคนนั้น: 10 โมง เล้ยแล้ว

อาจารย์: วันหลังก็เข้ามาถามที่นี่ก็ได้ จะตอบให้นะ

ป้าคนนั้น: โธ่ กว่าจะได้เจอเข้ามาในห้องคุณนักจิตฯนี่ก็นาน ถามนกดีกว่า

อาจารย์: มาเถอะนะจ๊ะ ในห้องนี่นกเยอะ เดี๋ยวนกก็ตอบให้เองหละ

พอป้าคนนั้นจากไปอาจารย์ก็ถามหวานกับฝนว่า

อาจารย์: พอรู้มั้ยว่า เค้าเป็นอะไรป่วยยังไง

หวาน: หวาดระแวง แต่ได้รับการบำบัดดีแล้ว เพราะรู้เรื่อง รู้จักระงับอารมณ์ค่ะ

ฝน: ถ้าได้รับการรักษาโดยการบำบัดอีกนิดนึงก็จะเป็นปกติ แต่ยังคงมีอาการแฝงอยู่

อาจารย์: ดีมาก ไปดูอีกเคสนึงเคสนี้อาจารย์จะคอยช่วยชี้แนะเฉยๆ ให้เราสองคนคอยให้คำปรึกษา เป็นพ่อแม่ของเด็กออทิสติกที่เราต้องดูแลสภาพจิตใจเค้าก่อน เพราะเค้ารับไม่ได้เพราะเพิ่งรู้ว่าลูกเค้าเป็น โดยเฉพาะพ่อของเด็กคิดว่าลูกเป็น เด็กปัญญาเลิศ

หวาน: เคสนี่หิน พ่อแม่เด็กนี่เหนื่อยสุดๆ

ฝน: ใช่ หิน เตรียมรับมือไว้เหอะ ปัญญาเลิศ กับ ออทิสติก เส้นบางๆที่ขวางไว้

พอเข้าไปในห้องหวานก็เจอคุณพ่อแม่เด็ก

หวานกับฝน: สวัสดีค่ะ

แม่เด็ก: ยังเด็กกันจังเลยนะค๊ะ

พ่อเด็ก: พวกคุณเอาอะไรมาวัดว่าลูกผมเป็นออฯ ลูกผมเป็นเด็กฉลาดมีความจำดี ไม่สนใจคนอื่นนี่ผมว่า มันเป็นลักษณะของเด็กฉลาด

หวาน: (ขั้นแรกของการได้รู้ความจริงที่ใจเกินรับได้ คือ การปฎิเสธ)

ฝน: ไม่สบตา ไม่มีสังคม อยู่กับตัวเอง กระตุ้นตัวเอง เช่น สะบัดมือ สะบัดเท้า เด็กบางคนมีอาการสมธิสั้นร่วมอยู่ด้วย เป็นอาการร่วมอย่างหนึ่งของออฯ

หวาน:คุณพ่อ คุณแม่ต้องเข้าใจอย่างหนึ่งนะค๊ะ การที่เราจะบอกว่าใครเป็นหรือไม่เป็นนี่ คุณหมอต้องวิเคราะอย่างดีแล้ว เพราะการตัดสินนี่ต้องละเอียดมาก มีหลายฝ่าย เช่น หมอ นักจิตฯคลีนิค ฯลฯ มาร่วมกันดู

พ่อเด็ก: พวกคุณก็พูดได้เซ่ ไม่ใช่ลูกของพวกคุณเนี่ย ที่บอกว่าจะช่วย จะช่วยยังไง หึ ลูกผมไม่ได้เป็น โอเค้

หวาน: นั้นนะสิค๊ะ ขนาดไม่ใช่ลูกของดิชั้น ดิชั้นยังอยากช่วย อยากปรับพฤติกรรมให้ดีขึ้นเลย แล้วคุณหล่ะค่ะ ดิชั้นรู้ว่าคุณกำลังเครียด สับสน แต่ให้คุณรู้ไว้นึกไว้ว่า เจออาการตอนนี้ดีกว่าเจอเมื่อสาย คุณไม่ได้เดินคนเดียว มีคุณหมอ นักจิตฯ
นักกิจกรรมบำบัด นักแก้ไขการพูด ทีมของเราจะช่วยคุณเอง

หวานรู้ว่า แม่เด็กมีอาการผ่อนคลายลง เหมือนพอทำใจได้ แต่พ่อเด็กนี่สิ

พ่อเด็ก: พูดง่ายดิ พูดง่าย ไม่ใช่ลูกพวกคุณนี่

ฝน:คุณกำลังเครียด

พ่อเด็ก: คุณรู้ได้ไง

ฝน: ดูจากมือที่เกร็ง คิ้วที่ชิดกัน อาการอย่างงี้ เป็นอาการเครียด คุณต้องผ่อนคลาย หายใจเข้า-ออก ลึก

พ่อเด็ก: หึ ไม่ใช่ลูกคุณเนี่ย

หวาน: ค่ะ ขนาดไม่ใช่ลูกของดิชั้น ดิชั้นยังอยากช่วย อยากปรับพฤติกรรมให้น้องดีขึ้น คุณเป็นพ่อน้องแท้ๆจะปล่อยน้องไปหรือค๊ะ นั่นคือ ลูกของคุณ เด็กคนนั้นมีเลือดครึ่งนึงเป็นของคุณ อีกครึ่งนึงเป็นเลือดของคนที่คุณรัก คุณจะปล่อยเค้าไปเหรอค๊ะ ดิชั้นรู้ว่า คุณกำลังเครียด สับสน ดิชั้นคิดว่า ครั้งหน้าถ้าเราเจอกัน เราจะช่วยน้องร่วมกันนะค๊ะ

หวานจำได้ว่า แม่ของเด็กร้องไห้เมื่อหวานพูดจบ หวานรู้ว่ามันยากเกินจะรับได้ แต่อยากให้ค่อยๆคิด ค่อยแก้กันไป ให้รู้ไว้ว่า "คุณไม่ได้เดินคนเดียว มีพวกเราอยู่ข้างคุณ" เราจะช่วยดึงเค้ากลับมา เพียงแค่คุณมีกำลังใจเท่านั้น เพราะเด็กพวกนี้เค้าสัมผัสได้ถึง ความรัก ความห่วงใย ยิ่งคนที่เป็นพ่อเป็นแม่ย่อมมีสายใยที่แน่นหนากว่าพวกหวานมากนัก สู้ๆน๊า

ปล: คราวหน้าจะมาอัพเรื่องที่ไปดูงาน ศูนย์การศึกษาพิเศษส่วนกลางน๊า ขอไปแอบงีบก่อน



Create Date : 19 สิงหาคม 2551
Last Update : 19 สิงหาคม 2551 14:03:07 น.
Counter : 327 Pageviews.

22 comments
  
อ่ะคนแรก เย้

โผล่มาแล้วรึคุณเพื่อน

หายจ้อยไปเลยนิ
โดย: แอม IP: 124.120.96.178 วันที่: 19 สิงหาคม 2551 เวลา:15:30:13 น.
  
ขอให้จบ จบ นะเจ้าหวาน


เซ็งว่ะวันนี้


มีอาจารย์เป็นหมอโรคจิตด้วยเหร๋อ
โดย: อืม...ครับ เชิญตามสบาย วันที่: 19 สิงหาคม 2551 เวลา:16:13:47 น.
  
ผมแอบวูบไปสามวินาทีครับคุณหวาน
เมื่อคืนนอนน้อยด้วย
หมิงหมิงตื่นทั้งคืนเลยครับ

โดย: ก.ก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 19 สิงหาคม 2551 เวลา:16:17:08 น.
  
ชอบประโยคนี้จังเลยค่ะ
..."คุณไม่ได้เดินคนเดียว มีพวกเราอยู่ข้างคุณ" ...

โดย: +DidYouKnowMe+ วันที่: 19 สิงหาคม 2551 เวลา:16:40:54 น.
  



เอ่อ....ว่าแต่อาจารย์ว่างวันไหนอ่ะ...เด๋วไปปรึกษาหน่อย...
แบบว่าสงกาสัยจาเป็นโรคจิต.....







อ่ะลืมไป..นู๋หวานสนใจจามาเป็นนางแบบให้พี่ป่ะ...
พี่กะลังร้อนวิชา....
โดย: big-lor วันที่: 19 สิงหาคม 2551 เวลา:17:11:30 น.
  
หวานจ๋า ไว้เค้าจาเอามาฝากให้ฮาอีกน้า อิอิ

รักษาสุขภาพด้วยจ้า หวังว่าเค้าคงไม่ได้ไปใช้บริการตรวจรักษาของตะเองเน้อ
โดย: หนูต๋อย (มือใหม่เล่นหุ้น ) วันที่: 19 สิงหาคม 2551 เวลา:17:49:03 น.
  
หุหุหุ


บีแอลมีการทาบทามนางแบบแล้วรึเนี่ย หุหุหุ

โดย: ก.วรกะปัญญา (กะว่าก๋า ) วันที่: 19 สิงหาคม 2551 เวลา:18:50:03 น.
  
จะเป็น เหมือนป้าคนนั้น มั๊ยน๊า.............เรา

โดย: ต้นข้าว_ต้นนั้น วันที่: 19 สิงหาคม 2551 เวลา:21:33:23 น.
  

มาเยี่ยมชม มาทักทาย

มาอ่านเรื่องราวของนักจิตวิทยาสาวหวานครับ

คุณหวานเรียนปริญญาโททางด้านจิตวิทยาบำบัดเหรอครับ?

อิอิ
โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:0:35:06 น.
  

Morning ครับ
สร้าง Comment ง่ายๆ ด้วยตัวคุณเอง..คลิ๊กที่นี่

<
<
อาการของผมก็คือ เห็นสาวสวยเป็นไม่ได้

มันจะเกิดอาการเกร็ง (ส่วนไหนไม่บอก)หัวใจเต้นเเรงขึ้น เลือดถูกสูบฉีดไปที่ใบหน้าจนเเดงเเบบนนี้เเล้วร่างกายเหมือนจะทำงานโดยไม่ต้องสั่ง เท้าขยับเเล้วก้าวเดินไปขอเบอร์สาวสวยเองโดยอัตโนมัตเกิดไรขึ้นกับผมครับคุณนักจิตวิทยา

ปล. หล่อนให้เเค่เบอร์ร้องเท้าครับ
โดย: มหาสำลี วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:5:55:36 น.
  
ถึงบู้บี้

ดูแลนายดีๆนะ ในระหว่างที่สภาพร่างกายเหนื่อยล้า โรคบ้ามีสิทธิแทรกซึมเข้าสู้สมองอย่างรวดเร็ว และยากจะรักษาหาย

เป็นห่วงนะเนี่ย
โดย: เป๋อน้อย วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:9:19:38 น.
  
งั้น บู้บี้ เก็บไว้เรียกลูกบูบู้ละกัน

จะได้เป็นเซ๊ท เข้ากะเจ้านาย-ซอมบี้ ด้วย
โดย: เป๋อน้อย วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:11:32:05 น.
  
เขียนแบบนี้ก็ได้... น่าจะเขียนเยอะ ๆ เนอะ
โดย: พยัคฆ์ร้ายแห่งคลองบางหลวง วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:11:52:39 น.
  
โอ๊ะโย๊ะโหยยยย ... วิชาที่พี่หวานเลือกเรียนนี่น่าสนใจเน๊อะ พี่หวานมาสังเกตอาการหวานหวานมั่งน๊ะ ผิดสังเกตบอกแม่มานด้วยนา . .
โดย: Kitty_sweet วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:13:03:15 น.
  






แวะมาเฉยๆ...ไม่มีไรจาเม้นท์...
โดย: big-lor วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:14:25:44 น.
  
ดูเป็นงานที่ท้าทายดีนะ ท้าทายว่าเราจะช่วยให้คนป่วยหาย หรือ
เราจะป่วยซะเอง


ผมว่า "อย่าบอกใคร" เขียนได้ดีที่สุดในแง่ของความรู้สึกขณะอ่าน
และหลังอ่านจบนะ ชอบมากๆเหมือนกัน
โดย: ST.Exsodus วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:16:07:19 น.
  
เหนื่อยไร หนูน้อย?

เหนื่อยกาย ...ก็ไปงีบซะ
เหนื่อยหมอง ..ก็หนีเที่ยว
เหนื่อยใจ ...

....อืม ...
...ไปหาคนซบ
พลังจะเพิ่มปรี๊ด
โดย: เป๋อน้อย วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:16:19:33 น.
  
ไปว่ายน้ำกันมั้ย.......
ไปนะ คลายเครียด
โดย: ก้อย IP: 124.121.232.178 วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:16:49:42 น.
  

<
<
ถ้ายังไม่หาย

ก็ขอให้หายไวๆๆเด้อ
โดย: มหาสำลี วันที่: 20 สิงหาคม 2551 เวลา:17:59:58 น.
  


อิอิ เสริฟเครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบ หยิบตามสบายนะคะ
ลึกๆ ยังมีซ่อนไว้หลายอย่าง คิกๆๆๆ

เอื๊อกกกกกกก หนูยังม่ายมาวววววววววววว
โดย: คร่อกกกกกกกกก (มือใหม่เล่นหุ้น ) วันที่: 21 สิงหาคม 2551 เวลา:1:46:17 น.
  
โดย: มหาสำลี วันที่: 21 สิงหาคม 2551 เวลา:5:56:22 น.
  
ตามมาอ่านค่ะ เอารองเท้ามาฝากด้วยค่ะ
โดย: fulgurant วันที่: 22 สิงหาคม 2551 เวลา:4:49:29 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Phumpanit
Location :
สงขลา  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



หน้าหวาน สันดานแย่ ตอแหล แต่น่ารัก ^^
All Blog
MY VIP Friend