ม็อคค่า - Last Moment





ม็อคค่า คลิกดูBlog Mocha + Album ของเขา


รูป Dec 24, 2008
ครอบครัวของเรา 4 คนไปเที่ยวงานแสดงเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงที่สวนสามพรานราวเดือนธันวาคม 2551 ก็ไม่มีอะไร กำลังกลับผ่านซุ้มขายลูกหมาบีเกิ้ล พอเห็นเข้าผมเองชอบบีเกิ้ลอยู่แล้วก็เดินเข้าไป ซึ่งก็ช้ากว่าภรรยาที่เข้าถึงก่อนเสียอีก ยังจําได้ถึง 2-3 ตัวน้อยที่เขาเอามาเดินโชว์ผู้คนบนหลังกรง และม็อคค่าตัวน้อยเป็นอะไรที่แจ่มใสสดชื่นร่าเริงน่ารักที่สุด
และทั้งๆที่เราไม่คิดจะเป็นภาระในการเลี้ยงหมาอีก เพราะไม่ค่อยว่างดูแล ฯลฯ แต่เราใช้เวลาไม่นานเลยที่จะตัดสินใจซื้อเจ้าตัวน้อยมา
เราอดคิดไม่ได้ว่า อย่างที่กล่าวว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยบังเอิญ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนมีเหตุปัจจัยของมัน เขาคงมาคอยและเราก็มาพบเขาโดยถูกกำหนดไว้แล้วว่าเขาจะชนะใจ เราจะรักเขาและเอาเขามาอยู่ด้วย
พอดีกรงหมาที่บ้านเสร็จแล้วและยังว่างอยู่ เขามาตัวน้อยๆ ช่วงแรกคงไม่สามารถอยู่ตัวเดียวได้ อีกอย่างก็จะตกใจกับเสียงรถไฟที่ผ่านมาใกล้ๆ ก็อยู่ในห้องเก็บของใต้บรรใดพักหนึ่งจึงเริ่มไปอยู่บ้านของเขา
ม็อคค่าตัวน้อยน่ารักมากเขาก็เดินเล่นไปตามที่ต่างๆในบ้านและนอกบ้าน ยังจำภาพติดตาที่เขาตัวนิดเดียวเพิ่ง 3 เดือนเดินบนขอบตลิ่งคอนกรีตของคลองหลังบ้านสำรวจอะไรต่ออะไรตามเรื่องตามราวของเขา
พอมาอยู่ก็มีอาหารสุนัขให้เขา ให้ตามอัตราซึ่งเรารู้สึกว่าน้อยเหลือเกิน เขาไม่อิ่มหรือจะซนยังไงไม่ทราบ แล้วก็เที่ยวล่าสัตว์จับหนูอยู่ครั้งหนึ่ง


Mar 25, 2009
เขามีโรคของเขา
สักพักเราก็สงสัยว่าทำไมท้องเขาบวมๆยานลงมา ก็พาไปหาหมอ หมอตรวจบอกว่าเป็นโรคตับ..........ต่อมาภรรยาผมบอกว่าเขาคงอายุไม่ยืน ทุกคนได้แต่หวังว่าไม่จริง เขาอาจหายได้และอยู่กับเรานานๆ



รูป Mar 20, 2009
นักขุด
วีรกรรมแรกๆและนานเป็นปีๆของเขาคือความเป็นนักขุด ซึ่งนับว่าเป็นปฏิปักษ์กับภรรยาผมที่เป็นนักพัฒนาปลูกและย้ายต้นไม้ ดังจะได้เห็นงานของเธอในรูปมากมายใน Blog ของเรา ก็ต้นไม้กำลังสวยเขาก็มันเขี้ยวขุดรื้อออกซะ ปลูกใหม่เขาก็ขุดรื้ออีก
บางแห่งเช่นหน้าที่จอดรถถึงกับปลูกอะไรไม่ได้เลย
จนเมื่อเขาเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาปีสุดท้ายเขาก็ขุดน้อยลง แต่ก็ไม่ได้เลิกทีเดียว



รูป Dec 14, 2009 คงนึกว่ายกรถให้ แอบขึ้นไปอยู่ซะเลย
หมาหยิ่ง
เวลาเรากลับถึงบ้านถ้าจะหวังว่าเขาดีอกดีใจวิ่งกระดิกหางเข้ามาหาล่ะก็เลิกล้มความคิดได้เขามักจะหมอบเฉยอยู่หน้าบ้าน ที่ทำก็คือเหยียดตัวขึ้นมานั่งมอง สายตาเฉยเมยไร้ความรู้สึกใดๆ จนกระทั่งรถเข้ามาจอดแล้ว หรือเดินเข้ามาใกล้ๆเขาจึงจะวิ่งเหยาะๆมาหา แบบไม่ให้ดูน่าเกลียดเกินไปว่าไม่สนเจ้าของเสียเลย
เวลาประตูรั้วเปิด ไม่มีใครห้าม เขาก็จะวิ่งออกไปเที่ยวที่ป้อมหน้าหมู่บ้านอันป็นที่มีหมาสังคมอยู่กัน 2-3 ตัว ถึงตอนเขาออกไปได้แม้เราเห็นเข้าตะโกนเรียก เขาก็แค่หันหลังมามอง หันหลังกลับไปวิ่งต่อไม่สนใจ ก็เดือดร้อนเราบ้าง รปภ บ้างพาเขากลับมา ด้วยเกรงว่าไปมีลูกแล้วเราจะเลี้ยงไม่ไหว ซึ่งก็เหมือนกับว่าเขาท้องอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่ใช่ หรือแท้งไปก็ไม่ทราบ


รูป May 8, 2011
ความดีของเขา
มีอยู่ครั้งหนึ่งเขามาเห่าเรียกภรรยา ตามออกไปดู เขาก็พาไปดูลูกนก 2 ตัวที่ตกลงมาจากรังที่ต้นมะม่วงหลังบ้าน ภรรยาผมเอามาเลี้ยงบนโต๊ะที่ระเบียง โดยแม่(พ่อ)ของนกตอนหลังก็มาดูอยู่ด้วย หลายวันต่อมาเขาแข็งแรงก็บินจากไป


เกือบตาย 2 ครั้ง
เย็นวันหนึ่งดูเขาเงียบหายไป วันนั้นผมไม่อยู่บ้าน ใครออกไปดูก็ไม่เห็น ไปหาที่ป้อมยามก็ไม่มี เฉลียวใจกลับมาดูในคลอง ก็พบว่าเขากำลังว่ายประคองตัวอยู่ ทำท่าจะหมดแรงอยู่แล้ว ลูกชายก็ลงนํ้าเอาเขาขึ้นมา แม้เขาจะว่ายนํ้าได้แต่ตอนนั้นเขายังเล็กมาก คงไม่ทราบทิศทางอะไร
อีกครั้งเขาก็หายไป ลุงชัยอยู่ด้วย ที่สุดบุกไปตามทางรถไฟที่รกไปด้วยหญ้า ก็พบเขานอนจมเลือดท่วม ไม่ทราบว่าไปถูกอะไรบาด หรือกัด หน้าเป็นรอบบาดยาวสัก  2 นิ้ว พาไปหาหมอเย็บแผล และหน้าก็ยังมีแผลเป็นติดตัว



รูป Aug 8, 2011 18 วันก่อนตาย
นักว่ายนํ้า
ม็อคค่าชอบลงนํ้า ว่ายนํ้ามาก จะเป็นเพราะขี้ร้อนหรืออย่างไรไม่ทราบ เขาจะลงนํ้าวันละหลายๆๆครั้ง และยิ่งลุงชัยพายเรือไปดูแลคลอง หรือทำอะไรเขาก็จะต้องว่ายตามไป หลังๆลุงชัยก็จะต้องพาเขานั่งเรือไปด้วย ยิ่งกรณีมีแขกมาบ้าน และมีรายการลงเรือ เขาก็จะกระวีกระวาดต้องติดตาม ลงเรือไม่ได้ เขาก็จะว่ายตามเรือไป เป็นที่ขบขันยิ่งนัก
ลุงชัย
ลุงชัยบ้านอยู่งิ้วรายมาทำงานที่บ้านแทบทุกวัน ลุงชัยรักและตามใจม็อคค่ามาก มันจะคอยตามลุงชัยและไปอยู่ใกล้ๆเสมอ ถึงขั้นว่าเวลงลุงชัยนั่งขลิบตกแต่งหญ้าหรือต้นไม้ เขาก็สู่อุตส่าห์เดินลอดแขนลุงชัยไปนั่งตักทีเดียว ความรักที่ลุงชัยมีต่อเขานั้นต่อมาเมื่อม็อคค่าอ้วนเอาๆ ทั้งๆที่เราก็ระวังให้อาหารตามเกณฑ์ ก็มาสารภาพว่าได้ให้ม็อคค่ากินข้าวที่แกเตรียมมาจากบ้านเสมอๆ โดยไม่มีใครล่วงรู้เลย



รูป Aug 13, 2011 13 วันก่อนตาย ที่โรงพยาบาล (คลีนิค)


รูป Aug 15, 2011 9 วันก่อนตาย
ป่วย
แล้วเวลาก็มาถึง อายุไม่ทันถึง 3 ปี เขาเริ่มไม่ค่อยกินอะไร จนต้องเข้าโรงพยาบาล คือไปอยู่คลีนิคสัตวแพทย์ พยายามรักษา อยู่ราว 2 สัปดาห์ ก็กลับมาอยู่บ้าน ยังจำได้ว่าเขาดีใจรีบมานั่งหน้าบ้านมองพวกเรา เขาก็ไม่กินอะไร คุณมิ้นซึ่งสามีเป็นสัตวแพทย์ บ้านอยู่ตรงข้ามก็พากันมาช่วยให้นํ้าเกลือ และยังสอนภรรยาผมที่ก็เป็นพยาบาลให้ให้นํ้าเกลือหมาเป็นอีกด้วย


รูป Aug 20, 2011 6 วันก่อนตาย ที่โรงพยาบาล (คลีนิค)
วันสุดท้ายๆก็ยังหาเลือดจะมาให้ แต่เราเห็นว่าอาการเขาคงไปไม่ไหวแล้ว ไม่อยากทรมานเขาต่อไป และเขาก็จากไปอย่างสงบวันที่ 26 สิงหาคม 2554 โดยภรรยาผมดูแลใกล้ชิดตลอด พอดีปั๊มนํ้าไม่ทำงานละจากเขาไปสักพัก กลับมาดูเขาอีกทีเขาก็ไปอยู่ที่พุ่มไม้หลังบ้าน เขาเลือกที่ๆเขาจะจากไป หัวเขาพิงตั้งตรงเกือบไม่เหมือนว่าเขาตายแล้ว


รูป Aug 26, 2011 วันที่เขาจากเราไป
ลาก่อนนะม็อคค่า พวกเรารักและคิดถึงเจ้ามากๆ อยากให้ความตายของเจ้าเป็นเพียงความฝัน ชาติหน้าขอให้เราพบกันอีกนะ และขอให้เจ้าไปเกิดใหม่ในที่ดีๆ มีความสุขนะ 


Last Moment ที่เค้านั่งพิง จบชีวิตแสนสั้น ทิ้งความทรงจำให้คิดถึงเค้าเสมอ 



ที่ฝังร่างของเขา ข้ามฝั่งไป ข้างจอมปลวก ริมนํ้าที่เขารัก ลาก่อนนะ




Create Date : 21 พฤศจิกายน 2554
Last Update : 16 กันยายน 2560 23:43:15 น.
Counter : 720 Pageviews.

7 comments
  
มอคค่าน่ารักมากค่ะ ป่านนี้คงไปวิ่งเล่นอยู่บนสวรรค์แล้ว...
โดย: Maganda วันที่: 21 พฤศจิกายน 2554 เวลา:15:49:26 น.
  
ไม่ได้เข้ามาเยี่ยมชม Blog พี่หมอนานมากแล้วค่ะ ได้มีโอกาสอ่านเรื่องราวบทสรุปของมอคค่า อ่านแล้วถึงกับหลั่งน้ำตาเลยทีเดียวค่ะ ม็อคค่าเป็น The Star ของ Blog นี้ ไม่น้อยหน้าไปกว่า การได้เห็นบ้านสวยๆ ที่ตกแต่งด้วยต้นไม้หลากชนิด ทั้งไม้ดอก และไม้ผล ที่ต่างอวดผลผลิตกันดาษดื่น เคยเข้ามาด Album ม็อคค่าเป็นระยะๆ เห็นความน่ารักที่เป็นเอกลักษณ์ของเค้า โดยเฉพาะตอนนั่งเรือ เค้าจะะลั่นลามากๆค่ะ วันนี้ม็อคค่าจากไปแล้ว แต่เชื่อว่าความรักและความผกพันธ์ ไม่มีทางจางหายไปแน่นอน
โดย: pancake/ESCO IP: 210.1.5.88 วันที่: 23 พฤศจิกายน 2554 เวลา:10:05:07 น.
  
แวะมาส่งม๊อคค่าไปสวรรค์ค่ะ อ่านแล้วร้องไห้ตามเลย ม๊อคค่าน่ารักมาก ๆ
โดย: sixbyun66 วันที่: 23 พฤศจิกายน 2554 เวลา:18:39:04 น.
  
ขอคุณครับว่างๆเข้าชม เวปผมได้นะครับ เป็นเวปเกี่ยวกับสุนัข ตามลิ้งด้านล่างมีหลายพันธ์ให้ชมครับ

golden retriever|
|German shepherd|
|mastiff|
|Golden Retriever|
|Shih Tzu|
โดย: เทวาครับ วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2555 เวลา:8:14:14 น.
  
เพิ่งทราบข่าว
ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ
โดย: วิรัช (เพื่อน วศ.55) IP: 171.7.194.174 วันที่: 8 พฤษภาคม 2555 เวลา:23:04:46 น.
  
สุดหัวใจ
สุดความความคิดถึงของสิ่งมีชีวิตคือ
ความรักในกาลเวลาคับ
โดย: เที่ยง คำทา IP: 183.89.17.113 วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 เวลา:9:22:47 น.
  
ผมอยากเลี้ยง ชาร์ไป่ มาก
ก็เลยมาหาแต่เจอ บทความที่ดีมากกว่า
บทความใดๆคุนเป็นคนดีมากเลยนะคับ
น้องเขาคงดีใจมากที่ชาตินี้มีเจ้าของเป็นคุนคับ
ทำให้ การจากไป (ไร้ความหมาย)
แต่สิ่งที่ทำด้วยกันเล่นด้วยกันกายเป็น ความทรงจำที่มีความหมายมากกว่าและดีกว่าการแค่เราห่างกัน
โดย: เที่ยง คำทา IP: 183.89.17.113 วันที่: 17 พฤศจิกายน 2555 เวลา:9:38:55 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

permsak.rat
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



All Blog