~*+ความสุขของหนูมอญ+*~
Group Blog
 
All blogs
 
คำมั่นสัญญา... A Soldier's Daughter Never Cries

คำมั่นสัญญา


“ในความรัก… พี่รินไม่เลือกตัวเอง แต่เลือกเกียรติยศและไม่ใช่ของพี่ริน
หากเป็นเกียรติยศของน้องดา…
น้องดางดงามมาตลอด ขอให้งดงามจนวาระสุดท้าย”
“น้องดารักพี่ริน… ด้วยทั้งหมดเท่าที่มนุษย์จะพึงรักได้
รักโดยไม่ต้องการอะไรตอบแทน แม้แต่ความรัก”


คำมั่นสัญญา...นิยายเรื่องโปรดของคุณนายแม่ ที่คอยพร่ำบอกทุกครั้งยามที่เราดูเวอร์ชั่นละครหรือภาพยนตร์ว่าสู้นิยายไม่ได้สักกระผีก ในตอนนั้น ไม่เคยอ่านนิยาย ไม่รู้อะไรกับเขาหรอก... แต่ได้ดูละครตั้งแต่ตอนเด็กกก เวอร์ชั่นจอนนี่-สลักจิต นึกภาพจอนนี่พี่รินตัวดำปี๋จูบลาคุณสลักจิตที่เล่นเป็นน้องดาบนเตียงนอนในฉากจบก็ร้องไห้ๆๆ (ทั้งๆ ที่ดูไม่ค่อยจะรู้เรื่อง) แล้วพอโตหน่อยประมาณ 4- 5 ปีที่แล้ว ได้ฟังพี่บรู๊ครินพูดคำว่า “อนุญาต” ให้น้องดาอ๊บๆ ที่ขอลาไปสู่สุขติฟังก็น้ำตาไหลพรากๆ แทบจะลงไปแดดิ้น แหกปากร้อง “ไม่อาวๆ ไม่ให้น้องดาตายๆ” อยู่ตรงนั้น และเมื่อไม่กี่เดือนก่อนยูบีซีนำเอา “คำมั่นสัญญา” เวอร์ชั่นพี่หนุ่มสันติสุข (หล่อมากกก) กับพี่แหม่มจินตรา มาให้ดูเป็นขวัญตา ก็ตระหนักได้ว่า นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย ทำไมมันเศร้าซึ้งได้ทุกยุคทุกสมัย และเมื่อคุณนายแม่ได้ยินเสียงเพรียกนั้น ประโยคเดิมๆ ก็แว่วเข้ามาในหู... “สู้นิยายไม่ได้สักกระผีก”

เอาก็เอาวะ... ลองสักตั้ง ให้มันตายกันไปข้างหนึ่ง... และแล้ว “คำมั่นสัญญา” ที่รอคอยก็มาวางประดับในห้องนอน... 1 วันผ่านไป... 2 วัน 3 4 ...1 อาทิตย์... ไม่กล้าหยิบมาอ่านอ่ะ ลำพังชีวิตก็รันทดอยู่แล้ว ไม่อยากอ่านอะไรเศร้าๆ ไว้ก่อนๆ ผ่านไปโน้น 2 อาทิตย์เต็มๆ ทนไม่ไหวเป็นไงเป็นกัน A Soldier's Daughter Never Cries…

ลูกทหารต้องไม่ร้องไห้ ลูกทหารต้องอดทน เหมือนที่พี่รินบอกน้องดา น้องดาทำได้ แต่หนูทำไม่ได้ พ่อจ๋าลูกขอโทษ ลูกเสียน้ำตา และน้ำมูกมากมาย ให้นิยายเรื่องนี้ อ่านไปฟืดฟาด สะอึกสะอื้นปริ่มจะขาดใจ... ทำไม ทำไม และทำไม ทำไมพี่รินต้องเป็นลูกจ่าไหว ทำไมพี่รินต้องเจียมตัวขนาดนั้น รักแล้วต้องลุยสิพี่ ทำไมพ่อแม่น้องดาต้องตาย แล้วทำไมน้องดาต้องตาย... ทำไมหนูต้องซื้อนิยายเรื่องนี้มาอ่าน ทำม้ายยย

โซซัด โซเซออกจากห้องด้วยสภาพตาแดงก่ำ ทำเอาคุณนายแม่งง ก็จะใครล่ะ เพราะแม่น่ะแหละ โฆษณาชวนเชื่อดีนัก เชื่อแล้วเป็นไงล่ะ กว่าจะรอดมาได้แทบตาย... มานั่งถกกับแม่ต่อว่าทำไมเรื่องต้องเศร้าขนาดนั้น แม่ว่าเพราะพี่รินเจียมตัวเกินไป เราว่าอ้าวถึงยังไงคุณรจนาเขาก็ไม่ยอมอยู่แล้วเพราะเขาคิดเสมอว่าพี่รินไม่น่าเป็นลูกจ่าไหว ยังไงเขาก็ไม่ยอม แต่จะว่าไปพี่รินก็ใจร้าย ตั้งแต่รับกระบี่ก็หายไปเลย ที่เจ็บปวดที่สุดคือตอนที่น้องดาแวะมาหา ‘หลงพ่อ’ พี่รินอยู่แท้ๆ แต่ไม่ยอมออกมาพบ โอ้ยยย บาด

โทษกันไปโทษกันมา จะความผิดใครถ้าไม่ใช่คุณทมยันตี ฮื้อ โทษฐานที่สร้างผลงานทรมาณใจคนอ่านออกมา... ละเมียดละไม บาดลึก ทำน้ำตารื้นได้ทุกตอน รื้นไปกับการดำเนินเรื่องสลับอดีตกับปัจจุบัน ที่ทำให้เราสัมผัสได้ว่าชีวิตของพี่รินและน้องดา เต็มไปด้วยความทรงจำงดงาม แสนสุข ในวัยเด็ก ทั้งสองผูกพันเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ ...แถมโตมาแล้วเป็นประเภทพูดน้อยต่อยหนัก ปล่อยมาแต่ละทีทำเอาแทบน็อค ประทับใจที่น้องดาเลือกชุดขาววันงานรับกระบี่พี่ริน พี่รินขึ้นไปร้องเพลงบนเวที ฉากพายเรือ และอีกมากมาย ที่ล้วนแล้วแต่แสดงให้เห็นถึงความรักที่หนักแน่น มั่นคง ทุกอย่างช่างลงตัว และงดงาม...

มิน่าคุณแม่ถึงปลื้ม (จบ) เราก็ปลื้มมากๆๆ อ่านแล้วถึงกับอิน เก็บมาคิดเป็นวรรคเป็นเวร ว่าถ้าเราเป็นน้องดาจะทำยังไงน้อ จะยอมแต่งงานกับคนที่ไม่รักรึเปล่า หรือจะเก็บกระเป๋าหนีตามพี่รินไปดี คิดไปคิดมาก็คิดได้ว่า ตั้งแต่เด็กยันโตไม่เคยพบพานลูกคุณจ่าที่หล่อและแสนดีอย่างพี่รินเลยสักคน... เฮ้อ รอดจากการเป็นมะเร็งมาได้อย่างหวุดหวิด



Create Date : 17 ตุลาคม 2549
Last Update : 17 ตุลาคม 2549 11:34:48 น. 11 comments
Counter : 301 Pageviews.

 
เรื่องเด่นเรื่องดังที่น่าอ่าน


โดย: ตี๋น้อย (Zantha ) วันที่: 17 ตุลาคม 2549 เวลา:11:46:02 น.  

 
ยกมือเห็นด้วยค่ะ ควรค่านัก หนังสือเล่มนี้

ว่าแล้วงานหนังสือต้องไปซื้ออีกเรื่อง
เพื่อนยืมไปยังไม่ได้คืน และคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้คืนแน่ๆ



โดย: เนตรนภัส วันที่: 17 ตุลาคม 2549 เวลา:13:05:18 น.  

 
เรื่องเศร้า เราเลิกอ่าน


โดย: ผู้สาวเมืองยศ วันที่: 17 ตุลาคม 2549 เวลา:13:44:35 น.  

 
ได้อ่านเรื่องนี้เพราะโดนเพื่อนหลอกว่าสนุก พอเราอ่านมันก็สนุกนะ แต่มันเศร้า แล้วไม่ถูกกับนิยายเศร้าอย่างแรง อ่านแล้วร้องไห้ แล้วเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น


โดย: กระปุกกลิ้ง วันที่: 17 ตุลาคม 2549 เวลา:16:29:04 น.  

 
จำได้ว่าอ่านแล้วร้องไห้สุดๆ


โดย: BoOKend IP: 203.114.127.139 วันที่: 17 ตุลาคม 2549 เวลา:17:17:33 น.  

 
เป็นเรื่องที่ไม่กล้าอ่าน


โดย: R^oy_kam วันที่: 17 ตุลาคม 2549 เวลา:19:12:54 น.  

 
เรื่องนี้เป็นนิยายเล่มแรกๆ ที่เคยอ่านเลยล่ะ

ตอนนั้นอ่านจบแล้วเก๊าะ โซซัดโซเซออกจากห้องด้วยสภาพตาแดงก่ำ เหมือนกันเรยยย...


โดย: เงาตะวัน วันที่: 17 ตุลาคม 2549 เวลา:21:54:22 น.  

 

แวะมาทักทายค่ะ มีความสุขมาก ๆ น่ะค่ะ


โดย: icebridy วันที่: 30 ตุลาคม 2549 เวลา:21:53:22 น.  

 
อยากอ่านเรื่องสั้นต่ออ่า แง้วๆ กะลังอินเลย


โดย: SWD IP: 58.136.69.60 วันที่: 10 พฤษภาคม 2550 เวลา:19:34:33 น.  

 
อ่านแล้วเช่นกันค่ะ สนุกดี แต่เศร้าจัง คิดเหมือนกันกันว่าไม พี่รินไม่ลุยเลยล่ะ ไม่ใจเลยเนอะ


โดย: มิกิโกะ วันที่: 12 มิถุนายน 2550 เวลา:17:40:50 น.  

 
ชอบสุดๆ เลย ตอนที่น้องดาพี่รินขึ้นเรือเป็นด้วย วันก่อนวันแต่งงาน (ให้น้องดาไปด้วยนะพี่รินใจดีออก) ร้องไห้จนตาแดงเลยสงสารน้องดามากๆ อยากให้พี่รินลุยขอน้องดาไปเลย อยางน้อยจะได้ไม่เสียใจที่ไม่ได้ทำ


โดย: 28 IP: 125.25.213.48 วันที่: 8 กันยายน 2550 เวลา:14:54:06 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

โรสลาวาตี
Location :
กรุงเทพ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




MorNRo$E = กุหลาบมอญ ^^
ทำไมต้อง "มอญ" >> ก็มีเชื้อมอญอะจิ
แล้วทำไมต้อง "กุหลาบ" >> ก็สวยอ้ะ ฮี่ๆๆๆ
(หน้าไม่อายจริงๆ ผู้หญิงอาไร้)


Friends' blogs
[Add โรสลาวาตี's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.