Group Blog
 
All blogs
 

รักยิ่งใหญ่จากชายคนหนึ่ง...ตอนที่ 1

เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงของผู้ชายคนหนึ่งที่รักผู้หญิงคนหนึ่งจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต ในวันนี้เป็นที่สุดท้ายที่พี่ชายจะอยู่บนโลกใบนี้แล้ว  น้องสาวคนนี้ไม่มีอะไรจะมอบให้นอกจากความทรงจำดีดีระหว่างเรา ด้วยใจที่แตกสลายกับจากไปของผู้ชายที่รักเราที่สุด ขอมอบเรื่องราวทรงจำเหล่านี้แก่พี่ชายที่แสนดีตลอดไป...


ในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง แอลได้จากบ้านเพื่อมาเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา เป็นครั้งแรกที่ได้จากบ้านมาอยู่หอพักในมหาวิทยาลัย การรับน้องใหม่อย่างเข้มข้นได้เริ่มต้นขึ้นซึ่งเป็นที่ขึ้นชื่อว่ารับน้องโหด แต่แท้จริงแล้วไม่ได้โหดร้ายอย่างที่ใคร ๆ คิด เพราะมันเป็นการทำให้รุ่นน้องรุ่นพี่ได้มีความสนิทสนมกันมากขึ้นต่างหาก


แอลทำกิจกรรมหลายอย่างในช่วงปีที่ 1 เป็นเชียร์ลีดเดอร์ เต้นลูกทุ่งของคณะ เล่นกีฬา ร่วมกิจกรรมเกือบทุกอย่างที่จะสามารถทำได้ แอลสนุกมากในการเรียนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ มีรุ่นพี่ รุ่นเดียวกันแวะเวียนมาแจกขนมจีบเป็นประจำ ช่วงนั้นแอลไม่ได้จริงจังกับใครมากมาย คุยเป็นพี่เป็นเพื่อนไปวัน ๆ

การรับน้องของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ใช้เวลา 1 ปี ซึ่งจะมีกิจกรรมรับน้องอยู่ตลอดเวลา มีกิจกรรมหนึ่งที่รุ่นพี่จัดกิจกรรมรับน้องของคณะนอกมหาวิทยาลัย โดยจะมีรุ่นพี่ทุกชั้นปีในคณะมารับน้องร่วมกัน พี่เอสเป็นรุ่นพี่ปี 3 เพิ่งจะได้มาทำความรู้จักกับแอล แต่พี่เอสเล่าว่าเห็นแอลมาตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้มาคุยด้วย เพิ่งจะมีโอกาสก็ตอนกิจกรรมรับน้องในครั้งนี้ ตอนแรกแอลก็ไม่คิดอะไร เพราะคิดว่าเป็นรุ่นพี่ที่ต้องเข้ามาทักทายน้อง ๆ อยู่แล้ว แต่พอเพื่อน ๆ พี่เอสแซวพี่เอส แอลก็เลยรู้เลยว่า พี่คนนี้ชอบเราแน่ ๆ เลย


หลังจากวันนั้น พี่เอสก็หาโอกาสมาทำความรู้จักกับแอลอยู่เสมอ สมัยนั้นยังไม่มีโทรศัพท์มือถือ พี่เอสก็ต้องมาหาที่พักหญิง นัดลงมาหาข้างล่างหอพัก หรือไม่ก็ต้องโทรศัพท์มาหาซึ่งเป็นโทรศัพท์ส่วนรวมของหอพัก พี่เอสฝ่าฟันกับคู่แข่งคนอื่นๆ ที่พยายามเข้ามาทำความรู้จักกับแอลเหมือนกัน  มีเหตุการณ์หนึ่งพี่เอสมาเล่าให้ฟังว่า  ตอนที่ยังไม่มีใครรู้ว่าเรากำลังเริ่มคุย ๆ กันอยู่  เพื่อนพี่เอสก็ชอบแอลเหมือนกัน  ถึงขนาดตอนเตะบอลกันยังพนันกันเล่น ๆ เลยว่า  "ใครเตะลูกเข้าประตูก่อนได้น้องแอลไป"  พี่เอสก็แอบขำ

จนวันหนึ่งแอลก็เลือกพี่เอส เพราะพี่เอสเป็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ ดูอบอุ่น น่าคบ จึงเริ่มที่จะเปิดใจ และสนิทกันในที่สุด พี่เอสทำให้แอลรู้สึกว่า พี่เอสดูแลแอลได้ ปกป้องและดูแลเอาใจใส่แอลเป็นอย่างดี


ณ เวลานั้นแอลยังเด็ก ร่าเริง สดใส พี่เอสบอกว่า ชอบแอลก็ตรงนี้แหละ
นอกจากนั้นข้อเสียของแอลก็มีเยอะ ขี้น้อยใจ เอาแต่ใจตัวเอง แต่ตรงนั้นพี่เอสก็รับได้ เวลาแอลเกิดงี่เง่าขึ้นมาไม่ฟังเหตุผลอะไรเลย พี่เอสก็จะพูดว่า "น้องแอล ถ้ายังไม่ฟังเหตุผลของพี่นะ พี่จะไปละนะ" เห็นพี่เอสเอาจริงแบบนี้ แอลก็ต้องยอมจำนนแม้จะรู้ว่าเป็นแค่คำขู่ก็ตาม   พอแอลรู้ตัวว่าผิด  ก็จะขอโทษพี่เอสทุกครั้ง  พี่เอสก็จะพูดเสมอว่า  "ก็น้องแอลยังเด็ก  ไม่เป็นหรอก  พี่เข้าใจ"  เป็นไงล่ะ  น่ารักเนาะพี่ชายคนนี้


พี่เอสเป็นผู้ชายที่ชอบทำอาหาร และทำอาหารได้อร่อยมาก ซึ่งแตกต่างจากแอลโดยสิ้นเชิง แอลทำอาหารไม่เป็น ไม่เคยเป็นแม่ศรีเรือนเลย ว่าง ๆ จากการเรียนพี่เอสก็จะมาทำอาหารให้ทานอยู่เสมอ แอลก็ตอบแทนพี่เอสโดยการกระตุ้นให้เรียนหนังสือให้จบ  อาสาดูแลในเรื่องการเรียนให้กับพี่เอสเสมอ เพราะพี่เอสผลการเรียนไม่ค่อยดี ทำให้พี่เอสต้องจบช้ากว่าเพื่อน ๆ ในรุ่นไปเป็นปี


ช่วงนั้นเราสนิทกันมาก  ไปดูหนัง ไปเที่ยวเล่นตามสถานที่ต่าง ๆ และคบกันด้วยดีตลอดมา ไม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งที่เป็นเรื่องใหญ่ ๆ เลย จนกระทั่งวันหนึ่งที่พี่เอสต้องเรียนจบไป บ้านพี่เอสอยู่ภาคกลาง แต่บ้านแอลอยู่ภาคเหนือ เอาล่ะสิถึงเวลาต้องห่างกันซะกัน แล้วน้องแอลที่ติดพี่เอสขนาดหนักล่ะจะทำยังไง เพราะยังไงพี่เอสก็ยืนยันว่าต้องกลับบ้าน เพราะที่บ้านมีกิจการที่พี่เอสจะต้องทำ อีกทั้งแม่พี่เอสก็แก่แล้ว อยากไปอยู่ดูแล แล้วน้องแอลจะทำยังไงดี และแอลกำลังจะขึ้นชั้นปีที่ 4 ความที่เคยมีกันและกัน คงมีแต่ความเหงา และความห่างไกลระหว่างเราเข้ามาแทนที่




ติดตามตอนต่อไปนะคะ





 

Create Date : 06 กรกฎาคม 2556    
Last Update : 6 กรกฎาคม 2556 17:05:13 น.
Counter : 316 Pageviews.  

อารมณ์ขัน.....ที่หายไป

ไม่เคยได้สังเกตตัวเอง เมื่อก่อนจะเป็นคนมีอารมณ์ขัน ทำให้เพื่อน ๆ หัวเราะได้เสมอ จนทุกวันนี้เราเองก็ยังคงคิดแบบนั้น แต่.....


....



เมื่อกลับไปอ่านบล็อคเก่า ๆ ของตัวเอง แล้วกลับพบว่า ช่วงหลัง ๆ นี้ ทำไมบล็อคเรามีแต่เรื่องเครียด ๆ ล่ะ การเขียนเปลี่ยนไปเหมือนคนละคน แล้วอารมณ์ขัน ความสนุกสนานของอิช้าน มันหายไปไหนหมดหว่า


...


หรือว่าพักหลังนี้ เราเองหมกมุ่นอยู่กับหนังสือ มากจนเกินไป


...


เครียดเรื่องงาน เรื่องงานเรียน แต่ว่าเรา Lucky in love นะเออ


...


หรือว่า อายุที่เพิ่มขึ้น (งดใช้คำว่า แก่ ในบล็อคนี้นะคร๊าาาาา )


...



หลายสิ่งหลายอย่างที่เราเจออาจจะมากขึ้น เมื่อโตขึ้นแล้วพบว่า มันไม่ใช่โลกที่สวยงามเหมือนตอนเด็ก ๆ อีกต่อไปแล้ว แม้ว่าเราจะไม่ได้มีวัยเด็กที่สมบูรณ์มากนัก แต่มันก็มีความสุข สนุกสนานตามวัยไปเรื่อย ไม่ได้คิดอะไร ไม่ต้องกังวลอะไรมากนัก


...


มันจะทันอยู่มั้ย ถ้าเราจะตามอารมณ์ขันของเรากลับมา จนบางครั้งเราคิดว่า เราพลาดอะไรไปรึเปล่านะ



....



ช่วงนี้คำอธิษฐานของเรา จะเพื่อผู้ประสบภัยต่าง ๆ ทั่วโลกนะคะ และให้โลกเรารอดพ้นจากภัยพิบัติร้ายแรง


ขอพระเจ้าอวยพรทุกคนค่ะ




 

Create Date : 10 เมษายน 2554    
Last Update : 10 เมษายน 2554 20:49:27 น.
Counter : 229 Pageviews.  

เ ก ม ชี วิ ต

ตอนนี้ย้ายมาทำงานที่ลำปางได้เกือบครบ 6 เดือนแล้ว ไวจริง ๆ วันเวลาเดี๋ยวนี้


เอาคำโน๊ต อุดม มาใช้ ลำปางหนาวมากกกกก (หนาวตรงไหน) ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ มีแต่ร้อนกับร้อนมาก หน้าหนาวยังแค่เย็น ๆ อ้อ มีหนาวอยู่ช่วงมีนาที่ผ่านมา ฝนตกเป็นอาทิตย์เลย อากาศโลกเราแปรปรวนจริง ๆ เลย


ขอให้ทุก ๆ คนรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ



ตอนนี้ปรับตัวเข้ากับที่ทำงานได้แล้ว ทุก ๆ อย่างเริ่มลงตัว แต่งานเรานี้สิ ยากแท้หยั่งถึง ... ก็คงต้องใช้คำนี้อยู่ ทฤษฎีไม่ช่วยอะไร



งานที่ทำอยู่มันต้องเจอคนหลาย ๆ ประเภท ซึ่งบางครั้งทำให้เราคิดว่า เรานี่...ช่างอ่อนต่อโลกใบนี้เสียจริง ... แต่ก็นั่นแหละค่ะ ประสบการณ์แย่ ๆ มันก็สอนให้เราเรียนรู้คนมากขึ้น บางคนแค่หวังผลประโยชน์เท่านั้นเอง


บางคนก็ตีสองหน้า ทำเป็นน่าสงสาร แต่จริง ๆ แล้ว ด้านหลังมีกรงเล็บเสือรออยู่ แต่ก็ทำไงได้ เราเป็นคนใจอ่อน สงสารคนไปเรื่อย


บางคนเป็นคนดัง ต่อหน้าก็ดี แต่ก็ซ่อนเล่ห์เหลี่ยมเอาไว้เช่นกัน


คนบนโลกนี้ มีหลายประเภทจริง ๆ จนทำให้เรา ไม่กล้าที่จะไว้ใจใครได้ เต็มร้อย เฮ้อ คิดแล้วมันช่างหน้าหดหู่เสียจริง



แต่ก็นะ เราคิดได้เพียงว่า โลกใบนี้ ก็เหมือนกับเราอยู่ในเกม ๆ นึง ที่เรียกว่า เกมชีวิต


มีคนเขียนคอลัมภ์นึง กล่าวไว้ว่า ความกลุ้มไม่เคยให้อะไรแก่ชีวิตเราเลย การแก้ต่างหากที่จะทำให้ชีวิตบรรลุถึงเป้าหมาย


.....



เจอกันใหม่ บล็อกหน้าค่ะ






แต่ยังไง เราก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่เสมอนะ






 

Create Date : 09 เมษายน 2554    
Last Update : 9 เมษายน 2554 13:58:01 น.
Counter : 216 Pageviews.  

ความผิดหวัง...ซ้ำซาก

เคยมั้ยต้องผิดหวัง ... ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่มันเกิดขึ้นหลาย ๆ ครั้งในเวลาไล่เลี่ยกัน

...

...

จนรู้สึกว่า ตอนนี้ทำใจรับมันได้แล้ว ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ... จะสู้ต่อไป

ท้อแท้ ... แต่ไม่ถอย ... บอกตัวเองแบบนั้น

จะกลับมา และแข็งแกร่งกว่าเดิม

...

...







...

จะเอาบทเรียนที่ได้รับ มาเป็นแรงผลักดัน ให้ก้าวต่อไป อย่างมั่นคง

บางที อาจถึงเวลาแล้วที่ต้องเปลี่ยนแปลงใจตัวเอง ให้มองหนทางใหม่ ๆ

...

หนทางนั้น ใครจะรู้ พระเจ้าเท่านั้นที่รู้

...




MusicPlaylistRingtones
Create a playlist at MixPod.com




 

Create Date : 22 กันยายน 2553    
Last Update : 26 กันยายน 2553 22:08:49 น.
Counter : 202 Pageviews.  

เหตุเกิดใน ICU เหวอออออ ต๊กใจโหม๊ะเลย

อะนะ เรื่องไม่น่าเกิดมันก็เกิดขึ้นได้เนอะ


วันพุธที่ผ่านมา คุงพ่อของ จขบ. เข้าผ่าตัดหมอนรองกระดูกคอเสื่อม เปลี่ยนเอาอุปกรณ์ไทเทเนียม ใส่แทนของเดิม


ก่อนผ่า คุณหมอถามคุงพ่อว่า อุปกรณ์ที่จะใส่เปลี่ยนให้มีให้เลือก 3 อย่าง


1. หมอนรองกระดูกของคนตาย บรื๋ยยยยยย คิดแล้วสยอง ถึงจะไม่เสียเงินเพิ่มแต่อย่างใด ก็มิอาววววคร่า

2. ผ่าตัดเอากระดูกสะโพกตัวเอง เอาไปใส่เปลี่ยน อันนี้ไม่เสียเงินเพิ่มอีกเช่นกัน แต่เจ็บตัวเพิ่มอะจิคร๊าคุงหมอ อันนี้ก็ไม่อาวววววว

3. ใส่ไทเทเนียมนี่แหละคร่า ดีที่สุด ก็อย่างว่าอะนะ ของดีไม่เสียตังค์มีที่ไหน ค่าเปลี่ยน 3 หมื่น ถึง 5 หมื่น บาท (เสียเพิ่ม) ป๊าดดดดดดด


ดีนะ ที่คุงพ่อเป็นข้าราชการ เบิกจ่ายตรงได้ ไม่งั้น ซีดค่ะซีด ค่าเสียหายทั้งหมดคงต้องเสียประมาณ 350,000 บาท


เข้าเรื่องช๊อก แอนด์ต๊กกะจายกันทีกว่า

หลังจากที่พ่อผ่าตัดแล้ว ต้องไปนอนพักดูอาการที่ห้อง ฉันเห็นเธอ เอ้ยไม่ใช่ ICU ตะหาก

จขบ. ก็มองดูที่จอมอนิเตอร์ ที่บอกอัตราการเต้นของหัวใจ ความดัน ฯลฯ (อันอื่นดูไม่เป็น)

กำลังจับมือให้กำลังใจพ่อ เพราะพ่อยังคงสะลึมสะลือจากยาสลบอยู่

ก็หันไปดูจอ "กรี๊ดดดดดดด คุงพ่อ หัวใจหยุดเต้น" คุงพยาบาลอยู่หนายยยย

แต่อ้าวววววว

พ่อยังจับมือ มองมาที่เราได้อยู่ แล้วไหง หัวใจพ่อหยุดเต้นล่ะค๊า

พยาบาลมาดู



อ๋อออออออ สายมันไม่แน่นน่ะค่ะ ลองขยับไปขยับมา


อ้าว มันเสียนี่ ป๊าดดดดด คุงพยาบาล มันจะมาเสียอะไรตอนนี้


ทำเอาต๊กใจโหม๊ะเลย


เรื่องมันก็เป็นเช่นนี้แหละคร่า




 

Create Date : 27 มีนาคม 2552    
Last Update : 27 มีนาคม 2552 20:17:04 น.
Counter : 194 Pageviews.  

1  2  3  

moomi55
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แค่ทำวันนี้ให้ดีที่สุด มีความสุขไปกับทุก ๆ วัน เครียดได้ อะไรได้ แต่อย่าปล่อยให้มันกัดกินหัวใจนานนะคะ

บล็อคนี้ บางเรื่องอาจหาสาระไม่ได้ ก็ข้ามไปได้ ไม่ว่ากัน
ถ้าถูกใจทิ้งเม้นท์ไว้ให้ชื่นใจก็ดีนะคะ





นาฬิกา ใจร่าเริงเป็นยาอย่างดี A cheerful heart is a good medicine
Friends' blogs
[Add moomi55's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.