==== ก็แค่ผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่อยากจะเป็นสามี และ เป็นพ่อให้ได้ดีกว่าที่เคยเป็นเมื่อวาน ====
Group Blog
 
All Blogs
 

ในความทรงจำของฉัน ... ผู้ชายของเธอ ผู้ชายสมองพิการ สมองที่ทำงานได้แค่ครึ่งเดียว

สองสามวันมานี้ เรามีหลายเรื่องที่ได้สนทนาธรรมกันอย่างจริงจังและเคร่งเครียด เรื่องที่เรามีความเห็นไม่ตรงกัน ในองก์หนึ่งของธรรมสนทนานั้น เรารื้อฟื้นระลึกความหลัง ...

... ความหลังที่เทียบเท่าระยะทางโลกหมุนรอบดวงอาทิตย์ 16 รอบ หลังวันที่ฉันสวมแหวนปอกมีดในนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ (และอีก 5 รอบก่อนหน้าวันนั้น)

... ในองก์หนึ่งของธรรมสนทนานั้น
... เธอถามฉันว่า ฉันจำไม่ได้หรือว่า "ด้านหนึ่ง" ของเธอเป็นอย่างไร
... ฉันตอบเธอไม่ได้ มันกระท่อนกระแท่น ... ฉันพยายามเค้นลิ้นชักความทรงจำ
... ถึงกระนั้นคำตอบของฉันก็ไม่ได้อย่างใจเธอ ... เธอ ... ผู้หญิงที่ความทรงจำดีกว่าผู้ชายอย่างฉัน ...

ในที่สุด ฉันสารภาพกับเธอว่าฉันจำ "ด้านนั้น" ของเธอไม่ได้หรอก การเลี้ยงดู การหล่อหลอม ในครอบครัวที่ฉันเติบโตมาก มันทำให้สมองฉันไม่ได้ถูกโปรแกรมมาให้จำ "ด้านนั้น" ของใครได้นานนัก แต่สมองของฉันถูกหล่อหลอมและฝึกมาให้สังเกตุและจำ "อีกด้านที่ตรงกันข้าม" ได้ดีกว่า ...

ตามฉันมาสิที่รัก ...
ฉันจะคลี่ความทรงจำของฉันออกมา ...
ที่รักดูสิว่า ฉันจำอะไรเกี่ยวกับ อีกด้านหนึ่งของเธอได้บ้าง .... (ด้านที่ตรงกันข้ามกับด้านที่เธอถามแล้วฉันตอบเธอไม่ได้)

เธออาจจะลืมสิ่งที่เธอทำไปแล้วในเรื่องต่างๆต่อไปนี้
แต่ฉัน ... ผู้ชายสมองพิการที่รู้จักเธอมา 21 ปีคนนี้ ... ฉันไม่เคยลืม ...

....

วันหนึ่งในต้นฤดูหนาว(ถ้าฉันจำไม่ผิด)
ฉันยืนข้างๆเธอที่ราวเหล็กเก่าๆบนสะพานที่ยื่นไปในทะเล ... บางปู
ฉันถามเธอว่า ตกลงเธอเป็นแฟนฉันนะ
... เธอยิ้มๆ พยักหน้า แล้วตอบว่า "ค่ะ" ...

นี่คือเรื่องแรกที่สมองพิการๆของฉันจำได้
... เธอยังจำได้ไหม ... วันนั้นที่บางปู ... วันที่ชีวิตเราเริ่มนับหนึ่งไปด้วยกัน

....

หลายปีที่ผ่านมาฉันได้การ์ดหลายใบจากเธอ แต่มีการ์ดใบหนึ่งที่ฉันไม่เคยลืม
เป็นการ์ดทำมือ ง่ายๆ ปกเป็นรูป การ์ตูนลายเส้นน่ารักๆเล็กๆหลายๆรูป
มีรูปรถยนต์ ดอกไม้ เค้กสามเหลี่ยม หัวใจ หนังสือ ผ้าห่ม และอีกมากมาย
ในสายตาฉันเธอเป็นสาวอักษรศาสตร์ที่วาดการ์ตูนเก่งนะ
ฉันถามเธอว่า รูปเหล่านั้นแปลว่าอะไร ...
เธอบอกฉันว่า มันคือทุกๆสิ่งที่ฉันเป็นและฉันทำ ... ทำให้เธอและเพื่อเธอ
... เธอยังจำการ์ดใบนั้นได้ไหม ...

...

วันหนึ่งก่อนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอจะมีแหวนปอกมีดสวม
ฉันรู้สึกว่าขณะที่ออกกำลังกายในฟิตเนสแขนของฉันสองข้างรับแรงได้ไม่เท่ากัน
ฉันสงสัยว่าสมองฉันอาจจะผิดปกติ
ฉันไปตรวจ ... ฉันพาเธอไปเป็นเพื่อน
ในขณะที่ฉันนั่งรอผล MRI สมอง (Magnetic Resonance Imaging) อย่างกังวลอยู่หน้าห้องคุณหมอ
เธอยื่นมือมากุมมือฉัน ... เธอบอกว่า ...
"ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร เธอจะอยู่กับฉัน เราจะอยู่ด้วยกัน ตลอดไป" ...
ฉันไม่มีวันลืมวินาทีนั้นเลย ...
... เธอยังจำวินาทีนั้นได้ไหม ...

...

เธอเรียนสายศิลป์ภาษา เธอจบปริญญาตรีอักษรศาสตร์
ฉันรู้แน่ๆอย่างหนึ่งว่าคณิตศาสตร์ไม่ใช่สิ่งที่เธอถนัด มันทำให้เธอปวดหัวอยู่บ่อยๆ
เธอเรียนปริญญาโทบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัยเอกชนที่มีชื่อเสียงมากแห่งหนึ่งของประเทศ
เธอเลือกที่จะทำวิทยานิพนธ์ทางการเงิน !!!!
ถ้าเปรียบเป็นฉันก็เหมือนเข็นฉันไปเอาดีทางภาษา วาดรูประบายสีน้ำ หรือสเก็ตภาพลายไทย
ฉันทึ่ง ศรัทธาในความตั้งใจ ความมุมานะ อย่างสุดๆของเธอ ... และเธอทำสำเร็จได้อย่างงดงาม
และฉันรู้ว่าเลือกคนที่ฉันฝากชีวิตเอาไว้ไม่ผิดคน ...

...

ในวันแรกๆหลังจากเราแต่งงานกัน เราย้ายมาอยู่ในอพาร์เมนท์เช่าเล็กๆ 40 ตรม.
เย็นวันหนึ่งฉันกลับมาจากทำงาน
บนโต๊ะอาหาร มีส้มหลายลูกดูแล้วน่าจะราวๆกิโลหนึ่งในชามกึ่งกะละมังใบโต
ส้มที่ปอกเปลือกแล้วทุกลูก ... !!!
มันเป็นส้มที่อร่อยที่สุดที่ฉันเคยกินมาในชีวิต
... เธอยังจำวันที่เธออุตส่าห์นั่งปอกส้มกะละมังหนึ่งให้ฉันได้ไหม ...

...

ในการเดินทางที่เราไปดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์หนแรก รถเช่าเราเกิดอุบัติเหตุหนักระหว่างทางขึ้นภูเขาสูงลูกหนึ่ง
เธอไม่เป็นอะไร แต่ฉันถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลนอนรอเข้าห้องผ่าตัด
ฉันเป็นห่วงเธอมากว่าเธอจะ อยู่จะกิน จะนอน อย่างไรในต่างที่ต่างถิ่นในภาวะฉุกเฉินแบบนั้น
ไหนจะเรื่อง แจ้งความ ติดต่อลากรถ ของต่างๆในรถที่เกิดอุบัติเหตุ ...
รับมือกับบ.รถเช่า บริษัทประกัน เรียกร้องค่าสินไหมทดแทน ... และ อีกมากมายที่ต้องทำหลังเกิดอุบัติเหตุหนักขนาดนั้น
ในขณะที่ฉันนอนอยู่ที่โรงพยาบาลช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย ...
ไม่กี่วันถัดมา ในขณะที่ฉันยังคงนอนพักฟื้นอยู่ที่รพ. เธอจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยหมดได้เป็นอย่างดี
บอกตรงๆว่า ฉันประทับใจในความสามารถของเธอมาก
... เธอยังจำเรื่องมากมายที่เธอทำให้ฉันในวันเหล่านั้นได้ไหม ...

...

ในวันแรกๆที่ลูกทั้งสองของเรามีพัฒนาการที่น่าจะต้องตั้งคำถาม
คำถามที่ทุกคนรวมถึงฉัน มองข้าม แกล้งไม่เข้าใจ หวาดกลัวที่จะยอมรับคำตอบ ไม่กล้าที่จะตั้งคำถาม
เธอกลับกล้าหาญที่จะตั้งคำถาม ขนขวายหาคำตอบ ซึ่งนำไปสู่การแก้ไขอย่างทันเวลา
ฉันอวดกับทุกคนเสมอว่าลูกๆและฉันโชคดีที่เธอมองเห็น ตั้งคำถาม ยอมรับคำตอบอย่างกล้าหาญ
... ความกล้าหาญที่จะตั้งคำถามอย่างไม่เกรงกลัวคำตอบ ความกล้าหาญที่ผู้ชายอย่างฉันยอมจำนน
ฉันขอโทษ ที่ฉันไม่เคยบอกเธอถึงความภูมิใจของฉันต่อตัวเธอในเรื่องนี้เลย ....

...

ในวันที่ครอบครัวเธอมีปัญหาอย่างหนักหนาสาหัส ปัญหาที่ผู้ชายอย่างฉันก็ไม่แน่ใจว่าจะแบกรับมันไหว
แต่เธอผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง เธอกลับดิ้นรน ขนขวาย หาความรู้ และ สู้ยิบตา
สู้เพื่อรักษาบ้านหลังที่เธอเติบโตมาให้อยู่กับครอบครัวเธอให้ได้นานที่สุด
ฉันได้แค่ยืนข้างๆและทำหน้าที่สนับสนุนเธอตามบทบาทที่ฉันทำได้
อยากให้เธอรู้ว่า ฉันแอบมองเธอต่อสู้อย่างภูมิใจว่าฉันเลือกคนมาอยู่ข้างๆไม่ผิดคน
ฉันรู้ว่า วันหนึ่งที่ฉันต้องการเธอ เธอจะสู้เพื่อฉันอย่างแน่นอน

...

เร็วๆนี้ วันที่ฉันนอนปวดหลัง เธอเดินเอาสเปร์ยาพ่นคลายกล้ามเนื้อมาให้ตรงที่ฉันนอน ...
เธออาจจะมองว่าเป็นเรื่องเล็กๆง่ายๆ แต่มันทำให้ฉันรู้สึกอาย
เพราะที่ผ่านมา เมื่อเธอต้องการอะไรสักอย่าง หรือฉันหาอะไรมาให้ ฉันเพียงแต่บอกเธอว่ามันอยู่ที่ไหน
ฉันไม่เคยเอาไปให้ถึงมือเธอ ...
ฉํนอยากบอกว่า ฉันมองเห็นสิ่งเล็กๆที่เธอทำให้ฉันนะ และขอบใจเธอมาก ...
... เธอยังจำได้ไหม ...

... และอีกมากมายที่ยังคงอยู่ในสมองเพียงครึ่งเดียวของฉัน ...

ผู้หญิงทุกคนมีทั้งนางมารและนางฟ้าในคนๆเดียวกัน
สมองของฉันมันไม่ปกติ มันจำได้แค่ครึ่งเดียว
ครึ่งของเธอที่เป็น "นางฟ้า" ให้กับชีวิตฉัน

รักเธอเสมอ ...
ถึง ... เธอคนนั้นของฉัน
จาก ... ผู้ชายคนนั้นของเธอ ผู้ชายสมองพิการ สมองที่ทำงานได้แค่ครึ่งเดียว (ครึ่งที่จำได้ว่าเธอคือนางฟ้า)

พ่อน้องเฟิร์นและน้องภัทร ...
34000 ฟุตเหนือระดับน้ำทะเล
ที่นั่ง 48F TG 433 BKK-CGK
เวลา 1005 น. ของวันที่ 3 มีนาคม พ.ศ. 2557 เวลาประเทศไทย

ปล. ในสายตาเธอ ... ฉันผิดด้วยหรือ ... ฉันผิดมากใช่ไหม ... ที่สมองฉันมันเป็นแบบนี้ (ฉันอยากถามเธอเหลือเกิน)




 

Create Date : 03 มีนาคม 2557    
Last Update : 3 มีนาคม 2557 20:44:20 น.
Counter : 736 Pageviews.  

จากปี 2537 ถึง ปี 2553 เกิดอะไรขึ้นในชีวิตของผู้ชายโซๆคนหนึ่ง ... (12th anniversary part #2)

เช้าวันหนึ่งในปลายฤดูหนาวของปี พ.ศ. 2537 ...
(หลังจากร่อนเร่ขายแรงกายและหยาดเหงื่อในต่างแดนมาได้กว่าค่อนทศวรรษ)
... ผู้ชายโซๆคนหนึ่งตัดสินใจ "กลับบ้าน" ...

ในสวนหย่อมเล็ก มุมเงียบๆหลังตึกใหญ่ของสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง
ระหว่างรอสอบสัมภาษณ์เรียนต่อ ....
เขาบอกตัวเองว่า ... เขาคงได้ตายไปแล้ว ... และเขาคงกำลังอยู่บนสวรรค์

แม้ในโลกนี้มีความฝัน ... ที่สร้างสรรวิมานเลิศหรู
จะขอฝันเพียง .. หวังให้พธู ... เคียงอยู่คู่ฉัน ... นิรันดร์ไป ...*




หลังมื้อเย็นในค่ำวันหนึ่ง ต้นปี พ.ศ. 2541 ...
... เขาตัดสินใจให้เธอรู้เรื่องหนึ่ง
เรื่องที่เธอควรรู้ก่อนที่จะเริ่มต้นชีวิตด้วยกัน
เธอร่ำไห้มากมาย เธอเสียใจ แต่เธอให้อภัย ...
เธอบอกเขาว่า "คนดีของฉัน ... ลืมมันซะ แล้วเรามาเริ่มกันใหม่"
เธอหยุดร้องไห้ ...

...
...

บนเข่าทั้งสองข้าง
เขา ... ไม่กล้าสู้หน้าเธอ ....
เขา ... กุมมือเธอไว้ ...
เขา ... ร้องไห้ ...

... อาจเป็นเพราะเรา คู่กันมาแต่ชาติไหน
จะรัก ... รักเธอตลอดไป เป็นลมหายใจ ของกันและกัน**




18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 ...
... วันที่คนบนฟ้าให้ของขวัญชิ้นพิเศษมาพร้อมกับโซ่ทองคล้องใจ
... ของขวัญชิ้นพิเศษที่ทำให้ (หลังจากนั้น 3 ปี) เขาต้องแหงนมองฟ้า แล้วถามดังๆว่า "ทำไมต้องเป็นลูกของพ่อ?-ใครตอบพ่อที ..." (*)

เธอ ... ผู้เป็นเจ้าของทุกหยดน้ำตา และ ความเหนื่อยยากในทุกๆวันอันไม่มีที่สิ้นสุด
เธอ ... ผู้เป็นเจ้าของสองมือที่สร้างปาฏิหาริย์อยู่ทุกลมหายใจด้วยความเพียรที่ลูกผู้ชายต้องจำนน
เธอ ... ผู้เป็นพลังและอยู่เบื้องหลังความสำเร็จทุกอย่าง และ ..
เธอ ... ผู้เป็นนิยามของคำว่า "บ้าน" เพียงแห่งเดียวของเขา
เธอ ... ผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มที่ละลายความมืดมิดของคืนที่แสนเศร้าและหดหู่ที่สุดของผู้ชายคนหนึ่ง
และเป็น ... เธอ ... ผู้ร่วมสร้าง "ฝัน" ... ที่หาญท้าชะตาฟ้า (**) กับผู้ชายโชคร้ายคนนี้

... บางเวลาฉันร้องไห้ เธอยังให้ไหล่อิง
... ไม่ใช่คนที่โชคดี ... ที่เกิดมามีทุกสิ่ง แต่ฉันโชคดีจริงๆที่มี ... เธอ ...***




ฤดูหนาวปลายปี พ.ศ. 2550
เขาตื่นมาในเช้าวันหนึ่ง ... 6000 กว่าไมล์ไกลออกไปในประเทศที่ไม่ใช่บ้านเกิด
แล้วพบว่า ... เขาตกงาน ... เขาซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวกลับ "บ้าน" ...
ที่บ้านเกิด ที่หน้าประตู ... สี่ชีวิตกอดกันกลมเป็นก้อนชีวิตเดียว
อีกครั้งที่เขาร้องไห้ ... เขาไม่สามารถรักษาสัญญาที่จะ "เลี้ยงดู" คนที่เขารักได้
... ไม่มีคำต่อว่า ไม่มีคำตำหนิ
... มีอ้อมกอดที่อบอุ่น มีน้ำเย็นๆ 1 แก้ว มีเสียงเล็กๆกำลังดีใจที่พ่อกลับบ้าน
... และ มีรอยยิ้มของเธอ ... รอยยิ้มที่ละลายความมืดมิดของคืนที่แสนเศร้าและหดหู่ที่สุดของผู้ชายคนหนึ่ง

... ฉันจะอยู่เป็นคนของเธอ จะรักจะดีกับเธอ ขอให้เธอได้รู้ไว้
... ฉันจะอยู่เป็นคนของเธอ จะรักเธอตลอดไป ... ทั้งหัวใจ ... ฉันให้เธอ ...****




... เดือน พฤษาคม ปี พ.ศ. 2553
วันนี้เราสองคนยังคงมีฝัน
ยังคงมีภาระกิจเล็กๆที่ยิ่งใหญ่ ... ที่ต้องส่งให้ถึงฝั่ง
อาจจะเป็นฝันที่ยากจะสำเร็จ ...

แต่เพราะว่า ...
... มีวันเวลาที่เธอสอนให้เขารู้จักที่จะรัก หวัง เชื่อ ศรัทธา และให้อภัย
... เธอคือวันเวลาและความทรงจำสวยๆที่เขาใช้ปลอบประโลมและค้ำจุน ความเชื่อมั่น ความศรัทธาในชีวิต ในยามที่เขาขาดแคลน

และ เพราะว่า ... เธอคือความทรงจำอันงดงามที่แม้แต่มือของซาตานก็ไม่อาจจะพรากเธอไปจากเขาได้

"ขอบคุณคนบนฟ้าที่ส่งเธอมาให้ผู้ชายโซๆคนนี้ ..."

... จากฉันคนเดิม จากรักไม่เป็น ... จะขอเป็นคนที่รักเธอยิ่งกว่าคนไหนๆ
... จากนี้คือเธอ ... จากนี้จนวันตาย ... เธอคือสุดท้ายของทั้งชีวิตและหัวใจ*****




หรือเพียงฝัน(ที่)หาญท้าชะตาฟ้า
หรือแค่เพียงศรัทธา(ที่)ไร้ความหมาย
แม้จะเป็นแค่เพียงฝันจนวันตาย
แต่ผู้ชายคนนี้จะอยู่ข้างเธอตลอดไป ...


บันทึกไว้ให้ ... "เธอ" ...
จาก ... "ผู้ชายโซๆโชคดี" คนนั้น ...
พฤษภาคม พ.ศ. 2553



ขอบคุณ เพลงเพราะๆ และ กวีความหมายดีๆ ....
* ศุภักษร, ** ประภาส ชลศรานนท์, *** เพลงประกอบละคร "บ้านนี้มีรัก", **** ขอเป็นคนของเธอ - โบ สุนิตา ลีติกุล, ***** คนสุดท้าย - อัสนี โชติกุล

(*) ทำไมต้องเป็นลูกของพ่อ?-ใครตอบพ่อที ...
==> //www.bloggang.com/mainblog.php?id=nong-fern-daddy&month=14-09-2008&group=5&gblog=53
(**) "ฝัน" ... ที่หาญท้าชะตาฟ้า
==> //www.bloggang.com/mainblog.php?id=nong-fern-daddy&month=14-11-2008&group=5&gblog=33

12th anniversary Part #1 (วันนี้เมื่อ 12 ปีที่แล้ว ... มีผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่งได้คุกเข่าลงต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่งที่แสนวิเศษ)
==> //www.bloggang.com/mainblog.php?id=nong-fern-daddy&month=18-05-2010&group=4&gblog=2




 

Create Date : 28 พฤษภาคม 2553    
Last Update : 7 ธันวาคม 2553 12:40:19 น.
Counter : 2337 Pageviews.  

วันนี้เมื่อ 12 ปีที่แล้ว ผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่งได้คุกเข่าลงต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่งที่แสนวิเศษ (part #1)

วันนี้เมื่อ 12 ปีที่แล้ว ...
มีผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่งได้คุกเข่าลงต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่งที่แสนวิเศษ
... มืออ่อนนุ่มของเธอในมือหยาบกระด้างของเขา

เขาขอให้เธอ
... จากบ้านที่อบอุ่น
... จากสิ่งต่างๆที่เธอคุ้นเคย
... จากครอบครัว
... จากความรักที่โอบอุ้มเธอตลอดมา

ไม่มีสัญญา ไม่มีหลักประกันใดๆจากผู้ชายคนนั้น
... นอกจาก 4 ประโยค ในมหาวิหารอัสสัมชัญ บางรัก
... ที่ผู้ชายคนนั้น พูดไว้ต่อหน้า กางเขน แผ่นปัง และ ถ้วยกาลิกส์

I, __ , take you, __ , to be my wife.
I promise to be true to you in good times and in bad,
... in sickness and in health.
I will love you and honor you all the days of my life.
I, __ , take you, __ , for my lawful wife,
... to have and to hold, from this day forward,
... for better, for worse, for richer, for poorer,
... in sickness and in health, until death do us part.


12 ปีผ่านไป ... เขารู้อะไรมากมาย

... เธอชอบบลูเบอรรี่ซีสเค้ก กาแฟรสหวาน ใส่นมข้น ไม่ใส่ครีมเทียม
... เธอชอบไอศครีมรสวานิลาราดบัตเตอร์สก๊อต
... เธอชื่นชอบพิซซ่าทูน่าและหอยลายอบ มากพอๆกับ โปรดปรานแกงลาวและซุปหน่อไม้
... เธอรักหมา เธอรักเขา (ซึ่งบางทีเขาก็ไม่แน่ใจว่าเธอรักใครมากกว่ากัน)
... เธอแต่งบ้านได้สวย และก็ชอบแต่งสวนด้วย

12 ปีผ่านไป
บางครั้ง ... เขาทำเธอร้องไห้
และบางครั้งที่เธอร้องไห้ แต่เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร

แต่ไม่ว่าเธอร้องไห้เพราะอะไร ...
เขารู้แต่ว่า เขาเสียใจและโทษตัวเองเสมอๆ เมื่อรู้ว่าเธอร้องไห้
หรือเพราะว่าเขายังทำวันนั้นไม่ดีพอ ...
วันนี้เขาคงทำได้แค่จะทำให้ดีกว่าวันนั้น ...

เขาได้แต่เงยหน้าขึ้นและบอกกับคนบนฟ้าว่า
... "ผมสัญญา ผมจะเป็นคนที่เธอรักให้ได้ดีกว่าที่เคยเป็นเมื่อวาน"

...
...

... อาจเป็นเพราะเรา คู่กันมาแต่ชาติไหน
จะรัก ... รักเธอตลอดไป เป็นลมหายใจ ของกันและกัน

...

บันทึกไว้โดยผู้ชายธรรมดาๆคนนั้น ... ในวันครบรอบ 12 ปี
18 พฤษภาคม พ.ศ. 2553



จากปี 2537 ถึง ปี 2553 เกิดอะไรขึ้นในชีวิตของผู้ชายโซๆคนหนึ่ง ... (12th anniversary part #2)
==> //www.bloggang.com/mainblog.php?id=nong-fern-daddy&month=28-05-2010&group=4&gblog=3




 

Create Date : 18 พฤษภาคม 2553    
Last Update : 29 พฤษภาคม 2553 12:33:21 น.
Counter : 1140 Pageviews.  

มีบางอย่างที่แม่น้องเฟิร์นไม่เคยรู้

มีบางอย่างที่แม่น้องเฟิร์นไม่เคยรู้ ... วันเกิดแม่ปีนี้ ... พ่ออยากให้แม่รู้ไว้ว่า ....

ผัดล้างตู้เย็นของแม่ ... อร่อยที่สุดในโลก

พ่อ ... ชอบกลิ่นเครื่องสำอางของแม่ พ่อได้กลิ่นนี้นอกบ้านทีไร พ่อมักเผลอตัวจะมองหาแม่ทุกครั้ง
. . . . . แต่แม่ก็ไม่เคยอยู่ตรงนั้น

น้ำเย็นเปล่าๆ ... ที่แม่เอามาให้พ่อหลังจากพ่อกลับจากทำงาน หวานกว่าน้ำผึ้งอีกนะ

กับข้าวสูตรใหม่ ... ที่แม่หัดทำก็อร่อยถูกปากพ่อเสมอ (ถึงแม้ว่าแม่ชอบบอกว่าพ่อแกล้งพูดให้กำลังใจ)

ภาพแม่หวีผมตอนเช้า ... สวยมากในสายตาของพ่อ แม่ไม่รู้หรอกว่าพ่อมักจะแอบมองเป็นประจำ

พ่อ ... ขอโทษที่นิสัยการเป็นคนง่ายๆของพ่อมักทำให้แม่หงุดหงิด เช่น กรอกน้ำใส่ปากโดยไม่รินใส่แก้ว
. . . . . สลับขวดนมน้องเฟิร์น แขวนผ้าเช็ดตัวผิดที่ และ อื่นๆอีกมาก

ข้าวกลางวันใส่กล่อง ... ที่แม่ทำให้ไปกินที่ทำงาน ไม่ได้ทำให้พ่ออายเพื่อนพ่อเลย มันอร่อยมากจ๊ะ

พ่อ ... ขอโทษกับบางคำพูดในบางเวลาที่ทำให้แม่เสียใจ พ่อขอโทษนะจ๊ะ ...

แม่ ... เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดของพ่อเสมอ

การที่พ่อบอกรักทุกวัน ... ไม่ได้ทำให้พ่อรักแม่น้อยลง อย่างที่แม่ชอบกล่าวหาว่าพ่อจะเบื่อแม่
. . . . . . . . . . . . . . . . . ถ้าพ่อบอกรักแม่ทุกวัน

การมีน้องเฟิร์น ... ก็ไม่ได้ทำให้พ่อรักแม่น้อยลงเหมือนกัน

ความรักของพ่อ ... ยิ่งแบ่งยิ่งเพิ่มจ๊ะ (เหมือนตัวอมีบา .. อิ อิ)

แม่ ...ไม่ทำให้พ่อผิดหวังเลย ที่พ่อเลือกมาเป็นแม่ให้ลูกเฟิร์นของพ่อ (และอีก 1 คนที่จะตามมาเร็วๆนี้)

คำสัญญา ... พ่อให้ไว้กับคุณตาวันที่พ่อขอแม่มา พ่อจะไม่มีวันลืม

คำสาบานที่โบสถ์ ... พ่อได้ให้ไว้ต่อหน้ากางเขนศักดิ์สิทธิ์ และ ต่อหน้าศีลกล่าว
. . . . . . . . . . . . . . พ่อจะรักษาไว้ตราบเท่าลมหายใจของพ่อ

แม้ในโลกนี้มีความฝัน
ที่สร้างสรรวิมานเลิศหรู
จะขอฝันเพียง .. หวังให้พธู
เคียงอยู่คู่ฉัน ... นิรันดร์ไป ....


สุขสันต์วันเกิดจ๊ะ

รักแม่น้องเฟิร์นเสมอ และ ตลอดไป
จาก ... พ่อน้องเฟิร์น
(กลอนข้างบท พ่อลอกมาจากของศุภักษร เมื่อ20 กว่าปีมาแล้วล่ะ)




 

Create Date : 20 เมษายน 2551    
Last Update : 17 ธันวาคม 2551 5:25:28 น.
Counter : 865 Pageviews.  


Valentine's Month


 
Nong Fern Daddy
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 777 คน [?]




... Blog นี้ ...
แด่ ... แม่น้องเฟิร์นและน้องภัทร
เธอ..ผู้เปลี่ยนห้องที่มืดมิดให้สว่างไสวได้ด้วยรอยยิ้ม
เธอ..ผู้อยู่เบื้องหลังความเข้มแข็งและความสำเร็จทั้งมวล
... และ ...
เธอ ... ผู้เป็น "บ้าน" เพียงแห่งเดียวของผม

---------------------------------------------

หรือเพียง "ฝัน" ที่หาญท้าชะตาฟ้า ?

หรือจะเพียง "ศรัทธา" (ที่)ไร้ความหมาย ?

แม้จะเป็นแค่เพียง "ฝัน" จนวันตาย

แต่ผู้ชายคนนี้จะอยู่ข้างเธอ ... ตลอดไป ...

แด่ ... ลูกที่กล้าฝันของพ่อ

Friends' blogs
[Add Nong Fern Daddy's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.