==== ก็แค่ผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่อยากจะเป็นสามี และ เป็นพ่อให้ได้ดีกว่าที่เคยเป็นเมื่อวาน ====
Group Blog
 
All Blogs
 

บทเรียนที่ 15 ของน้องเฟิร์น "แอ่งน้ำในโรงรถ"

วันที่อังคารที่ 3 สิงหาคม พศ. 2553 ... หลังหกโมงเช้าไม่ถึง 5 นาที ...

หน้าที่ประจำของพ่อ คือรอส่งหนูขึ้นรถตู้ไปโรงเรียน
และเอาศัพท์ภาษาอังกฤษที่คุณแม่หนูเตรียมเอาไว้มาทบทวนในระหว่างรอ

หนูเปลี่ยนเช้าวันเดิมๆให้เป็นวันที่พิเศษขึ้นอีกวันหนึ่ง
... วันที่พ่อต้องจดจำ

เมื่อคืนก่อนหน้าฝนตกหนัก ...
หลังคาโรงรถ(ที่เคยมีรถ)ของเรารั่ว
มีแอ่งน้ำเล็กๆขังอยู่ในโรงรถของเรา

หลังจากท่องศัพท์เสร็จตามที่คุณแม่หนูเตรียมไว้ให้ ...

หนูยืนอยู่ริมขอบแอ่งน้ำ พยายามกระโดด 2 - 3 ครั้ง
ใจหนูคงกะจะให้ข้ามแอ่งน้ำไปให้ได้

พ่อนั่งมองอยู่ แว่บแรกพ่อคิดจะห้าม
เพราะถ้าหนูกระโดดไม่ข้าม สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ...
หนูจะตกลงไปตรงกลางแอ่งน้ำ
และน้ำจะกระเด็นขึ้นมาเปียกถุงเท้าและกระโปรงชุดนักเรียน

พ่อคิดอีกที ... อืม ... ช่างปะไร เรื่องแค่นี้ ให้เรียนรู้ซะบ้าง

แล้วก็จริงๆ 2 - 3 ครั้งที่หนูหล่นปุ๊ลงกลางแอ่ง ...
พ่อนั่งดูต่อสักพักว่าหนูจะทำไง ... จะเลิก หรือ ลองต่อ ...
หนูลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วหนูก็ทำให้พ่อประหลาดใจ

หนูถอยหลังไปสองก้าว แล้ววิ่งกระโดดข้าม ...
... หนูทำสำเร็จ ...
แน่นอนว่าหนูดีใจมาก

พ่อเรียกหนูมาจัดถุงเท้า ปัดเช็ดรอยน้ำบนชุดนักเรียน
พ่อถามว่าหนูทำได้ยังไง ...
หนูบอกว่า ... "ก็แค่ถอยหลังไปนิดหน่อย แล้วก็กระโดดข้ามไป"
หนูบอกว่า ... "ธรรมดามากๆ ใครๆก็รู้ ใครๆก็ทำได้ ..."

หนูรู้ไหมว่า สิ่งที่หนูค้นพบเช้าวันนั้น มันไม่ธรรมดาเลย
หนูรู้ไหมว่า มีผู้ใหญ่อีกหลายคนที่ยังยืนยัน(อย่างดื้อรั้น)ที่จะยืนอยู่ที่ขอบแอ่งน้ำนั่นแหละ
หนูรู้ไหมว่า มีผู้ใหญ่อีกหลายคนที่หล่นลงกลางแอ่งน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า
... เพียงเพราะว่าพวกเขาไม่ยอมที่จะถอยหลัง ... อย่างที่หนูทำ

พ่อไม่หวังให้หนูเข้าใจเรื่องยากๆอย่างนี้ในวันนี้ ...
แต่พ่อหวังว่า เมื่อหนูกลับมาอ่านบันทึกตอนนี้ ในวันที่หนูเข้าใจ "โลก" มากกว่านี้
หนูจะเข้าใจสิ่งที่หนูเคยบอกว่า "ธรรมดามากๆ ใครๆก็รู้ ใครๆก็ทำได้" นั้น
มันไม่ธรรมดาและไม่ใช่ทุกคนที่ทำได้ ...

พ่อหวังว่าเมื่อหนูโตขึ้น หนูจะจำสิ่งที่หนูทำในวันนั้นได้
เมื่อหนูต้องเผชิญกับแอ่งน้ำที่ใหญ่กว่า "แอ่งน้ำในโรงรถ" ของเราในเช้าวันนั้น ...


แต่ถ้าหนูจำไม่ได้
และหนูตกลงกลางแอ่งน้ำที่ใหญ่กว่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

... กลับมาหาพ่อซิลูกรัก
พ่อจะจูงมือหนูไปดู "แอ่งน้ำในโรงรถ" ของเราอีกครั้ง

รักลูกเฟิร์น ... นางฟ้าตัวน้อยของพ่อ
พ่อ ...

บันทึกไว้เมื่อ คืนวันอาทิตย์ที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2553

------------------

===> บทเรียนที่ 14 ของน้องเฟิร์น ... เรื่องเล็กๆของใครๆแต่คือความภูมิใจของพ่อ

=== > บทเรียนที่ 16 ของน้องเฟิร์น (ยังมาไม่ถึงครับ)




 

Create Date : 08 สิงหาคม 2553    
Last Update : 9 สิงหาคม 2553 18:44:23 น.
Counter : 694 Pageviews.  

บทเรียนที่ 14 ของน้องเฟิร์น ... เรื่องเล็กๆของใครๆแต่คือความภูมิใจของพ่อ

วันนี้พ่อกลับถึงบ้านห้าโมงครึ่ง ... ตามปกติ
ก้าวเข้ามาในห้องนอน
หนูกับน้องภัทรกำลังนั่งทำการบ้าน ...
ท่ามกลางเสียงโหวกแหวกวุ่นวาย หนูกับน้องสงบศึกชั่วคราว
สวัสดีค่ะคุณพ่อ ... สวัสดีครับคุณพ่อ
เค้าสวัสดีก่อน แต่เค้าเห็นคุณพ่อก่อนต่างหาก (ขนาดสวัสดีพ่อยังต้องทะเลาะกัน ให้ตายซิ ลูกใครหว่า)
แล้วหนูกับน้อง ... หันมาทะเลาะกันต่อ (fight continue)
แม่หนูประเดิมด้วยรายงาน สวนเสียงงองแง ทะเลาะ และ ต่อรอง
...
พ่อ .... แม่กำลังสอนเลขเฟิร์น ต้องสอบพรุ่งนี้
เสร็จแล้วเฟิร์นต้องทำ ภาษาจีน แล้วก็วิทย์ mind map ...
มีวิทย์อังกฤษ (วิทย์ที่สอนด้วยภาษาอังกฤษ) อีก อ่านเองยังไม่รู้เรื่องเลย
ทำไมเอาอะไรยากๆมาให้เด็กเรียนก็ไม่รู้ (มีแถม)
พิมพ์ให้ไว้แล้ว รับเอาไปต่อด้วย อ๋อ ต้องพิมพ์ภาพ ให้เฟิร์นไปส่งครูด้วย คอมฯเปิดไว้แล้ว
ภัทรเหลือทำเลข ท่องสูตรคูณ แล้วก็ ทวนศัพท์เก่า 5 คำ
....
พ่อพยักหน้า เป็นสัญญานว่ารับรู้สถานการณ์
อาบน้ำเสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วก็มานั่งจุ้มปุ๊ก รับมือเปลี่ยนแม่หนูออกไปพัก (นึกภาพแบบมวยปล้ำแทคทีม)
...
ผ่านไป 1 ชม. (ที่นานเหมือน 3 ชม.)
...
ภัทรเงียบๆก่อนนะครับ ทีล่ะคนๆ ตอนนี้พ่อต้องการพูดกับพี่เฟิร์น ... (ถึงจะมีสองหูแต่พ่อก็มีปากเดียว)
เฟิร์นดูซิ เหลืออะไรอีก ... วิทย์ใช่ไหม ต้องทำอะไร ไหนเอามาให้พ่อดูซิ
ค่ะ ...อ๋อ ... คือแผ่นงาน mind map ค่ะ
จริงๆหนูทำเสร็จแล้วนะค่ะ แต่หนูไม่รู้ ก็เลยไปทดเลขด้านหลัง
ทำไงดีๆๆๆ (วิ่งพล่านลนลานตามอาการ ADHD)
หนูจำไม่ได้ว่าใช้ดินสอ หรือ ปากกา เดี๋ยวหนูไปดูก่อน ...
ว้า ... ใช้ปากกาค่ะ ... ทำไงดี .. (หนูหันมาหาตัวช่วย)
แล้วหนูว่าจะทำไงดี (มุกเดิมๆของตัวช่วยที่ส่วนมากจะได้ผล)
"เอายางลบปากกามาลบมันก็จะขาด หรือ คงต้องลอกลง A4 แผ่นใหม่" (พูดพลางทำหน้าเบ้ๆเหมือนจะร้องไห้)
... ทำไงดีล่ะ เอางี้ ส่งไปทั้งอย่างนี้แหละ แล้วบอกคุณครูได้ไหมว่าหนูเผลอไปทดเลขด้านหลัง (ตัวช่วยเริ่มทำงาน)
ไม่ได้ ไม่ได้ ... ครูว่าหนูแน่เลย (วิตกกังวลเกินเหตุไปก่อน ก็อาการ ADHD อีกนั่นแหละ)

งั้นเอางี้ ... พ่อสรุปให้ หนูมี 3 ทางเลือก
1. ใช้ยางลบ
2. ลอกใหม่
หรือ 3. ส่งไปทั้งอย่างนี้แหละ (ตัวช่วยเริ่มหมดความอดทนหลังจากผ่านไปเกือบ 2 ชั่วโมง)
...
อยู่ๆหนูก็นิ่งไปพักใหญ่ๆ ซึ่งพ่อก็งงๆว่าหนูนิ่งได้ไง
...
...
หนูว่ามีอีกวิธีนึงนะค่ะคุณพ่อ
ใบงานหนูเป็นกระดาษ A4 งั้นเราก็เอากระดาษ A4 ขาวๆอีกแผ่นมาทากาวปิดด้านหลังที่หนูทดเลขซิค่ะ
แป๊บเดียวก็เสร็จ ... คุณครูไม่ได้บอกซะหน่อยว่าใบงานมันต้องเป็นแผ่นเดียวนี่นา
...
" .... " พ่อ
...
...
ถึงจะเป็นเรื่องปกติเล็กๆสำหรับใครๆ
แต่
สำหรับพ่อ
สำหรับสิ่งที่หนูเป็น
และ ... สำหรับความพยายามวันแล้ววันเล่าของเราสามคน
... นี่คือความภูมิใจที่ยิ่งใหญ่ของพ่อ


และ ... นิทานเรื่องนี้สอนให้พ่อรู้ว่า
1. อย่าประเมินเด็ก ADHD ต่ำเกินไป
2. "เฟิร์นลูกพ่อทำได้เสมอ"


27 สิงหาคาม พ.ศ. 2552
พ่อ

ปล. ...
หนูรู้ไหมว่า ... ถ้าวิศวกรเกียรตินิยมอันดับหนึ่งคนนึงต้องแก้ปัญหาเดียวกับหนู เขาจะทำอย่างไร
พ่อว่าพ่อรู้นะ ... เขาก็คงนั่งลอก mind map ลงบนกระดาษ A4 แผ่นใหม่นะซิ

==> บทเรียนที่ 13 ของน้องเฟิร์น ... ความไม่ยุติธรรม

===> บทเรียนที่ 15 ของน้องเฟิร์น "แอ่งน้ำในโรงรถ"




 

Create Date : 28 สิงหาคม 2552    
Last Update : 8 สิงหาคม 2553 21:04:04 น.
Counter : 750 Pageviews.  

บทเรียนที่ 13 ของน้องเฟิร์น ... ความไม่ยุติธรรม

คืนวันที่ 13 เมษายน 2552
ในเวลาใกล้ 2 ทุ่ม ... หนูอายุ 9 ขวบกับ 2 เดือน


พ่อใกล้หลับแล้วล่ะ ...
แต่หนูกับน้องภัทร ยังวิ่งเล่นไล่ปาหมอนกันรอบเตียง เสียงดังลั่น
พ่อลุกขึ้นเรียกหนูสองคนมาตกลงอะไรบางอย่าง ...
"พ่อมีข้อตกลง 2 ข้อ ถ้าหนูจะวิ่งไล่ปาหมอนเล่นกัน
ข้อ 1 ถ้าทะเลาะกันร้องไห้ พ่อจะไม่ตัดสินให้ว่าใครผิด เพราะพ่อถือว่าสมัครใจเล่นด้วยกันเอง
ข้อ 2 ถ้าข้าวของเสียหาย พ่อจะทำโทษทั้งคู่ โดยไม่ถามว่าใครทำ เพราะพ่อจะถือว่าทำร่วมกัน"
เมื่อหนูสองคนรับปาก พ่อก็เอนหลังนอนต่อ ...

พ่อใกล้จะหลับ(รอบสอง)
... "ภัทรจะนอนตรงกลาง"
"พี่ก็จะนอนตรงกลาง ..." (เสียงดังขึ้น)
"ภัทรไม่ให้" (เสียงดังขึ้นอีก)
"ภัทรนอนตรงกลางหลายครั้งเลย พี่ไม่ค่อยได้นอนตรงกลางเลย ก็ได้ๆ ทำไมพี่ต้องยอมให้ภัทรทุกที ... (โฮ) คุณพ่อขา ......" (ตะโกน กรี๊ดร้อง)
...
หนูมาหาที่พึ่ง ... "พ่อ"
...
...
พ่อไม่พูดอะไร แต่ดึงหนูเข้ามากอด (เหมือนทุกครั้งที่หนูมาหา "ที่พึ่ง")
ในความมืด ... หนูหนุนไหล่พ่อ ...
ในความเงียบ ... เรานอนกอดกัน ... หน้าหนูทาบอยู่บนแก้มพ่อ
จากเสียงร้องไห้ดังลั่น กลายเป็นเสียงสะอื้น
จากเสียงสะอื้น กลายเป็นเสียงร้องไห้ ... สลับไปจนเกือบนิ่ง ...
พ่อไล้ผมหนูเบาๆอย่างรอคอยอะไรบางอย่าง ... ในความมืด ...

"เฟิร์น ... เฟิร์น ..."
"ขา"
"พ่อรักหนูมากนะ"
"ค่ะ"

ในเสียงสะอื้น ..."ทำไมพ่อไม่ช่วยหนูค่ะ ..."
"หนูรู้จักคำว่ายุติธรรมไหมค่ะ"
"รู้จักค่ะ"
"ตอนนี้หนูรู้สึกอย่างไรค่ะ"
"หนูเสียใจ มันไม่ยุติธรรมเลยนี่ค่ะ" ... สะอื้นต่อ ...
"พ่อเข้าใจหนูนะว่าหนูเสียใจ พ่อก็เสียใจ พ่อรู้ว่าจริงๆแล้วหนูได้นอนกลางน้อยกว่าน้องภัทร แต่หนูก็ยอมทุกครั้ง พ่อภูมิใจในตัวหนูมากๆ ที่หนูเสียสละให้น้อง จริงๆแล้ววันนี้พ่อก็ช่วยตัดสินให้หนูได้"
"ทำไมคุณพ่อไม่ช่วยหนู พ่อไม่รักหนู" ... ปล่อยโฮออกมาอีกพักนึง พ่อนอนกอดและไล้ผมหนูต่อ มองเพดานในความมืดรออย่างอดทน(อีกรอบ)
"พ่ออยากให้หนูฝึกความอดทน อดทนกับความไม่ยุติธรรม ไม่ทุกครั้งหรอกนะ ที่เราจะได้รับความยุติธรรม หนูจะต้องฝึกที่จะอดทน และอยู่กับมันอย่างมีความสุข"
"หนูทนไม่ไหว ... หนูไม่ทน หนูไม่ทน (โฮ) หนูไม่ทนอะไรอีกแล้ว (*) " ...
... หน้าหนูทาบอยู่บนแก้มพ่อ น้ำตาเราไหลรวมกัน... รอจนหนูนิ่ง(อีกรอบ)

"เฟิร์น ..."
"ขา"
"พ่อรักหนูนะจ๊ะ"
"ค่ะ"

"เฟิร์น ... พ่อรู้ว่าเฟิร์นลูกพ่อต้องอดทนได้ พ่อคงไม่อยู่ให้ความยุติธรรมกับหนูได้ตลอดไปหรอกนะ"
"พ่อจะไปไหน หนูไม่ให้พ่อไป หนูจะอยู่กับพ่อ (โฮ)"
"ไม่ใช่อย่างนั้นลูก พ่อหมายความว่าไปอีกนานๆไกลๆ ไม่ใช่ตอนนี้ ถึงตอนนั้นพ่อไม่ได้อยู่กับหนู ไม่ได้อยู่ให้ความยุติธรรมกับหนู แล้วถึงตอนนั้นถ้าหนูไม่ได้รับความยุติธรรม พ่อต้องการให้หนูอดทน และอยู่กับมันให้ได้ เรื่องนอนกลางในคืนนี้เป็นแค่เรื่องเล็กๆ พ่อต้องการให้หนูหัดอดทน และพ่อรู้ดีว่าหนูอดทนได้ เหมือนกับที่หนูฉีดวัคซีนน่ะ มันก็เจ็บบ้าง เป็นไข้บ้างนิดหน่อย แต่ต่อไปหนูจะแข็งแรงไงล่ะ หนูเข้าใจพ่อไหมค่ะ ..."
"ค่ะ ... หนูจะอดทน หนูจะพยายามอดทนให้มากๆเลย"
...
...
หนูกลิ้งไปมา ... ร้องไห้ ... สลับสะอื้น และมีเสียงลอดหมอนข้างออกมาเป็นพักๆ ..."ไม่ยุติธรรมนี่นา"
พ่อรู้ดีว่าหนูกำลังสับสน ครุ่นคิด จัดการกับอารมณ์และเหตุผล อะไรต่างๆนานาในหัวเล็กๆของหนู พร้อมกับความบทพร่องของสารเคมีในสมองบางอย่าง(**)จากดีเอ็นเอที่ได้รับจากพ่อ (พ่อขอโทษนะลูกรัก)
...
พ่อเข้าใจดีว่าหนูต้องการเวลา ...
....
...
..
.
"เฟิร์น ..." พ่อกระซิบ
"ขา"
"พ่อรักหนูนะจ๊ะ"
"ค่ะ"
"รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นไหม"
"ค่ะ"
"หนูทำได้แล้วใช่ไหม" ...
"ค่ะ"
"พ่อภูมิใจในตัวหนูมาก ... พ่อรักหนูมากนะ "
"หนูก็รักพ่อค่ะ"
"หลับฝันดีนะลูกรัก"
"ค่ะ"

====================================
(*) เด็ก ADHD จะมีความสามารถจัดการกับอารมณ์ และ เข้าใจความไม่ตรงไปตรงมา(อยุติธรรม)ได้ยาก เรื่องธรรมดาๆที่เด็กในวัยเดียวกัน เข้าใจและสงบสติอารมณ์ได้ในระยะสั้น แต่สำหรับเด็ก ADHD แล้ว จะใช้เวลานานกว่ามาก หรืออาจจะไม่เข้าใจและจัดการกับอารมณ์ตัวเองได้เลย ดังนั้นการฝึกฝน(อย่างอดทนและยาวนานกว่าเด็กปกติ)เป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้เด็กกลุ่มนี้มีความพร้อมที่จะเผชิญโลกแห่งความเป็นจริงได้อย่างมีความสุข(ตามอัตภาพ) โดยปราศจาก "พ่อ" และ "แม่" และยาขนานเอกคือการ "กอด" และการบอก "รัก" ให้บ่อยที่สุดเท่าที่โอกาสอำนวย...... (ประสบการณ์ส่วนตัว ...พ่อน้องเฟิร์นและน้องภัทร - "ข้อดีของการมีลูกเป็น ADHD")

(**) โดปามีน (dopamine) เมื่อร่างกายหลั่งสารโดปามีนออกมาจะส่งผลต่ออารมณ์ของบุคคลมีความตื่นตัว กระฉับกระเฉง มีสมาธิมากขึ้น ไวต่อสิ่งกระตุ้นต่างๆ รอบตัว ระดับโดปามีนในสมองสูงขึ้นจากอาหารจำพวกโปรตีนสูง ร่างกายสร้างสารโดปามีนขึ้นมาจากกรดอะมิโนชนิดที่มีชื่อว่าไทโรซีน โดยร่างกายได้จากอาหารประเภทโปรตีนสูง (มีคาร์โบไฮเดรตต่ำ) เช่น เนื้อสัตว์ต่างๆ ถั่วเหลือง อาหารทะเล ไข่ และนม จะช่วยให้สมองมีพลัง กระฉับกระเฉง และตื่นตัว (นพ.วรวุฒิ เจริญศิริ ศูนย์ข้อมูลสุขภาพกรุงเทพ )

==> บทเรียนที่ 12 ของน้องเฟิร์น ... เรื่องราวที่ไม่อาจเห็นหากเราเดินเร็วไป

==> เพื่อเธอคนนี้ ... ผู้หญิงที่เปลี่ยนผมไป ... ตลอดกาล .....




 

Create Date : 16 เมษายน 2552    
Last Update : 16 เมษายน 2552 15:30:28 น.
Counter : 987 Pageviews.  

บทเรียนที่ 12 ของน้องเฟิร์น ... เรื่องราวที่ไม่อาจเห็นหากเราเดินเร็วไป

4 เมษายน พ.ศ. 2552
10 โมงเช้ากว่าๆ ...
ระหว่างทางเดินไปขึ้นรถหน้าปากซอย เช้าวันหลังคืนฝนกระหน่ำกรุงเทพฯ

สายวันนี้ พ่อรับหน้าที่พาหนูไปโรงพยาบาล
เราจูงมือเดินกันไปสองคน ... เงียบๆ
พ่อเหลือบเห็นอะไรบางอย่างอยู่ริมทางเท้า
โดยไม่ต้องคิด ... พ่อถ่ายรูปมันเก็บเอาไว้ทันที


"เฟิร์น ... พ่อว่าเราหยุดดูอะไรกันหน่อยไหมจ๊ะ"
"ดูอะไรค่ะ"
"หนูว่าหนูเห็นอะไรล่ะจ๊ะ"


ถ้าใครเดินผ่านไปมาแถวนั้นจะเห็น ..
ชายผมบางวัยกลางคนกับลูกสาววัย 9 ขวบ นั่งยองๆข้างทาง ริมถนนเล็กๆ
กำลังดูอะไรกันอยู่ กำลังคุยอะไรกันอยู่
... ถ้าย่องเข้าไปใกล้ๆจะได้ยินอะไรประมาณว่า ...

"... ก้อนหิน ... กำแพง ... สีเขียว ... ใบไม้ ... เลื้อย ... นอน
น้ำ ... ตะไคร้ (พ่อเดาว่าหนูหมายถึง ตะไคร่) ... ท่อน้ำ ... เติบโต ... "


ถ้าแอบชำเลืองดู จะเห็นชายวัยกลางคนคนนั้น นั่งยองๆขยับแว่น ยิ้มอย่างอดทน
... ราวกับว่าจะรอคำสำคัญ (Key Word) บางคำจากปากเล็กๆของสาวน้อยที่เรียกเขาว่า "พ่อ"

" ... งอก ... ยาก ... ไม่ง่าย ... แฉะ ... เปียก ... พยายาม ..."

ใช่แล้วลูกรัก พ่ออยากจะชี้ให้หนูดู ... "ความพยายาม"
พยายามอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ...
ชีวิตนี้ของหนู ต้องไม่ยอมแพ้มันนะจ๊ะ ... ลูกรัก
ไม่ว่า "มัน" ที่ว่านั้นจะคือ ADHD, สังคมที่ไม่เข้าใจหนู หรือ อะไรก็ตาม

ในวันที่พ่อไม่สามารถอยู่กับหนูได้อีกต่อไป
หวังว่าหนูจะนึกถึงคำสอนของพ่อ เมื่อหนูเห็นมันอีกครั้ง
ขอบคุณ "คนบนฟ้า" ที่ส่งตัวอย่างดีๆให้พ่อเอามาสอนหนูทุกๆวัน

แล้วเราก็ลุกขึ้น
... จูงมือกัน และก้าวเดินต่อไป (อย่างเงียบๆ)

... แด่ลูกสาวของพ่อ
... แด่เธอ "ผู้ไม่แพ้"




===========================================

แด่เธอ ... ผู้หญิงคนหนึ่ง ... คนที่ผมตายแทนได้ (ไม่ว่าเธอจะต้องการหรือไม่ก็ตาม)

บทเรียนที่ 11 ของน้องเฟิร์น ... "กระดุมเม็ดที่หายไป"

บทเรียนเล็กๆของลูกผู้ชายตัวน้อย ... ตอน เมื่อพ่อติดอยู่ในห้องน้ำ

==> บทเรียนที่ 13 ของน้องเฟิร์น ... ความไม่ยุติธรรม

==> เพื่อเธอคนนี้ ... ผู้หญิงที่เปลี่ยนผมไป ... ตลอดกาล .....




 

Create Date : 04 เมษายน 2552    
Last Update : 16 เมษายน 2552 15:31:49 น.
Counter : 710 Pageviews.  

บทเรียนที่ 11 ของน้องเฟิร์น ... "กระดุมเม็ดที่หายไป"

ในวันที่แสนจะธรรมดาๆ วันที่ไม่มีอะไรน่าจดจำวันหนึ่ง ...

เหลือบไปดูบนผนัง ...
พ่อกำลังคิดว่าเข็มสั้นกำลังขยับหนีเลข 5 เร็วไปหน่อย
... เพราะหนูยังแต่งตัวเองไม่เสร็จ
... เหลือบขึ้นไปดูอีกที มันขยับไปจะเลยครึ่งทางแล้ว

พ่อนั่งรออยู่ที่โต๊ะพร้อมมื้อเช้าหอมฉุยฝีมือแม่หนู
คุณแม่หนูอยู่ในครัว น้องภัทรอ้อนลงมานอนต่อที่โซฟา

คุณพ่อขา ทำไมกระดุมหายไปเม็ดนึง ...

พ่อก้มลงดูที่เสื้อนักเรียนหนู ... อืม ... กระดุมหายไปเม็ดนึงจริงๆด้วย
พ่อรู้ว่ากระดุมหายไปไหน ...
ไม่มีอะไรที่หนูได้มาง่ายๆหรอกนะ
กระดุมเม็ดที่หายไปนี้ก็เหมือนกัน
แต่พ่ออยากให้หนูหามันให้พบด้วยตัวหนูเอง

สักพักหนึ่ง ...
หลังจากหนูหงุดหงิดที่พยายามติดกระดุม(ที่ไม่มี)กับรังดุมที่เหลือ
... หนูก็หากระดุมเม็ดที่หายไปเจอ
... หนูดีใจมาก ดีใจราวกับว่าหนูค้นพบอะไรสักอย่างที่ยิ่งใหญ่(ในสายตาหนู)

ลูกรัก ...
กระดุมเม็ดนี้ก็เหมือนอะไรอีกหลายๆปัญหาที่หนูจะต้องเจอในวันหน้า
การแก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาดไป จำเป็นต้องสาวกลับไปหาที่มาของมันเสมอ
การเริ่มต้นที่ "ผิด" (แล้วไม่ "แก้ไข" ระหว่างทาง) ไม่สามารถนำไปผลลัพท์ที่ "ถูก" ได้


หนูไม่สามารถจะแก้ไขปัญหาได้
... ถ้าไม่ไปแก้ที่ "ก้าวแรก" ที่หนูทำผิดไป...

... ถ้าไม่ไปแก้ที่ "กระดุมเม็ดแรก" ที่หนูลืม(ติด)ไป

หนูทำให้เช้าวันที่แสนธรรมดาๆ วันที่ไม่มีอะไรน่าจดจำ
... เป็นเช้าวันที่น่าจดจำที่สุดวันหนึ่งในชีวิตพ่อ

รักลูก ...
พ่อ
11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552

===========================

บทเรียนเล็กๆของลูกผู้ชาย(ตัวน้อยๆ)ของพ่อ ...

บทเรียนที่ 12 ของน้องเฟิร์น ... เรื่องราวที่ไม่อาจเห็นหากเราเดินเร็วไป

บทเรียนที่ 10 ของน้องเฟิร์น ... มือที่เปื้อนสีขาว




 

Create Date : 16 กุมภาพันธ์ 2552    
Last Update : 30 พฤษภาคม 2552 22:54:47 น.
Counter : 656 Pageviews.  

1  2  3  

Nong Fern Daddy
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 773 คน [?]




... Blog นี้ ...
แด่ ... แม่น้องเฟิร์นและน้องภัทร
เธอ..ผู้เปลี่ยนห้องที่มืดมิดให้สว่างไสวได้ด้วยรอยยิ้ม
เธอ..ผู้อยู่เบื้องหลังความเข้มแข็งและความสำเร็จทั้งมวล
... และ ...
เธอ ... ผู้เป็น "บ้าน" เพียงแห่งเดียวของผม

---------------------------------------------

หรือเพียง "ฝัน" ที่หาญท้าชะตาฟ้า ?

หรือจะเพียง "ศรัทธา" (ที่)ไร้ความหมาย ?

แม้จะเป็นแค่เพียง "ฝัน" จนวันตาย

แต่ผู้ชายคนนี้จะอยู่ข้างเธอ ... ตลอดไป ...

แด่ ... ลูกที่กล้าฝันของพ่อ

Friends' blogs
[Add Nong Fern Daddy's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.