ใครในห้อง?
“เฮ้อ – ”ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ยาวๆ“คอนโดในกรุงเทพมีแต่แพงๆทั้งนั้นเลยว่ะ” เขาบ่นกับตัวเองเบาๆเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ล้อเลื่อนแบบที่นิยมใช้กันในสำนักงานสายตามองไปที่จอคอมพิวเตอร์อย่างเหนื่อยหน่ายใจ

“แก จะหาคอนโดไปทำไมวะ – ไอ้บิ๊ก” ชายหนุ่มที่นั่งประจำคอมพิวเตอร์เครื่องถัดไปหันมาถามด้วยความสงสัยเมื่อบังเอิญได้ยินเสียงที่บิ๊กบ่นเมื่อซักครู่ พลางมองไปที่จอคอมพิวเตอร์ของบิ๊กบนจอแสดงรายการเว็บต่างๆ โดยในช่องค้นหามีคำว่า ‘คอนโด เช่าติดรถไฟฟ้า’

บิ๊กเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใจกลางเมืองกรุงเทพฯโดยปกติเขาจะนั่งรถประจำทางจากบ้านที่อยู่แถบชานเมืองแล้วต่อรถไฟฟ้ามาลงที่สถานีที่อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยส่วนขากลับก็ทำแบบเดิมคือนั่งรถไฟฟ้าแล้วไปต่อรถประจำทาง แต่พอขึ้นปีสาม งานที่เขาได้รับมอบหมายก็เพิ่มขึ้นอีกทั้งตารางเรียนที่แน่นเอี๊ยดยิ่งกว่ารถติดในเวลาเย็นทำให้เขารู้สึกว่ามันเหนื่อยเกินไปที่จะต้องเดินทางไป-กลับจากบ้านที่อยู่ห่างไกลแบบนี้เขาจึงขอแม่หาเช่าคอนโดที่สามารถเดินทางได้สะดวก(แม่เขาอนุญาตแต่ตั้งงบให้ไม่เกินเจ็ดพันต่อเดือนรวมค่าน้ำ-ค่าไฟ)

เมื่อเรียนเสร็จภาคเช้าและภาคบ่ายไม่มีเรียนต่อหลังจากที่ทานข้าวเสร็จเขาจึงชวนเพื่อนสนิท – ติ๊ก – ขึ้นมานั่งเล่นคอมในห้องสมุดของมหาวิทยาลัยส่วนตัวเขาก็ใช้อินเตอร์เน็ตค้นหาคอนโดที่ปล่อยให้เช่าในราคาที่อยู่ภายใต้วงเงินที่ได้รับมา

“ฉันว่าจะมาหาเช่าอยู่ใกล้ๆมหาลัยนี่แหละหรือไม่ก็เอาคอนโดที่อยู่ติดกับสถานีรถไฟฟ้าก็ได้ จะได้เดินทางสะดวก”ชายหนุ่มมองหน้าผู้ถาม “เดินทางไป-กลับจากบ้านมันเหนื่อยว่ะ”

“เออๆ เดี๋ยวฉันช่วยหา”ชายหนุ่มหันหน้ากลับไปประจำหน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องที่ตัวเองนั่งอยู่ “แล้วแกมีงบเท่าไรวะ”

“หกพัน – จะมีรึเปล่าวะ”

“ยากว่ะ คอนโดที่ติดรถไฟฟ้าส่วนใหญ่อย่างต่ำก็แปดพันแล้ว-แต่เดี๋ยวจะลองช่วยดูให้ไม่ต้องห่วง” ทั้งสองง่วนอยู่กับการค้นหาคอนโดให้เช่าในอินเตอร์เน็ตจนถึงเวลาบ่ายสามโมงจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน – บิ๊กยังไม่ได้คอนโดที่ต้องการ

กว่าบิ๊กจะกลับถึงบ้านก็เกือบหกโมงเย็นแล้วเนื่องจากช่วงเย็นรถที่สัญจรบนถนนมีจำนวนมากทำให้การเคลื่อนที่เป็นไปได้อย่างเชื่องช้าวันไหนที่บิ๊กมีเรียนภาคบ่ายด้วยเขาจะกลับถึงบ้านประมาณสองทุ่มและหากวันต่อมามีเรียนภาคเช้าอีกก็ต้องรีบออกจากบ้านตั้งแต่รุ่งสางเพื่อเลี่ยงการเข้าเรียนสายเนื่องจากรถติด

หลังจากที่บิ๊กทานข้าว และอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ กำลังจะนอนอ่านหนังสือเพื่อทบทวนวิชาที่อาจารย์สอนเมื่อช่วงเช้าโทรศัพท์มือถือเขาก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้า

“ว่าไง – ไอ้ติ๊ก”บิ๊กรับโทรศัพท์และกล่าวทักทายเชิงเป็นคำถามในตัว

“แกหาคอนโดได้รึยังวะ”

“ยังเลยว่ะ ว่าจะอ่านหนังสือก่อนพรุ่งนี้ค่อยหาก็ได้-พรุ่งนี้วันเสาร์”

“ฉันเจออยู่ที่อยู่ที่หนึ่ง เดือนละหกพันอยู่ใกล้สถานีเอกมัย ดูจากในรูปภายในห้องแล้ว ฉันว่าโอเคอยู่นะเดี๋ยวฉันจะส่งลิงค์ให้แกดูอีกทีทางเฟสบุ๊คนะ”

“โอเค ขอบใจมาก – เพื่อน”

“อืม ไม่เป็นไร คิดว่าไงก็โทรมาบอกด้วยแล้วกัน-แค่นี้แหละ”ฝั่งตรงข้ามกดวางสายไปก่อน เขาเดินไปเปิดสวิตซ์คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะที่มุมหนึ่งของห้องนอน

เขาเปิดลิงค์ที่ติ๊กส่งให้ขึ้นมา รายละเอียดแสดงชื่อ –ปรีชาคอนโด ห้องอยู่ชั้น7 ห้อง28/7 เขากดดูรูปที่แสดงภาพมุมต่างๆภายในห้อง – มันเป็นห้องเล็กๆ มีเตียงเดี่ยวขนาด 6ฟุตตั้งอยู่กลางห้องหัวเตียงชิดติดกับผนัง วางเป็นแนวขวางกับประตูมีระเบียงขนาดกว้างพอจะตั้งราวแขวนเสื้อได้อยู่ทางด้านซ้ายของเตียง(ฝั่งตรงข้ามเยื้องกับประตูทางเข้า)ซึ่งประตูระเบียงนั้นจะเป็นแบบบานเกร็ดกระจกใสเลื่อนเปิด-ปิดได้โดยมีจะผ้าม่านสีเขียวอ่อนคอยปกปิดมิให้ใครมองทะลุกระจกใสเข้ามาภายในห้องจากตึกอีกฝั่งหนึ่งถัดจากประตูระเบียงเป็นหน้าต่างบานเกร็ดและมุ้งลวดที่เลือนเปิด-ปิดได้และผ้าม่านสีเขียวเช่นเดียวกันด้านขวาของประตูทางเข้าเป็นห้องน้ำที่มีฝักบัวและเครื่องทำน้ำอุ่นที่สภาพยังใหม่อยู่ปลายเตียงด้านตรงข้ามมีโต๊ะเฟอร์นิเจอร์สำหรับตั้งโทรทัศน์ด้านขวามือของเตียง(ฝั่งประตูทางเข้า)เป็นโต๊ะสำหรับอ่านหนังสือพร้อมเก้าอี้ถัดไปเป็นตู้เสื้อผ้าวางอยู่ติดกัน

“แถวเอกมัยเหรอ – ” เขาบ่นพึมพำ “ถูกมากเลยนะเนี่ยโชคดีจริงๆ” พลางเลื่อนหน้าจอลงมาเพื่อดูเบอร์โทรศัพท์สำหรับติดต่อกับเจ้าของห้อง จากนั้นเหลือบมองเวลาที่แสดงไว้ที่มุมหนึ่งของหน้าจอ

“เพิ่งจะทุ่มครึ่ง ยังโทรได้อยู่” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ

เสียงสัญญาณดังอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมีคนรับสาย

“สวัสดีค่า” เสียงผู้หญิงกล่าวเอ่ยทักทายขึ้นก่อนน้ำเสียงฟังดูร่าเริงและเป็นมิตร

“เอ่อ-” บิ๊กชะงักเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ“คุณวรรณิภาใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่า ว่าไงคะ” อีกฝ่ายตอบรับ ฟังจากน้ำเสียง น่าจะเป็นหญิงวัยกลางคนอายุราวสามสิบกว่าๆ ไม่เกินสี่สิบ

“ผมเห็นคุณลงประกาศ ให้เช่าคอนโดในอินเตอร์เน็ตน่ะครับ –ผมสนใจ ”

“อ๋อ..ค่ะ – ไม่ทราบว่าประกาศที่คุณกำลังดูอยู่ตอนนี้เป็นคอนโดแถวไหนเหรอคะ”หล่อนถาม คาดว่าหล่อนคงซื้อคอนโดไว้ให้เช่าหลายที่

“เอกมัยครับ – ” เขาตอบ “ปรีชาคอนโด”

“ค่ะ ค่าเช่าหกพันบาทต่อเดือนนะคะ ค่าน้ำ/ค่าไฟจ่ายที่การไฟฟ้าได้เลยมัดจำล่วงหน้าสามเดือน ห้องมีเครื่องปรับอากาศ และเครื่องทำน้ำอุ่นให้ส่วนโทรทัศน์ต้องเอามาเองนะคะ ด้านล่างมีที่จอดรถ และมียามเฝ้าตลอด”หล่อนอธิบายรายละเอียด “สนใจเข้ามาดูห้องก่อนไหมคะ”

“ครับ – เอาเป็นพรุ่งนี้ได้ไหมครับ” บิ๊กเสนอ เนื่องจากวันพรุ่งนี้เขาไม่มีเรียน

“ได้ค่ะ เอาเป็นบ่ายโมง – สะดวกไหมคะ”

“ครับ”

“ตกลงค่ะ สรุปเป็นพรุ่งนี้เวลาบ่ายโมงที่ด้านล่างตึกนะคะ”หล่อนย้ำ “ต้องการสอบถามอะไรเพิ่มเติมไหมคะ”

“ไม่ครับ”

“ถ้างั้นขออนุญาตวางสายนะคะ – สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ” หล่อนกดวางสายไปทันทีที่เขาพูดจบ

หลังจากที่เข้าไปดูห้องตามที่นัดไว้ ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกแปลกๆกับบรรยากาศภายในห้องนั้นก็ตาม เขารู้สึกอึดอัดหายใจไม่ทั่วท้อง อย่างกับว่าห้องนี้มีคลื่นพลังงานที่ไม่ดีสถิตอยู่ แต่สุดท้ายเขาก็ตอบตกลงจะย้ายเข้ามาอยู่ช่วงต้นเดือนถัดไปพร้อมกับทำสัญญาโดยจ่ายค่ามัดจำล่วงหน้าสามเดือน– เป็นเงินทั้งหมดหนึ่งหมื่นแปดพันบาท

ของที่เขาเอามานั้น มีเพียงแค่เสื้อผ้า หนังสือเรียนและโน้ตบุ๊คที่พึ่งซื้อมาใหม่เท่านั้น เพราะเขาไม่อยากให้ห้องรกเกินไปนัก หลังจากที่แม่เขาซึ่งช่วยขับรถขนของมาส่งกลับไปแล้ว– เขารู้สึกเพลียมากจึงนอนหลับไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่าขณะที่เขาหลับอยู่นั้นมีใครบางคนยืนมองเขาจากหน้าประตูภายในห้องของเขาเอง– ห้องปิดไฟมืดทึบ ผู้หญิงผมยาว บางส่วนของผมปกปิดใบหน้า สวมชุดคลุมนอนสีขาวยาวถึงหัวเข่าใบหน้าซีดเซียวราวกลับไม่เคยมีเลือดมาหล่อเลี้ยงดวงตากลมโตเพ่งมองไปยังร่างบนที่นอนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เธอค่อยๆก้าวเท้าเดินไปทีละข้างในความมืดเธอเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องช้าๆในขณะที่เขานอนหลับอยู่บนเตียง

เขาลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดพร้อมอาการสะลึมสะลือ สายตาเหลือบมองไปทางประตูห้องน้ำ– ผู้หญิงผมยาวในชุดสีชาวยืนหันหลังให้ เธอยืนนิ่งไม่ไหวติงในความมืดเขายกมือขึ้นลูบหน้า ไม่แน่ใจภาพที่เห็น

“สงสัยตาฝาด” เขาหยิบโทรศัพท์มือขึ้นกดดูเวลา “สามทุ่มแล้วเหรอเนี่ย”เขาลุกขึ้นเตรียมบทเรียนที่จะมีขึ้นในวันถัดไป

หลังเลิกเรียนภาคบ่ายเขาซื้อข้าวกล่องกลับมาทานที่ห้อง –ในขณะที่เขาทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งแว่วมาจากทางด้านหลังของเขา “ขอกินด้วยคนสิ”เขาหันหลังขวับในทันใด แต่ปรากฏว่าภายในห้องนั้นว่างเปล่า – ไม่มีใครเลย

“เสียงใครวะ” เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง รู้สึกกลัวเล็กน้อยบรรยากาศเย็นเฉียบจนน่าขนลุกเขาหยิบรีโมตเครื่องปรับอากาศเพื่อปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้น แต่เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นความเย็นที่แปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูกพอตกดึกเขาก็เปิดหนังสือทบทวนบทเรียนเหมือนที่เคยทำจนเคยชิน

ปัง! ปัง!ปัง!

จู่ๆเสียงใครบางคนมาเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นสามครั้งซึ่งมันฟังดูคล้ายจะเป็นเสียงทุบมากกว่า – เขาหันไปมองนึกสงสัยว่าใครมาเคาะประตูแต่ยังไม่ได้ลุกไปเปิดในทันที ทว่าไม่มีเสียงเคาะใดๆดังขึ้นอีกคงเป็นพวกเกรียนมาเคาะห้องคนอื่นเล่นแล้วก็วิ่งหนีไป เขาไม่สนใจ หันกลับไปตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือต่อ

กึงๆๆๆๆ!!!!

เสียงของบานประตูที่ถูกเขย่าอย่างรุนแรงเหมือนมีใครจับลูกบิดอีกฝั่งหนึ่งไว้แล้วพยายามจะเปิดเข้ามา

“เฮ้ย – ใครวะ” บิ๊กตะโกน แต่ประตูห้องของเขายังถูกเขย่าไม่ยอมหยุดเขาตัดสินใจเดินไปดู แต่เมื่อเขาเดินไปถึงหน้าประตู มันก็หยุดไปเสียเฉยๆเขาเปิดประตูชะโงกออกไปดูบริเวณทางเดิน แต่ปรากฏว่าไม่มีใครเลย – ขณะนั้นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนอยู่บนเก้าอี้ที่เขาอ่านหนังสือเมื่อซักครู่สายตาจ้องมองยังแผ่นหลังของเขาที่กำลังหงุดหงิดกับการมองหาใครซักคนที่มาแกล้งเขย่าประตู โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวการนั้น – มายืนอยู่ในห้องของเขาแล้ว

“อะไรวะ” เขาเริ่มหงุดหงิด เพราะคิดว่าคงมีใครมาแกล้ง“ถ้าจับได้นะ – จะตบให้กะบาลลั่นเลย” ทันใดนั้นเองเสียงเขย่าประตูก็ดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้มันดังมาจากในห้องของเขาเอง เขาหันหลังกลับเข้ามาภายในห้องด้วยความตกใจ จ้องมองประตูห้องน้ำที่กำลังสั่นอย่างรุนแรงเหมือนมีใครเขย่ามันอยู่จากด้านในใบหน้าของบิ๊กซีดเผือด เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงผ่านแก้มลงไปที่ปลายคางแม้ว่าบรรยากาศภายในห้องเย็นจนน่าขนลุกก็ตาม

ทันใดนั้นเองประตูที่กำลังสั่นอยู่นั้นก็กระชากเปิดออกอย่างรุนแรงประตูกระแทกกับผนังห้องน้ำด้านในแล้วเด้งกลับมาปิดไว้อย่างเดิม บิ๊กขาอ่อนนั่งทรุดลงไปในทันทีที่เห็นเหตุการณ์เมื่อซักครู่ปากเขาอ้าค้างเหมือนพยายามจะร้องออกมาแต่เหมือนเสียงมันจุกอยู่ในลำคอทำให้เขาร้องไม่ออกประตูห้องที่เขาเปิดทิ้งไว้กระแทกปิดดัง ปัง!เขาสะดุ้งโหยง ตัวสั่นเทา เขาไม่รู้ควรจะทำอย่างไร สติเขาเตลิดหายไปหมดแล้วทำได้เพียงแต่นั่งอยู่ตรงนั้น แล้วไฟในห้องก็ดับลงปล่อยทุกอย่างในห้องนั้นตกอยู่ในความมืดมิดและความเงียบ หัวใจเขาเต้นรัวจังหวะของลมหายใจเข้า-ออกถี่ขึ้น เขาหันมองสำรวจรอบๆห้องด้วยอาการหวาดผวาเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุการณ์ที่เขากำลังประสบอยู่มันคืออะไรรู้แค่เพียงว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติ ต้องมีอะไรซักอย่างในห้องนี้ บางอย่างที่น่ากลัวจนเขาไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้เขาไม่เคยเจอเรื่องลึกลับเช่นนี้มาก่อน(แต่ตอนนี้เขาได้เจอแล้ว!)

ในขณะที่เขากวาดสายตาไปรอบๆห้องนั้นเองสายตาเขาก็ต้องสะดุดชะงักกับบางอย่างเหนือเตียงนอนขึ้นไปบางอย่างในความมืดที่คล้ายกับร่างของมนุษย์ในชุดคลุมสีขาวเป็นชุดคลุมนอนของผู้หญิง ใช่แล้ว! สิ่งที่เขาเห็นอยู่ในขณะนี้คือร่างของหญิงสาวคอพับลงไร้เรี่ยวแรงเช่นเดียวกับแขนและขา เชือกเส้นโตโผล่ออกมาจากเพดานห้องทั้งๆที่ไม่มีขื่อคานให้ผูกมัดเส้นเชือกนั้นคล้ายว่ากำลังคล้องคอของหญิงสาวไว้ ให้ลอยอยู่เหนือเตียงนอนของเขาร่างของเธอลอยกวัดแกว่งไปมาไร้แรงต่อต้าน ลมหายใจของเขาแทบจะหยุดชะงัก ในทันที ความรู้สึกอึดอัดในอกพุ่งพรวดจนแทบอยากจะอ้วกออกมากางเกงขาสามส่วนที่เขาสวมใส่อยู่เปียกแฉะไปด้วยน้ำปัสสาวะที่เผลอปล่อยออกมาด้วยความกลัว– แล้วร่างนั้นก็เริ่มชักกระตุกเบาๆ และเริ่มรุนแรงขึ้น แล้วก็หยุดลงศีรษะเธอเงยขึ้นจากที่เคยก้มลงไร้เรี่ยวแรงดวงตามองลอดผ่านเส้นผมที่แผ่สยายบนใบหน้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

“มึงต้องออกไปจากที่นี่!”เธอตะคอกเสียงดังรู้สึกได้ถึงความอาฆาตในน้ำเสียงนั้น – ทันทีที่สิ้นสุดเสียงนั้นสติสัมปชัญญะของเขาก็ดับวูบลง–

แสงอาทิตย์ส่องทะลุผ่านม่านสีเขียวเข้ามาทางหน้าต่างความมืดมิดก่อนหน้าอันตรธานหายไปสิ้นแล้ว แสงแห่งดวงตะวันกลับมาเป็นผู้กุมอำนาจเหนือรัตติกาลอีกครั้งร่างที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นห้องมาตลอดคืนเริ่มมีปฏิกิริยา – เขาลืมตาตื่น สายตามองจ้องตรงขึ้นไปยังเพดานห้องสีขาวโพลนเคล้าด้วยความมึนงงพลันนึกขึ้นได้ถึงเหตุการณ์ในราตรีผ่านมา เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงรีบลุกขึ้นวิ่งออกจากห้องไปในทันที

เสียงโทรศัพท์ของหล่อนดังขึ้น

“สวัสดีค่า”หล่อนกดรับและกล่าวทักทาย

“คุณวรรณิภา – ใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ – มีอะไรรึเปล่าคะ”

“หนูเห็นประกาศคอนโดให้เช่าของคุณน่ะค่ะ”




Create Date : 02 ตุลาคม 2558
Last Update : 2 ตุลาคม 2558 21:22:40 น.
Counter : 271 Pageviews.

1 comments
  
น่ากลัววววว
โดย: หางเต่า วันที่: 15 ตุลาคม 2558 เวลา:12:14:29 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

สมาชิกหมายเลข 891832
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]