All Blog
“ยออุน โดดเดี่ยวไร้เทียมทาน” (ฟิค Warrior Baek Dong Soo) ตอนที่11
“ยออุน โดดเดี่ยวไร้เทียมทาน”         ตอนที่11


“แผลที่ใบหน้าของท่าน    เปลี่ยนไปนะเจ้าคะ ไม่ใช่แผลเป็นที่ติดตัวนายท่านมาห้าปี แต่กลายเป็นรอยแผลใหม่ขึ้นมา ราวกับว่านายท่านกรีดใบหน้าของตนเองอีกครั้งนึงอย่างนั้นแหละ แถมเพิ่มเป็นสามรอยด้วย เกิดอะไรขึ้นรึเจ้าคะ” กูฮยางถามยออุน หลังจากที่หญิงสาวเข้ามารายงานสถานการณ์ที่บ้านซาโม

“อา....... ไม่รอดพ้นสายตาเหยี่ยวของเจ้าจริงๆด้วย ข้าถูกคนอื่นกรีดใบหน้ามาน่ะ”

“ใครกันเจ้าคะ ใครที่มีฝีมือสูงส่งถึงกับทำร้ายนายท่านได้”

“เค้าไม่ได้ทำร้ายข้า แต่ข้าเต็มใจให้เค้ากรีดเอง”

“ผู้ที่บังอาจกรีดใบหน้าท่าน ไม่สิ ผู้ที่นายท่านให้เค้ากรีดแผลที่ใบหน้า ใช่.... ท่านผู้นั้นรึเปล่าเจ้าคะ”

“อา.......คนๆนั้นนั่นแหละ เพราะถ้าไม่ทำอย่างนี้ ข้าคงจะถูกพิษตาย หรือใบหน้าเสียโฉมยิ่งกว่านี้ไปแล้ว” ยออุนพูดไปด้วยรอยยิ้ม แต่แก้มเริ่มแดงเรื่อๆด้วยความเขินเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น

“แต่ว่า..............ทำไมนายท่านถึงได้ถูกพิษ หรือว่า จะเป็น พิษจันทราอาดูณหรือเจ้าคะ....เป็นไปไม่ได้....ก็......”

“แต่มันเป็นไปแล้วกูฮยาง.......... ข้าไม่อยากโกหกเจ้า แต่ก็จะไม่เล่าให้เจ้าฟัง เจ้ารู้เรื่องพิษจันทราอาดูรเป็นอย่างดี คงจะเดาออกว่า คืนนั้น เกิดอะไรขึ้น แต่เจ้าต้องจำไว้ นี่เป็นความลับของข้า ห้ามเจ้าเปิดเผยอย่างเด็ดขาด”

“เจ้าค่ะ.......... นายท่าน” กูฮยางรับปาก ด้วยสีหน้าไม่เชื่อหูตนเอง ว่าเรื่องบางอย่างจะเป็นไปได้

“พวกนั้น เป็นยังไงบ้าง ผ่านไปสองคืนแล้ว ยังเศร้ากันอยู่มั้ย”

“เจ้าค่ะ แล้วจากนี้ไป นายท่านจะทำอย่างไรต่อเจ้าคะ”

“เอาจดหมายนี่ไปให้โชริบ เจ้านั่นจะเข้าใจทุกอย่างเอง แล้วเจ้าช่วยปล่อยข่าวให้ด้วย ว่ามีหมอคนนึง เอาแต่นั่งดื่มเหล้าราวกะคนบ้า ข้าต้องการให้เป็นที่สนใจมากๆ พวกฮงซังบอมจะได้หลงเชื่อสนิทใจ ว่าข้าไม่ได้แหกตาพวกมัน”

“แล้วเรื่ององค์ชายอึนจอนล่ะเจ้าคะ จะจัดการยังไง”

“ข้า จะให้องค์ชายน้อยมาเป็นพยานเรื่องลอบปลงพระชนม์ให้เอง ไม่ต้องห่วง สองวันนี้ ข้าแอบดูเจ้าหนุ่มนั่นอยู่ ท่าทางไม่ได้อยากเป็นพระราชานักหรอก ข้าดูออก ว่าเค้าถูกบีบจากพระสนมปาร์คและฮงซังบอมให้ร่วมมือ ไว้ข้าจะเกลี้ยกล่อมเค้าเอง ถ้าเบี้ยสำคัญตัวนี้อยู่ในมือเรา พวกเราจะเล่นงานฮงซังบอมได้แน่นอน”

“เจ้าค่ะ...........”

...

..

“มันตายแล้ว มันตายแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุด มันก็ตายซะได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ฮงพงอันหัวเราะสะใจ

“มีคนเห็น..... เจ้าหมอลีพยองอันคนนั้น .... ไม่สิ.... ข้าสืบมาแน่ชัดแล้ว มันคืออดีตชอนจู ชื่อยออุน แต่ถึงยังไง มันก็ไร้พิษสงไปแล้วขอรับ” ฮงซังบอมบอกกับฮงพงอัน

“เพราะอะไร” ฮงพงอัน ถามฮงซังบอม

“ตอนนี้.... มันกลายเป็นคนเสียสติไปแล้วขอรับ มีคนเห็นมัน เอาแต่นั่งดื่มเหล้าอยู่ที่นอกเมืองหลวง แล้วมันก็เอาแต่ หัวเราะไปที ร้องไห้ไปที พูดง่ายๆ เป็นบ้าไปแล้วขอรับ หนามยอกอกเรา เป็นบ้าไปแล้ว”

“มันคงจะเสียใจ ที่มันช่วยเพื่อนของมันไม่ได้ หมดเพ็กทงซูกับยออุนไปแล้ว ข้าอยากรู้นัก ว่าเจ้าฮงกุกยงนั่น จะช่วยชีวิตฝ่าบาทได้ยังไง ฮ่าฮ่า ฮ่า แต่อย่าชะล่าใจไป ต้องคอยตามดูมันให้ดี เจ้านี่เคยลับลวงพราง เล่นงานฮงแทจูสำเร็จมาแล้ว เจ้าอย่าประมาทมันอย่างที่เจ้านั่นเคยล่ะ เข้าใจมั้ย ซังบอม แล้วงานนี้ เพื่อรักษาฐานะของพระพันปี ข้าจะไม่ออกหน้าเอง หากมีอะไรผิดพลาด เจ้า.............ตายสถานเดียว”

“ขอรับ......ท่านลุง”

...

..

ชายหนุ่มผมยาว ใบหน้ามีแผลเป็นสามแผล นั่งดื่มเหล้าอยู่ที่ร้านเล็กๆนอกเมือง ดื่มตั้งแต่เช้า.....จนถึงค่ำ ก็ไม่ยอมเลิกดื่ม เขาเติมเหล้าลงไปในถ้วยใบเล็กๆ แล้วก็กระดกเข้าปากอย่างรวดเร็ว นั่งร้องไห้มองถ้วยเหล้าสักพัก แล้วก็เติมเหล้าลงไปในถ้วยอีก มองเหล้าที่อยู่ในถ้วย แล้วก็กระดกลงคอไปพลาง หัวเราะไปพลาง เป็นอย่างนี้มาสามวันแล้ว แม้เจ้าของร้านจะอึดอัดกับลูกค้ารายนี้อยู่บ้าง แต่ชายหนุ่มก็จ่ายเงินอย่างมือเติบ แถมเลี้ยงเหล้าแขกในร้านทุกวัน จนชาวบ้านแถวนั้นชินตาอย่างรวดเร็ว และไม่ว่าอะไร ตราบเท่าที่ได้กินเหล้าฟรีๆ

“สามวันแล้วนะขอรับ......... ท่านหมอลี........ ท่านจะทำร้ายตนเองไปอีกนานเท่าไหร่” คิมกงดูถามชายหนุ่มคนนั้น

“ข้า.... ดื่ม เพราะข้าคิดถึงเจ้านั่น...... ข้าคิดถึงเค้าเมื่อไหร่ ข้าก็เติมเหล้าลงไปในถ้วย แล้วดื่มมันลงคอไป ถ้าข้ายังคิดถึงเค้าต่อ ข้าก็เทเหล้าลงไปอีก แล้วดื่มมันเพิ่มเข้าไปอีก”

“แต่มันเสียสุขภาพนะขอรับท่านหมอ.... ท่านก็รู้ว่า.....”

“ให้ข้าเมาจนตายไปเลยสิดี จะได้ไม่ต้องทนทรมานเพราะคิดถึงเค้าอีก......... ข้าเป็นหมอ แต่รักษาคนไข้ไม่ได้ ข้าปล่อยให้เค้าตายต่อหน้าข้า แล้วข้าจะเป็นหมอไปทำไม ขนาดเพื่อนรัก ข้ายังช่วยชีวิตเค้าไม่ได้ เพื่อนที่ไม่เอาไหนอย่างข้า ตายไปซะยังดีกว่า” ชายที่ถูกเรียกว่าท่านหมอ ยังคงเทเหล้าดื่มต่อไป

“ท่านหมอลี..........ท่านหมอ” จิตรกรหนุ่มถึงจะเป็นห่วง แต่ก็เลิกห้าม และเริ่มวาดรูปสภาพการณ์ตามที่เห็นออกมา และแอบชำเลืองผู้ชายท่าทางแปลกๆสองคนที่ทำลับๆล่อๆเฝ้าสังเกตยออุนมาตลอดสามวัน พลางแอบอมยิ้ม

...

..

กลางดึก ในคืนก่อนวันประกอบพิธีราชาภิเษก

ฮงกุกยงแอบเตรียมการอย่างลับๆ ตามราชโองการลับของพระเจ้าจองโจ ธูปเทียนที่เอามาใช้ในพิธีฉลองราชาภิเษก ที่เตรียมไว้โดยขุนนางฝ่ายพิธีการ ซึ่งฮงกุกยงสืบได้ว่าเป็นคนของฮงซังบอม ถูกพวกของเขาเปลี่ยนเสียใหม่ เป็นชนิดที่เหมือนกัน แล้วแอบนำไปทดสอบยาพิษ และพบพิษยาสลบจริงๆด้วย ดอกไม้ที่ประดับในงาน ถูกพวกซังกักลอบเข้ามาฉีดน้ำปรุงชนิดพิเศษ ที่กูฮยางช่วยปรุงให้ ทำให้ดอกไม้นั้น ไม่สามารถปล่อยกลิ่นที่มีพิษได้

จางมี ปลอมตัวเป็นซังกุงห้องเครื่อง เพื่อควบคุมเรื่องอาหาร เจ้าหล่อนและมิโซ ตรวจสอบเครื่องเสวยและน้ำดื่มทุกชนิดอย่างระมัดระวัง แล้วแอบเปลี่ยนเป็นยาสลบอย่างอ่อน ให้สามารถฟื้นได้รวดเร็ว ไว้ตบตาฝ่ายศัตรู ส่วนพวกฮวางจินกิ อาศัยความเป็นนายช่างมาดูแลเครื่องเรือน และเช็ดคราบน้ำมันทาไม้ที่คนของฮงซังบอมแอบมาทาไว้จนหมด

“เท่านี้.............โอกาสที่คนพวกนั้นจะวางยาพิษ ก็ลดลงแล้ว” ซาโมที่ปลอมตัวเป็นทหารบอกโชริบ ระหว่างที่โชริบ ฮวางจินกิ และซาโมเดินปรึกษากัน

“อย่าเพิ่งวางใจครับ ฝ่ายโน้นมีเจ้าแห่งพิษน้อยอยู่ด้วย ถ้าแผนแรกพลาด พวกมันอาจจะใช้แผนอื่นๆอีก”

“แล้วในบริเวณพระตำหนักล่ะ เจ้าเตรียมการไว้รึยัง”

“ขอรับ.................. ข้ากับจินกิ ช่วยกันวางค่ายกลและซ่อนอาวุธลับไว้มากมาย นึกไม่ถึง ว่าความรู้ด้านงานช่างและอาวุธของข้า จะได้เอามาใช้อีกครั้งนึง”

“ช่ายยยย..... พูดแล้ว นึกถึงเจ้าเมื่อตอนเป็นไอ้เด็กแว่นเลย เครื่องมือโลหะที่เจ้าทำ ดีๆทั้งนั้น”

“ข้าปรับปรุงเกราะอ่อนให้เบาและทนทานขึ้นด้วยขอรับ ฝ่าบาทกำลังทรงลองอยู่ด้านใน”

“ต่อให้เป็นอาวุธลับของหวีซันเหย หรือเข็มของถังชุน ก็คงไม่ทะลุเสื้อเกราะของเจ้าใช่มั้ย” จินกิถาม

“ถ้าเป็นของยูไลแปดกรหรือพวกซามูไร ข้าไม่ห่วงขอรับ แต่เข็มเงินจากปืนยิงเข็มอันนั้น ความแรงของมัน สูสีกับวิชาของอุน แล้วอุนเคยซัดเข็มทะลุดาบมาแล้ว ข้าก็เลยเกรงว่า.....”

“อย่างน้อยก็คงไม่เข้าถึงเนื้อเต็มๆหรอกน่า ถ้าเข้าไม่ลึก กินยาของอุนแล้วก็หายได้ วางใจเถอะ”

“พวกฮงซังบอมยังสืบไม่รู้แผนของอุนใช่มั้ยขอรับ” โชริบถามฮวางจินกิ

“อา..... พวกนั้นสะกดรอยอุนอยู่ทุกวัน แต่เจ้านั่นก็เล่นละครได้แนบเนียนมาก ไม่ต้องห่วงนะ พรุ่งนี้ อุนจะแอบเข้าวังมาอารักขาฝ่าบาทแน่นอน พวกสามมัจจุราชที่จะลอบปลงพระชนม์ในพระตำหนัก เป็นหน้าที่ของพวกเจ้า และก็จินจู ส่วนพวกซามูไร ข้ากับซาโมจะจัดการเอง ถึงเจ้าละอ่อนมัตสึโมโต้จะร้ายกาจมาก แต่ถ้าแค่ถ่วงเวลาล่ะก็ พอไหว รออุนจัดการถังชุนได้ก่อน แล้วเค้าจะมาช่วยพวกเราเอง”

“หลายวันมานี้ ทั้งเจ้าคิมกงดูกับอุน ต้องคอยเล่นละครแหกตาพวกนั้น กินเหล้าร่ำสุราทุกวัน ไม่เมาบ้างเลยรึยังไง ขนาดผีขี้เมาอย่างข้ากับจินกิ ยังทำไม่ได้เลย”

“วิชาแพทย์ของเจ้านั่น สามารถปรุงยาล้างเมาได้ซะด้วย อีกหน่อย โชซอนคงไม่มีผีขี้เมาแล้วล่ะ มัตสึโมโต้นั่น ฝีมือล้ำเลิศ และอำมหิตนัก ยังมีชองฮึงมุนอีก ถึงพวกท่านจะเก๋าประสบการณ์กว่า แต่มันลงมือรวดเร็ว ข้าเกรงว่าพวกท่านอาจจะเสียทีพวกมันซะก่อนสิขอรับ”

“เหหห........ ไม่ต้องกังวลน่า พวกเราน่ะ จะล่อมันไปให้ห่างจากตำหนักใหญ่ จะได้ไปรวมกับพวกสามมัจจุราชไม่ได้ แล้วถ้าสู้ไม่ได้.... อย่างมากก็หนี... ห่วงก็แต่พวกเจ้าสี่คนนั่นแหละ อารักขาใกล้ชิด ถึงเสียทีก็หนีไม่ได้ ดาบสามสหายของพวกซังกัก แทยง และยงกอล แม้จะร้ายกาจกว่าตอนที่แพ้คเยนโจเมื่อสองปีก่อนมาก แต่ดาบปลิดวิญญาณรวดเร็วเหลือเกิน ถ้ากักน้องมันสองคนไว้ในห้องพิเศษที่เจ้าออกแบบนั่นไม่ได้ พวกเจ้า อาจจะตายกันหมด” ซาโมห่วงใยพวกหลานๆ

“ไม่ต้องห่วงขอรับ พวกนั้นยังไม่รู้ ว่าเรายังมีอาวุธลับที่ร้ายกาจซ่อนอยู่อีกหนึ่ง”

“นั่นสินะ.......... พักผ่อนเอาแรงเถอะ พรุ่งนี้คงต้องเหนื่อยแต่เช้า” ซาโมพาจินกิไปนอนในห้องพักองครักษ์คนสนิทของพวกซังกัก ขณะที่ฮงกุกยงกลับห้องของตน

...

..

พิธีฉลองราชาภิเษก

พระเจ้าจองโจทำพิธีสักการะฟ้าดิน พิธีบูชาบรรพชน ทรงเคารพป้ายพระนามพระบิดาโดยไม่ใส่ใจสายพระเนตรของพระหมื่นปีจองชุนที่มองมาอย่างขุ่นเคืองใจ ขณะที่พระพันปีเฮคยองดูจะปลาบปลื้มพระโอรสยิ่งนัก พระสนมปาร์คที่นั่งข้างๆมองพระเจ้าจองโจอย่างกับจะกินเลือดเนื้อ และมองตำแหน่งที่นั่งของพระพันปีอย่างอิจฉาริษยา ก่อนจะเหลียวมองอึนจอนกุน ลูกชายของตนอนุชาต่างพระมารดาของพระราชา พลางคิดในใจว่า วันนี้แหละ ที่ลูกชายนางจะได้ครองบัลลังก์ และนางจะแทนที่ตำแหน่งพระพันปีซะเอง ส่วนองค์ชายอึนจอนนั้น ออกจะประหม่าเล็กน้อย และเป็นกังวลทุกครั้งที่เห็นพระเชษฐาเสวยพระกระยาหาร เพราะรู้ดีว่า จะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น ขณะที่พระเจ้าจองโจ ก็ทรงมองมาที่พระอนุชาองค์นี้อย่างเมตตา

พิธีการดำเนินไปอย่างปกติดี ฮงกุกยงแอบสังเกตเห็นพวกขุนนางฝ่ายใต้เท้าฮงพงอันจำนวนหนึ่ง ลนลานผิดปกติ ด้วยความช่วยเหลือจากกลุ่มมูยองเก ลูกน้องของยออุน ตอนนี้ เขามีรายชื่อผู้ร่วมก่อการอยู่ในมือแล้ว และชื่อต้นของบัญชีก็คือ ฮงซังบอมนั่นเอง

หลังเวลาเที่ยงไม่นาน เหล่าขุนนางมหาดเล็ก นางกำนัล ตลอดจนพวกองครักษ์บางส่วน เริ่มล้มพับลงไปทีละคน คงเหลือแต่พระเจ้าจองโจและองครักษ์ใกล้ชิด รวมถึงพรรคพวกองครักษ์จำนวนหนึ่ง ที่เป็นคนของฮงซังบอมเอง

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมทุกคนถึง..........”

“อาหารมีพิษ มีคนลอบวางยาพิษ อารักขาฝ่าบาทเร็วเข้า”

“ตามหมอหลวงเร็ว เป็นไรกันไปหมด ทำไมเหลือกันอยู่แค่นี้เนี่ย”

เสียงเอะอะโวยวายโกลาหลดังระงมไปทั่วบริเวณพิธี

“ฝ่าบาท เชิญเสด็จกลับตำหนักก่อนพะย่ะค่ะ” ซังกักทูลเชิญเสด็จ

“เสด็จแม่ข้าล่ะ..............ทรงปลอดภัยดีมั้ย”

“ไม่ต้องหาวงพะย่ะค่ะ ใต้เท้าฮงกุกยง จะดูแลพระนางเองพะย่ะค่ะ........... รีบเสด็จกลับตำหนักก่อนเถอะพะย่ะค่ะ” พระเจ้าจองโจทำตาม เสด็จกลับตำหนักพร้อมด้วยองครักษ์ทั้งสาม มีฮงกุกยงคอยตรวจดูความเรียบร้อยในพิธี

“เสด็จกลับตำหนักแล้ว พวกเจ้ารีบส่งคนตามไปเร็วๆเข้า” ฮงซังบอมสั่งลูกน้อง แล้วรีบออกไปจากปรำพิธี ทิ้งให้พระหมื่นปี พระพันปี สนมปาร์ค รวมทั้งอึนจอนกุน สลบไปก่อน ขณะที่พวกจางมีกับมิโซ ก็มาพาพระพันปีเฮคยองหลบไปในที่ที่ปลอดภัย

“พวกท่านพาพระนางกลับตำหนักก่อน แล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าออกมาหรือให้ใครเข้าไปเด็ดขาด แม้แต่พวกซังกุงปกครองหรือคนสนิทพระนางก็ตาม เสร็จเรื่องแล้ว ฝ่าบาทจะเสด็จไปเฝ้าด้วยองค์เอง ข้าจะไปดูที่ตำหนักใหญ่ก่อน” โชริบสั่งความแล้ว ก็รีบวิ่งไปตำหนักใหญ่ทันที ระหว่างทาง สังเกตเห็นว่า ไม่มีองครักษ์อยู่ประจำการณ์เลยแม้แต่คนเดียว เพราะทุกคนต่างสลบด้วยอาหารของจางมีกันหมด แต่ว่า นี่เป็นแค่ระยะสั้นๆ ตามแผน ทุกคนจะฟื้นอย่างรวดเร็วและไปช่วยขับไล่พวกกบฎได้ทันการ เพราะพิษที่จางมีใส่ไป มีอานุภาพน้อยกว่าพิษสลบของถังชุนหลายเท่า

หลังจากที่ฮงกุกยงไปที่ตำหนักใหญ่แล้ว ชายหนุ่มใบหน้าหมดจดงดงามคนหนึ่ง ก็เดินเข้ามาในพิธี เพื่อจะชื่นชมผลงานการวางยาพิษของตนเอง เจ้าแห่งพิษน้อยจากต้าชิง เดินถือกระบอกสีเงินร่อนไปทั่ว เพื่อสูดดมกลิ่นอายแห่งพิษสลบ สูตรลับเฉพาะของตระกูลถัง ทว่า...............................................

“กลิ่นนี้ นี่มันไม่ใช่ยาของข้านี่ อะไรกัน เป็นไปได้ยังไง ก็ทุกคนสลบหมดแล้ว แล้วทำไม ยาของข้าไปไหนแล้ว เกิดอะไรขึ้น ทุกคนไม่ได้ถูกพิษสลบของข้าหรอกเหรอ.............” สีหน้าแปลกใจยิ่งนัก

“ก็ไม่ใช่น่ะสิ ทุกคนไม่ได้ถูกพิษของเจ้า แต่เป็นยาสลบที่ข้าวางเอาไว้ เพราะถ้าทุกคนไม่สลบลงไปจริงๆ พวกเจ้าก็จะจับได้ ว่าเป็นแผนของพวกเรา และล้มเลิกแผนปลงพระชนม์ไปซะกลางคัน ถ้าเป็นอย่างนั้น ฝ่าบาท ก็จะเสียโอกาสเล่นงานพวกคิดไม่ซื่ออย่างฮงซังบอมน่ะสิ” ร่างโปร่งในชุดโปรดสีดำลายดอกไม้เล็กๆสีแดงเดินออกมาจากซอกอาคารของวังหลวง ผมยาวสลวยแต่มีแผลเป็นบนใบหน้าสามรอยด้วยกัน

“อุน...... นี่เจ้า........... ไม่ได้เป็นไอ้ขี้เมากินเหล้าอยู่ที่นอกเมืองเหรอ ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้” ถังชุนถามอย่างประหลาดใจยิ่งนัก

“บางครั้ง เล่นงานพวกเจ้า ก็ต้องใช้แผนแหกตากันบ้าง ข้าแกล้งหมดอาลัยตายอยาก แกล้งทำตัวเป็นขี้เมาเสียสติ ก็เพื่อให้พวกเจ้าชะล่าใจ ทำตามแผนของพวกเจ้า แต่.... ส่งคนเข้าวังมาน้อยลงเพราะคิดว่าข้าไร้พิษสงไปแล้ว แล้วทีนี้.................พวกข้าจะได้เล่นงานพวกกบฎให้สนุกเลย”

“เจ้าคิดว่า องครักษ์สามคนนั่น จะรับมือเจ้าเฒ่าเฉาต้าเหย กระบี่ปลิดวิญญาณได้อย่างนั้นหรอ ไม่เจียมตัวซะเลย แล้วยังจะมีน้องร่วมสาบานของมันอีกสองคน ฝีมือล้ำเลิศทั้งคู่ ดูซิ พวกเจ้าจะทำยังไง”

“คิดว่าหลายวันมานี่ ข้าไม่เตรียมการหรือ...................ชุน วันนี้.... พวกเจ้าไม่มีทางลอบปลงพระชนม์สำเร็จแน่นอน”

“นั่นไม่ใช่ปัญหาของข้า... ข้ามาที่โชซอน ไม่ได้จะมาโค่นบัลลังก์ใคร แต่ข้ามา เพราะข้าอยากพบเจ้า.................อุน.......... ข้าอยากแก้แค้นเจ้า เพราะเจ้าทำให้ร่างกายที่ไร้ตำหนิของข้า ต้องมีแผลเป็น ถ้าข้าแก้แค้นเจ้าไม่ได้ ข้าจะตายตาไม่หลับ...................... แต่ว่า.................ทำไม..ถึง................ ข้าคิดว่า ถ้าเจ้าเพ็กทงซูนั่น ตายด้วยพิษของข้าแล้ว..... เจ้า............. เจ้าจะต้องเสียใจที่สุด ต้องเจ็บปวดที่สุด ไม่ใช่หรอ...........................แล้วทำไม..........................”

“ทำไม.................ข้าต้องเจ็บปวดหรือเสียใจด้วยล่ะ”

“อุน.......................เจ้าหมายความว่ายังไง” ยออุนไม่ตอบคำถามของถังชุน แต่มีรอยยิ้มปรากฏออกมา

...

..




Create Date : 25 มกราคม 2556
Last Update : 25 มกราคม 2556 10:51:20 น.
Counter : 897 Pageviews.

11 comments
  
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด แฮปปี้ที่ซู๊ดดดดดดดดดดดด ในที่สุดเขา 2 คนก็ .....

ขอบคุณที่คนแต่งทำให้ฝันเราเป็นจริง คริ คริ คริ

แผนการณ์เล่นงานพวกกบฎของหนูอุนยังเหนือเมฆเหมือนเดิม สุดยอดดดดดดดดดดดด (มีคำว่าเหนือเมฆแล้วจะไม่โดนแบบชิมิ อิอิ)
โดย: bee boa วันที่: 25 มกราคม 2556 เวลา:13:20:28 น.
  
ในที่สุดเขา 2 คนก็ ..... ก็................อะไรหรอ 555

ซีนอีโรติก .... รอวันอาทิตย์นะครับ ขอจิ้นก่อน คนแต่งยังไม่เคย.... สามสิบกว่า ยังซิงอยู่เลย


(มีคำว่าเหนือเมฆแล้วจะไม่โดนแบบชิมิ อิอิ)

คงไม่มั้งครับ..........ที่นี่ไม่มีเซนเซอร์
โดย: นิรมิตร (Niramitr ) วันที่: 25 มกราคม 2556 เวลา:16:13:17 น.
  
ขอจิ้นก่อน คนแต่งยังไม่เคย.... สามสิบกว่า ยังซิงอยู่เลย ///////ระดับคุณบอลยังต้องจิ้นอีกเหรอ เค้าม่ายยยยยยยยเชื่อ อิอิ


รอวันอาทิตย์ รอวันอาทิตย์ รอวันอาทิตย์ รอวันอาทิตย์ อิอิ
โดย: bee boa วันที่: 25 มกราคม 2556 เวลา:16:23:50 น.
  
ว่าแต่เจ้ถังชุนนี่ แผลแค่นึดเดียวต้องบ้าผูกใจเจ็บกันขนาดนี้ เยอะนะหล่อน ขอให้โดนคนรัีกนอกใจ สุดท้ายโดนคนรักฆ่าตายอย่างทรมานด้วยยาพิษตัวเองงงงงงงง เพี้ยงงงงงงงงงง
โดย: bee boa วันที่: 25 มกราคม 2556 เวลา:16:26:51 น.
  
ระดับคุณบอลยังต้องจิ้นอีกเหรอ เค้าม่ายยยยยยยยเชื่อ อิอิ//////////////ก็ยังไม่เคยแต่งอีโรติกเลยนี่ครับ ขนาดฟิคมิวโต้งกับฟิคก้องพี ก้ไม่มีอีโรติกซักซีน

คนแต่งยังซิงอยู่ หนังวายเคยดูบ้าง แต่หนังอีโรติกจัดเต็มน่ะ ขอบาย เพราะฉะนั้นแล้ว ต้องค่อยๆจิ้นแบบสะอาด หวือหวาเร้าใจแต่ไม่น่าเกลียด ใช้คำที่ไม่อุจาด มาวาดจินตนาการให้คนอ่าน

ไม่ง่ายนะ...... แต่จะลองดู
โดย: นิรมิตร IP: 180.183.44.218 วันที่: 25 มกราคม 2556 เวลา:18:49:55 น.
  
ว่าแต่เจ้ถังชุนนี่ แผลแค่นึดเดียวต้องบ้าผูกใจเจ็บกันขนาดนี้ เยอะนะหล่อน //////////////คนบางคน แผลนิดเดียวก็แค้นฝังใจนะครับ หรือว่ารักฝังใจหว่า

ขอให้โดนคนรัีกนอกใจ สุดท้ายโดนคนรักฆ่าตายอย่างทรมานด้วยยาพิษตัวเองงงงงงงง เพี้ยงงงงงงงงงง /////////// ออกแนวโหด 555 ไว้ติดตามอ่านดูครับ ว่าชุนจะเป็นยังไงต่อไป แต่คนเขียน มีคำตอบในใจแล้วล่ะ
โดย: นิรมิตร IP: 180.183.44.218 วันที่: 25 มกราคม 2556 เวลา:18:52:14 น.
  
สู้ๆ ค่ะ จะรออ่านฉากอีโรติกสไตล์คุณบอล อิอิ


ว่าแต่อุนก็มีแผลที่หน้าเพิ่มอีกแล้ว แงงงงงงงงงงงง หาวิธีทำให้หนูอุนกลับมาสวยใสหมดจดเหมือนเดิมทีเถอะ เสียดายหน้าสวยๆ ^ ^

ปล.ว่าแต่ blog นี่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเวปเลยนะเนี่ย เดี๋ยวนี้จะเข้ามาเม้มท์แบบใช้อีโมทีต้องล๊อคอินที ไม่ยอมจำล๊อคอิน เซ็งจิตพอกับเวปใหม่พี่พันเลย = ="
โดย: bee boa IP: 180.183.136.204 วันที่: 25 มกราคม 2556 เวลา:19:54:26 น.
  
“เค้าไม่ได้ทำร้ายข้า แต่ข้าเต็มใจให้เค้ากรีดเอง”//////////////////แปลความได้ลึกกว่านั้นว่า เขาไม่ได้ใช้กำลังข่มเหงข้า ข้าเต็มใจเป็นของเขาเอง เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก
โดย: bee boa วันที่: 25 มกราคม 2556 เวลา:20:00:01 น.
  
อ่านตอนนี้แล้วแอบสะใจอยู่ลึกๆ งานนี้คงมีหลายคนที่หน้าหงาย (หรืออาจจะกระอักเลือดด้วย) ที่โดนย้อนแผนกลับมาแบบนั้น
บางทีก็ไม่เข้าใจคนแบบชุน ที่พ่ายแพ้แทนที่จะโทษว่าตัวเองยังฝึกฝนมาไม่พอกลับไปเคียดแค้นคนอื่น ถ้าถูกลอบกัดก็พอเข้าใจอยู่หรอก แต่แบบนี้มันแพ้เพราะสู้ฝีมือกันยังไม่ได้ชัดๆ เอาแต่โทษคนอื่นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะมีความสุขล่ะนั่นน่ะ
ทุกคนตอนนี้ช่างสุดยอด โดยเฉพาะอุน ตีบทกันแตกกระจายแบบที่อีกฝ่ายนึกไม่ถึงเลยทีเดียว
จะรอตอนต่อไปในวันอาทิตย์นะคะ ^_^
โดย: Silver Sky IP: 223.204.95.138 วันที่: 25 มกราคม 2556 เวลา:20:08:45 น.
  
ทงซูของอุน
โดย: Kate IP: 118.173.169.147 วันที่: 12 สิงหาคม 2557 เวลา:23:19:40 น.
  
ยออุนพูดไปด้วยรอยยิ้ม แต่แก้มเริ่มแดงเรื่อๆด้วยความเขินเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น.////..อยากเห็นหน้าอุนตอนเขินจัง คงน่ารักโคตรๆ
โดย: ณ ฟ้า IP: 49.230.86.232 วันที่: 29 มกราคม 2558 เวลา:7:47:24 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Niramitr
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



สาวก"รักแห่งสยาม"

New Comments