All Blog
“ยออุน โดดเดี่ยวไร้เทียมทาน” (ฟิค Warrior Baek Dong Soo) ตอนที่7

“ยออุน โดดเดี่ยวไร้เทียมทาน”        ตอนที่7



                นั่งพลิกตำราร้อยพิษที่นำมาจากสำนักโคมดำอยู่ในรังลับที่กูฮยางเก็บซ่อนตัวอย่างเอาเป็นเอาตาย ในที่สุด หมอหนุ่ม ก็พบคำตอบที่ตนต้องการ

“พิษผีเสื้อดำ.... นายท่านสนใจเรื่องพิษชนิดนี้หรือเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามนายของตน

“อา..... เจ้าเคยไปอยู่ต้าชิงมาหลายปี รู้จักดีใช่มั้ย”

“เจ้าค่ะ เป็นพิษที่ร้ายกาจมาก แต่ก็วางยาได้ยากมาก ตำราพิษที่มีในโชซอน มีบอกแต่อาการของพิษ แต่ไม่มีบอกวิธีวางยา เพราะมันเป็นความลับ ที่ผู้ศึกษาพิษของเมืองจีนเท่านั้นจะสอนกันด้วยวาจา ไม่มีบันทึกเด็ดขาดเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้าพอจะรู้มั้ย กูฮยาง”

“สหายของอดีตชอนจูท่านนึงเจ้าค่ะ ได้ชื่อว่าเจ้าแห่งพิษถังอี้ ข้าเคยไปพำนักเรียนวิชาแพทย์อยู่ที่นั่นช่วงนึง และก็เคยได้ยินท่านถังกล่าวถึงพิษผีเสื้อดำกับลูกชายด้วยเจ้าค่ะ”

“ลูกชายงั้นหรอ ใช่......ถังชุน คนนั้น ใช่มั้ย” ยออุนหวนนึกถึงความทรงจำเมื่อครั้งที่ตนยังเด็ก สมัยเข้าสำนักโคมดำใหม่ๆ ได้พบเด็กผู้ชายใบหน้าสวยงามพอๆกับตนคนนึง ดูจะอ่อนหวานกว่าแต่รัศมีเข่นฆ่ากลับแรงกว่าซะอีก จำได้ว่า ชอนจูเคยบอกว่า เป็นบุตรชายของสหายจากต้าชิง

“นายท่านรู้จักหรือเจ้าคะ” กูฮยางถามเพราะแปลกใจ

“เคยพบครั้งนึง สิบกว่าปีที่แล้ว ชอนจูเคยบอกว่า ข้ากับคนๆนั้นเหมือนกันมาก หน้าสวยคล้ายผู้หญิง แต่มีแววตาเศร้าสร้อย และในความเศร้าสร้อยกลับมีรัศมีแห่งเพชรฆาตแผ่ออกมาเหมือนกัน”

“วิชายุทธล่ะเจ้าคะ เคยสู้กันมั้ย”

“หมอนั่นสู้ไม่เก่งเท่าข้า แต่มันมีอาวุธพิสดารที่ยิงเข็มได้ครั้งเดียวเป็นร้อยเล่ม แต่ละเล่มก็มีพิษร้ายแรง ที่สำคัญ การปรุงยาพิษของเจ้านั่น แปลกมากจริงๆ ไร้สีไร้กลิ่น เจ้าจะไม่มีวันรู้เลยว่าเจ้าถูกพิษไปแล้ว จนกว่าพิษจะกำเริบเอง และหมอนั่นยังสามารถปรุงได้หลายแบบด้วย ทั้งแบบสูดดม แบบเคลือบในอาวุธ ผสมกับอาหาร แม้แต่ว่า ถ้าเจ้าสัมผัสถูกร่างกายของเจ้านั่นก็ตาม หรือถูกแค่เล็บข่วน เจ้าก็อาจตายได้ในพริบตา” หมอหนุ่มพลันนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ที่ตนเคยประลองดาบกับถังชุน ตอนนั้นยออุนชนะ และได้กรีดรอยมีดลงบนหลังมือของถังชุนด้วย แม้รอยแผลบนมือจะไม่ลึกและใหญ่มาก แต่ก็สร้างรอยแค้นไว้ในใจของถังชุนซะแล้ว

“ท่านสงสัยว่า เค้าคือคนวางยาแม่นางจีซอนหรือเจ้าคะ”

“ถ้าเป็นเจ้านั่น คงทำได้โดยไม่ทันสังเกตแน่ๆ กูฮยาง เจ้ายังไม่บอกวิธีวางยาพิษผีเสื้อดำเลย”

“การวางยาพิษผีเสื้อดำ ต้องวางสองขั้นตอนเจ้าค่ะ หนึ่งคือให้สูดดมกลิ่นชากุหลาบดำก่อนเจ้าค่ะ”

“ชากุหลาบดำ ปกติไม่มีพิษนี่ ข้าเคยใช้ต้มยาเพื่อกระตุ้นการไหลเวียนเลือดด้วยซ้ำ ที่สำคัญ หายากมากด้วย”

“เจ้าค่ะ แต่ในละอองเรณูของชากุหลาบดำ จะช่วยกระตุ้นให้พิษผีเสื้อดำกำเริบช้าๆในเจ็ดวันเจ้าค่ะ ปกติ ถ้าคนรู้ตัวว่าถูกพิษผีเสื้อดำแต่เนิ่นๆ หมอพิษที่เชี่ยวชาญอาจสกัดเลือดของผู้ถูกพิษ มาวิเคราะห์หาชนิดพิษได้ทัน และปรุงยาพิษมาต้านพิษผีเสื้อดำและรักษาชีวิตไว้ได้ แต่เพราะความโหดเหี้ยมของวิชาพิษตระกูลถัง ที่ให้พิษกำเริบช้าๆ แล้วมาสาหัสเอาตอนใกล้จะตาย เมื่อรู้ตัว ก็สายเกินกว่าจะรักษาแล้ว”

“แม่นางจีซอนคงดมชากุหลาบดำมาก่อน และถูกเข็มพิษของถังชุนที่หลัง เจ้านั่น..... ข้าต้องเล่นงานมันให้ได้”

“ก่อนจะถึงเวลานั้น นายท่านลองศึกษาวิธีปรุงยาพิษต้านพิษผีเสื้อดำนี่ก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ” กูฮยางหยิบบันทึกเล่มเก่าๆเล่มหนึ่งให้ยออุนดู

“นี่คือ......”

“บันทึกลับที่อดีตชอนจูให้ข้าน้อยลอบขโมยมาจากตระกูลถังเจ้าค่ะ ข้าซ่อนไว้เป็นอย่างดี ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้ใช้”

“ดีเลย” ยออุนสังเกตเห็นใบหน้านิ่งๆของกูฮยางก็แปลกใจขึ้นมา เลยเรียกขื่อเบาๆ

“กูฮยาง”

“เจ้าคะ”

“เจ้าเป็นอะไร”

“คือว่า.... นายท่าน ข้าต้องเรียนท่านอีกเรื่องเจ้าค่ะ เกี่ยวกับความสัมพันธ์ลับของถังชุนกับมัตสึโมโต้ เซจิ”

“เจ้าว่ายังไงนะ....” หลังจากเล่าเรื่องของถังชุนกับเซจิให้ฟังแล้ว อดีตชอนจูแห่งสำนักโคมดำเหมือนวิตกอะไรบางอย่าง จากนั้น ทั้งยออุนและกูฮยางก็ใช้เวลานั้นศึกษาเรื่องพิษผีเสื้อดำด้วยกันต่อไป

...

..

“ท่านว่ายออุนชอนจูตายไปเกือบสองปีแล้วงั้นหรอ” ถังชุนถามฮงซังบอมในบ้านพักรับรองหลังหนึ่ง

“ใช่...ถูกเจ้าเพ็กทงซูสังหารไปเมื่อเกือบสองปีก่อน”

“แต่ที่ข้ารู้มา ยออุนชอนจูคนนี้ ฝีมือสูงส่งมาก ขนาดเคยเอาชนะอดีตชอนจูไม่ใช่เหรอ” ถังชุนถามต่อ

“แต่เพ็กทงซูก็ชื่อว่าเป็นจอมดาบอันดับหนึ่งแห่งโชซอนเชียวนะ ฝีมือดาบล้ำเลิศมาก มันเป็นศิษย์เอกของดาบเทพยดาคิมกวางเทค ได้ยินว่าฝีมือเหนือกว่าอาจารย์ของมันซะอีก”

“เจ้าเฒ่าแขนเดียวนั่น มีศิษย์เก่งกาจปานนั้นเชียว ดี ข้าก็อยากจะรู้นัก กระบี่ปลิดวิญญาณของข้า กับดาบเทพของมัน ใครจะไวกว่ากัน” เฉาต้าเหยพูด

“พี่ใหญ่ ยังมีเจ้าชายชุดดำนั่นอีกคนนึงนะ ข้าไม่รู้ว่ามันเป็นใคร จะใช่เพ็กทงซูรึเปล่า” หลูเอ้อเหยถามบ้าง

“มันใช้เข็มทองเป็นอาวุธ และยังวิชาป้ายชื่ออีก วิชานั่น เป็นวิชาเฉพาะของคิมกวางเทค ข้าว่า เจ้าชายชุดดำที่มาช่วยฮวางจินกิไปน่ะ ต้องเป็นเพ็กทงซูแน่ๆเลยพี่ใหญ่” หวีซันเหยก็แสดงความคิดเห็นเช่นกัน

“ก็เป็นไปได้ทีเดียว ถ้ามันเป็นคนๆเดียวกัน ศัตรูเราก็ลดไปหนึ่ง แต่ถ้าไม่ใช่ ก็คงมีตัวปัญหาเพิ่มมาอีกหนึ่ง” ฮงซังบอมว่า

“แต่ข้าว่ามันไม่ใช่คนๆเดียวกันหรอกนะ.....” เสียงชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นดังมาจากนอกประตูก่อนจะเปิดเข้ามาด้านใน ซามูไรหนุ่มที่แขนซ้ายได้รับบาดเจ็บเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามกับฮงซังบอม

“มันว่ามันเป็นหมอ ชื่อลีพยองอัน แต่มันรู้กระทั่งว่าข้าเป็นใครมาจากไหน แสดงว่าไม่ธรรมดา มันทำร้ายข้าบาดเจ็บโดยไม่ได้ใช้ดาบแม้แต่น้อย คุณชายถัง ปืนยิงเข็มของท่านเทียบกับวิชาซัดเข็มของเจ้านั่น คงจะมีคู่แข่งซะแล้วล่ะ” พูดจบก็โยนดาบของตนที่มีรอยเข็มปักทะลุคมดาบให้ทุกคนได้ดู

“นี่มัน มือเปล่าซัดเข็มแน่ๆหรอ” หวีซันเหยอุทานอย่างตกใจ พร้อมกับจับข้อมือที่เคยถูกเข็มของตน

“ครั้งที่แล้ว มันออมมือให้ข้าหรือนี่ คุณชายถัง ปืนยิงเข็มของท่าน ก็ยิงทะลุดาบได้ใช่มั้ย”

“อือ..... วิชาซัดเข็มด้วยมือเปล่า มีอานุภาพไม่แพ้ปืนยิงเข็มของข้าจริงๆ แต่อย่าลืมสิ ข้ายังมีอาวุธลับเข็มพิรุณโปรย ที่ยิงเข็มได้ครั้งละร้อยเล่มอยู่ ต่อให้มันว่องไวแค่ไหน ยิงถูกแค่เล่มเดียว มันก็ต้องตายด้วยพิษของข้าอยู่ดี ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

...

..

การประชุมลับสิ้นสุดลง สามมัจจุราชซานตง แยกย้ายกันกลับห้องพัก มีเพียงมัตสึโมโต้ เซจิ ที่เดินตามถังชุนไปยังห้องพักของเจ้าแห่งพิษน้อย

“เซจิคุง.... ยังซุกซนเหมือนเดิมเลยนะ ตามข้ามาถึงในห้อง ไม่กลัวเหรอ ห้องข้ามีแต่กลิ่นยาพิษทั้งนั้น”

“เสี่ยวชุน....... ข้าคิดถึงเจ้านัก ไม่เจอกันหลายปี ถ้าตอนนั้น ท่านพ่อไม่เรียกข้ากลับจากปักกิ่งล่ะก็นะ”

“พูดมากจัง ไหนให้ข้าดูแผลของเจ้าซิ เจ้าหมอลีพยองอันนั่นก็ร้ายกาจนัก ทำร้ายเจ้าได้ ไว้ข้าจะเล่นงานมันให้เจ้าเอง”

“เสียดาย ที่มันปิดบังใบหน้าเอาไว้ หน้าตามันคงสวยมาก แววตามีประกายน่ามองชะมัด”

“งามกว่าข้าอีกหรอ เจ้าว่าหมอนั่น......จะเป็นผู้ชายหน้าสวยได้มั้ย ........... ยอดฝีมือหน้าสวยน่ะ”

“อาจจะงาม แต่คงไม่งามเท่าท่านหรอกเสี่ยวชุน ทำไมล่ะ หึงข้าเหรอ ฮ่า ฮ่า”

“ก็ลองไปชอบคนอื่นสิ ข้าเอาท่านตายแน่ ข้ายอมมาที่โชซอนเนี่ย เพื่อช่วยท่านแก้แค้นเพ็กทงซูเท่านั้นนะ ใครจะฆ่าพระราชาแล้วครองอำนาจแทน ข้าไม่สนหรอก”

“แต่ข้าจำเป็นต้องสน พระราชาองค์นี้ ขัดผลประโยชน์ทางการค้าอันมหาศาลของพวกข้า ข้าจำเป็นต้องกำจัด และเจ้าก็รับปากจะช่วยข้าแล้วด้วย”

“ได้สิ.......... ข้ารักษาคำพูดเสมอ” ถังชุนจูงเซจิขึ้นเตียง เจ้าแห่งพิษน้อยยกมือซ้ายของตนขึ้นมา มีรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่เกือบจะมองไม่เห็นบนหลังมือนั้น เขาใช้ลิ้นเลียรอยแผลเป็นเบาๆ ก่อนจะพูดเบาๆแบบกระซิบกับรอยแผลเป็นนั้นว่า

“ข้ารักษาคำพูดเสมอ......... ยอ...อุน....”

...

..

สิบสามปีก่อน.............

เด็กหนุ่มแรกรุ่นวัยสิบสองปีสองคน ทั้งคู่มีใบหน้าที่งดงามไม่ต่างจากดรุณีน้อย คนหนึ่งสวมชุดมิดชิดสีดำ ขณะที่อีกคนเลือกที่จะสวมชุดรุ่มร่ามกรุยกรายเล็กน้อยสีม่วงอมเทา กำลังประลองยุทธกันด้วยวิชาดาบ ฝ่ายคนที่สวมชุดดำแคล่วคล่องว่องไวกว่าอีกคน แต่อีกคนก็รัดกุมและระมัดระวังเป็นเยี่ยม ดาบสองเล่มฟาดฟันกันและพัวพันหมายจะพิชิตอีกฝ่ายให้ได้ ในที่สุด ฝ่ายที่เร็วกว่าก็กรีดดาบของตนถูกหลังมือข้างซ้ายของอีกฝ่ายได้สำเร็จ ขณะที่ฝ่ายปราชัย ก็เพียงพลาดท่าเสียทีแค่ช่วงจังหวะหายใจเท่านั้น

“พอได้แล้ว....” อดีตชอนจูแห่งสำนักโคมดำ สั่งให้ทั้งคู่หยุดมือ

“อุน... ชุน... พวกเจ้าทำได้ดีมาก เสี่ยวชุน ข้านึกไม่ถึงว่าเพลงดาบเจ้าจะร้ายกาจเพียงนี้ ถ้ารวมกับวิชาปรุงยาพิษของเจ้าด้วยล่ะก็ เป็นหนึ่งในต้าชิงได้ไม่ยากเลย”

“แต่ก็ยังแพ้ศิษย์ของท่านอาอยู่ดี อายุเท่านี้ กลับมีฝีมือเหนือกว่ายอดฝีมือในตระกูลถังบางคนซะอีก” พูดจบ เด็กหนุ่มที่ชื่อชุนก็ใช้ลิ้นเลียแผลที่หลังมือซ้ายของตน

“อา....” ฝ่ายได้ชัยชนะตอบสั้นๆ ตามประสาคนไม่ค่อยพูด

“วันนี้ ข้าสู้เจ้าไม่ได้ แต่ซักวัน ข้าจะกลับมาล้างแค้น และจะทำให้เจ้ามีรอยแผลที่เจ็บปวดที่สุด” ชุนตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แฝงไว้ด้วยความอำมหิต

“ดี.... อย่าลืมคำพูดเจ้านะ ข้าจะรอ” อุนตอบไปอย่างไม่หวั่นเกรงรัศมีสังหารนั้นแม้แต่น้อย

“ข้ารักษาคำพูดเสมอ......ยอ.....อุน..... แล้วเราคงได้เจอกันอีก”

...

..

“จะเข้าวังหรือ ... ทงซู” จินจูเอ่ยถามอดีตชายในฝันของนาง

“อา..... ข้าต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาท”

“จะทูลเรื่องที่อุนบอกหรอ แล้วจะบอกว่ารู้มาจากไหนล่ะ อย่าบอกนะ ว่าจะทูลเรื่องอุนด้วย”

“อา..... ข้าต้องทูลตามตรง ถ้าโกหกฝ่าบาท ก็เท่ากับว่าข้าไม่ภักดีน่ะสิ”

“แล้วฝ่าบาทจะไม่ทรง.....”

“จะต้องทรงเข้าใจเหตุผล อุน เป็นอาวุธลับอย่างเดียวที่พวกศัตรูไม่รู้ ถึงจะสงสัยว่าลีพยองอันเป็นใคร หรือชายแปลกหน้าชุดดำเป็นใคร แต่คงคิดไม่ถึง ว่าจะกลายเป็นคนที่ตายไปแล้วแน่นอน”

“แล้วพวกสายลับในวังที่อุนบอกล่ะ”

“ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ อุนสั่งให้พวกมูยองเกของเค้า จับตาตำหนักใหญ่เป็นพิเศษ และข้า จะทูลฝ่าบาทเป็นการลับ ไม่ให้พวกมหาดเล็ก หรือขันที หรือพวกซังกุงพวกนั้นได้ยินหรอก วางใจได้”

“ก็ดี เดี๋ยวข้ากับท่านพ่อ จะออกไปวางกับดักรอบๆบ้าน เกิดมีศัตรูบุกมาจู่โจม จะได้รับมือทัน”

“อา.......” เพ็กทงซูบอกลาเพื่อน แล้วเดินไปตามทางมุ่งหน้าเข้าพระตำหนักโดยลำพัง แม้เส้นทางจะเงียบ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงรัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากแนวต้นไม้เบื้องหน้า ถึงจะสะกดเสียงหายใจเอาไว้ แต่รัศมีฆ่าฟันนั้น ก็ไม่สามารถพ้นข่ายแห่งจิตสัมผัสของเพ็กทงซูไปได้

จอมดาบหนุ่มหยุดฝีเท้าลง แล้วชักดาบเตรียมพร้อมลงมือในทันที ฝ่ายตรงข้าม เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายรู้ตัวแล้ว จึงค่อยๆถอยฝีเท้าจากไปในทันที เพ็กทงซูสัมผัสได้ ว่าอีกฝ่ายถอยไปแล้ว จึงเก็บดาบคืนฝักดังเดิม

“ตาเฒ่านั่น ไม่กล้าลงมือกับเจ้า” เสียงที่คุ้นเคย ดังมาจากยอดไม้ด้านบน เหนือกิ่งที่สูงที่สุดขึ้นไป เพ็กทงซูแหงนหน้าขึ้นมอง เห็นชายหนุ่มแต่งชุดสะอาดสอ้านหน้าสวย นอนหงายสบายๆอยู่บนกิ่งไม้บางๆ ราวกับไม่กลัวว่ากิ่งไม้มันจะหักลงมาแต่อย่างใด

“ใครวะ...อุน”

“ดาบปลิดวิญญาณ เฉาต้าเหย พอมันรู้ว่าเจ้าสัมผัสมันได้ไวกว่าที่มันคิด ก็รู้ตัวว่าโอกาสฆ่าเจ้าหลุดไปแล้ว ก็เลยถอยไปก่อน คงจะยังไม่อยากแลกฝีมือในตอนนี้”

“เจ้าคิดว่า.... ข้าจะชนะมันได้มั้ย”

“เหนื่อยหน่อย แต่ข้าว่าเจ้าไม่แพ้แน่ น่าจะชนะแบบเจ็บตัว”

“ทำไมวะ”

“รัศมีฆ่าฟันมันรุนแรง เพราะฉะนั้น มันจะมุ่งเอาชีวิตเป็นหลัก และไม่กลัวตาย ถ้าสู้จริงๆ เจ้าอาจเสียเปรียบก็ได้”

“ก็จริงนะ ว่าแต่.... เจ้าหลบพ้นจิตสัมผัสของข้าได้ยังไงวะ.....อุน”

“นักฆ่าอันดับหนึ่ง ย่อมสามารถปกปิดจิตสังหารของตนไว้ไม่ให้ใครรู้ เมื่อครู่ เจ้าอาจคิดว่าข้าเป็นแค่สัตว์ป่าพวกกระรอกหรือลิงก็ได้ ใช่ปะ”

“อา.... ข้ายอมแพ้ ข้าไม่ทันรู้ตัวจริงๆ ว่าเจ้าอยู่ใกล้ๆ ว่าแต่เจ้าเหอะ อยากเข้าวังกับข้ามั้ยล่ะ”

“จะได้หรอ.... ฝ่าบาทจะไม่ทรงเอาชีวิตข้าอีกหรอ เพ็กทงซู เจ้าจะเอาอะไรมารับรองชีวิตข้า”

“คราวนี้จะไม่เหมือนคราวก่อน ข้าจะปกป้องเจ้าเอง..... อุน คราวนี้ ข้าจะปกป้องเจ้าให้ได้ ข้าสัญญา เอาชื่อข้า ...เพ็ก-ทง-ซู..........เป็นเดิมพันได้เลย”

คำพูดของเพ็กทงซู ทำให้ยออุนหวนคิดถึงวันเก่าๆขึ้นมาอีก วันที่สู้กับองครักษ์ของอดีตรัชทายาท แล้วทงซูใช้แขนขวาของเขา ปกป้องตนให้พ้นจามคมดาบขององครักษ์มาได้ มีความรู้สึกอุ่นใจลึกๆเกิดขึ้นมา หมอหนุ่มอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะทบทวนคำพูดที่ตนเคยพูดเอาไว้กับเพ็กทงซูเมื่อเกือบสองปีที่แล้ว

“สถานที่ ที่สบายใจเพียงแห่งเดียวของข้า ............. คือที่ที่อยู่กับเจ้า................ ทงซู”

“อา.... การอยู่ด้วยกัน กับข้า ... เจ้าจะสามารถมีชีวิตอยู่ภายใต้ดวงอาทิตย์นี้...... ข้าจำได้ ....... อุน......กับข้าก็ไม่ต่างกันหรอก............ สำหรับข้าในตอนนี้.... การจะมีชีวิตภายใต้ดวงอาทิตย์นี้ .... ข้าก็อยากมีเจ้าอยู่ด้วยกัน ฉะนั้น.... เชื่อใจข้า.....ข้า.... จะไม่ยอมให้ฝ่าบาทปองร้ายเจ้าอีก”

“ขอบใจนะ.....ทงซู เจ้าไปก่อน อีกซักพัก ข้าจะแอบลอบเข้าไปเอง”

“อา.....”

...

..




Create Date : 18 มกราคม 2556
Last Update : 18 มกราคม 2556 21:28:24 น.
Counter : 911 Pageviews.

4 comments
  
รักคนแต่งที่ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แต่งมาให้อ่านทุกวัน ขอบคุณมากค่าาาาาาาาาาาา

ตอนนี้อ่านแล้วไม่รู้ทำไม อ่านไปยิ้มไป ไม่เข้าใจตัวเอง 555+ แค่เพื่อนรักเขาคุยกันธรรมด๊า ธรรมดา แต่อ่านแล้วมีความสุขอะ คริ คริ คริ

“นักฆ่าอันดับหนึ่ง ย่อมสามารถปกปิดจิตสังหารของตนไว้ไม่ให้ใครรู้ เมื่อครู่ เจ้าอาจคิดว่าข้าเป็นแค่สัตว์ป่าพวกกระรอกหรือลิงก็ได้ ใช่ปะ”

อ่านประโยคนี้แล้วขำอะ เพราะหลังๆ เริ่มคิดว่าหนูอุนเหมือนลิงเข้าไปทุกวันแล้วเหมือนกัน ชอบผลุบๆโผล่ๆ อยู่บนต้นไม้ตลอด
โดย: bee boa วันที่: 18 มกราคม 2556 เวลา:21:43:45 น.
  
ผมเขียนให้อุนเหมือนจะโชว์เหนือะครับ วิชาตัวเบาสุดยอด

นอนบนกิ่งไม้บางๆง่อนแง่นได้ (ยังกะเซียวเล่งนึ้งนอนบนเชือก)

แถมขึ้นไปถึงยอดสุด เพราะอุนนี่น่ะ ... สุดยอด
โดย: Niramitr วันที่: 18 มกราคม 2556 เวลา:21:48:17 น.
  
“อุน... ชุน... พวกเจ้าทำได้ดีมาก เสี่ยวชุน ข้านึกไม่ถึงว่าเพลงดาบเจ้าจะร้ายกาจเพียงนี้ ถ้ารวมกับวิชาปรุงยาพิษของเจ้าด้วยล่ะก็ เป็นหนึ่งในต้าชิงได้ไม่ยากเลย”

..................

คู่ปรับใหม่กลายเป็นคู่กรณีเก่าที่เคยมีคดีกันมาอีกต่างหาก แถมท่าจะร้ายสุดๆ หนูอุนท่าจะเจอของแข็งแล้วงานนี้ ว่าแต่หลังๆ เจอสระนี้บ่อยนะเนี่ย จุน อุน ชุน แถมแต่ละชื่อ สวยและร้าย ทั้งนั้น 555+
โดย: bee boa IP: 180.183.139.169 วันที่: 18 มกราคม 2556 เวลา:22:08:35 น.
  
“สถานที่ ที่สบายใจเพียงแห่งเดียวของข้า ............. คือที่ที่อยู่กับเจ้า................ ทงซู”
เจอประโยคข้างบนขึ้นไป แอบกรี้ดกับหมอน ปกติเพื่อนเค้าพูดกันแบบนี้เหรอเนี่ย หุ หุ
มีคนสวยเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง แต่คนนี้ท่าทางจะร้ายแบบร้ายจริงๆ แบบนี้ก็คงจะกลายเป็นการปะทะระหว่างหมอยากับหมอยา(พิษ)สินะ
ปล.เห็นด้วยค่ะว่าอุนน่ะ ยังไงก็สุดยอดจริงๆ
จะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ ^_^
โดย: Silver Sky IP: 49.49.130.92 วันที่: 18 มกราคม 2556 เวลา:22:09:26 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Niramitr
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



สาวก"รักแห่งสยาม"

New Comments