bite-size pleasures @34.207721°N 118.206979°W

พุดถวา
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 25 คน [?]




ดอกไม้ ..
มันพูดได้ด้วยกลีบ
ต้น พูดด้วยใบ
เวลาออกดอก
ทั้งกลีบและใบ ทักทายกันในสายลม
และเริงรื่นอยู่ด้วยกัน
.
.


-- ลำเนาป่า
Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add พุดถวา's blog to your web]
Links
 

 

ฉันจะฝันถึงเธอ








.
.
.

ฟังเพลงนี้มาหลายร้อยรอบแล้ว
"ลุง" พ่อของเพื่อนสนิทสมัยประถม
ซื้อให้เป็นของขวัญวันปีใหม่ 2548

วันนี้ 2559 ได้ข่าวจากเพื่อนร่วมกลุ่มไลน์ประถม
.. ว่า
พ่อของจินดา จากไปแล้วในเช้าวันคริสต์มาส
ที่เพิ่งผ่านมา

ใจหายนะ
แล้วเพลงนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว

ปีนี้ มีการสูญเสียมากมาย
แค่วันคริสต์มาสวันเดียว
ครอบครัวของเพื่อนก็จากไปแล้ว 2 
เป็นผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือทั้งคู่เลย

ใจหายนะ

กับ "คุณยาย" ของเพื่อนรุ่นพี่
ได้แต่สั่ง 'กุหลาบสีขาว' ที่คุณยาย รัก
ไปให้แทนตัว

หากกับ "ลุง" พ่อของเพื่อนสนิท

ทำได้เพียงนั่งฟังเพลงนี้
และคิดถึง!

อย่างเงียบงัน






 

Create Date : 27 ธันวาคม 2559    
Last Update : 27 ธันวาคม 2559 21:31:45 น.
Counter : 329 Pageviews.  

อยู่ข้างกัน .. เสมอ



เก็บอารมณ์ไว้ "จำ"
ร่วมกับเพื่อน "คนหนึ่ง"




ย้อนไปวันที่ 13 ตุลาคม เวลา 23:50 น.

เมื่อเช้า เป็นเช้าที่เค้ารู้สึกแย่มาก ๆ
จริง ๆ ก็รู้สึกแย่ ๆ มาตั้งแต่รู้ข่าวคุณแม่น้าเข้าโรงพยาบาลแล้ว
แย่กว่าตอนรู้ข่าว "คุณพ่อน้า" จากน้าไปเมื่อ 7 เดือนก่อนด้วยซ้ำ
เพราะที่แย่กว่าคือ คุณแม่น้าจะไหวไหม รับมือไหวไหม

พอได้ข่าวคุณแม่น้าเริ่มทรุด ก็รู้สึกแย่อีก
รู้สึกแย่ เพราะคิดว่า .. ระยะเวลา “ลา” จะถี่ใกล้เกินไปไหม

ไม่เคยรู้สึกห่วงกังวลอะไรแบบนี้มาก่อน

เหมือนหายใจติดขัดไปกับน้า

ตื่นมาอย่าง.. เป็นห่วงมาก ๆ
และคอยเมียงมองมาดูหลังไมค์ เผื่อน้าจะมาฝากคำไว้

แล้ว "วันนี้ก็มาถึง"


15.52 น. ในหลวงเสด็จสวรรคต
เกือบ ๆ จะในนาทีเดียวกันนั้น .. แม่เค้าก็หมดลม

พยาบาลโทรมาบอกในนาทีถัดมา
ญาติยังยืนยัน ไม่ให้ปั้มหัวใจหรือไม่ ..

"ครับ ไม่ต้องปล่อยให้แกไปสบายเถอะครับ" เค้าตอบ

ในชีวิตเค้า มีคนสำคัญไม่กี่คน พ่อ แม่ และ ในหลวง

แต่ทุกคน ล้วนจากไป ในช่วงไล่ ๆ กัน

ตะเองคงเศร้าและอาลัยไม่น้อยกับการสูญเสียองค์พระมหากษัตริย์ "ภูมิพล"

เค้าเองก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่ "น้ำตา" ที่ไหล อาจจะมากกว่าที่เคย

เพราะหนึ่งคือ .. เสียพระเจ้าอยู่หัว

และสองคือ .. แม่

ไม่ต้องห่วงนะ เค้าไม่ฟูมฟายหรอก

ยังมีอะไร ๆ ที่ต้องจัดการอีกเยอะจนอาจจะลืมร้องไห้ไปเลยก็ได้

...

เค้าอยากบอกน้าว่า .. เค้าเสียใจไปกับน้าด้วยนะ
และร้องไห้ไปกับอะไร ๆ ในวันนี้

เช้าที่เค้าเสียใจ 2 ต่อ

ต่อพระเจ้าอยู่หัว
ต่อคุณแม่ของน้า

ถ้าเค้าอยู่ใกล้กว่านี้ เค้าจะไปช่วยงานน้า เค้าจะไปกราบในหลวง

แต่เค้าอยู่ไกลเหลือเกิน

อยากบอกน้าว่า ...
เข็มแข็งนะน้า ทั้งกายและใจ และ .. หายใจต่อไป

สู้ไปด้วยกันนะ


ลำเนา, 14 ตุลาคม เวลา 05:25 น.

... ไปด้วยกัน


ลำเนา, 15 ตุลาคม เวลา 13:16 น.

... น้า .. ไหวป่ะ?


น้า, 15 ตุลาคม เวลา 23:52น.

ไหว ไหว ..

แม้น้ำตาจะไหลจนแห้งแล้วแห้งอีก แต่ก็ยุ่งจนลืมร้องไห้
พอว่าง ก็มานั่งอยู่เป็นเพื่อนแม่หน้าโลง

นี่เค้าก็เพิ่งกลับมาจากวัด
อีกสองวัน .. คงเตรียมล้างตาอีกรอบ


ลำเนา, 16 ตุลาคม เวลา 00:06 น.

ไม่เป็นไรนะ นะน้านะ


น้า, 17 ตุลาคม เวลา 02:21น.

วันนี้ .. ในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เค้าจะส่งแม่กลับไปยังที่ที่แม่จากมา

อาจจะเป็นช่วงเวลาที่หนักหน่วงอีกครั้งหลังจากเพิ่งเจอมาเมื่อ7 เดือนก่อน

เดาไม่ถูกว่าจะเป็นอย่างไร
แล้วเค้าจะมาเล่าให้ฟังนะ ..หลังจากปรับสภาพตัวเองได้แล้ว


ลำเนา, 17 ตุลาคม เวลา 06:36 น.

เป็นไงบ้างแล้ว...น้า ?


ลำเนา, 19 ตุลาคม เวลา 04:46 น.

น้า ... วันนี้เค้าไปทำบุญ 7 วันให้คุณแม่ของน้านะ
ไม่รู้จักชื่อหรอก แต่เค้า ... ใช้ "กระแสจิต" ถึงเอา
ว่า ... อุทิศแด่คุณแม่ของน้า


ลำเนา, 20 ตุลาคม เวลา 22:11 น.

เป็นไงบ้างน้า?

รู้อารมณ์แหละ แต่อยากแวะเข้ามาถาม!


ลำเนา, 21 ตุลาคม เวลา 23:35 น.

..... เป็นไงบ้าง?


น้า, 10 ชั่วโมงที่แล้ว

ไม่ได้เข้ามาเลย นับจากข้อความสุดท้ายของเค้า

ทุกอย่างผ่านไปอย่างที่ควรจะเป็น
พยายามเข้มแข็ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อต้องเป็นคนกล่าวถึงประวัติ และคำไว้อาลัย
บวกกับสารพัดเรื่องที่ต้องดูแล เลยไม่มีโอกาสได้ร้องไห้
รวมทั้ง ..ไปดูแม่ในโลงครั้งสุดท้าย

สาย ๆ อีกวัน คือเก็บกระดูก

ถามสัปเหร่อ ชิ้นไหนคือส่วนมือหรือท่อนแขน
ก็จับส่วนนั้นมาไว้ในอุ้งมือเค้า 
เพราะทุกครั้ง ตอนอยู่กับแม่ ทั้งช่วงที่ยังดีจนถึงทรุด และเจียนตาย
เค้าจะกุมมือแม่เกือบตลอดเวลา

จากมือที่เกร็งผอม ..จากมือที่อวบอูมด้วยน้ำเกลือ .. จนถึงมือที่เหลือแค่โครงกระดูก

จากวันนั้นมาจนบัดนี้ บอกตะเองเลยว่า
เค้าไม่ชินเลยนะกับการกลับมาบ้านที่ไม่มีทั้งพ่อและแม่

ไม่ต้องซื้อข้าว
ไม่ต้องตระเตรียมเสื้อผ้า
ไม่ต้องทำ เช็ด และทำความสะอาด
ไม่ต้องนั่น นี่

มันโหวง ๆ เหมือนไม่รู้ว่า จะทำอะไร เพื่อใครเพื่ออะไร

ระหว่างนี้คงหาทางออก และหาหลักของตัวเองต่อไป

แต่อย่างนึงที่ช่วยเค้าได้ในตอนนี้คือการสวดมนต์ ส่งไปให้พ่อและแม่ที่จากไป
ไม่เปิดทีวีเพราะไม่อยากให้น้ำตาไหลไปมากกว่านี้
ไม่เข้าเน็ต เพราะยังไม่พร้อมที่จะอ่าน หรือเจออะไรเกี่ยวกับพระองค์ท่าน
แต่เพราะรู้ว่า ตะเองรอเค้าอยู่ จึงล็อคอินเข้ามาให้หายเป็นห่วง

เค้าไหวนะ
อีกไม่นาน คงเข้าที่เข้าทาง แค่อาจจะใช้เวลาสักนิด

ขอบคุณที่ตะเองทำบุญให้แม่เค้า
ขอบคุณดอกไม้จันทน์ช่อสวย
ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง

มีจังหวะเค้าจะกลับมาอีกทีนะ

อ้อ .. อย่าลืมดูแลสุขภาพตัวเองด้วยล่ะ เข้มแข็งนะเข้มแข็ง ..


ลำเนา, 3 นาทีที่แล้ว

ช่วง 10 กว่าวันที่ผ่าน ตื่นมาก็หยิบมือถือมาดูหลังไมค์ก่อนเลย
วันนี้ ได้เจอเลข 1 ที่เป็นข่าวจากน้า
ค่อยหายห่วงลงไปหน่อย

แต่ก็ยังห่วงอยู่

เข้าใจอารมณ์น้าเลย

ความโหวงเหวงแบบนี้แม้เค้าจะยังไม่เจอ แต่ก็คลับคล้ายคลับคลา
ว่าตอนคุณตาเสียไปเค้าก็อารมณ์นี้แหละ

เคยเห็น เคยกอด เคยจับมือ เคยอ้อน ..แล้ววันหนึ่ง แค่ตื่นมาก็ไม่มีแล้ว

มันใจหาย เหมือนข้างในใจ กลวงไปเลย

สักพักแหละน้า .. เค้าเข้าใจ

และเห็นด้วยที่น้าไม่เข้าเน็ท หรือดูทีวี เพราะช่วงนี้ เศร้ากันทุกที่ทุกสถาน

อยากให้น้าพักสมอง พักสายตาบ่มเพาะความเข้มแข็งขึ้นมาสู้ใหม่

ตั้งสตินะ ต่อไปนี้น้าก็ไม่มีภาระหรือห่วงใดให้พะวักพะวน

นอกจาก ‘พะวง’ บ้างในบางห้วงเวลา
เหมือนที่ตอนนี้ แม้เค้าจะรู้สึกดีขึ้นกว่า 7 วันที่ผ่านมา
แต่ก็ยังน้ำตาซึมบ้างเวลาดูคลิป หรืออ่านเรื่องราว เรื่องเล่า
ยังพะวงช่วงก่อนนอน และระลึกรู้ในแรกที่ตื่น
ว่า เช้านี้ ... 

.

.


แม้ระหว่างวันก็ยังเบลอ ๆ เอ๋อ ๆ เวลาออกไปซื้อของ
คือ อารมณ์ที่ไม่มีสติกำกับนั่นแหละ
มากอย่างไม่น่าเชื่อว่าพระองค์ท่านจะแน่นหนักอยู่ในใจขนาดนี้

คือรู้ตัวเองว่า รักและภักดีท่านตลอดมา
แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีพระองค์ท่านในทุกอณูชีวิตขนาดนี้
มี "ท่าน" อยู่ในสมอง ในใจในความรู้สึก ...
ซึ่งผ่านไปกี่หมื่นกี่แสนวัน ก็คงอึงอวลแผ่ว ๆ อยู่เช่นนั้น

ดังเดิม

เค้าถึงเข้าใจน้านะ

เข้มแข็งนะน้า ขอให้อดทน ขอให้สู้
พ่อกับแม่ของน้า ไปสบายข้างบนนู้นกันแล้ว

ป่านนี้ คงนั่งจับมือกันมองลงมาข้างล่าง ..และยิ้มให้น้า

เงยหน้ามองฟ้าแล้วยิ้ม (บ้าง) นะน้านะ
เค้าเป็นกำลังใจให้เสมอ




 

Create Date : 22 ตุลาคม 2559    
Last Update : 22 ตุลาคม 2559 4:12:31 น.
Counter : 657 Pageviews.  

ขอบคุณ .. ดาว



ท่านทรงงานจนร่างกายอ่อนล้า
แล้วจากลาประชาชน ...
ไม่ต้องห่วงเถอะนะพ่อจ๋า พวกเราชาวประชาจะรักกัน

"เรารักพระเจ้าอยู่หัว"

.

.

บางส่วนจากเนื้อเพลง "ฉันรักพระเจ้าอยู่หัว" โดย ดาว ขำมิน


.

.

.

.

.




วันนี้เพิ่งมีรอยยิ้ม "แรก" นับจากวันที่ 13 ตุลาคม 2559 กลับคืนมา

ที่ผ่านมา ไม่ได้เศร้าแบบฟูมฟายหรอกนะ
แค่เศร้าเงียบ ๆ ร่ำไห้เงียบ ๆ

เหมือนหัวใจหนึบ ๆ หน่วง ๆ หายใจไม่เต็มปอด

ไม่อยากไปไหน
ไม่อยากเจอใคร
ไม่อยากส่งเสียงคุยกับใคร

จนเมื่อได้รับหลังไมค์จาก "นายห้าง" ฉบับหนึ่ง
อีเมล์จากรุ่นน้องที่สนิท 1 คนซึ่งเข้าใจกันเสมอมา
และโทรศัพท์จากคนรู้จักที่ไม่เคยเจอหน้ากัน อีก 1 บทสนทนา


แม้ความสูญเสียใดที่ผ่านมา จะไม่เทียบเท่าครั้งนี้เลยจริง ๆ
แต่อย่างน้อย ก็ได้รู้ "น้ำใจ" จากใครหลายคน

ขอบคุณที่ทำให้ผุดยิ้มอย่างตื้นตัน .. ขึ้นได้อีกครั้ง

ชีวิตต้องก้าวต่อไปเนอะ


จะออกไปทำสวน ปลูกต้นไม้

ออกกำลังกาย อ่านหนังสือ

และไปซื้อกาแฟจิบให้เหมือนว่า
ทุกวันนับจากนี้ ก็ยังคงมี "ในหลวง" ในใจ

ดังเดิม
เช่นเดิม
เหมือนเดิมที่ผ่านมา

เพราะแท้จริงแล้ว พระองค์ไม่ได้จากไปไหน .. เลย


พระองค์ยังคงอยู่ในใจเสมอมา และจะตลอดไป




 

Create Date : 20 ตุลาคม 2559    
Last Update : 20 ตุลาคม 2559 6:01:27 น.
Counter : 432 Pageviews.  

strange loneliness



เราจะคิดถึงคนที่สำคัญ เมื่อต้องจากกันไป
เราจะคิดถึงวันที่สวยงามเมื่อเวลาผ่านไป
จะคิดถึงเวลาที่เรามีกันเมื่อเธอต้องไป
และตอนนี้รู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน
ไม่เคย ไม่เคยจะลืม

.

.
เพลงไม่เคย, ศิลปิน 25 Hours
คำร้อง ปิยวัฒน์ มีเครือ, ทำนอง สมพล รุ่งพานิชย์




วันนี้ รู้สึกแย่ ๆ ตั้งแต่เช้า
โทรไปหาแม่ แม่บอกว่า "แม่ก็เป็น"

ส่วนพ่อนั้น ยิ่งแล้วใหญ่เลย เพราะพ่อใกล้ชิดมาก
เวลาที่ต้องไปอารักขาที่พระตำหนักทักษิณราชนิเวศน์
ตอนเด็ก ๆ จำได้ว่า พ่อมักบอกเล่าเรื่องราวเสมอ
แต่ก็ตามประสาใกล้เกลือกินด่าง
เรื่องที่พ่อเล่าจึงเลือนหายไปตามกาลเวลา

แต่ไม่เคยลืมว่า พ่อเป็นข้ารับใช้แผ่นดินตัวจริง เสียงจริง

จริง ๆ พ่อเพิ่งหายป่วย 2 ครั้ง 2 คราว
คราวแรกเพราะอุบัติเหตุ
คราวที่สองเพราะเส้นประสาทเสื่อม .. ที่หวังว่าจะชั่วคราว

แม่บอกว่า "พ่อทรุด" แต่ก็ฝืน
หากก็ยังไม่กล้าคุยกับพ่อ "เรื่องนี้" กลัวเหลือเกินว่าจะไม่ไหว
แล้วจะทำให้พ่อยิ่ง "ใจเสีย"


ไม่น่าเชื่อว่า วันนี้ นาทีนี้ จะมานั่งเขียนถึงเรื่องนี้อย่างไม่รู้ลา

ไม่น่าเชื่อว่า จะมีวันนี้ในชีวิต


เพื่อนนานาชาติที่ออฟฟิศ ทุกคนล้วนรู้จัก My King
ด้วยเหตุว่า ฉันรักของฉัน

ช่วง 3 วันนี้จึงเหมือนไม่ได้อยู่นิ่งกับตัวเอง
ใครต่อใครก็ส่งข่าวมาทักทาย ทุกคนบอกเหมือนกัน "เสียใจด้วยนะ"
เพราะทุกคนรู้เหมือนกัน
น้ำตาก็เลยไหลไม่หยุดเหมือนกัน 

ไม่น่าเชื่อว่า จะร้องไห้ทุกครั้งที่ได้ฟัง ได้ยิน ได้ตอบคำถาม
คงเหมือนที่ใครหลายคนเป็น
คงเหมือนที่อาจารย์เฉลิมชัยเป็น

โรคนี้ไม่ได้ติดต่อกันหรอก
ไม่ใช่อีกคนอ้าปากหาว แล้วคนอยู่ใกล้จะหาวตาม
แต่มันเป็นของมันเอง
เพราะมันเป็นเรื่องของ "หัวใจ" และความทรงจำ


วันนี้ บอกแม่ว่า ... แม่ อยากกลับมาอยู่บ้านเราแล้วนะ

แบบอยากกลับมาจริง ๆ
มันหมดแรง หมดพลัง
อยากกลับมาปลูกผักปลูกหญ้าที่บ้านเรา!
อย่างน้อยก็ "แผ่นดินเดียวกัน"




 

Create Date : 17 ตุลาคม 2559    
Last Update : 17 ตุลาคม 2559 7:01:34 น.
Counter : 303 Pageviews.  

i wish i were there



ตลอดเวลาที่รู้จัก "ช้าง" เกือบ 10 ปี

ช้างไม่เคยไม่ใส่ใจในสิ่งที่เอ่ยเอื้อนออกไป
ไม่ว่าจะเมื่ออ่านพระประวัติรัชกาลที่ 6 แล้วอินกับพระที่นั่งมฤคทายวัน
ช้างก็ขับรถ "ไปให้" ไปค้าง แล้วพร้อมกลับมาของฝาก
คือ "หมวก" สีชมพูหม่น .. ที่ยังคงสวมอยู่ตราบทุกวันนี้
ส่วนกระดาษโน๊ต เก็บไว้อย่างไม่อยากใช้ หากก็วางไว้ในสายตา
วางไว้บนโต๊ะทำงานเสมอมา

มาถึงวันนี้ ด้วยเหตุการณ์ที่มีผลต่อจิตใจคนฝั่งนี้
ช้างก็ยัง "เป็นหนึ่งแรก" ที่ใส่ใจ เสมอมา
ทั้งที่เช้าวันนั้น ช้างไปทำงาน ที่แม้จะใส่เสื้อดำ แต่ก็ยังสวมยีนส์ เพราะช้างไม่มีกางเกงดำ
แต่แค่เกริ่น ๆ อะไรไปนิดเดียว บ่ายนั้น .. ช้างก็ส่งข่าวทันที
แวะไปซื้อกางเกงดำแล้ว
และยังเล่าว่า คนขายขายด้วยน้ำใสไมตรีจิตที่ดีเมื่อรู้ว่า ช้างซื้อทำไม

แล้วเมื่อส่งข่าวบอกช้างว่า รัฐบาลประกาศหยุดวันที่ 14 ตุลาคมแล้วนะ
ช้างก็เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะส่งข่าวมาบอกว่า "จะไปนะ กำลังไปนะ"
ช้างที่ปกติจะไม่ชอบความแออัดยัดเยียด จะไม่ไปไหนแบบด่วนพลัน
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ทำไมช้างถึงไป

หนนี้ ไม่ได้น้ำตาไหลเพราะใคร, นอกจาก "ช้าง"

ยังนึกภาพไม่ออกเช่นกันว่า ช้างจะไปยังไง เพราะทุกกระแสคลื่นผู้จงรักภักดี
ช่างถาโถมสู่จุดหมายเดียวกัน
ช้างจะไหวไหม ช้างจะไปได้ทันไหม

แล้วก็ได้รับรู้การออกเดินทางอย่างมุ่งมั่น เป็นระยะ ๆ
ความมุ่งมั่นของช้างที่บอกว่า เพื่อนที่ทำงานเขาไม่ไปกัน เขากลัวคนเยอะ
แต่ "ผมจะไป"
อึ้งคำรบสอง ... บอกช้างว่า ไม่เป็นไร ไปด้วยกันนะ

ช้างบอกว่า ไปเรือคงไม่ทัน งั้นลงรถไฟใต้ดินไปที่หัวลำโพง
แล้ว "เดินเท้า" ไปสนามหลวงละกันนะ น่าจะสะดวกที่สุด

พอช้างพูดจบ คนซีกโลกนี้ก็คลิกดูกูเกิ้ลแผนที่ทันที

ไม่ว่าจะเดินไปเส้นทางไหน ระยะทางล้วน 4 กิโลเมตรเป็นอย่างน้อย
ช้างบอกว่า ดูเส้นทางแล้ว แต่ขอไม่ดูจำนวนระยะทางนะ 
ก็เลยเงียบไปด้วย ได้แต่ถามช้างว่า "ใส่รองเท้าอะไรมา"
ช้างบอกว่า วันนี้ใส่รองเท้าหนังมาทำงาน

อึ้งในใจกับคำว่ารองเท้าหนัง .. จะเดินสบายไหม จะเป็นอุปสรรคไหม
แต่ช้างบอกว่า "ไหวสิ ไปด้วยใจ ใจสู้ซะอย่าง"
(แม้สังขารจะร่วงโรย แต่ช้างก็บอก เตรียมพร้อมแล้วครับ น้ำและยาดม 
... คนอีกปลายสายถึงกับสะอื้นเงียบ)

ตอนนั้น บ่าย 2 ของประเทศไทยแล้ว ฝั่งนี้ก็หลังเที่ยงคืนแล้วละ
แล้วช้างก็เดิน
บอกช้างว่า เราจะเดินไปด้วยกัน ... ทางสายเสียง
จนที่สุด อุปสรรคก็ผุดโผล่ แบตมือถือช้างลดวูบ
เลยคิดกันว่า งั้นเซฟแบตไว้เนอะ ไว้ถ่ายรูปที่อยากให้เห็น
แล้วไว้ค่อยเล่าสู่กันฟังเมื่อช้างกลับถึงบ้านแล้วก็ได้

แต่ช่วงวางสาย ช้างก็หมั่นถ่ายรูปรายงานรายทางมาเป็นระยะ ๆ

คืนนั้น หลับไปตอนตี 3 ทั้งน้ำตา

ตื่นขึ้นมา เช้ามาก ช้างกลับถึงบ้านพอดี 5 ทุ่มประเทศไทย
บอกให้ช้างไปนอนนะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน

.. แล้ววันรุ่งขึ้น วันที่ 15 ก็ได้รู้ว่า ช้างยัง "ไปให้" อีกครั้ง
คราวนี้ จอดรถ ลงเรือ และเดินอีก
กลับมาพร้อมภาพถ่าย "งดงามด้วยน้ำใจ"

ถ้าอยู่เมืองไทย .. จะกี่ครั้ง ๆ เราคงจะได้เดินไปด้วยกันจริง ๆ
ขอบคุณช้างมาก
ขอบคุณจริง ๆ ที่ไม่ละเลย "น้ำตาคนไกล" ไม่ว่าจะกี่ปีผ่าน




"ขอบคุณช้างอีกครั้ง"
ที่ทำให้รู้สึกอยากเขียนบันทึก "ที่นี่" อีกครั้ง

ช้างบอกใช่ป่ะว่า "ทำอะไร 21 วัน ก็จะติดเป็นนิสัยน้อย ๆ"
จะพยายามทำให้ได้นะ
จะหมั่นเขียนถึงแต่สิ่งดี ๆ ที่นี่ให้ได้ต่อเนื่องสัก 21 วัน 
.. แล้วค่อยมาดูกัน

ส่วนที่รู้จักกันมาเกือบ 10 ปีนั้น มันมากกว่า 21 วันไม่รู้กี่ร้อยเท่า
และ "รัก" เหมือนเป็น 1 ในครอบครัวเดียวกัน

ขอบคุณที่ไม่เคยทอดทิ้งกันไปไหนเลย

"ขอบคุณมากค่ะ"




 

Create Date : 16 ตุลาคม 2559    
Last Update : 16 ตุลาคม 2559 5:51:35 น.
Counter : 519 Pageviews.  

1  2  
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.