All Blog
Pri_002
ต่อตอน2กันเลย
ตอนนี้อ่านกันเยอะหน่อย ตัวละครพูดเยอะ เรื่องสำคัญเสียด้วย

เดี๋ยวรูปมาแปะอีกที




//www.4shared.com/video/i9vFm-BE/pri_002.html



Create Date : 30 มิถุนายน 2553
Last Update : 2 กรกฎาคม 2553 12:42:59 น.
Counter : 222 Pageviews.

3 comment
pri_001

//www.4shared.com/video/sAJF2Zd5/pri_001.htm



...

(เสียง ป่า) โหวกเหวก ๆ พัม ๆๆๆๆๆๆ ตืน ......




(เสียงเครื่องยนต์) บรื่น ๆๆๆๆๆๆ หึ่มๆๆๆๆ




(เสีงดนตรี) พั่ม ๆๆๆๆๆ
(เสียงเครื่องยนต์) บรื่น ๆๆๆๆๆๆ หึ่มๆๆๆๆ




(เสีงดนตรี) พั่ม ๆๆๆๆๆ
(เสียงเครื่องยนต์ ห่างๆ) บรื่น ๆๆๆๆๆๆ หึ่มๆๆๆๆ




(เสีงดนตรี) ผาม ผ้าม ...................... แทแด้ ...........
(เสียงเครื่องยนต์ ห่างๆ) บรื่น ๆๆๆๆๆๆ หึ่มๆๆๆๆ





(เสีงดนตรี) ผาม ผ้าม ...................... แทแด้ ...........
(เสียงเครื่องยนต์ ห่างๆ) บรื่น ๆๆๆๆๆๆ หึ่มๆๆๆๆ
(เสียง ประกอบ) อีโหลงโฉงเฉง




(เสีงดนตรี) ผาม ผ้าม ...................... แทแด้ ...........
(เสียงเครื่องยนต์ ห่างๆ) บรื่น ๆๆๆๆๆๆ หึ่มๆๆๆๆ
(เสียง ประกอบ) อีโหลงโฉงเฉง





(เสีงดนตรี) ผาม ผ้าม ...................... แอ่นแอ้น ..........
(เสียงเครื่องยนต์ ใกล้ๆ) บรื่น ๆๆๆๆๆๆ หึ่มๆๆๆๆ
(เสียง ประกอบ) อีโหลงโฉงเฉง






(เสีงดนตรี) แท่น แท้น ......................
(เสียงเครื่องยนต์ ใกล้ๆ) บรื่น ๆๆๆๆๆๆ หึ่มๆๆๆๆ
(เสียง ประกอบ) อีโหลงโฉงเฉง






(เสีงดนตรี) ผ้าม................ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
(เสียงเครื่องยนต์ ห่างๆ ) บรื่น ๆๆๆๆๆๆ หึ่มๆๆๆๆ
(เสียง ประกอบห่าง ๆ ) อีโหลงโฉงเฉง






( อำพล) นั่นไงครับ เขามาแล้ว





(เชษฐา) ยืนอยู่ข้างประตูนั้นน่ะหรือครับ
(อำพล) ครับ นั้นแหละ คนที่คุณชายต้องการพบ





(ไชยยันต์) พับผ่าซิ ผมชักชอบเขาเสียแล้ว ทั้งๆ ที่เห็นปั๊บเดียว ระยะไกลๆ อย่างนี้





(เสียง ประกอบ) อีโหลงโฉงเฉง





(ดาริน) กิตติศัพย์ชื่อเสียงของเขา ดูช่างค้านกันมากกับรูปร่างลักษณะที่เห็นอยู่ในขณะนี้ ฉันนึกวาดภาพในครั้งแรกว่า เขาควรอยู่ในวัยซัก 40 ขึ้นไป รูปร่างขนาด 6 ฟุตเป็นอย่างน้อย แต่มันตรงข้ามไปหมด ตัวเขาเล็กนิดเดียว สูงเห็นไม่เกิน 5 ฟุต 7 นิ้ว ผอมเกร็ง ฉันไม่ชอบหน้าเหี้ยมๆ ที่ไม่มีรอยยิ้มของเขานี้เลย นี่น่ะเหรอ




รพินทร์ ไพรวัลย์ จอมพรานชื่อก้องที่เราต้องพึ่งเขา





ตัวเขาเล็กก็จริงครับ คุณหญิง แต่ไม่ว่าจะเป็นฝีมือและน้ำใจ บุรษผู้นี้ยิ่งใหญ่นัก ยิ่งกว่านั้นยังเป็นสุภาพบุรุษเต็มตัว เขาเป็นลูกผู้ชายจริง ชนิดที่ว่าจะหาได้ไม่ง่ายนัก ผมจะให้คนไปเชิญเขามาเดี๋ยวนี้





มายืนอยู่ตรงนี้น่ะหรือครับ คุณ รพินทร์ ท่านผู้อำนวนการให้ผมมาเชิญคุณขึ้นไปบนบริษัทหน่อย





(นายประเสริฐ) เที่ยวนี้รู้สึกว่าจะคึกคักมากน่ะครับ ตั้ง7คันรถ เป็นไงได้ครับจำนวนตามออร์เดอร์หรือเปล่า
(รพินทร์) ขาดอยู่อย่างเดียวคือ ลิง เที่ยวนี้ได้มาเพียง 1200 กว่าตัว ขาดอยู่อีกตั้งครึ่ง ไม่รู้รู้มันเป็นยังไง แล้งคราวนี้มันยกฝูงย้ายถิ่นไปหมดแต่พวกสัตว์ใหญ่ดูเหมือน จะเกินกว่าที่ผมเองหรือคุณอำพลจะคาดไว้เสียแต่แรกด้วยซ้ำ นอกจากแรดน้ำหนัก2ตันกว่าที่เราฟลุ๊กได้มาเหมือนฝัน ผมยังมีลูกกระทิงมาฝากคุณอำพลเป็นของขวัญอีกตัวหนึ่ง ลายพาดกลอน2 เสือดาว5 ไอ้ดำอีก3 โดยเฉพาะไอ้ดำ คุณอำพลเห็นแล้วจะตลึงทีเดียว ผมยอมรับว่าไม่เคยเห็นเสือดำตัวไหนใหญ่เท่าตัวนี้มาก่อน น้องๆไอ้ลายทีเดียว มิหนำซ้ำยังเป็นเสืออายุกำลังฉกรรณ์เต็มที่ ไม่มีรอยตำหนิเสียโฉมแม้แต่นิดเดียว ส่วนสัตว์อื่นๆก็ตรงตามลิสต์ที่ผมส่งให้ล่วงหน้าทุกอย่าง
(นายประเสริฐ) เที่ยวนี้คุณเห็นจะกระเป๋าหนักไปนาน
(รพินทร์) แต่เที่ยวนี้ผมลงทุนไปแยะ นอกจากเงินทุนค่าใช้จ่ายความเหนื่อยยากจนแทบจะเอาชีวิตตนเองไม่รอดแล้ว ผมยังเสียพร้านพื้นเมืองมือดี ที่ทำงานกับผมมาแต่ไหนแต่ไรไปอีกสองคน คนหนึ่งเหลวเละไปทั้งตัวเพราะเจ้าแรดตัวนั้น ส่วนอีกคนหนึ่งมีหวังพิการไปตลอดชีวิต คุณประเสริฐคิดว่าคุ้มกันเหรอ สำหรับเงินที่ผมจะได้รับในครั้งนี้ ว่าแต่-คุณอำพลกำลังทำอะไรอยู่?
(นายประเสริฐ) อยู่ในห้องรับแขกส่วนตัวบนตึกอำนวยการครับ มีแขกอยู่ด้วยสามคน มาด้วยรถส่วนตัวจากกรุงเทพฯ ถึงที่นี่ก่อนเที่ยงเล็กน้อย รู้สึกว่าจะเป็นพวกคนใหญ่คนโต และมีความสนิทสนมคุ้นเคยกับผู้อำนวยการมาก่อนอย่างดี ขณะนี้กำลังสนทนากันอยู่ เป็นชายหนุ่มสองคนผู้หญิงสาวอีกคนหนึ่ง ผมเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน พอคุณมาถึง ผู้อำนวยการใช้ให้ผมมาตามคุณขึ้นไปนี่แหละครับ
(รพินทร์) เอาละครับ คุณไปเรียนคุณอำพลเถอะว่า อีกสักประเดี๋ยวผมจะขึ้นไป จัดการอะไรทางนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน





(เสียง ประกอบ) อีโหลงโฉงเฉง หนุกหนานๆ





(รพินทร์) "เฮ้ย! ระวังสะพานไม้แผ่นนั้น"











(เสียงประกอบ) ครืดคราดๆๆ โหวกเหวก





(เสียงประกอบ) ตูม คว้าก





(เสียงเสือ) โฮกกกกกก!





(เสียงคนงาน) "เฮ้ย! เสือหลุด!! ชิบหายใหญ่แล้ว ไอ้ดำหลุดโว้ย ระวัง!!"
(เสียงคน) โอ็ย อ๊าก !
(เสียงปืน) ปัง ! ปัง ! ปัง ! เปรี้ยง !





(เสียงคน) โอ็ย อ๊าก !
(เสียงปืน) ปัง ! ปัง ! ปัง ! เปรี้ยง !





(เสียงปืน) ปัง ! ปัง ! ปัง ! เปรี้ยง !





ปิดประตูใหญ่ เร็ว!




(ประเสริฐ) "เฮ้ย! หยุดยิง! ทุกคนไม่ต้องยิง ประเดี๋ยวถูกกันเองตายโหงไปเท่านั้น พวกเอ็งหลบไปให้หมด"





(ประเสริฐ) "คุณรพินทร์จัดการกับไอ้ดำนั่นทีเถิดครับ ชิบหายใหญ่แล้ว"
(รพินทร์) "จะให้ผมจัดการยังไง?"








(ประเสริฐ) "ผู้อำนวยการบอกให้คุณยิงทิ้งเลยครับ เร็วเข้าเถอะ ประเดี๋ยวไม่ใครก็ใครก็ถูกขย้ำตายบ้างเท่านั้น เลือดสาดกันไปเป็นระนาวแล้ว"





(รพินทร์) "คนงานของคุณนี่ไม่ไหวเลยจริง ๆ คุณประเสริฐ ขนาดผมคุมให้เขาทำงานอยู่อย่างใกล้ชิดแท้ ๆ ทำอะไรเป็นเล่นกันไปหมด อ้าปากเตือนยังไม่ทันจะขาดคำเลย ก็เกิดเรื่องยุ่งขึ้นเสียแล้ว เสือดำตัวนี้เป็นตัวขนาดงามที่สุด บอกตรง ๆ ผมอย่างจะจับเป็น"





(ประเสริฐ) "โอ! ไม่ได้หรอกครับ ชิบหายแน่ ถ้าคุณขืนมัวแต่คิดจะจับเป็นอยู่ ยิงเถอะครับ ผู้อำนวยการก็สั่งอย่างนั้น"





(รพินทร์) "ผมไม่รับผิดชอบนะ สำหรับไอ้ดำตัวนี้ เพราะมันมาหลุดอยู่ในสถานีกักสัตว์ของคุณ ยิงก็ได้ แต่บอกเสียก่อนว่าจะมาหักราคาเอากับผมไม่ได้"





(ประเสริฐ) "แน่นอนครับ ไม่ต้องกังวลเลยในข้อนั้น ความผิดมันอยู่ที่บริษัทของเราเอง"










(รพินทร์) "อยู่ในนั้นแหละ อย่างออกมา จนกว่าจะเรียบร้อย"










(เสียง เสือคราง) งิ้งๆ

แฮะๆ





เงียบ........





(เสียง ลูกเลื่อน)





ดุ่ย ดุ่ย





ดุ่ย ดุ่ย ดุ่ย








(เสือคำราม)










โฮกกกกกกกกกกก

ปัง !





























(ไชยยันต์) "จริงของคุณอำพล..."
"ตัวเขาเล็กก็จริง แต่ฝีมือและน้ำใจไม่เล็กเลย ผมเองเคยยิงเสือมาสองครั้ง บอกตรง ๆ ว่า ขณะที่ยิงมือสั่นเป็นเจ้าเข้า ทั้ง ๆ ที่ผมก็บอกตัวเองว่า ในบรรดาคนกล้าทั้งหลายแล้ว ผมเป็นคนหนึ่งในจำนวนนั้น เวลายิงก็เป็นเวลาที่นั่งอยู่บนห้าง แต่ถ้าจะให้รางวัลผมสักแสน ให้ผมเดินถือปืนเข้าไปยิงเสือซึ่ง ๆ หน้าอย่างนี้ละก็เห็นจะไม่รับประทาน"





(เชษฐา) "ผมชอบการยิงสวน ในระยะประชิดของเขาจริง ๆ"
"ทีแรกผมนึกว่า เขาจะยิงผ่านลูกกรงตาข่ายของนกเงือกเข้าไปเสียอีก แต่เขากลับรอจังหวะให้มันพุ่งกระโจนลงมาใส่ และยิงในขณะนั้น ผมก็อยากจะเชื่อตามคุณอำพลว่าในข้อที่รับรองว่า เขาเป็นสุภาพบุรุษและนักกีฬาคนหนึ่ง เพราะแม้กระทั่งสัตว์ เขาก็ยังให้โอกาสกับมัน ถ้ามือเขาไม่ดีจริง เมื่อกี้นี้เขาอาจถึงชีวิต มันเป็นการแลกกันอย่างยุติธรรมดีเหลือเกิน"




(ดาริน) "เขาน่าจะได้รับบาดเจ็บบ้างนะคะ น้อยเห็นเขาถูกเสือตัวนั้นกระโจนลงมาประทะล้มลง แม้เขาจะยิงมันตายก็ตาม แต่ทำไมเห็นเขาลุกขึ้นมาอย่างปกติดีทุกอย่าง พวกนั้นรุมมุงกันใหญ่แล้ว"




(อำพล) "กระสุนนัดนั้นของเขา จะต้องตัดสมองส่วนที่สำคัญที่สสุดของมันครับ คุณหญิง มันตายคาที่ในทันทีที่กระโจนลงมา ก่อนที่จะทำร้ายเขาได้ เขาถูกปะทะล้มจากแรงเหวี่ยงที่มันกระโจนลงมาเท่านั้น รพินทร์ชอบยิงสัตว์ในขณะที่มันช้าร์จสวนเข้ามาอย่างนี้เสมอ เมื่อปลายปีที่แล้ว เขาก็ต้องไปนอนอยู่ในโรงพยาบาลกรุงเทพฯ เสียสองเดือนกว่า เพราะยิงสวนกระทิงเจ็บตัวหนึ่ง ซึ่งพรานพื้นเมืองของเขายิงไว้ก่อน กระสุนของเขาตัดสมองกระทิงตัวนั้นอย่างแม่นยำ แต่เคราะห์เขาร้ายไปหน่อย เพราะเขายิงมันในขณะที่ช้าร์จรี่เข้ามา ในระยะไม่เกินสิบห้าหลา มันชนเขาด้วยแรงที่วิ่งมากระเด็นลอยไปสลบอยู่กับพื้น ซี่โครงหัก ส่วนตัวมันเองก็ล้มคว่ำอยู่ข้าง ๆ ร่างของเขา ความจริงเขาเกือบตายเพราะอาชีพของเขามาหลายครั้งแล้ว แน่ะ! เขากำลังเดินตรงมาโน่นแล้ว เราคงจะได้พบเขาในไม่กี่อึดใจนี่แหละครับ"






....................................................................................................
ติดตามในตอนต่อไป Pri_002



Create Date : 17 มิถุนายน 2553
Last Update : 2 กรกฎาคม 2553 8:09:08 น.
Counter : 353 Pageviews.

1 comment

naikay
Location :
กาญจนบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



โผมมมมมม ......................อยากดูหนัง คร้าบบบบบบบบบบบ
test test test test test test test