You Are My Sunshine

The Princess' Man (ต่อ)









“ถ้าการเอาชีวิตข้าไป ช่วยทำให้ความเจ็บปวดของท่านบรรเทาลงล่ะก็
เเม้ข้าต้องตายเป็นพันเป็นล้านครั้ง ข้าก็ยอม”









“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หม่อมฉันจะปกป้องพระองค์ อย่าทรงวิตกไปเลย”
“ข้ากลัว... คนๆหนึ่งซึ่งอยูข้างกายข้ามาตลอด ขัากลัวว่าเขาจะไม่กลับมา
คนๆหนึ่งที่เข้าใจจิตใจของข้ามากกว่าตัวข้าเอง ข้ากลัวว่าจะไม่ได้เห็นเขาอีก
ข้ากลัวมาก... กลัวเหลือเกิน”



“ถึงเเม้ว่าพ่อของเจ้าจะทำให้ข้าเจ็บปวดเป็นอย่างมาก
เเต่เป็นเพราะเจ้า ความเจ็บปวดที่ข้ามี..ข้าสามารถทนกับมันได้ชั่วขณะหนึ่ง
กับเจ้า ..ข้ารู้สึกซาบซึ้งเหลือเกิน”
“เราสองคน.. เราหนีไปอยู่ด้วยกันไม่ได้หรือ ไปอยู่ในที่ๆไม่มีใครรู้จักเรา
ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เเค่เราสองคน”



“ข้าจะรอท่านกลับมา เเม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น โปรดจงอย่าลืมข้า”
“ข้าจะกลับมาหาเจ้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”



“ตอนนี้เราเป็นสามีภรรยากันเเล้ว ไม่ว่าเราจะอยู่ห่างไกลกันเเค่ไหน
เราจะมีกันเเละกันเหมือนดั่งเงา ชั่วชีวิตนี้ เราจะเป็นหนึ่งเดียวกัน”






“เมื่อข้ากลับมาจากการสู้รบ ตัวข้าเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ข้าไม่เน่ใจว่าข้าเป็นมนุษย์ หรือสัตว์กันเเน่”
“สำหรับข้า ท่านเป็นคนที่ข้าคิดถึงเเละห่วงหามากที่สุด”



“เจ้าจงคิดถึงลูกในท้องของเจ้าด้วย... เเม้เเต่ชีวิตข้า มันก็ไม่ได้เป็นของข้าเเล้ว
..อย่างน้อยเพื่อให้ลูกได้เห็นหน้าพ่อของเขา”



“โปรดลืมทุกสิ่งเเล้วไปให้ไกลจากที่นี่”
“ในภพหน้า ไม่ว่าจะอย่างไร เจ้าต้องตามหาข้าให้เจอ”
“ท่านอาจารย์ ข้าจะไปพร้อมกับท่านด้วย”



“ท่านเสียใจไหมที่ต้องทิ้งทุกอย่างไปเพราะข้า”
“ถึงเเม้ว่าข้าจะสูญเสียสายตาไป เเต่ข้าได้หัวใจมาเเทน
และถึงเเม้ว่าข้าจะละทิ้งการเเก้เเค้นนั่นไป เเต่ข้าก็ได้เจ้ามาเเทน”



อวสาน





ขอบคุณ: ภาพสวยๆจาก popcornfor2 และกระทู้พันทิพ




 

Create Date : 08 ธันวาคม 2554    
Last Update : 24 มิถุนายน 2555 18:41:13 น.
Counter : 879 Pageviews.  

The Princess' Man










“...ถึงเวลาที่จะยกม่านขึ้นแล้วกระมัง รูปโฉมที่ทำให้เหล่าอาจารย์หลวงต้องมนต์
ความงามที่ทำให้แม่นางหยางกุ้ยเฟยต้องอับอายพระองค์จะไม่อวดกระหม่อมหรือองค์หญิง?
ถึงแม้ว่าพระองค์จะเปิดเผยส่วนอื่นนอกจากเรียวขาแล้วหม่อมฉันก็ไม่อาจจะหลงไหลได้
ถ้าพระองค์ใช้ความงามเป็นอาวุธแล้วพระองค้จะต่างอะไรกับเหล่านางโลมที่ขายตัว
ให้กับชายทั้งหลายนั้นเล่า ...”



“..แต่ที่ท่านอาจารย์ท่านพูดถึงเรือนร่างของข้า ส่วนไหนรึที่ท่านอยากจะเห็น
รึท่านปราถนาให้ข้าปลดสายเสื้อนี่ออกแล้วถลกกระโปรงขึ้น..
หรือว่า..ท่านต้องการให้ข้าจูบที่คอของท่าน
พวกเราอยู่ในขอบเขตพระราชวังข้ากลับโดนดูถูกด้วยเรื่องตลกตามหอนางโลม
...
ถึงแม้ท่านจะกล่าวว่าสตรีเป็นเพียงเงาของบุรุษแล้วสตรีอย่างเรา
จะเชื่อมั่นในบุรุษที่สะเพร่าสำส่อนและเดินตามพวกเขาได้อย่างไรกัน






“พระองค์ทรงมีวิธีออกจากวังบ่อยๆเหมือนทรงเสวยอาหารได้อย่างไรพะยะค่ะ
กระหม่อมจะต้องสั่งลงโทษนางกำนัลที่ตำหนักของพระองค์ว่าทำไมพวกนางจึงละเลยพระองค์”
“
ดี ข้าก็เหมือนกันข้าจะสั่งสำนักงานราชการให้ตรวจสอบอาจารย์ของโรงเรียนวังหลวง
ที่มัวแต่วนเวียนอย่ในหอนางโลมทั้งวันทั้งคืน”




“ท่านไม่ได้คอยข้าหรอกเหรอ”
“
คอยพระองค์เหรอข้าเเค่ต้องการให้เเน่ใจว่าองค์หญิงทรงปลอดภัยอยู่ในวังพะย่ะค่ะ”
“
ข้าก็เเค่กลัวว่าท่านจะคอยเเละคอยข้าอย่างนั้นข้ากลับล่ะ”
“
เพื่อข้า..พระองค์ทรงออกมาหรือพระองค์ทรงหมายความว่าอย่างนั้นใช่ไหม”



“ท่านแม่ข้า...ตายอย่างเดียวดาย และนั่นทำให้พ่อของข้าต้องเสียใจไปชั่วชีวิต
ถ้าอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าโดยที่ข้าไม่อยู่ข้าก็จะเสียใจไปชั่วชีวิตเช่นกัน
หลังจากที่เราได้แต่งงานกันแล้ว หม่อมฉันพาพระองค์ขี่ม้าเท่าที่ต้องการ
เพราะฉะนั้น โปรดสัญญากับกระหม่อมว่าพระองค์จะไม่ทรงขี่ม้าอีก
การที่พระองค์ออกมานอกวัง ที่นี่มีแต่อันตราย”
“
ข้าให้สัญญา”
“
กระหม่อมพอใจแล้วถึงเวลาที่พระองค์ ต้องทรงกลับวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“
อาจารย์...ข้ามีความสุขจริงๆ..มากจริงๆ”




“...ทำไมคนที่จะต้องไปร่วมการคัดเลือกพระสวามีเร็วๆนี้เเต่กลับกำลังถามหาถึงหญิงอื่น
ท่านไม่รู้หรือว่ามันจะทำให้องค์หญิงทรงเสียเกียรติ”
"
เจ้าถือสิทธิมาตักเตือนข้าเลยรึ"
"
ข้าไม่ควรทำเเบบนั้นเเต่ว่า.."
"
ไม่ว่าอย่างไรก็ตามข้าจะต้องสืบให้รู้ให้ได้"
“..
ถ้ามีคนรู้ว่านางสวมรอยเป็นองค์หญิงล่ะก็ นางข้าหลวงคนนั้น ..นางต้องตายเเน่นอน
ได้โปรด อย่าให้สถานการณ์เเย่ไปกว่านี้เลย



“...ค่อยโล่งใจหน่อยที่ท่านไม่เป็นอะไร ..งั้นข้าลาก่อน”
“
ท่านอาจารย์...ข้ากังวลอยู่ตลอดเวลาหลังจากที่ท่านต้องทนทุกข์อย่างสาหัสเพราะข้า
ข้ากังวลว่าท่านจะเป็นอย่างไรบ้าง”
“ข้าหวังว่าเราจะไม่ต้องมาพบหน้ากันอีก”




“การแอบอ้างเป็นองค์หญิง...มันสนุกนักหรือ?
เจ้าคงจะหัวเราะเยาะข้าที่หลงเชื่อเจ้าแม้แต่กระทั่งเจ้าอยู่นอกวัง”
“
ข้าไม่ได้ทำไปเพื่อจะหลอกลวงท่านข้ารู้ว่าข้าไม่ควรรู้สึกเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม
ข้าก็มีความสุขในเวลาอยูกับท่านข้าอยากจะขออภัยท่านด้วยตัวเองสักครั้ง
ที่ท่านต้องเดือดร้อนเพราะข้า ข้าเสียใจจริงๆ”
“
อย่าเข้าใจผิดถ้าเป็นหญิงคนอื่น ข้าก็จะทำเช่นเดียวกัน”
“
ถ้าเป็นเช่นนั้นท่านก็เป็นผู้ชายที่เสี่ยงชีวิตเพื่อผู้หญิงคนไหนก็ได้หรือ ท่านอาจารย์
...
เเล้วสิ่งที่เราได้ทำร่วมกันมันไม่มีอะไรพิเศษสำหรับท่านเลยใช่ไหม ท่านอาจารย์”







“ข้าเคยบอกเจ้าว่าอย่ามาให้ข้าพบหน้าเจ้าอีก... เเต่ทำไมข้าถึงไม่หยุดคิดถึงเจ้าได้”
“
มันสายเเล้วทำไมท่านถึงทำเช่นนี้อีก ท่านผลักใสข้าออกไปอย่างเย็นชา
เเละเมื่อข้าพยายามจะลืมท่าน..”
“
ข้าไม่อยากจะหลอกตัวเองอีกต่อไปเเล้วข้าทำเหมือนกับว่าข้าไม่รักเจ้าไม่ได้เเล้ว
ตอนนี้ข้าจะไม่ผลักใสเจ้าออกไปอีกต่อไป... ข้ามาถึงที่นี่
ก็เพราะข้าบังคับตัวเองไม่ได้อีกแล้วตอนนี้ถึงเเม้ว่าเจ้าจะปฏิเสธ มันก็ช่วยไม่ได้”





“ข้าขอเเลกดวงใจข้ากับดวงใจของเจ้า
ตอนนี้เราได้ตระหนักเเล้วว่าเราคิดถึงซึ่งกันเเละกันเพียงใด”
“ข้าขอถามโลกใบนี้ว่าความรักคืออะไร…
ข้าขอตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า ความรักคือการพลีชีวิตเพื่อกันเเละกัน
นี่คือความหมายของความรัก”





“เจ้าบอกว่าจะหายตัวไปอีกหรือ”
“มันไม่นานนักหรอก ข้าจะกลับมาพบท่านในเร็ววันนี้”
“จริงๆนะ.. รักษาตัวด้วย”



“อาคิดถึงใครคนหนึ่งเเต่ก็ไปพบไม่ได้”
“คนที่ท่านอาคิดถึงคือหนูใช่หรือเปล่าคะ”


“ท่านอาจารย์ !!... ท่านอาจารย์!!”



“ท่านอาจารย์เป็นอย่างไรบ้าง เขาหนีไปได้หรือเปล่า เขาปลอดภัยใช่ไหม
โยรี ..ข้าต้องออกไปจากที่นี่”



“...คนนั้นเป็นบุตรสาวคนโต เขาว่ากันว่าองค์ชายใหญ่ซูยัง รักบุตรสาวคนโตมากที่สุด”



“เมื่อถึงเวลาที่ท่านตัดหัวเขาออก ข้าก็จะไม่ลังเลที่จะไปพร้อมกับเขา”



“ท่านต้องมีชีวิตอยูต่อไปเพื่อที่จะกลับมา เเละฆ่าข้าด้วยมือของท่านเอง
ข้าจะรอจนถึงวันที่ข้าจะตายด้วยน้ำมือของท่านอาจารย์”



“ ...อีกนานเท่าไหร่ เจ้าจึงจะหันมามองข้า
การที่เจ้าหันหลังให้ข้านั้นมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน เจ้ารู้หรือไม่”



“ได้โปรด ..ดูเเลตัวเองด้วย”
“...ถึงตายตอนนี้หม่อมฉันก็ไม่เสียใจเเล้วพะยะค่ะ
หม่อมฉันจะมีชีวิตรอดกลับมาเพื่อที่จะได้กอดพระองค์อีกครั้ง”



“ข้าขอถามโลกใบนี้ว่าความรักคืออะไร…
ข้าขอตอบอย่างไม่ลังเลเลยว่า ความรักคือการพลีชีวิตเพื่อกันเเละกัน
นี่คือความหมายของความรัก”


*****


*** มีต่อค่ะ***

 ขอบคุณ: ภาพสวยๆจาก popcornfor2 และกระทู้พันทิพ 




 

Create Date : 02 ธันวาคม 2554    
Last Update : 24 มิถุนายน 2555 18:29:34 น.
Counter : 918 Pageviews.  


Shalita2018
Location :


[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




Group Blog
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Shalita2018's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.